پرش به محتوا

آمیزش جنسی: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی پاسخ
حسین بادروج (بحث | مشارکت‌ها)
ابرابزار
حسین بادروج (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۲: خط ۲:


{{پایان سوال}}{{پاسخ}}آمیزش، که در [[فقه اسلامی]] با واژگانی چون «جماع» و «وطی» شناخته می‌شود، به عمل نزدیکی جنسی اطلاق می‌گردد و احکام آن عمدتاً با تحقق دخول به اندازه [[ختنه‌گاه]] مرتبط است. این عمل بر اساس معیارهای شرعی به سه دسته حلال (مانند ازدواج دائم و موقت)، حرام (مانند [[زنا]]، [[لواط]] و [[مساحقه]]) و شبهه‌دار (وطی به شبهه، ناشی از جهل به حکم یا موضوع) تقسیم می‌شود. نزدیکی حلال در چارچوب قانون شرعی صورت می‌گیرد، در حالی که آمیزش حرام بدون رعایت هیچ شرطی و آگاهانه انجام می‌شود. وطی به شبهه زمانی رخ می‌دهد که یکی از طرفین یا هر دو به اشتباه تصور مشروعیت رابطه دارند و مجازات حدی ندارد اما مستلزم [[عده]] و [[مهرالمثل]] است. عمل آمیزش، چه از جلو و چه از پشت، موجب [[جنابت]] شده و فرد را ملزم به غسل پیش از انجام اعمال عبادی همچون نماز می‌کند. شخص جُنُب تا زمان غسل، محدودیت‌هایی شرعی در لمس آیات قرآن و اقامت در مساجد دارد. ترک طولانی مدت آمیزش در ازدواج دائم، آمیزش با حیوان، غیربالغ، و با زن شوهردار حرام است. همچنین، آمیزش از پشت، در ایام خاص ماه، هنگام غروب، یا با شکم پر مکروه شمرده شده و در مقابل، برخی اوقات مانند شب‌های هفته مستحب دانسته شده است.
{{پایان سوال}}{{پاسخ}}آمیزش، که در [[فقه اسلامی]] با واژگانی چون «جماع» و «وطی» شناخته می‌شود، به عمل نزدیکی جنسی اطلاق می‌گردد و احکام آن عمدتاً با تحقق دخول به اندازه [[ختنه‌گاه]] مرتبط است. این عمل بر اساس معیارهای شرعی به سه دسته حلال (مانند ازدواج دائم و موقت)، حرام (مانند [[زنا]]، [[لواط]] و [[مساحقه]]) و شبهه‌دار (وطی به شبهه، ناشی از جهل به حکم یا موضوع) تقسیم می‌شود. نزدیکی حلال در چارچوب قانون شرعی صورت می‌گیرد، در حالی که آمیزش حرام بدون رعایت هیچ شرطی و آگاهانه انجام می‌شود. وطی به شبهه زمانی رخ می‌دهد که یکی از طرفین یا هر دو به اشتباه تصور مشروعیت رابطه دارند و مجازات حدی ندارد اما مستلزم [[عده]] و [[مهرالمثل]] است. عمل آمیزش، چه از جلو و چه از پشت، موجب [[جنابت]] شده و فرد را ملزم به غسل پیش از انجام اعمال عبادی همچون نماز می‌کند. شخص جُنُب تا زمان غسل، محدودیت‌هایی شرعی در لمس آیات قرآن و اقامت در مساجد دارد. ترک طولانی مدت آمیزش در ازدواج دائم، آمیزش با حیوان، غیربالغ، و با زن شوهردار حرام است. همچنین، آمیزش از پشت، در ایام خاص ماه، هنگام غروب، یا با شکم پر مکروه شمرده شده و در مقابل، برخی اوقات مانند شب‌های هفته مستحب دانسته شده است.
{{درگاه|واژه‌ها}}


== تعریف و جایگاه فقهی ==
== تعریف و جایگاه فقهی ==

نسخهٔ ‏۲۳ مهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۲۸

سؤال
آمیزش به چه معنا می‌باشد و احکام آن به چه صورت است؟

آمیزش، که در فقه اسلامی با واژگانی چون «جماع» و «وطی» شناخته می‌شود، به عمل نزدیکی جنسی اطلاق می‌گردد و احکام آن عمدتاً با تحقق دخول به اندازه ختنه‌گاه مرتبط است. این عمل بر اساس معیارهای شرعی به سه دسته حلال (مانند ازدواج دائم و موقت)، حرام (مانند زنا، لواط و مساحقه) و شبهه‌دار (وطی به شبهه، ناشی از جهل به حکم یا موضوع) تقسیم می‌شود. نزدیکی حلال در چارچوب قانون شرعی صورت می‌گیرد، در حالی که آمیزش حرام بدون رعایت هیچ شرطی و آگاهانه انجام می‌شود. وطی به شبهه زمانی رخ می‌دهد که یکی از طرفین یا هر دو به اشتباه تصور مشروعیت رابطه دارند و مجازات حدی ندارد اما مستلزم عده و مهرالمثل است. عمل آمیزش، چه از جلو و چه از پشت، موجب جنابت شده و فرد را ملزم به غسل پیش از انجام اعمال عبادی همچون نماز می‌کند. شخص جُنُب تا زمان غسل، محدودیت‌هایی شرعی در لمس آیات قرآن و اقامت در مساجد دارد. ترک طولانی مدت آمیزش در ازدواج دائم، آمیزش با حیوان، غیربالغ، و با زن شوهردار حرام است. همچنین، آمیزش از پشت، در ایام خاص ماه، هنگام غروب، یا با شکم پر مکروه شمرده شده و در مقابل، برخی اوقات مانند شب‌های هفته مستحب دانسته شده است.

درگاه‌ها


تعریف و جایگاه فقهی

در مباحث فقهی، عمل نزدیکی جنسی با نام‌هایی نظیر جماع، مواقعه، وطی و دخول شناخته می‌شود و به معنای ارتباط جنسی انسان با همنوع یا با حیوان است.[۱] این احکام در ابعاد مختلف فقهی از جمله طهارت، روزه، اعتکاف، حج، ازدواج، طلاق، ظهار، ایلاء و حدود مورد بررسی قرار می‌گیرند.[۲] لازم است ذکر شود که این احکام تنها به نزدیکی جنسی‌ای اطلاق می‌شوند که در آن حداقل به اندازه ختنه‌گاه دخول صورت گرفته باشد.[۳]

انواع آمیزش

از منظر فقهی، نزدیکی جنسی به سه نوع اصلی تقسیم می‌شود: نزدیکی حلال، نزدیکی شبهه‌دار و نزدیکی حرام، که هر کدام احکام خاص خود را دارند.[۴]

آمیزش حلال

نزدیکی جنسی که با رعایت شرایط شرعی صورت می‌گیرد، نزدیکی حلال نامیده می‌شود. شرایط شرعی برای این نوع نزدیکی عبارتند از: ازدواج دائم، ازدواج موقت، مالکیت (در مورد کنیزان) و تحلیل (حلال کردن استفاده جنسی از کنیز خود برای دیگری).[۵]

آمیزش شبهه‌دار

زمانی که مرد و زن به تصور وجود شرایط شرعی، با یکدیگر نزدیکی می‌کنند، این عمل «نزدیکی شبهه‌دار» یا «وطی به شبهه» نامیده می‌شود. مثالی از این وضعیت، زمانی است که مرد به اشتباه با زنی نزدیکی کند، در حالی که گمان می‌کند همسر اوست.[۶]

طبق فتوای فقها، نزدیکی شبهه‌دار مشمول مجازات حد نمی‌شود.[۷] همچنین، در این حالت زن موظف به نگه داشتن عده است[۸] و حق دریافت مهرالمثل را خواهد داشت.[۹] البته، طبق نظر صاحب جواهر، اگر اشتباه صرفاً از جانب مرد باشد و زن بداند که رابطه با او شرعی نیست، مهرالمثل به او تعلق نمی‌گیرد.[۱۰]

آمیزش حرام

نزدیکی جنسی که بدون وجود شرایط شرعی و با علم و اختیار فرد صورت گیرد، «نزدیکی حرام» نام دارد.[۱۱] برخی از نمونه‌های نزدیکی حرام شامل زنا، لواط، مساحقه، و نزدیکی با حیوان است.[۱۲] همچنین، نزدیکی در شرایطی مانند حیض، نفاس، روزه و احرام نیز حرام محسوب می‌شود.[۱۳]

حصول جنابت با آمیزش

به فتوا و نظر فقها، نزدیکی جنسی، چه از جلو و چه از عقب، منجر به حالت جنابت می‌شود.[۱۴] نزدیکی مرد با مرد و همچنین نزدیکی با حیوان نیز سبب جنابت می‌گردد.[۱۵] حالت جنابت احکام خاصی را به همراه دارد؛ از جمله ممنوعیت لمس قرآن کریم، نام خداوند، و (بر اساس احتیاط واجب) نام‌های ائمه اطهار(ع)، همچنین ماندن در مساجد و خواندن آیاتی از قرآن که سجده واجب دارند.[۱۶] فردی که دچار جنابت شده است، در صورتی که حداقل به اندازه ختنه‌گاه دخول انجام داده باشد،[۱۷] برای انجام اعمالی مانند نماز و روزه، ملزم به ادای غسل جنابت است.[۱۸]

برخی احکام آمیزش

بر اساس فتوای مراجع تقلید، احکام مربوط به نزدیکی جنسی تنها زمانی اعمال می‌شوند که دخول، حداقل به میزان ختنه‌گاه، صورت گرفته باشد.[۱۹] برخی از احکام فقهی در این زمینه به شرح زیر است:

  • در ازدواج دائم، ترک نزدیکی جنسی برای بیش از چهار ماه جایز نیست و حرام است.[۲۰]
  • نزدیکی با حیوان ممنوع و دارای مجازات تعزیری است.[۲۱]
  • نزدیکی با زنی که به سن بلوغ نرسیده، حرام است.[۲۲]
  • نزدیکی مرد با مرد (لواط) و زن با زن (مساحقه) حرام بوده و دارای مجازات حدی است.[۲۳]
  • اگر مرد با مردی دیگر نزدیکی کند، حرام است با مادر، خواهر یا دختر او ازدواج کند.[۲۴]
  • نزدیکی از پشت با همسر اگرچه جایز است، اما مکروهیت شدید دارد.[۲۵]
  • نزدیکی در ابتدای، میانه و انتهای هر ماه قمری (به جز شب اول ماه رمضان) مکروه است.[۲۶]
  • نزدیکی در شب‌های دوشنبه، سه‌شنبه، پنج‌شنبه و جمعه، و همچنین ظهر روز پنج‌شنبه مستحب شمرده شده است.[۲۷]
  • نزدیکی در شب و روز کسوف و خسوف، هنگام غروب خورشید، از طلوع فجر تا طلوع آفتاب، و پس از احتلام در خواب، مکروه است.[۲۸]
  • کراهت نزدیکی مسافری که شبانه به مقصد رسیده است.[۲۹]
  • کراهت نزدیکی رو و پشت به قبله و همچنین با شکم پر.[۳۰]
  • نزدیکی با همسر، باعث حرمت ابدی ناپدری (زوج) با دختران (ربیبه) و نوه‌های دختری آن زن از همسران قبلی یا آینده‌اش می‌شود.[۳۱]

منابع

  1. ↑ موسسه دائره المعارف فقه اسلامی (۱۳۹۲). فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت. ج۱. قم: موسسه دایرةالمعارف فقه اسلامی. ص۱۶۱.
  2. ↑ موسسه دائره المعارف فقه اسلامی (۱۳۹۲). فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت. ج۱. قم: موسسه دایرةالمعارف فقه اسلامی. ص۱۶۱.
  3. ↑ بنی هاشمی خمینی، سید محمدحسین (۱۳۹۲). توضیح المسائل مراجع مطابق با فتوای 16 نفر از مراجع معظم تقلید. ج۱. قم: دفتر انتشارات اسلامی. ص۲۶۷.
  4. ↑ موسسه دائره المعارف فقه اسلامی (۱۳۹۲). فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت. ج۱. قم: موسسه دایرةالمعارف فقه اسلامی. ص۱۶۱.
  5. ↑ موسسه دائره المعارف فقه اسلامی (۱۳۹۲). فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت. ج۱. قم: موسسه دایرةالمعارف فقه اسلامی. ص۱۶۱.
  6. ↑ موسسه دائره المعارف فقه اسلامی (۱۳۹۲). فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت. ج۱. قم: موسسه دایرةالمعارف فقه اسلامی. ص۱۶۱.
  7. ↑ محقق حلی (۱۴۰۸). شرائع الاسلام فی مسائل الحرام و الحرام. ج۳. قم: اسماعیلیان. ص۳۵.
  8. ↑ محقق حلی (۱۴۰۸). شرائع الاسلام فی مسائل الحرام و الحرام. ج۳. قم: اسماعیلیان. ص۳۵.
  9. ↑ طباطبایی یزدی، سید محمدکاظم (۱۴۰۹). عروه الوثقی. ج۲. بیروت: موسسه الاعلمی للمطبوعات. ص۸۰۸.
  10. ↑ نجفی، محمدحسن (۱۴۰۴). جواهر الکلام فی شرح شرائع الاسلام. ج۳۲. بیروت: دار احیاء التراث العربی. ص۳۷۸ تا ۳۷۹.
  11. ↑ موسسه دائره المعارف فقه اسلامی (۱۳۹۲). فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت. ج۱. قم: موسسه دایرةالمعارف فقه اسلامی. ص۱۶۲.
  12. ↑ شهید اول، محمد بن مکی (۱۴۰۰). القواعد و الفوائد. ج۱. قم: کتابفروشی مفید. ص۱۷۵.
  13. ↑ موسسه دائره المعارف فقه اسلامی (۱۳۹۲). فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت. ج۱. قم: موسسه دایرةالمعارف فقه اسلامی. ص۱۶۲.
  14. ↑ بنی هاشمی خمینی، سید محمدحسین (۱۳۹۲). توضیح المسائل مراجع مطابق با فتوای 16 نفر از مراجع معظم تقلید. ج۱. قم: دفتر انتشارات اسلامی. ص۲۶۷.
  15. ↑ بنی هاشمی خمینی، سید محمدحسین (۱۳۹۲). توضیح المسائل مراجع مطابق با فتوای 16 نفر از مراجع معظم تقلید. ج۱. قم: دفتر انتشارات اسلامی. ص۲۶۷ و ۲۶۸.
  16. ↑ بنی هاشمی خمینی، سید محمدحسین (۱۳۹۲). توضیح المسائل مراجع مطابق با فتوای 16 نفر از مراجع معظم تقلید. ج۱. قم: دفتر انتشارات اسلامی. ص۲۶۹.
  17. ↑ بنی هاشمی خمینی، سید محمدحسین (۱۳۹۲). توضیح المسائل مراجع مطابق با فتوای 16 نفر از مراجع معظم تقلید. ج۱. قم: دفتر انتشارات اسلامی. ص۲۶۷.
  18. ↑ بنی هاشمی خمینی، سید محمدحسین (۱۳۹۲). توضیح المسائل مراجع مطابق با فتوای 16 نفر از مراجع معظم تقلید. ج۱. قم: دفتر انتشارات اسلامی. ص۲۷۳.
  19. ↑ بنی هاشمی خمینی، سید محمدحسین (۱۳۹۲). توضیح المسائل مراجع مطابق با فتوای 16 نفر از مراجع معظم تقلید. ج۱. قم: دفتر انتشارات اسلامی. ص۲۶۷.
  20. ↑ محقق حلی (۱۴۰۸). شرائع الاسلام فی مسائل الحرام و الحرام. ج۲. قم: اسماعیلیان. ص۲۱۴.
  21. ↑ شهید اول، محمد بن مکی (۱۴۰۰). القواعد و الفوائد. ج۱. قم: کتابفروشی مفید. ص۱۷۵.
  22. ↑ محقق حلی (۱۴۰۸). شرائع الاسلام فی مسائل الحرام و الحرام. ج۲. قم: اسماعیلیان. ص۲۱۴.
  23. ↑ علامه حلی (۱۴۱۳). مختلف الشیعه فی احکام الشریعه. ج۹. قم: دفتر انتشارات اسلامی. ص۱۸۹.
  24. ↑ بنی هاشمی خمینی، سید محمدحسین (۱۳۹۲). توضیح المسائل مراجع مطابق با فتوای 16 نفر از مراجع معظم تقلید. ج۲. قم: دفتر انتشارات اسلامی. ص۶۱۱.
  25. ↑ محقق حلی (۱۴۰۸). شرائع الاسلام فی مسائل الحرام و الحرام. ج۲. قم: اسماعیلیان. ص۲۱۴.
  26. ↑ شیخ حر عاملی (بی‌تا). وسائل الشیعه. ج۲۰. تهران: آل البیت. ص۱۲۹. تاریخ وارد شده در |سال= را بررسی کنید (کمک)
  27. ↑ طباطبایی یزدی، سید محمدکاظم (۱۴۰۹). عروه الوثقی. ج۲. بیروت: موسسه الاعلمی للمطبوعات. ص۸۰۱.
  28. ↑ طباطبایی یزدی، سید محمدکاظم (۱۴۰۹). عروه الوثقی. ج۵. بیروت: موسسه الاعلمی للمطبوعات. ص۴۸۲.
  29. ↑ طباطبایی یزدی، سید محمدکاظم (۱۴۰۹). عروه الوثقی. ج۵. بیروت: موسسه الاعلمی للمطبوعات. ص۴۸۲.
  30. ↑ طباطبایی یزدی، سید محمدکاظم (۱۴۰۹). عروه الوثقی. ج۵. بیروت: موسسه الاعلمی للمطبوعات. ص۴۸۳.
  31. ↑ نجفی، محمدحسن (۱۴۰۴). جواهر الکلام فی شرح شرائع الاسلام. ج۳۲. بیروت: دار احیاء التراث العربی. ص۳۷۸ تا ۳۷۹.