|
|
| (۲۴ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۳ کاربر نشان داده نشد) |
| خط ۱: |
خط ۱: |
| قربانی کردن در عید قربان
| | ==گزارش کار== |
| {{شروع متن}}
| | {| class="wikitable" |
| | |+جدول کارکرد کاربران |
| | ! colspan="6" |آذر ۱۴۰۳ |
| | |- |
| | ! rowspan="2" |عنوان مقاله |
| | ! rowspan="2" |کار صورت گرفته |
| | ! rowspan="2" |نوع فعالیت |
| | ! rowspan="2" |وضعیت |
| | ! colspan="2" |تایید ناظر |
| | |- |
| | !کمی |
| | !کیفی |
| | |- |
| | |[[تست]] |
| | |تاسیس / ویرایش |
| | | |
| | |در دست ویرایش / تکمیل |
| | | |
| | | |
| | |- |
| | | |
| | | |
| | | |
| | | |
| | | |
| | | |
| | |- |
| | | |
| | | |
| | | |
| | | |
| | | |
| | | |
| | |- |
| | | |
| | | |
| | | |
| | | |
| | | |
| | | |
| | |- |
| | | |
| | | |
| | | |
| | | |
| | | |
| | | |
| | |- |
| | | |
| | | |
| | | |
| | | |
| | | |
| | | |
| | |- |
| | | |
| | | |
| | | |
| | | |
| | | |
| | | |
| | |} |
|
| |
|
| روز دهم ذیالحجه عید قربان یا عیدالاضحی[1] نام دارد، که یکی از بزرگترین اعیاد در تقویم مسلمانان است و روزه گرفتن در این روز حرام است. روزی که حضرت ابراهیم(علیهالسلام) به دستور خدا حضرت اسماعیل(علیهالسلام) را به قربانگاه برد و فلسفۀ قربانی کردن در راه خدا را در آزمونی عملی اجرا کرد. [2] حضرت ابراهیم(علیهالسلام) از آخرین تعلقات خود در راه خدا چشمپوشی کرد و خداوند هم با فرستادن قوچی قربانی او را پذیرفت. [3] این رویداد هنوز هم به صورت نمادین در مراسم حج اجرا میشود، حجاج در این روز گوسفندی را قربانی کرده و گوشت آن را میان نیازمندان تقسیم میکنند.[4]
| | ==مقالههای بارگذاری شده== |
| | | {{الگو:مقالههای کاربر|کاربر=Seyedsalehi6979}} |
| {{سوال}} | | ==کارنامه ماهانه== |
| '''فلسفه و دلیل قربانی کردن در عید چیست؟''' | | {| class="wikitable" |
| {{پایان سوال}}
| | |+کارنامه ماهانه |
| {{پاسخ}}
| | ! rowspan="2" |عنوان مقاله |
| | | ! rowspan="2" |کار صورت گرفته |
| | | ! rowspan="2" |نوع فعالیت |
| یکی از ویژگیهای خاص عید قربان تعیین شاخصی به نام انسانیت از جانب خداوند متعال است. این شاخص بر رابطهای بسیار عاشقانه بین خداوند متعال و انسان بنا شده است که در ادامه ویژگیهای خاص آن را بررسی خواهیم کرد:
| | ! rowspan="2" | وضعیت |
| | | ! colspan="2" |تایید ناظر |
| شاخصۀعشق حقیقی
| | ! rowspan="2" |محل |
| رابطه عاشقانهای که بین خداوند متعال و انسان وجود دارد، بسیار بالاتر از عشقهای زمینی است؛ به عبارتی عشق حیوانی و جنسی که انسان در زندگی دنیایی تجربه میکند (عشق مادر و فرزند، عشق به جنس مخالف) مجاز و الگویی برای عشق حقیقی است. بسیاری از بزرگان و شاعران از جمله حافظ، سعدی و مولانا نیز در اشعار خود به عشق مجازی زمینی برای رسیدن به عشق حقیقی اشاره کردهاند. در بیاناتی که از معصومین (علیهمالسلام) به ما رسیده هم بخش زیادی از عبارات را واژگان صمیمی و عاشقانه پر کرده است؛
| | ! rowspan="2" |تعداد کلمات |
| | | |- |
| مانند این عبارت زیبا از امام سجاد(علیهالسلام): {{عربی|«اِلهي عُبَيْدُكَ بِفِنائِكَ، مِسْكِينُكَ بِفِنآئِكَ، فَقيرُكَ بِفِنآءِكَ »}}[6]
| | !کمی |
| | | !کیفی |
| در واقع میتوان گفت که عشقهای زمینی مقدمهای برای شناخت آن عشق حقیقی هستند و اگر در مسیر رشد بخش انسانی وجودمان پیش برویم آرام آرام در مسیر عشق حقیقی رشد خواهیم کرد.
| | |- |
| | | | colspan="8" |'''مهرماه''' |
| علامت و شاخصۀ یک عشق حقیقی و صادق هزینه کردن و وقف شدن برای معشوق است. نماد چنین عشق صادقی را در روز عید قربان و در ماجرای قربانی شدن پسر دردانه و عزیز توسط پدری عاشق و دلداده میبینیم. فلسفه قربانی کردن حضرت اسماعیل(علیهالسلام) این است که ابراهیم خلیل الله(علیهالسلام) به هیچ بودن همه چیزهای دیگر در برابر معبود و معشوق حقیقی اعتراف میکند، غیر از خدا هر چه که دارد را فدای خدا میکند، در نتیجه در وجود او ایمان و عمل به هم گره میخوردند و او به حقیقت تقوا و تسلیم میرسد. چنین عشقی زمانی به دست میآید که انسان بتواند از هر چه غیر از خدا دارد، برای خداوند بگذرد.
| | |- |
| | | |خالی |
| معشوق و اله حقیقی
| | |خالی |
| در عشق حقیقی انسان باید خود را وقف در معشوق ببیند و ذات خود را فدای معشوق کند؛ زیرا عشق بدون گذشت ثابت نمیشود و عاشق بدون فدا شدن احساس گندیدن و ضایع شدن میکند؛ یعنی محبوب و معشوق چنان تسلطی بر قلب ما پیدا میکند، که دوست داریم تمام داراییهای خود را به پای معشوق بریزیم.
| | |خالی |
| | | |خالی |
| داستان عید قربان یادآور معشوق اصلی و حقیقی انسان است. اگر خود را به درستی بشناسیم و اگر معشوق حقیقی انسان را شناخته باشیم خواهیم فهمید که محبوب و معشوق انسان همان اله و خداوند تبارک و تعالی است که سرچشمۀ تمام دلدادگیها، محبتها، شادیها و آرامش حقیقی است. عجیب نیست که برای چنین معشوقی با تمام داراییها قربانی شویم.
| | |خالی |
| | | |خالی |
| بررسی فلسفه قربانی کردن
| | |خالی |
| حالا که خود حقیقی انسان را تا اندازهای شناختیم، فلسفه قربانی کردن را بهتر درک خواهیم کرد. دارایی حقیقی انسان تنها همین وجود انسانی است. وجود انسانی یا من حقیقی تنها چیزی است که برای ما باقی میماند، فانی نیست و از بین نمیرود؛ زیرا از جنس خداوند بینهایت و نامحدود است.
| | |خالی |
| | | |- |
| هر آنچه که ما در مسیر رسیدن به عشق خداوند قربانی میکنیم از جنس ناخود ماست: شغل، جنسیت، داراییهای فردی مانند زیبایی و هوش، ثروت، خانواده و … تمامی اینها از جنس اعتباریات این دنیا هستند و پس از ترک این دنیا خواه ناخواه آنها را از دست خواهیم داد. به علاوه فلسفه قربانی کردن به معنای نادیده گرفتن، از دست دادن یا استفاده نکردن نیست؛ بلکه به معنای وابسته نبودن است. یعنی ما در عین حال که به تمام این موارد مشغولیم و در حال استفاده و لذت بردن از آنها هستیم، به هیچ یک از آنها وابسته نباشیم و آرامش زندگیمان را به بود و نبود این اعتباریات گره نزنیم؛ بلکه حقیقت شادی و آرامش وجودمان را در جایی دیگر و در کنار معشوقی که فنا و تغییر در او راه ندارد جستجو کنیم.
| | | colspan="8" |'''آبانماه''' |
| | | |- |
| در نتیجۀ آنچه گفتیم عید قربان به مسلخ بردن شهوتهای نفسانی است و فلسفه قربانی کردن این است که باید این شهوتها را به قربانگاه ببریم و در پیشگاه محبوب و معشوق خود قربانی کنیم. پس فلسفه قربانی کردن حیوان نمادی از قربانی کردن حیوانیت انسان است، که به ما یادآور میشود، برای رسیدن به کمال انسانیت و رشد کردن، باید نفس حیوانی خود را در پیشگاه عشق حقیقی ذبح کنیم.
| | |خالی |
| | |خالی |
| | |خالی |
| | |خالی |
| | |خالی |
| | |خالی |
| | |خالی |
| | |خالی |
| | |- |
| | | colspan="8" |'''آذرماه''' |
| | |- |
| | |خالی |
| | |خالی |
| | |خالی |
| | |خالی |
| | |خالی |
| | |خالی |
| | |خالی |
| | |خالی |
| | |- |
| | | colspan="8" |'''دیماه''' |
| | |- |
| | |خالی |
| | |خالی |
| | |خالی |
| | |خالی |
| | |خالی |
| | |خالی |
| | |خالی |
| | |خالی |
| | |} |
