روزه
روزه چیست؟ با چه هدفی در اسلام تشریع شده است و جایگاه آن در دیگر ادیان چگونه تعریف شده؟
روزه یعنی اینکه انسان از اذان صبح تا اذان مغرب، به نیت اطاعت از فرمان خداوند، از خوردن، آشامیدن و از چيزهايی كه روزه را باطل می كند، آگاهانه خودداری نمايد. روزه در اسلام، یکی از ارکان و فروع دین به شمار میرود. طبق احکام فقهی روزه یا واجب یا مستحب یا مکروه یا حرام؛ که روزه ماه رمضان واجب و جزء ارکان دین به شمار میرود. روزه به عنوان ضیافت الهی معرفی شده است؛ فرصتی که در آن مؤمنان با ترک لذتهای مادی، به تمرین خویشتنداری، تقویت اراده و روح میپردازند.
فلسفه اصلی روزه در قرآن با عبارت ﴿لعلّکم تتقون﴾ بیان شده و آن پرورش تقوا و پرهیزکاری است. روایات نیز آثار متعددی چون اخلاص، خودسازی، همدلی با نیازمندان، یادآوری آخرت و حتی سلامت جسم را به عنوان حکمتهای روزه بیان کردهاند. بنابراین، روزه تنها یک تکلیف عبادی نیست، بلکه مدرسهای جامع برای رشد معنوی، اخلاقی و اجتماعی انسان است.
جایگاه روزه تنها به اسلام محدود نمیشود، بلکه در ادیان آسمانی پیشین نیز وجود داشته است. یهودیان روزههای خاصی مانند یوم کیپور دارند و در مسیحیت نیز روزه به شکل پرهیز غذایی و ریاضت برای تقرب به خدا رواج داشته است. حتی در آیینهای غیرابراهیمی نیز امساک و پرهیز از خوراک و لذتها روشی برای تزکیه روح و تهذیب درون به شمار میرفته است. از این منظر، روزه تجربهای مشترک در میان ادیان و سنتهای بشری است که هدفی واحد را دنبال میکند: یاد خدا، تقویت معنویت و نزدیکتر شدن انسان به ارزشهای والای اخلاقی.
حقیقت روزه
علما و مفسران تعاریف مختلفی برای روزه ارائه کردهاند، از جمله:
روزه در لغت
خودداری کردن از چیزی و ترک آن است. برخی لغویان به هر امساک کننده از خوردنی و نوشیدنی یا سخنی یا حرکتی اطلاق کردهاند.[۱]
روزه در اصطلاح
امام خمینی میفرمایند، روزه آن است كه انسان برای انجام فرمان خداوند عالم از اذان صبح تا مغرب از چيزهايی كه روزه را باطل میكند، خودداری نمايد.[۲]
سید محمدحسین طباطبایی، میفرمایند اسلام در روزه، تنها خودداری از خوردن و آشامیدن را کافی نمیداند، بلکه دستور میدهد که روزهدار از هرچه که موجب آلودگی و ارتکاب گناه است یا او را به هوسها و وسوسههای نفسانی سوق میدهد، دوری کند.[۳]
سید محمدکاظم یزدی وجوب روزه در ماه رمضان را از ضروریات دین میدانند و منکر وجوب روزه در ماه رمضان را مرتد دانسته که قتلش واجب است.[۴]
روزه به خودداری کردن از انجام کارهای خاص مانند خوردن و آشامیدن از اذان صبح تا مغرب با قصد قربت گفته میشود.[۵] فقیه شیعه، روزه را به آمادهساختن نفس برای اجتناب از مبطلات روزه تعریف کرده است.[۶]
روزه را آمادگی مکلف یا مسلمانی که مانعی مانند سفر برای روزه ندارد، برای خداوند دانستهاند، بهگونهای که خود را از مفطرات از طلوع فجر تا غروب خورشید بازمیدارد.[۷]
روزه در اصطلاح شرع مقدس همان است که در شناسه آمده است.[۸]
آماده ساختن نفس بر اجتناب از چیزهایی خاص[۹]
[
فلسفه روزه
فلسفه
روزه در ادیان دیگر
ادیان
https://fa.wikishia.net/view/%D8%B1%D9%88%D8%B2%D9%87
https://fa.wikifeqh.ir/%D8%B5%D9%88%D9%85_(%D9%81%D9%82%D9%87)
منابع
- ↑ ابن منظور، محمد بن مکرم (۱۴۰۸). «واژه «صوم»». لسان العرب. ج۱۲. دار الفکر. ص۳۵۰.
- ↑ امام خمينی، روح الله (۱۳۹۲). «احكام روزه». توضيح المسائل. تهران: مؤسسه تنظيم و نشر آثار امام خمينی.
- ↑ طباطبائی، سید محمدحسین (۱۳۸۷). «قم». تعالیم اسلام. به کوشش با گردآوری هادی خسروشاهی. انتشارات بوستان کتاب.
- ↑ طباطبایی یزدی، سید محمدکاظم (۱۴۲۰). العروة الوثقی. ج۳. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
- ↑ مشکینی، علی (۱۴۳۴). مصطلحات الفقه، تحقیق. به کوشش حمید احمدی جلفایی. قم: مؤسسه علمی و فرهنگی دارالحدیث. ص۳۶۳.
- ↑ مشکینی، علی (۱۴۳۴). مصطلحات الفقه، تحقیق. به کوشش حمید احمدی جلفایی. قم: مؤسسه علمی و فرهنگی دارالحدیث. ص۳۶۳.
- ↑ شهید اول، محمدبن مكی (۱۴۱۷). الدروس الشرعیه. مجمع البحوث الاسلاميه. ص۲۶۶.
- ↑ علامه حلی، حسن بن یوسف بن مطهّر. مختلف الشیعه. ج۳. صص۳۵۹و۳۶۰.
- ↑ سید مرتضی، على بن حسين موسوى (۱۳۸۷). جمل العلم و العمل. مطبعة الآداب. ص۸۹.