پیش نویس:جایگاه لعن در اسلام: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی پاسخ
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱۲: خط ۱۲:
[[لعن]] را به معنای راندن و دور کردن همراه با ناراحتی دانسته‌اند. لعن از جانب خدا به معنای قطع رحمت و توفیق دنیوی و نیز به معنای عذاب اخروی است. لعن از سوی انسان، نوعی نفرین و بدخواهی برای دیگری است.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=مجمع البحرین|سال=۱۳۷۵|نام خانوادگی=طریحی|ناشر=مکتبة المرتضوية|جلد=6|صفحه=309|مکان=تهران}}</ref>
[[لعن]] را به معنای راندن و دور کردن همراه با ناراحتی دانسته‌اند. لعن از جانب خدا به معنای قطع رحمت و توفیق دنیوی و نیز به معنای عذاب اخروی است. لعن از سوی انسان، نوعی نفرین و بدخواهی برای دیگری است.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=مجمع البحرین|سال=۱۳۷۵|نام خانوادگی=طریحی|ناشر=مکتبة المرتضوية|جلد=6|صفحه=309|مکان=تهران}}</ref>


== جایگاه لعن در قرآن ==
== جایگاه لعن در اسلام ==
کلمۀ لعن و مشتقات آن ۳۷ بار در [[قرآن]] آمده است.در قرآن، [[کافر|کافران]]، ظالمان، [[منافق|منافقان]]، آزار رسانندگان به خدا و [[رسول]]، آنانی که از روی عمد قتل نفس کنند و کسانی که حقایق را کتمان و امر را بر مردم مشتبه می‌سازند، لعن شده‌اند.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=مجموعه گفتمان‌های مذاهب اسلامی|سال=۱۳۸۳|نام خانوادگی=فخلعی|جلد=1|صفحه=۳۰۰}}</ref>پیامبر نیز دشمنان رسالت، [[مشرک|مشرکان]]، منافقان و برخی از [[صحابه]] را لعن کرده است.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=شیعه‌شناسی|سال=1384|نام خانوادگی=رضوانی|جلد=1|صفحه=588}}</ref>
کلمۀ لعن و مشتقات آن ۳۷ بار در [[قرآن]] آمده است.در قرآن، [[کافر|کافران]]، ظالمان، [[منافق|منافقان]]، آزار رسانندگان به خدا و [[رسول]]، آنانی که از روی عمد قتل نفس کنند و کسانی که حقایق را کتمان و امر را بر مردم مشتبه می‌سازند، لعن شده‌اند.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=مجموعه گفتمان‌های مذاهب اسلامی|سال=۱۳۸۳|نام خانوادگی=فخلعی|جلد=1|صفحه=۳۰۰}}</ref>پیامبر نیز دشمنان رسالت، مشرکان، منافقان و برخی از [[صحابه]] را لعن کرده است.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=شیعه‌شناسی|سال=1384|نام خانوادگی=رضوانی|جلد=1|صفحه=588}}</ref>
 
در روایات اهل بیت، غالیانو عاملان واقعه کربلا لعن شده‌اند. در [[زیارت عاشورا]] افرادی از بنی‌امیه همچون یزید، معاویه و ابوسفیان لعن شده‌اند.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=کامل الزیارات|سال=1356|نام خانوادگی=ابن قولویه|جلد=1|صفحه=178}}</ref>برخی، [[خوارج]] را، نخستن کسانی دانسته‌اند که مسلمانان را با نام و نشان لعن کردند<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=بنیان‌گذاران و مبلغان سب و لعن با نام و نشان در اسلام|سال=1390|نام خانوادگی=معلمی|جلد=1|صفحه‌ها=191-192}}</ref>پس از خوارج، معاویه نیز به طور رسمی به ترویج لعن پرداخت او دستور داد در منابر امام علی(ع) را لعن کنند.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=بنیان‌گذاران و مبلغان سب و لعن با نام و نشان در اسلام|سال=1390|نام خانوادگی=معلمی|جلد=1|صفحه‌ها=198}}</ref>


==منابع==
==منابع==

نسخهٔ ‏۲۸ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۴۵

سؤال

جایگاه لعن در مفاهیم اسلامی چیست؟


123

لعن در لغت

لعن را به معنای راندن و دور کردن همراه با ناراحتی دانسته‌اند. لعن از جانب خدا به معنای قطع رحمت و توفیق دنیوی و نیز به معنای عذاب اخروی است. لعن از سوی انسان، نوعی نفرین و بدخواهی برای دیگری است.[۱]

جایگاه لعن در اسلام

کلمۀ لعن و مشتقات آن ۳۷ بار در قرآن آمده است.در قرآن، کافران، ظالمان، منافقان، آزار رسانندگان به خدا و رسول، آنانی که از روی عمد قتل نفس کنند و کسانی که حقایق را کتمان و امر را بر مردم مشتبه می‌سازند، لعن شده‌اند.[۲]پیامبر نیز دشمنان رسالت، مشرکان، منافقان و برخی از صحابه را لعن کرده است.[۳]

در روایات اهل بیت، غالیانو عاملان واقعه کربلا لعن شده‌اند. در زیارت عاشورا افرادی از بنی‌امیه همچون یزید، معاویه و ابوسفیان لعن شده‌اند.[۴]برخی، خوارج را، نخستن کسانی دانسته‌اند که مسلمانان را با نام و نشان لعن کردند[۵]پس از خوارج، معاویه نیز به طور رسمی به ترویج لعن پرداخت او دستور داد در منابر امام علی(ع) را لعن کنند.[۶]

منابع

  1. طریحی (۱۳۷۵). مجمع البحرین. ج. ۶. تهران: مکتبة المرتضوية. ص. ۳۰۹.
  2. فخلعی (۱۳۸۳). مجموعه گفتمان‌های مذاهب اسلامی. ج. ۱. ص. ۳۰۰.
  3. رضوانی (۱۳۸۴). شیعه‌شناسی. ج. ۱. ص. ۵۸۸.
  4. ابن قولویه (۱۳۵۶). کامل الزیارات. ج. ۱. ص. ۱۷۸.
  5. معلمی (۱۳۹۰). بنیان‌گذاران و مبلغان سب و لعن با نام و نشان در اسلام. ج. ۱. صص. ۱۹۱–۱۹۲.
  6. معلمی (۱۳۹۰). بنیان‌گذاران و مبلغان سب و لعن با نام و نشان در اسلام. ج. ۱. صص. ۱۹۸.