پرش به محتوا

عذاب عمومی پس از پیامبر(ص): تفاوت میان نسخه‌ها

Rezapour (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
برچسب: ویرایش مبدأ ۲۰۱۷
فرج الله عباسی (بحث | مشارکت‌ها)
کتاب معتبر نبود و برای پاراگراف بعدی نیز منبع نداده بود حذف شد
 
(۳ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط یک کاربر دیگر نشان داده نشد)
خط ۱۲: خط ۱۲:
*[[توبه]] و استغفار.
*[[توبه]] و استغفار.


[[امام علی(ع)]] فرمودند: روی زمین دو وسیله برای امنیت از عذاب الهی وجود دارد؛ یکی وجود پیامبر بود که برداشته شد. اما دومی که استغفار است وجود دارد و باید از آن استفاده کرد.<ref>نهج البلاغه حکمت ۸۸.</ref> از این روایت به دست می‌آید که در زمان حیات پیامبر اسلام که قرآن او را «رحمت برای عالمیان» معرفی کرده،<ref>انبیاء ۱۰۷.</ref> مردم از [[عذاب|عذاب آسمانی]] در امان بوده‌اند. در زمان حاضر نیز گرچه گناهانی که سبب نزول عذاب شود، رخ می‌دهد، ولی [[استغفار]] و [[توبه]] و پشیمانی سبب رفع آن عذاب‌ها می‌شود.  
[[امام علی(ع)]] فرمودند: {{متن عربی|ترجمه=بر روى زمين مردم را از عذاب خدا، دو چيز مايه امان بود: يكى از آن دو برداشته شد و ديگرى برجاست آنرا بگيريد و بدان تمسك جوييد. آن امان كه برداشته شد رسول الله بود. و آن امان كه برجاى ماند، استغفار است. خداى تعالى فرمايد: «تا آن گاه كه تو در ميان‌شان هستى، خدا عذاب‌شان نكند و تا آن گاه كه از خدا آمرزش مى طلبند خدا عذاب‌شان نخواهد كرد».}}<ref>شريف الرضي، محمد بن حسين‏، نهج البلاغه،مصحح: صبحي‏ صالح، قم، هجرت،چ1، 1414ق، ص483، حکمت ۸۸.</ref> از این روایت به دست می‌آید که در زمان حیات پیامبر اسلام که قرآن او را «رحمت برای عالمیان» معرفی کرده،<ref>انبیاء، ۱۰۷.</ref> مردم از [[عذاب|عذاب آسمانی]] در امان بوده‌اند. در زمان حاضر نیز گرچه گناهانی که سبب نزول عذاب شود، رخ می‌دهد، ولی [[استغفار]] و [[توبه]] و پشیمانی سبب رفع آن عذاب‌ها می‌شود. {{پایان پاسخ}}
 
همچنین وجود [[ایمان|مومنانی]] که پیوسته در حال دعا و استغفار هستند، نیز از علت‌های رفع عذاب از سایر مردم دانسته شده است. در [[حدیثی قدسی]] نقل شده که خداوند فرمود: «قسم به عزت و جلالم اگر نبودند آنان‌که مرا به چشم برهم زدن عبادت کنند (یعنی به اندازه چشم برهم زدنی هم از من غافل نیستند) و اگر نمی‌بودند پرهیزگاران، از آسمان یک قطره باران فرو نمی‌فرستادم و یک برگ سبز نمی‌رویاندم».<ref>شیخ صدوق، ترجمه جامع الاخبار، کتاب فروشی اسلامیه، ۱۴۰۳ق، ص۲۱۱.</ref>
 
علاوه بر این‌ها وجود [[امام زمان(عج)]] و دعاهای ایشان در جلوگیری از نزول عذاب‌های آسمانی نقش مؤثر دارد.
{{پایان پاسخ}}


==منابع==
==منابع==

نسخهٔ کنونی تا ‏۱ نوامبر ۲۰۲۶، ساعت ۱۲:۵۷


سؤال

چرا از زمان پیامبر اکرم(ص) به بعد عذاب جمعی نازل نشده است؟


درگاه‌ها


خداوند خطاب به پیامبرش فرموده تا زمانی که در میان مردم باشد، آن‌ها را عذاب نمی‌کند و همچنین تا زمانی که مردم استغفار کنند، عذاب نمی‌شوند: «﴿وَ ما كانَ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فيهِمْ وَ ما كانَ اللَّهُ مُعَذِّبَهُمْ وَ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ؛ خداوند، تا تو در میان آن‌ها هستی، آن‌ها را مجازات نخواهد کرد، و نیز تا استغفار می‌کنند خدا عذاب‌شان نمی‌کند.﴾(انفال:۳۳) براساس این آیه، دو عامل بازدارنده از نزول عذاب آسمانی بر امت اسلامی وجود دارد:

  • وجود پیامبر.
  • توبه و استغفار.

امام علی(ع) فرمودند: «بر روى زمين مردم را از عذاب خدا، دو چيز مايه امان بود: يكى از آن دو برداشته شد و ديگرى برجاست آنرا بگيريد و بدان تمسك جوييد. آن امان كه برداشته شد رسول الله بود. و آن امان كه برجاى ماند، استغفار است. خداى تعالى فرمايد: «تا آن گاه كه تو در ميان‌شان هستى، خدا عذاب‌شان نكند و تا آن گاه كه از خدا آمرزش مى طلبند خدا عذاب‌شان نخواهد كرد».»[۱] از این روایت به دست می‌آید که در زمان حیات پیامبر اسلام که قرآن او را «رحمت برای عالمیان» معرفی کرده،[۲] مردم از عذاب آسمانی در امان بوده‌اند. در زمان حاضر نیز گرچه گناهانی که سبب نزول عذاب شود، رخ می‌دهد، ولی استغفار و توبه و پشیمانی سبب رفع آن عذاب‌ها می‌شود.


منابع

  1. ↑ شريف الرضي، محمد بن حسين‏، نهج البلاغه،مصحح: صبحي‏ صالح، قم، هجرت،چ1، 1414ق، ص483، حکمت ۸۸.
  2. ↑ انبیاء، ۱۰۷.