پرش به محتوا

دلایل انتخاب سید مجتبی خامنه‌ای به رهبری ایران

از ویکی پاسخ
نسخهٔ تاریخ ‏۲۳ مهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۵:۲۰ توسط عمار شاهرودی (بحث | مشارکت‌ها) (صفحه‌ای تازه حاوی «حماسه 32 | رهبری پس از آزمون‌های سخت شبهه: چگونه است که بین این همه عالم وسیاستمدار، آیت الله سید مجتبی خامنه‌ای به عنوان رهبر معرفی می‌شود؟ امامت امت، سنت الهی در پرتو کوره‌های آزمون خداوند متعال بر اساس سنت همیشگی خود، مقام رفیع امامت و ه...» ایجاد کرد)
(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)

حماسه 32 | رهبری پس از آزمون‌های سخت

شبهه: چگونه است که بین این همه عالم وسیاستمدار، آیت الله سید مجتبی خامنه‌ای به عنوان رهبر معرفی می‌شود؟

امامت امت، سنت الهی در پرتو کوره‌های آزمون

خداوند متعال بر اساس سنت همیشگی خود، مقام رفیع امامت و هدایت‌گری امت را به بندگانی عطا می‌کند که شایستگی خود را در بوته آزمایش‌های سخت و پی‌درپی اثبات کرده باشند. چنان که درباره حضرت ابراهیم خلیل (ع) فرمود: «وَإِذِ ابْتَلَى إِبْرَاهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِمَاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قَالَ إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا». این آیه شریفه به خوبی گویای این حقیقت است که امامت، منصبی نیست که به آسانی و بدون مقدمه به کسی داده شود، بلکه نتیجه عبور موفقیت‌آمیز از «کلمات» و آزمون‌های دشوار الهی است.

این سنت الهی در زندگی حضرت آیت‌الله سید مجتبی خامنه‌ای نیز جلوه‌گر بوده و ایشان مراحل گوناگون این ابتلائات عظیم را یک به یک با سربلندی پشت سر نهادند تا آنجا که مشیت الهی بر امامت ایشان بر امت تعلق گرفت:

۱. گمنامی و جهاد بی‌ادعا در میدان عمل: نخستین و شاید دشوارترین آزمون برای کسی که بعدها باید پرچمدار هدایت امت گردد، زیستن در گمنامی و عمل خالصانه بدون چشم‌داشت نام و نشان است. ایشان در دوران دفاع مقدس، نه به عنوان شخصیتی شناخته‌شده، که به مثابه یک سرباز گمنام و جان‌برکف، پا به میدان نبرد نهاد. این خلوص در گمنامی و ایثار در خفا، نشان داد که اخلاص ایشان برای خداوند، از هرگونه خودنمایی و شهرت‌طلبی به دور است و این خود، نخستین گام برای اثبات صدق در دعوی بندگی بود.

۲. ساده‌زیستی و پرهیز از بهره‌گیری از موقعیت رهبری: از جمله دشوارترین آزمون‌ها برای کسانی که در مسند قدرت و رهبری قرار دارند، وسوسه استفاده از امکانات و منافع مادی است. ایشان در طول سال‌های رهبر پدر بزرگوارشان، با وجود دسترسی به موقعیت‌های اقتصادی، رفاهی و اداری، هرگز از این جایگاه برای بهره‌مندی شخصی یا خانوادگی استفاده نکردند. زندگی ایشان همواره در مسیر ساده‌زیستی و قناعت پیش رفت و هیچ‌گاه امکاناتی فراتر از یک شهروند عادی برای خود طلب نکردند. این پرهیز از بهره‌گیری از بیت‌المال و موقعیت پدر، نشان از تقوایی عمیق و التزام عملی به عدالت دارد؛ تقوایی که امام امت را از هرگونه وابستگی به دنیا و مادیات می‌زداید و او را شایسته هدایت مادی و معنوی جامعه می‌سازد.

3. صبر بر دشمنی‌ها و تیرهای تهمت: دنیا‌طلبان و دشمنان قسم‌خورده ایران اسلامی، همواره کینه خود را در قالب تهمت‌ها و شبهات سیاسی و دروغ‌پردازی رسانه‌ای علیه ایشان به کار گرفتند. اما صبر و سعه‌صدر ایشان در برابر این هجمه‌ها، نشان داد که تحمل بار سنگین امامت امت، برای کسی میسر است که در برابر تندبادهای دشمنان، چون کوهی استوار بماند.

4. آزمایش نهایی و بزرگ؛ شهادت عزیزان: شاید سنگین‌ترین آزمون، از دست دادن عزیزان و بستگان در راه آرمان‌های الهی باشد. شهادت پدر، مادر، همسر، خواهر و دیگر نزدیکان، کوره‌ای بود که طلای وجود ایشان را بیش از پیش خالص و درخشان کرد. صبر بر این مصائب عظیم، نشان از روحیه‌ای دارد که برای امامت یک ملت، باید از این دست‌آوردهای دنیوی نیز بگذرد و تسلیم محض اراده الهی باشد.

در کنار این ابتلائات و امتحانات، ظرفیت ها و فرصت‌هایی فراهم شد که تلاش و اخلاص ایشان برای بهره‌گیری از این فرصت‌ها، ایشان را مستعد امامت امت گردانید:

الف: جهاد علمی؛ جدیت، دقت و سخت‌کوشی تا نیل به قله اجتهاد: در کنار مجاهدت‌های میدانی و سیاسی، جهاد علمی نیز آزمونی بزرگ و سرنوشت‌ساز بود. ایشان سال‌های متمادی از عمر پربرکت خود را با جدیتی وصف‌ناپذیر، دقتی حیرت‌انگیز و سخت‌کوشی شبانه‌روزی به فراگیری علوم آل‌محمد (ع) اختصاص دادند. بدون آنکه از موقعیت خود برای میان‌برهای علمی بهره‌جویند، مراتب دشوار تحصیل و تحقیق را گام به گام و با تحمل رنج طلبگی پیمودند تا آنجا که به قله رفیع اجتهاد نائل آمدند. این پشتکار خستگی‌ناپذیر در راه علم و فقاهت، نشان از روحیه‌ای دارد که برای هدایت فکری و دینی امت، باید سال‌ها در محضر کتاب و سنت زانو بزند و تشنگان حقیقت را از چشمه جوشان معرفت سیراب سازد.

ب: همراهی ۳۷ ساله با ولی امر مسلمین: همراهی لحظه به لحظه و تمام‌عیار با رهبر شهید به مدت نزدیک به چهار دهه، نه یک همراهی ساده، که نوعی هم‌پیمانی در سختی‌ها و هم‌دلی بود. ایشان در کسوت مشاوری امین و فرزندی دلسوز برای رهبر شهید، همواره در کنار ایشان حضور داشتند؛ بی‌آنکه در پی جلوه‌گری یا کسب مناصب رسمی باشند. این خلوص در نیت و دوری از قدرت‌طلبی، خود آزمونی بزرگ بود که نشان داد عشق به ولایت و انقلاب، نه برای رسیدن به مقام، که برای ادای تکلیف است.

و اینک تحقق سنت الهی جلوه‌گری کرده و ایشان پس از موفقیت در چنین آزمون و ابتلائاتی، به عنوان امام امت اسلامی، راهبری نظام جمهوری اسلامی را برای تحقق آموزه های دین و اعتلای کلمه «الله» به عهده گرفته‌اند.