پرش به محتوا

روزه: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی پاسخ
محمدامین راضی (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
محمدامین راضی (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱۹: خط ۱۹:


روزه به خودداری کردن از انجام کارهای خاص مانند خوردن و آشامیدن از اذان صبح تا مغرب با [[قصد قربت]] گفته می‌شود.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=مصطلحات الفقه، تحقیق|سال=۱۴۳۴|نام=علی|نام خانوادگی=مشکینی|ناشر=مؤسسه علمی و فرهنگی دارالحدیث|صفحه=363|مکان=قم|کوشش=حمید احمدی جلفایی}}</ref> فقیه شیعه، روزه را به آماده‌ساختن نفس برای اجتناب از [[مبطلات روزه]] تعریف کرده‌ است.'''<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=مصطلحات الفقه، تحقیق|سال=۱۴۳۴|نام=علی|نام خانوادگی=مشکینی|ناشر=مؤسسه علمی و فرهنگی دارالحدیث|صفحه=363|مکان=قم|کوشش=حمید احمدی جلفایی}}</ref>''' روزه را آمادگی مکلف یا [[مسلمان|مسلمانی]] که مانعی مانند سفر برای روزه ندارد، برای خداوند دانسته‌اند، به‌گونه‌ای که خود را از [[مفطرات]] از طلوع فجر تا غروب خورشید بازمی‌دارد.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=الدروس الشرعیه|سال=۱۴۱۷|نام=محمدبن مكی|نام خانوادگی=شهید اول|ناشر=مجمع البحوث الاسلاميه|صفحه=266}}</ref> روزه در اصطلاح [[شرع]] مقدس همان است که در شناسه آمده است.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=مختلف الشیعه|نام=حسن بن یوسف بن مطهّر|نام خانوادگی=علامه حلی|جلد=3|صفحه‌ها=359و360}}</ref> آماده ساختن [[نفس]] بر اجتناب از چیزهایی خاص<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=جمل العلم و العمل|سال=1387|نام=على بن حسين موسوى‌|نام خانوادگی=سید مرتضی|ناشر=مطبعة الآداب‌|صفحه=89}}</ref>
روزه به خودداری کردن از انجام کارهای خاص مانند خوردن و آشامیدن از اذان صبح تا مغرب با [[قصد قربت]] گفته می‌شود.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=مصطلحات الفقه، تحقیق|سال=۱۴۳۴|نام=علی|نام خانوادگی=مشکینی|ناشر=مؤسسه علمی و فرهنگی دارالحدیث|صفحه=363|مکان=قم|کوشش=حمید احمدی جلفایی}}</ref> فقیه شیعه، روزه را به آماده‌ساختن نفس برای اجتناب از [[مبطلات روزه]] تعریف کرده‌ است.'''<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=مصطلحات الفقه، تحقیق|سال=۱۴۳۴|نام=علی|نام خانوادگی=مشکینی|ناشر=مؤسسه علمی و فرهنگی دارالحدیث|صفحه=363|مکان=قم|کوشش=حمید احمدی جلفایی}}</ref>''' روزه را آمادگی مکلف یا [[مسلمان|مسلمانی]] که مانعی مانند سفر برای روزه ندارد، برای خداوند دانسته‌اند، به‌گونه‌ای که خود را از [[مفطرات]] از طلوع فجر تا غروب خورشید بازمی‌دارد.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=الدروس الشرعیه|سال=۱۴۱۷|نام=محمدبن مكی|نام خانوادگی=شهید اول|ناشر=مجمع البحوث الاسلاميه|صفحه=266}}</ref> روزه در اصطلاح [[شرع]] مقدس همان است که در شناسه آمده است.<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=مختلف الشیعه|نام=حسن بن یوسف بن مطهّر|نام خانوادگی=علامه حلی|جلد=3|صفحه‌ها=359و360}}</ref> آماده ساختن [[نفس]] بر اجتناب از چیزهایی خاص<ref>{{یادکرد کتاب|عنوان=جمل العلم و العمل|سال=1387|نام=على بن حسين موسوى‌|نام خانوادگی=سید مرتضی|ناشر=مطبعة الآداب‌|صفحه=89}}</ref>
<sup>[</sup>


== جایگاه روزه ==
== جایگاه روزه ==

نسخهٔ ‏۲۸ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۲۱:۲۱

سؤال

روزه چیست؟ با چه هدفی در اسلام تشریع شده است و جایگاه آن در دیگر ادیان چگونه تعریف شده؟

روزه یعنی اینکه انسان از اذان صبح تا اذان مغرب، به نیت اطاعت از فرمان خداوند، از خوردن، آشامیدن و از چيزهايی كه روزه را باطل می كند، آگاهانه خودداری نمايد. روزه در اسلام، یکی از ارکان و فروع دین به شمار می‌رود. طبق احکام فقهی روزه یا واجب یا مستحب یا مکروه یا حرام؛ که روزه ماه رمضان واجب و جزء ارکان دین به شمار می‌رود. روزه به عنوان ضیافت الهی معرفی شده است؛ فرصتی که در آن مؤمنان با ترک لذت‌های مادی، به تمرین خویشتنداری، تقویت اراده و روح می‌پردازند.

فلسفه اصلی روزه در قرآن با عبارت ﴿لعلّکم تتقون﴾ بیان شده و آن پرورش تقوا و پرهیزکاری است. روایات نیز آثار متعددی چون اخلاص، خودسازی، همدلی با نیازمندان، یادآوری آخرت و حتی سلامت جسم را به عنوان حکمت‌های روزه بیان کرده‌اند. بنابراین، روزه تنها یک تکلیف عبادی نیست، بلکه مدرسه‌ای جامع برای رشد معنوی، اخلاقی و اجتماعی انسان است.

جایگاه روزه تنها به اسلام محدود نمی‌شود، بلکه در ادیان آسمانی پیشین نیز وجود داشته است. یهودیان روزه‌های خاصی مانند یوم کیپور دارند و در مسیحیت نیز روزه به شکل پرهیز غذایی و ریاضت برای تقرب به خدا رواج داشته است. حتی در آیین‌های غیرابراهیمی نیز امساک و پرهیز از خوراک و لذت‌ها روشی برای تزکیه روح و تهذیب درون به شمار می‌رفته است. از این منظر، روزه تجربه‌ای مشترک در میان ادیان و سنت‌های بشری است که هدفی واحد را دنبال می‌کند: یاد خدا، تقویت معنویت و نزدیک‌تر شدن انسان به ارزش‌های والای اخلاقی.

حقیقت روزه

علما و مفسران تعاریف مختلفی برای روزه ارائه کرده‌اند، از جمله:

روزه در لغت

خودداری کردن از چیزی و ترک آن است. برخی لغویان به هر امساک کننده از خوردنی و نوشیدنی یا سخنی یا حرکتی اطلاق کرده‌اند.[۱]

روزه در اصطلاح

امام خمینی می‌فرمایند، روزه آن است كه انسان برای انجام فرمان خداوند عالم از اذان صبح تا مغرب از چيزهايی كه روزه را باطل می‌كند، خودداری نمايد.[۲] سید محمدحسین طباطبایی، می‌فرمایند اسلام در روزه، تنها خودداری از خوردن و آشامیدن را کافی نمی‌داند، بلکه دستور می‌دهد که روزه‌دار از هرچه که موجب آلودگی و ارتکاب گناه است یا او را به هوس‌ها و وسوسه‌های نفسانی سوق می‌دهد، دوری کند.[۳] سید محمدکاظم یزدی وجوب روزه در ماه رمضان را از ضروریات دین می‌دانند و منکر وجوب روزه در ماه رمضان را مرتد دانسته که قتلش واجب است.[۴]

روزه به خودداری کردن از انجام کارهای خاص مانند خوردن و آشامیدن از اذان صبح تا مغرب با قصد قربت گفته می‌شود.[۵] فقیه شیعه، روزه را به آماده‌ساختن نفس برای اجتناب از مبطلات روزه تعریف کرده‌ است.[۶] روزه را آمادگی مکلف یا مسلمانی که مانعی مانند سفر برای روزه ندارد، برای خداوند دانسته‌اند، به‌گونه‌ای که خود را از مفطرات از طلوع فجر تا غروب خورشید بازمی‌دارد.[۷] روزه در اصطلاح شرع مقدس همان است که در شناسه آمده است.[۸] آماده ساختن نفس بر اجتناب از چیزهایی خاص[۹]

جایگاه روزه

روزه در فرهنگ اسلام از جايگاه والايی برخوردار است و آثار و بركات فراوانی با خود به ارمغان می‌آورد و از معدود عباداتی است كه نصيب امّت اسلامی گشته است. پيامبر خدا(ص) از روزه با عنوان «ضيافة الله» يعنی مهمانی الهی ياد می‌كند و درباره ماه رمضان می‌فرمايد: «هو شهر دعيتم فيه الي ضيافة الله؛ رمضان، ماهی است كه در آن، به ميهمانی خدا خوانده شده‌ايد» [۱۰]

حضرت امام خمينی (ره) پيرامون «ضيافت الله» می‌فرمايد:[۱۱]

فلسفه روزه

فلسفهخ

روزه در ادیان دیگر

ادیان

https://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B1%D9%88%D8%B2%D9%87#%D8%B1%D9%88%D8%B2%D9%87_%D8%AF%D8%B1_%D8%A2%DB%8C%DB%8C%D9%86_%D8%B2%D8%B1%D8%AA%D8%B4%D8%AA

https://fa.wikishia.net/view/%D8%B1%D9%88%D8%B2%D9%87

https://fa.wikifeqh.ir/%D8%B5%D9%88%D9%85_(%D9%81%D9%82%D9%87)

https://pasokh.org/fa/Question/View/7538/%D9%86%D8%AD%D9%88%D9%87-%D8%B1%D9%88%D8%B2%D9%87-%DA%AF%D8%B1%D9%81%D8%AA%D9%86-%D9%81%D8%B1%D9%82%D9%87-%D9%87%D8%A7%D9%8A-%D8%B2%D9%8A%D8%B1-%D8%A8%D9%87-%DA%86%D9%87-%D8%B5%D9%88%D8%B1%D8%AA-%D8%A7%D8%B3%D8%AA-1%D9%80-%D8%A7%D9%85%D8%A7%D9%85%D9%8A%D9%87-2%D9%80-%D9%85/?SearchText=%D8%B1%D9%88%D8%B2%D9%87&LPhrase=

https://pasokh.org/fa/Question/View/10194/%D9%81%D9%84%D8%B3%D9%81%D9%87-%D8%B1%D9%88%D8%B2%D9%87-%D8%AF%D8%B1-%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85-%DA%86%D9%8A%D8%B3%D8%AA/?SearchText=%D8%B1%D9%88%D8%B2%D9%87&LPhrase=

https://pasokh.org/fa/Article/View/3342/%D8%B1%D9%88%D8%B2%D9%87/?SearchText=%D8%B1%D9%88%D8%B2%D9%87&LPhrase=




منابع

  1. ↑ ابن منظور، محمد بن مکرم (۱۴۰۸). «واژه «صوم»». لسان العرب. ج۱۲. دار الفکر. ص۳۵۰.
  2. ↑ امام خمينی، روح الله (۱۳۹۲). «احكام روزه». توضيح المسائل. تهران: مؤسسه تنظيم و نشر آثار امام خمينی.
  3. ↑ طباطبائی، سید محمدحسین (۱۳۸۷). «قم». تعالیم اسلام. به کوشش با گردآوری هادی خسروشاهی. انتشارات بوستان کتاب.
  4. ↑ طباطبایی یزدی، سید محمدکاظم (۱۴۲۰). العروة الوثقی. ج۳. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
  5. ↑ مشکینی، علی (۱۴۳۴). مصطلحات الفقه، تحقیق. به کوشش حمید احمدی جلفایی. قم: مؤسسه علمی و فرهنگی دارالحدیث. ص۳۶۳.
  6. ↑ مشکینی، علی (۱۴۳۴). مصطلحات الفقه، تحقیق. به کوشش حمید احمدی جلفایی. قم: مؤسسه علمی و فرهنگی دارالحدیث. ص۳۶۳.
  7. ↑ شهید اول، محمدبن مكی (۱۴۱۷). الدروس الشرعیه. مجمع البحوث الاسلاميه. ص۲۶۶.
  8. ↑ علامه حلی، حسن بن یوسف بن مطهّر. مختلف الشیعه. ج۳. صص۳۵۹و۳۶۰.
  9. ↑ سید مرتضی، على بن حسين موسوى‌ (۱۳۸۷). جمل العلم و العمل. مطبعة الآداب‌. ص۸۹.
  10. ↑ علامه مجلسی، محمدباقر بن محمدتقی (۱۴۰۳). بحار الانوار. ج۹۶. ص۳۵۶.
  11. ↑ خمینی، روح الله. صحيفه نور. ج۲۰. ص۲۱۰.