پرش به محتوا

باب‌الحوائج: تفاوت میان نسخه‌ها

Rezvani (بحث | مشارکت‌ها)
جزبدون خلاصۀ ویرایش
فرج الله عباسی (بحث | مشارکت‌ها)
جزبدون خلاصۀ ویرایش
 
(۲۲ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۷ کاربر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
{{شروع متن}}
{{شروع متن}}
{{شاخه
 
| شاخه اصلی =تاریخ
|شاخه فرعی۱ =تاریخ و سیره معصومان
|شاخه فرعی۲ =سیره مشترک
|شاخه فرعی۳ =
}}
{{سوال}}
{{سوال}}
لقب باب الحوائج را چه کسی به باب الحوائجین داده است؟
لقب باب الحوائج را چه کسی به امام کاظم(ع) و حضرت ابوالفضل(ع) داده است؟
{{پایان سوال}}
{{پایان سوال}}
{{پاسخ}}
{{پاسخ}}
حوائج جمع حاجه یا حائجه، به معنی نیاز و خواسته است و باب الحوائج یعنی کسی که برای برآورده شدن نیازها و خواسته‌ها به او متوسل می‌شوند و ناامید بر نمی‌گردند.<ref>ابن منظور، لسان العرب، چاپ اول، بیروت، دار احیاء التراث، ۱۴۰۵ ق، جاول، صص ۱۹۲.</ref>
{{درگاه|امام حسین|واژه‌ها}}
 
'''باب الحوائج'''، به معنی درب و راه رسیدن به حاجت‌ها است. این لقب از القاب [[امام موسی کاظم(ع)|امام موسی بن جعفر(ع)]] و [[حضرت عباس(ع)|حضرت ابوالفضل(ع)]] می‌باشد، که در میان مردم به خاطر بر آورده شدن حاجات‌شان توسط ایشان، به این لقب مشهور شده‌اند؛ اما ریشه روایی ندارد.
حضرت امام کاظم(ع) و حضرت ابوالفضل العباس(ع) در میان پیشوایان و بزرگان دینی به این لقب در میان مردم مشهور شده‌اند هم چنان‌که در برخی کتب به این مطلب اشاره شده است. در مورد امام کاظم(ع) صاحب شرح منهاج الکرامه از ابن جوزی نقل می‌کند: ...
 
... و هو المعروف بباب الحوائج لانه ما خاب المتوسل به فی قضاء حاجته قطّ<ref>میلانی، سید علی حسینی، شرح منهاج الکرامه، ص۱۷۰، به نقل از ابن الجوزی.</ref>


یعنی (امام کاظم(ع)) به باب الحوائج معروف هستند برای اینکه هیچ توسل کننده‌ای در برآورده شدن خواسته‌اش از ایشان ناامید نشده است.
اعتقاد شیعیان بر این است که برآورده‌کننده حقیقی حاجات خداوند است و [[حقیقت توسل|توسل]] به این بزرگواران، وسیله‌ای برای تقرب و درخواست از خداوند به شمار می‌آید.


و صاحب شرح احقاق الحق از ابن صالحه نقل می‌کند.
== باب الحوائج لقب امام موسی بن جعفر(ع) ==
لقب‌های مشهور امام موسی بن جعفر(ع)، «کاظم»<ref>مفید، محمد بن محمد بن نُعمان، الارشاد فی معرفه حجج الله علی العباد، كنگره شیخ مفید، ‌۱۴۱۳ق، ج۲، ص۲۱۶.</ref><ref>اربلی، علی بن عیسی، کشف الغمه فی معرفه الائمه، قم، رضی، ۱۴۲۱ق، ج۲، ص۷۴۳.</ref><ref>ابن ابی الثلج، تاریخ اهل البیت(ع)، قم، آل البیت(ع)، ۱۴۱۰ق، ص۱۳۱.</ref><ref>ابونصر بخاری، سر السلسله العلویه، قم، شریف الرضی، ١٤١٣ق، ص۳۶.</ref> و «عبد صالح»<ref>مفید، محمد بن محمد بن نُعمان، الارشاد فی معرفه حجج الله علی العباد، كنگره شیخ مفید، ‌۱۴۱۳ق، ج۲، ص۲۱۶.</ref><ref>بغدادی، خطیب، تاریخ بغداد، بیروت، دار الکتب العلمیه، ۱۴۱۷ق، ج۱۳، ص۲۹.</ref><ref>یعقوبی، احمد بن ابی‌یعقوب، تاریخ الیعقوبی، بیروت، دارصادر، بی‌تا، ج۲، ص۴۱۴.</ref> می‌باشد. لقب باب الحوائج برای امام موسی بن جعفر(ع) به دلیل شهرت فراوان ایشان به برآورده شدن حاجات و گره‌گشایی از مشکلات مردم، به‌کار رفته‌است.
* در کتاب شرح منهاج الکرامه از ابن جوزی در مورد امام موسی کاظم(ع) نقل شده است: {{متن عربی|وَ هُوَ الْمَعْرُوفُ بِبَابِ الْحَوَائِجِ لِأَنَّهُ مَا خَابَ الْمُتَوَسِّلُ بِهِ فِي قَضَاءِ حَاجَتِهِ قَطُّ}} یعنی؛ او (امام کاظم) به باب الحوائج معروف است چون هیچ توسل‌کننده‌ای در برآورده شدن خواسته‌اش از او ناامید نشده‌است.<ref>حلی، حسن بن یوسف، منهاج الكرامة في معرفة الإمامة، شرح: حسینی ميلانى‏، سيد على، قم، مركز الحقائق الإسلامية، چاپ اول، ۱۳۸۶ ش‏، ج ۱، ص۲۴۹.</ref>
* در کتاب شرح احقاق الحق از ابن صالحه نیز نقل شده که در مورد امام گفته است: {{متن عربی|وَ يُعْرَفُ بِالْعِرَاقِ بِبَابِ الْحَوَائِجِ إِلَى اللهِ لِنَجْحِ مَطَالِبِ الْمُتَوَسِّلِينَ إِلَى اللهِ تَعَالَى بِهِ}} یعنی (امام کاظم) در عراق به خاطر برآورده شدن خواسته‌های متوسلان به ایشان از خداوند به باب الحوائج مشهور است.<ref>مرعشی، قاضی نورالله، احقاق الحق و ازهاق الباطل، ملاحظات: مقدمه و تعليقات: مرعشى نجفى‏، سیّد شهاب‌الدّین، قم،  مكتبة آية الله المرعشي النجفي‏، چاپ اول، ۱۴۰۹ ق‏، ج۱۲، ص۳۰۰، از مطالب السؤول ابن طلحه.</ref>
* شبلنجی از علمای شافعی نیز علت ملقب شدن امام کاظم(ع) به باب‌الحوائج را برآورده‌شدن حاجات کسانی دانسته که به او متوسل می‌شوند.<ref>شبلنجی، مؤمن بن حسن، نور الابصار فی مناقب آل بیت النبی المختار صلی الله علیه و آله و سلم، قم، الشریف الرضی، بی‌تا، ص۳۳۱.</ref> همچنین به گفته ابن‌حجر هیتمی (درگذشته ۹۷۴ق) از علمای اهل‌سنت، امام کاظم(ع) نزد عراقیان به باب قضاء الحوائج عندالله (درِ برآوردنِ نیازها نزد خدا) معروف بود.<ref>ابن‌حجر هیتمی، الصواعق المحرقه فی الرد علی اهل البدع و الزندقه، مکتبه القاهره، بی‌تا، ص۲۰۳.</ref>


... و یُعرف بالعراق بباب الحوائج الی الله لنحج مطالب المتوسلین الی الله تعالی به<ref>آیت الله مرعشی، شرح احقاق الحق، چاپ کتابخانه آیت الله مرعشی، قم، ج۱۲، ص۳۰۰، از مطالب السول ابن طلحه.</ref> یعنی حضرت امام کاظم(ع) در عراق به باب الحوائج مشهور است به خاطر برآورده شدن خواسته‌های متوسلین به ایشان به سوی خدای تعالی.
محمدحسین غروی اصفهانی از فقهای شیعه در اشعاری آورده است:


و در مورد حضرت ابوالفضل العباس(ع) صاحب کتاب شهدا اهل بیت نقل می‌کند: «... و هو من اکثر القابه شیوعا و انتشاراً بین الناس فقد آمنوا و ایقنوا انّه ما قصده ذو حاجه بنیه خالصه الاّ قضی الله حاجته. یعنی: لقب باب الحوائج از شایع‌ترین و مشهورترین لقب‌های ایشان است بین مردم و به تحقیق می‌دانند و یقین دارند که هیچ حاجت‌مندی با نیت خالص به ایشان مراجعه نکرده مگر اینکه خدا حاجتش را برآورده کرده است.»<ref>شاکری، حاج حسین شهداء اهل البیت (قمر بنی هاشم) ص۲۲، چاپ اول ستاره، ۱۴۲۰.</ref>
{{شعر|


این القاب از طرف مردم به خاطر رفع حوائج‌شان از آن حضرات درباره آنها شهرت یافته.
وبابه باب شفاء المرضی


ولی باید گفت طبق برخی روایات که اهل سنت هم نقل کرده‌اند این لقب را خدای تعالی به اهل بیت ـ صلوات الله علیهم ـ داده است؛ و حتی پیامبرانش را توسط اهل بیت(ع) نجات داده است مثل حضرت آدم و حضرت نوح ـ علی نبینا و آله و علیهما السّلام ـ و سایر پیامبران(ع). ما فقط به یکی دو نمونه از این روایات اکتفا می‌کنیم.
|وکل حاجه لدیه تقضی


علامه امینی ـ رحمه الله علیه ـ در الغدیر از فرائد السمطین در ضمن روایت مفصّلی از پیامبر اکرم(ص) نقل می‌کند که خدای تعالی به حضرت آدم(ع) فرمود:
|وبابه باب حوائج الوری


... یا آدم هؤلاء صفوتی بهم انجیهم و بهم اهلکهم فاذا کان لک الیَّ حاجه فبهؤلاء توسَّل فقال النبی(ص) … فمن کان الی الله حاجه فلیسأل بنا اهل البیت.<ref>امینی، الغدیر، (به نقل از فرائد السمطین) نشر و چاپ دارالکتب العربی بیروت، سال ۱۳۷۹. ج۲، ص۳۰۰،</ref> یعنی: یا آدم اینها برگزیدگان من هستند و به ایشان نجات می‌دهم و به ایشان هلاک می‌کنم، و اگر حاجتی از من داشتی به ایشان توسل کن:
|لاجله غدا به مشتهرا <ref>غروی اصفهانی، محمدحسین، دیوان اشعار، دارالکتب الاسلامیه، تصحیح سید کاظم موسوی، ص۱۱.</ref>  
|ترجمه= باب امام کاظم باب شفای بیماران است و هر حاجتی در پیشگاه او برآورده می‌شود. باب او باب حوائج مردمان است و به همین جهت به باب الحوائج مشهور است.}}


همچنانکه معلوم شد خدای تبارک و تعالی در این روایت صراحتاً به پیامبرش می‌فرماید: اگر حاجتی از من داشتی به ایشان متوسل شو.


و در مورد حضرت نوح، صاحب شرح احقاق الحق نقل می‌کند، از رسول اکرم(ص) بعد از اینکه حضرت نوح(س) کشتی را ساخت و میخ‌ها را به کشتی زد پنج میخ به نام پنج تن به کشتی زد که پیامبر اکرم در آخر این روایت مفصل فرموده‌اند:
== باب الحوائج لقب حضرت ابوالفضل(ع) ==
«باب‌الحوائج» بیشتر به عنوان لقب و عنوان مشهور مردمی برای حضرت ابوالفضل(ع) رواج یافته و به وفاداری، ایثار و جایگاه ایشان در واقعه کربلا و توسل شیعیان به آن حضرت اشاره دارد.


و حملناه علی ذات الواح و دسر: سوره قمر، آیه ۱۳.
کتاب شهداء اهل البیت، هشتمین لقب حضرت ابوالفضل(ع) را باب الحوائج دانسته و آورده‌ است: {{متن عربی|وَ هَذَا مِنْ أَكْثَرِ أَلْقَابِهِ شُيُوعًا وَ انْتِشَارًا بَيْنَ النَّاسِ فَقَدْ آمَنُوا وَ أَيْقَنُوا أَنَّهُ مَا قَصَدَهُ ذُو حَاجَةٍ بِنِيَّةٍ خَالِصَةٍ إِلَّا قَضَى اللهُ حَاجَتَهُ}} یعنی لقب باب الحوائج از شایع‌ترین و مشهورترین لقب‌های ایشان در بین مردم است و به تحقیق مردم باور و یقین دارند که هیچ حاجت‌مندی با نیت خالص به ایشان مراجعه نکرده، مگر این‌که خدا حاجتش را برآورده کرده‌است.<ref>شاکری، حاج حسین، شهداء اهل البیت (قمر بنی هاشم)، چاپ اول ستاره، ۱۴۲۰،  ص۲۲.</ref><br /> در کتاب حیاة ابی‌الفضل العباس نیز به شهرت این لقب درباره حضرت عباس(ع) تصریح شده است.<ref>اردوبادی، محمدعلی، حیاه ابی‌الفضل العباس، در موسوعه العلامه الاوردبادی،‌ دار الکفیل، کربلا، ۱۴۳۶ق، ص۱۳۳.</ref>


الالواح خشب السفینه و نحن الدسر و لولانا ما سارت السفینه باهلها.<ref>مرعشی، شرح احقاق الحق، به نقل از سیوطی. ج۹، ص۲۰۵.</ref>
اعتقاد شیعیان بر این است که برآورده‌کننده حقیقی حاجات خداوند است و [[حقیقت توسل|توسل]] به پیامبران(ع)، اهل بیت(ع) و افراد صالح، وسیله‌ای برای تقرب و درخواست از خداوند به شمار می‌آید.<ref>حسینی نسب، سیدرضا، شیعه پاسخ می‌دهد، نشر مشعر، چاپ دوم، ص۱۴۳.</ref><ref>مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، انتشارات دارالکتب الاسلامیه، چاپ هفتم، ج۴، ص۳۶۵.</ref>


منظور از الواح چوبهای کشتی هستند و منظور از الدسر در آیه شریفه ما هستیم و اگر ما نبودیم کشتی سرنشینانش را حرکت نمی‌داد.
{{پایان پاسخ}}
{{مطالعه بیشتر}}
{{مطالعه بیشتر}}


== معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر ==
== مطالعه بیشتر ==
۱ـ زندگانی امام کاظم، سید کاظم ارفع.
* زندگانی امام کاظم، سید کاظم ارفع.
 
* زندگانی قمر بنی هاشم، (چهره درخشان) خلخالی ربانی.
۲ـ زندگانی قمر بنی هاشم، (چهره درخشان) خلحالی ربانی.
{{پایان مطالعه بیشتر}}


== منابع ==
== منابع ==
{{پانویس|۲}}
{{پانویس|۲}}
 
{{شاخه
| شاخه اصلی =تاریخ
| شاخه فرعی۱ =تاریخ و سیره معصومان
| شاخه فرعی۲ =سیره مشترک
| شاخه فرعی۳ =
}}
{{تکمیل مقاله
{{تکمیل مقاله
  | شناسه =
  | شناسه = شد
  | تیترها =
  | تیترها = شد
  | ویرایش =
  | ویرایش =شد
  | لینک‌دهی =
  | لینک‌دهی =شد
  | ناوبری =
  | ناوبری =
  | نمایه =
  | نمایه =شد
  | تغییر مسیر =
  | تغییر مسیر =شد
  | بازبینی =
| ارجاعات =
  | بازبینی نویسنده = 
| ارزیابی کمی =شد
  | تکمیل =
  | تکمیل =
  | اولویت =
  | اولویت =ج
  | کیفیت =
  | کیفیت = ب
}}
}}
{{پایان متن}}
{{پایان متن}}
[[رده:امام کاظم(ع)]]
[[رده:ابوالفضل(ع)]]
[[رده:فضائل اهل بیت(ع)]]
[[رده:درگاه امام حسین(ع)]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۲۹ سپتامبر ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۲۸


سؤال

لقب باب الحوائج را چه کسی به امام کاظم(ع) و حضرت ابوالفضل(ع) داده است؟

درگاه‌ها


باب الحوائج، به معنی درب و راه رسیدن به حاجت‌ها است. این لقب از القاب امام موسی بن جعفر(ع) و حضرت ابوالفضل(ع) می‌باشد، که در میان مردم به خاطر بر آورده شدن حاجات‌شان توسط ایشان، به این لقب مشهور شده‌اند؛ اما ریشه روایی ندارد.

اعتقاد شیعیان بر این است که برآورده‌کننده حقیقی حاجات خداوند است و توسل به این بزرگواران، وسیله‌ای برای تقرب و درخواست از خداوند به شمار می‌آید.

باب الحوائج لقب امام موسی بن جعفر(ع)

لقب‌های مشهور امام موسی بن جعفر(ع)، «کاظم»[۱][۲][۳][۴] و «عبد صالح»[۵][۶][۷] می‌باشد. لقب باب الحوائج برای امام موسی بن جعفر(ع) به دلیل شهرت فراوان ایشان به برآورده شدن حاجات و گره‌گشایی از مشکلات مردم، به‌کار رفته‌است.

  • در کتاب شرح منهاج الکرامه از ابن جوزی در مورد امام موسی کاظم(ع) نقل شده است: «وَ هُوَ الْمَعْرُوفُ بِبَابِ الْحَوَائِجِ لِأَنَّهُ مَا خَابَ الْمُتَوَسِّلُ بِهِ فِي قَضَاءِ حَاجَتِهِ قَطُّ» یعنی؛ او (امام کاظم) به باب الحوائج معروف است چون هیچ توسل‌کننده‌ای در برآورده شدن خواسته‌اش از او ناامید نشده‌است.[۸]
  • در کتاب شرح احقاق الحق از ابن صالحه نیز نقل شده که در مورد امام گفته است: «وَ يُعْرَفُ بِالْعِرَاقِ بِبَابِ الْحَوَائِجِ إِلَى اللهِ لِنَجْحِ مَطَالِبِ الْمُتَوَسِّلِينَ إِلَى اللهِ تَعَالَى بِهِ» یعنی (امام کاظم) در عراق به خاطر برآورده شدن خواسته‌های متوسلان به ایشان از خداوند به باب الحوائج مشهور است.[۹]
  • شبلنجی از علمای شافعی نیز علت ملقب شدن امام کاظم(ع) به باب‌الحوائج را برآورده‌شدن حاجات کسانی دانسته که به او متوسل می‌شوند.[۱۰] همچنین به گفته ابن‌حجر هیتمی (درگذشته ۹۷۴ق) از علمای اهل‌سنت، امام کاظم(ع) نزد عراقیان به باب قضاء الحوائج عندالله (درِ برآوردنِ نیازها نزد خدا) معروف بود.[۱۱]

محمدحسین غروی اصفهانی از فقهای شیعه در اشعاری آورده است:

وبابه باب شفاء المرضی

وکل حاجه لدیه تقضی
وبابه باب حوائج الوری لاجله غدا به مشتهرا [۱۲]
باب امام کاظم باب شفای بیماران است و هر حاجتی در پیشگاه او برآورده می‌شود. باب او باب حوائج مردمان است و به همین جهت به باب الحوائج مشهور است.


باب الحوائج لقب حضرت ابوالفضل(ع)

«باب‌الحوائج» بیشتر به عنوان لقب و عنوان مشهور مردمی برای حضرت ابوالفضل(ع) رواج یافته و به وفاداری، ایثار و جایگاه ایشان در واقعه کربلا و توسل شیعیان به آن حضرت اشاره دارد.

کتاب شهداء اهل البیت، هشتمین لقب حضرت ابوالفضل(ع) را باب الحوائج دانسته و آورده‌ است: «وَ هَذَا مِنْ أَكْثَرِ أَلْقَابِهِ شُيُوعًا وَ انْتِشَارًا بَيْنَ النَّاسِ فَقَدْ آمَنُوا وَ أَيْقَنُوا أَنَّهُ مَا قَصَدَهُ ذُو حَاجَةٍ بِنِيَّةٍ خَالِصَةٍ إِلَّا قَضَى اللهُ حَاجَتَهُ» یعنی لقب باب الحوائج از شایع‌ترین و مشهورترین لقب‌های ایشان در بین مردم است و به تحقیق مردم باور و یقین دارند که هیچ حاجت‌مندی با نیت خالص به ایشان مراجعه نکرده، مگر این‌که خدا حاجتش را برآورده کرده‌است.[۱۳]
در کتاب حیاة ابی‌الفضل العباس نیز به شهرت این لقب درباره حضرت عباس(ع) تصریح شده است.[۱۴]

اعتقاد شیعیان بر این است که برآورده‌کننده حقیقی حاجات خداوند است و توسل به پیامبران(ع)، اهل بیت(ع) و افراد صالح، وسیله‌ای برای تقرب و درخواست از خداوند به شمار می‌آید.[۱۵][۱۶]


مطالعه بیشتر

  • زندگانی امام کاظم، سید کاظم ارفع.
  • زندگانی قمر بنی هاشم، (چهره درخشان) خلخالی ربانی.

منابع

  1. ↑ مفید، محمد بن محمد بن نُعمان، الارشاد فی معرفه حجج الله علی العباد، كنگره شیخ مفید، ‌۱۴۱۳ق، ج۲، ص۲۱۶.
  2. ↑ اربلی، علی بن عیسی، کشف الغمه فی معرفه الائمه، قم، رضی، ۱۴۲۱ق، ج۲، ص۷۴۳.
  3. ↑ ابن ابی الثلج، تاریخ اهل البیت(ع)، قم، آل البیت(ع)، ۱۴۱۰ق، ص۱۳۱.
  4. ↑ ابونصر بخاری، سر السلسله العلویه، قم، شریف الرضی، ١٤١٣ق، ص۳۶.
  5. ↑ مفید، محمد بن محمد بن نُعمان، الارشاد فی معرفه حجج الله علی العباد، كنگره شیخ مفید، ‌۱۴۱۳ق، ج۲، ص۲۱۶.
  6. ↑ بغدادی، خطیب، تاریخ بغداد، بیروت، دار الکتب العلمیه، ۱۴۱۷ق، ج۱۳، ص۲۹.
  7. ↑ یعقوبی، احمد بن ابی‌یعقوب، تاریخ الیعقوبی، بیروت، دارصادر، بی‌تا، ج۲، ص۴۱۴.
  8. ↑ حلی، حسن بن یوسف، منهاج الكرامة في معرفة الإمامة، شرح: حسینی ميلانى‏، سيد على، قم، مركز الحقائق الإسلامية، چاپ اول، ۱۳۸۶ ش‏، ج ۱، ص۲۴۹.
  9. ↑ مرعشی، قاضی نورالله، احقاق الحق و ازهاق الباطل، ملاحظات: مقدمه و تعليقات: مرعشى نجفى‏، سیّد شهاب‌الدّین، قم، مكتبة آية الله المرعشي النجفي‏، چاپ اول، ۱۴۰۹ ق‏، ج۱۲، ص۳۰۰، از مطالب السؤول ابن طلحه.
  10. ↑ شبلنجی، مؤمن بن حسن، نور الابصار فی مناقب آل بیت النبی المختار صلی الله علیه و آله و سلم، قم، الشریف الرضی، بی‌تا، ص۳۳۱.
  11. ↑ ابن‌حجر هیتمی، الصواعق المحرقه فی الرد علی اهل البدع و الزندقه، مکتبه القاهره، بی‌تا، ص۲۰۳.
  12. ↑ غروی اصفهانی، محمدحسین، دیوان اشعار، دارالکتب الاسلامیه، تصحیح سید کاظم موسوی، ص۱۱.
  13. ↑ شاکری، حاج حسین، شهداء اهل البیت (قمر بنی هاشم)، چاپ اول ستاره، ۱۴۲۰، ص۲۲.
  14. ↑ اردوبادی، محمدعلی، حیاه ابی‌الفضل العباس، در موسوعه العلامه الاوردبادی،‌ دار الکفیل، کربلا، ۱۴۳۶ق، ص۱۳۳.
  15. ↑ حسینی نسب، سیدرضا، شیعه پاسخ می‌دهد، نشر مشعر، چاپ دوم، ص۱۴۳.
  16. ↑ مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، انتشارات دارالکتب الاسلامیه، چاپ هفتم، ج۴، ص۳۶۵.