گرفتاری‌های مومن برای پاک شدن از گناه - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Aliazad در ‏۳۱ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۰۵

2025-10-31T19:05:17Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۲۲:۳۵
خط ۵۳:		خط ۵۳:
	}}		}}
	{{پایان متن}}		{{پایان متن}}
			{{#seo:
			\|title=بیماری و کفاره گناهان - چگونه بلاها باعث کفاره گناهان می‌شوند؟ - ویکی پاسخ
			\|title_mode=Replaced Title
			\|keywords=گرفتاری مومن برای پاک شدن از گناه
			\|description= در سنت الهی، گرفتاری‌های مومن وسیله پاک شدن از گناه و رسیدن به بهشت است؛ و نعمت‌های دنیا برای گناهکار پاداش اعمال نیک او پیش از جهنم. فلسفه این عدل الهی را با روایات معتبر بشناسید.
			}}

Aliazad در ‏۳۱ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۱۵

2025-10-31T18:15:53Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۲۱:۴۵
خط ۱۱:		خط ۱۱:

	== متن حدیث ==		== متن حدیث ==
	[[امام صادق(ص)]] فرمود: [[رسول خدا(ص)]] فرموده است: خدای عز و جل فرماید:		امام صادق(ص) فرمود: رسول خدا(ص) فرموده است: خدای عز و جل فرماید:

	{{عربی بزرگ\|مَا مِنْ عَبْدٍ أُرِيدُ أَنْ أُدْخِلَهُ الْجَنَّه إِلَّا ابْتَلَيْتُهُ فِي جَسَدِهِ فَإِنْ كَانَ ذَلِكَ كَفَّارَه لِذُنُوبِهِ وَ إِلَّا شَدَّدْتُ عَلَيْهِ عِنْدَ مَوْتِهِ حَتَّى يَأْتِيَنِي وَ لَا ذَنْبَ لَهُ ثُمَّ أُدْخِلُهُ الْجَنَّه وَ مَا مِنْ عَبْدٍ أُرِيدُ أَنْ أُدْخِلَهُ النَّارَ إِلَّا صَحَّحْتُ لَهُ جِسْمَهُ فَإِنْ كَانَ ذَلِكَ تَمَاماً لِطَلِبَتِهِ عِنْدِي وَ إِلَّا آمَنْتُ خَوْفَهُ مِنْ سُلْطَانِهِ فَإِنْ كَانَ ذَلِكَ تَمَاماً لِطَلِبَتِهِ عِنْدِي وَ إِلَّا وَسَّعْتُ عَلَيْهِ فِي رِزْقِهِ فَإِنْ كَانَ ذَلِكَ تَمَاماً لِطَلِبَتِهِ عِنْدِي وَ إِلَّا هَوَّنْتُ عَلَيْهِ مَوْتَهُ حَتَّى يَأْتِيَنِي وَ لَا حَسَنَه لَهُ عِنْدِي ثُمَّ أُدْخِلُهُ النَّارَ<ref>كلينى، محمد، الكافي، تهران، دار الکتب الإسلاميه، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ق، ج‏۲، ص۴۴۴، بَابُ تَعْجِيلِ عُقُوبَه الذَّنْبِ‏، حدیث۱۰.</ref>		{{عربی بزرگ\|مَا مِنْ عَبْدٍ أُرِيدُ أَنْ أُدْخِلَهُ الْجَنَّه إِلَّا ابْتَلَيْتُهُ فِي جَسَدِهِ فَإِنْ كَانَ ذَلِكَ كَفَّارَه لِذُنُوبِهِ وَ إِلَّا شَدَّدْتُ عَلَيْهِ عِنْدَ مَوْتِهِ حَتَّى يَأْتِيَنِي وَ لَا ذَنْبَ لَهُ ثُمَّ أُدْخِلُهُ الْجَنَّه وَ مَا مِنْ عَبْدٍ أُرِيدُ أَنْ أُدْخِلَهُ النَّارَ إِلَّا صَحَّحْتُ لَهُ جِسْمَهُ فَإِنْ كَانَ ذَلِكَ تَمَاماً لِطَلِبَتِهِ عِنْدِي وَ إِلَّا آمَنْتُ خَوْفَهُ مِنْ سُلْطَانِهِ فَإِنْ كَانَ ذَلِكَ تَمَاماً لِطَلِبَتِهِ عِنْدِي وَ إِلَّا وَسَّعْتُ عَلَيْهِ فِي رِزْقِهِ فَإِنْ كَانَ ذَلِكَ تَمَاماً لِطَلِبَتِهِ عِنْدِي وَ إِلَّا هَوَّنْتُ عَلَيْهِ مَوْتَهُ حَتَّى يَأْتِيَنِي وَ لَا حَسَنَه لَهُ عِنْدِي ثُمَّ أُدْخِلُهُ النَّارَ<ref>كلينى، محمد، الكافي، تهران، دار الکتب الإسلاميه، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ق، ج‏۲، ص۴۴۴، بَابُ تَعْجِيلِ عُقُوبَه الذَّنْبِ‏، حدیث۱۰.</ref>
خط ۲۰:		خط ۲۰:
	هر چهار راوی در سند حدیث افرادی مورد اعتماد و ثقه می‌باشند.<ref>نجاشی، احمد، رجال النجاشی، قم، مؤسسه النشر الإسلامی، چاپ ششم، ۱۳۶۵ش، ص۳۵۳. طوسی، محمد، رجال الطوسی، قم، مؤسسه النشر الإسلامی، چاپ سوم، ۱۳۷۳ش، ص۳۵۱. ص۳۸۳. طوسی، محمد، فهرست کتب الشیعه و أصولهم و أسماء المصنفین و أصحاب الأصول، قم، مکتبه المحقق الطباطبائی، چاپ اول، ۱۴۲۰ق، ص۲۶۳. نجاشی، احمد، رجال النجاشی، قم، مؤسسه النشر الإسلامی، چاپ ششم، ۱۳۶۵ش، ص۴۰۵.</ref>		هر چهار راوی در سند حدیث افرادی مورد اعتماد و ثقه می‌باشند.<ref>نجاشی، احمد، رجال النجاشی، قم، مؤسسه النشر الإسلامی، چاپ ششم، ۱۳۶۵ش، ص۳۵۳. طوسی، محمد، رجال الطوسی، قم، مؤسسه النشر الإسلامی، چاپ سوم، ۱۳۷۳ش، ص۳۵۱. ص۳۸۳. طوسی، محمد، فهرست کتب الشیعه و أصولهم و أسماء المصنفین و أصحاب الأصول، قم، مکتبه المحقق الطباطبائی، چاپ اول، ۱۴۲۰ق، ص۲۶۳. نجاشی، احمد، رجال النجاشی، قم، مؤسسه النشر الإسلامی، چاپ ششم، ۱۳۶۵ش، ص۴۰۵.</ref>

	اگر مؤمنی به خاطر اعمال پسندیده‌ای که دارد، مستحق بهشت باشد و گناهان کوچک هم داشته باشد، خدای متعال آن مومن را در همین دنیا با گرفتار کردن به بیماری، روزی کم و گرفتاری‌های اجتماعی عذاب می‌کند تا در [[قیامت]] بدون گناه وارد بهشت گردد و اگر فردی غیر مومن اینقدر گناه دارد که مستحق عذاب است، اما کارهای نیک اندکی هم انجام می‌دهد مانند صله ~~رحم،~~ احترام به پدر و مادر و اعمال خوبش در حدی نیست که گناهان او را از بین ببرد، چون خدا عادل است و به کسی ستم نمی‌کند و پاداش هر عملی را می‌دهد، این فرد را در همین دنیا نعمت می‌دهد تا اگر اهل آتش شد، به او ستم نشده باشد.		اگر مؤمنی به خاطر اعمال پسندیده‌ای که دارد، مستحق بهشت باشد و گناهان کوچک هم داشته باشد، خدای متعال آن مومن را در همین دنیا با گرفتار کردن به بیماری، روزی کم و گرفتاری‌های اجتماعی عذاب می‌کند تا در قیامت بدون گناه وارد بهشت گردد و اگر فردی غیر مومن اینقدر گناه دارد که مستحق عذاب است، اما کارهای نیک اندکی هم انجام می‌دهد مانند [[صله‌رحم\|صله رحم]]، احترام به پدر و مادر و اعمال خوبش در حدی نیست که گناهان او را از بین ببرد، چون خدا عادل است و به کسی [[ستم در قرآن\|ستم]] نمی‌کند و پاداش هر عملی را می‌دهد، این فرد را در همین دنیا نعمت می‌دهد تا اگر اهل آتش شد، به او ستم نشده باشد.

	امام صادق(ع) فرمود: {{متن عربی\|همانا مؤمن خواب هولناك ببيند و (بواسطه همان ترسى كه كرده) گناهش آمرزيده شود و سختی كار ببيند، گناهش آمرزيده شود.}}<ref>کلینی، محمد، الکافی، تهران، دار الکتب الإسلامیه، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ق، ج‏۲، ص۴۴۴، بَابُ تَعْجِیلِ عُقُوبَه الذَّنْبِ، حدیث۴.</ref>		امام صادق(ع) فرمود: {{متن عربی\|همانا مؤمن خواب هولناك ببيند و (بواسطه همان ترسى كه كرده) گناهش آمرزيده شود و سختی كار ببيند، گناهش آمرزيده شود.}}<ref>کلینی، محمد، الکافی، تهران، دار الکتب الإسلامیه، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ق، ج‏۲، ص۴۴۴، بَابُ تَعْجِیلِ عُقُوبَه الذَّنْبِ، حدیث۴.</ref>

	کار خدا در گرفتار کردن افراد برای بخشش گناه از روی حساب و کتاب است و آن مومن بودن افراد است نه اینکه خدا بدون دلیل بخواهد کسی را اهل بهشت کند؛ چنانچه در روایت هفت این باب نیز آمده است که پیوسته غم و اندوه گریبانگیر مؤمن باشند تا برای او گناهی بجا نگذارند. مؤمنی که گناه کوچکی هم دارد در دنیا اندوهگین شود، تا اینکه از دنیا بیرون رود و گناهی بر او نباشد.<ref>کلینی، محمد، الکافی، تهران، دار الکتب الإسلامیه، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ق، ج‏۲، ص۴۴۴، بَابُ تَعْجِیلِ عُقُوبَه الذَّنْبِ، حدیث۷.</ref>		کار خدا در گرفتار کردن افراد برای [[آمرزش گناه در قرآن\|بخشش گناه]] از روی حساب و کتاب است و آن مومن بودن افراد است نه اینکه خدا بدون دلیل بخواهد کسی را اهل بهشت کند؛ چنانچه در روایت هفت این باب نیز آمده است که پیوسته غم و اندوه گریبانگیر مؤمن باشند تا برای او گناهی بجا نگذارند. مؤمنی که گناه کوچکی هم دارد در دنیا اندوهگین شود، تا اینکه از دنیا بیرون رود و گناهی بر او نباشد.<ref>کلینی، محمد، الکافی، تهران، دار الکتب الإسلامیه، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ق، ج‏۲، ص۴۴۴، بَابُ تَعْجِیلِ عُقُوبَه الذَّنْبِ، حدیث۷.</ref>

	خدا به کسی ظلم نمی‌کند و هیچ عملی را بدون جزا رها نمی‌سازد. افراد مومن با اینکه مومن هستند به خاطر لغزش‌های کوچک خود باید مجازات شوند حتی اگر در این دنیا باشد. افراد غیر مومن چون مستحق آتش جهنم هستند، اگر در دنیا کار نیکی داشته باشند، عدالت خدا حکم می‌کند که بدون پاداش نماند و چون در آخرت بهشتی نخواهد شد، پاداش عملش را در همین دنیا می‌بیند.		خدا به کسی ظلم نمی‌کند و هیچ عملی را بدون جزا رها نمی‌سازد. افراد مومن با اینکه مومن هستند به خاطر لغزش‌های کوچک خود باید مجازات شوند حتی اگر در این دنیا باشد. افراد غیر مومن چون مستحق آتش جهنم هستند، اگر در دنیا کار نیکی داشته باشند، عدالت خدا حکم می‌کند که بدون پاداش نماند و چون در آخرت بهشتی نخواهد شد، پاداش عملش را در همین دنیا می‌بیند.

Rezapour: /* سند حدیث */

2023-08-15T11:19:36Z

سند حدیث

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۴۹
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	\|ترجمه= هيچ بنده‌اى نباشد كه من بخواهم او را ببهشت ببرم جز آنكه او را به بلائى در تنش دچار كنم، پس اگر آن كفاره گناهانش شد (كه پاك شود) و گر نه هنگام مرگش بر او سخت گيرم تا نزد من آيد و گناهى بر او نباشد سپس او را ببهشت برم، و هيچ بنده‌اى نباشد كه بخواهم او را بدوزخ برم جز آنكه تنش را سالم كنم، پس اگر بدان سبب آنچه از من خواهد بپايان رسد (حسابش پاك شود) و گر نه از ترس آنكه بر او تسلط دارد آسوده خاطرش كنم، پس اگر طلبى كه نزد من دارد بدان پايان يابد (كه رها شود) و گر نه روزيش را بر او فراخ كنم، پس اگر طلبش از اين تمام شود (كه او را بس باشد) و گر نه (در آخر كار) مرگ را بر او آسان كنم تا نزد من آيد و هيچ كردار نيكى نزد من نداشته باشد سپس او را بدوزخ برم.}}		\|ترجمه= هيچ بنده‌اى نباشد كه من بخواهم او را ببهشت ببرم جز آنكه او را به بلائى در تنش دچار كنم، پس اگر آن كفاره گناهانش شد (كه پاك شود) و گر نه هنگام مرگش بر او سخت گيرم تا نزد من آيد و گناهى بر او نباشد سپس او را ببهشت برم، و هيچ بنده‌اى نباشد كه بخواهم او را بدوزخ برم جز آنكه تنش را سالم كنم، پس اگر بدان سبب آنچه از من خواهد بپايان رسد (حسابش پاك شود) و گر نه از ترس آنكه بر او تسلط دارد آسوده خاطرش كنم، پس اگر طلبى كه نزد من دارد بدان پايان يابد (كه رها شود) و گر نه روزيش را بر او فراخ كنم، پس اگر طلبش از اين تمام شود (كه او را بس باشد) و گر نه (در آخر كار) مرگ را بر او آسان كنم تا نزد من آيد و هيچ كردار نيكى نزد من نداشته باشد سپس او را بدوزخ برم.}}

	== سند حدیث ==		== سند و دلالت حدیث ==
	هر چهار راوی در سند حدیث افرادی مورد اعتماد و ثقه می‌باشند.<ref>نجاشی، احمد، رجال النجاشی، قم، مؤسسه النشر الإسلامی، چاپ ششم، ۱۳۶۵ش، ص۳۵۳. طوسی، محمد، رجال الطوسی، قم، مؤسسه النشر الإسلامی، چاپ سوم، ۱۳۷۳ش، ص۳۵۱. ص۳۸۳. طوسی، محمد، فهرست کتب الشیعه و أصولهم و أسماء المصنفین و أصحاب الأصول، قم، مکتبه المحقق الطباطبائی، چاپ اول، ۱۴۲۰ق، ص۲۶۳. نجاشی، احمد، رجال النجاشی، قم، مؤسسه النشر الإسلامی، چاپ ششم، ۱۳۶۵ش، ص۴۰۵.</ref>		هر چهار راوی در سند حدیث افرادی مورد اعتماد و ثقه می‌باشند.<ref>نجاشی، احمد، رجال النجاشی، قم، مؤسسه النشر الإسلامی، چاپ ششم، ۱۳۶۵ش، ص۳۵۳. طوسی، محمد، رجال الطوسی، قم، مؤسسه النشر الإسلامی، چاپ سوم، ۱۳۷۳ش، ص۳۵۱. ص۳۸۳. طوسی، محمد، فهرست کتب الشیعه و أصولهم و أسماء المصنفین و أصحاب الأصول، قم، مکتبه المحقق الطباطبائی، چاپ اول، ۱۴۲۰ق، ص۲۶۳. نجاشی، احمد، رجال النجاشی، قم، مؤسسه النشر الإسلامی، چاپ ششم، ۱۳۶۵ش، ص۴۰۵.</ref>

	~~== دلالت حدیث ==~~
	اگر مؤمنی به خاطر اعمال پسندیده‌ای که دارد، مستحق بهشت باشد و گناهان کوچک هم داشته باشد، خدای متعال آن مومن را در همین دنیا با گرفتار کردن به بیماری، روزی کم و گرفتاری‌های اجتماعی عذاب می‌کند تا در [[قیامت]] بدون گناه وارد بهشت گردد و اگر فردی غیر مومن اینقدر گناه دارد که مستحق عذاب است، اما کارهای نیک اندکی هم انجام می‌دهد مانند صله رحم، احترام به پدر و مادر و اعمال خوبش در حدی نیست که گناهان او را از بین ببرد، چون خدا عادل است و به کسی ستم نمی‌کند و پاداش هر عملی را می‌دهد، این فرد را در همین دنیا نعمت می‌دهد تا اگر اهل آتش شد، به او ستم نشده باشد.		اگر مؤمنی به خاطر اعمال پسندیده‌ای که دارد، مستحق بهشت باشد و گناهان کوچک هم داشته باشد، خدای متعال آن مومن را در همین دنیا با گرفتار کردن به بیماری، روزی کم و گرفتاری‌های اجتماعی عذاب می‌کند تا در [[قیامت]] بدون گناه وارد بهشت گردد و اگر فردی غیر مومن اینقدر گناه دارد که مستحق عذاب است، اما کارهای نیک اندکی هم انجام می‌دهد مانند صله رحم، احترام به پدر و مادر و اعمال خوبش در حدی نیست که گناهان او را از بین ببرد، چون خدا عادل است و به کسی ستم نمی‌کند و پاداش هر عملی را می‌دهد، این فرد را در همین دنیا نعمت می‌دهد تا اگر اهل آتش شد، به او ستم نشده باشد.

Fabbasi: اصلاح شیوه نگارش

2023-08-13T08:49:17Z

اصلاح شیوه نگارش

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۱۹
خط ۶:		خط ۶:
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}

	~~سند حدیث صحیح~~ و ~~قابل استناد است. مراد این~~ نیست که خداوند از اول تصمیم می‌گیرد افرادی را بهشتی کند و به هر بهانه‌ای گناهان او را ~~می‌بخشد، بدون اینکه عملی داشته باشد~~. یا خدا تصمیم می‌گیرد افرادی را بدون گناه جهنمی کند و به هر بهانه‌ای حسناتش را از بین می‌برد. ~~با توجه به دیگر روایات،~~ خداوند گناهان کوچک افراد مومن را در همین دنیا مکافات می‌دهد تا در قیامت گناهی نداشته باشند و با حسنات‌شان وارد بهشت شوند و افرد ~~گناهکار~~ جهنمی را که عمل خوب‌شان در اندازه‌ای نیست که گناه‌شان را پاک کند، در همین دنیا نعمت می‌دهد تا در قیامت به خاطر جهنم رفتن‌شان بر آنها ستم نشده باشد.		روایت '''مبتلا شدن مومن گنه‌کار در دنیا برای رفتن به بهشت و سالم بودن افراد جهنمی''' بدان معنا نیست که خداوند از اول تصمیم می‌گیرد افرادی را بهشتی کند و به هر بهانه‌ای گناهان او را می‌بخشد. یا خدا تصمیم می‌گیرد افرادی را بدون گناه جهنمی کند و به هر بهانه‌ای حسناتش را از بین می‌برد.

			خداوند گناهان کوچک افراد مومن را در همین دنیا مکافات می‌دهد تا در قیامت گناهی نداشته باشند و با حسنات‌شان وارد بهشت شوند و افرد گناه‌کار جهنمی را که عمل خوب‌شان در اندازه‌ای نیست که گناه‌شان را پاک کند، در همین دنیا نعمت می‌دهد تا در قیامت به خاطر جهنم رفتن‌شان بر آنها ستم نشده باشد.

	== متن حدیث ==		== متن حدیث ==
خط ۱۳:		خط ۱۵:
	{{عربی بزرگ\|مَا مِنْ عَبْدٍ أُرِيدُ أَنْ أُدْخِلَهُ الْجَنَّه إِلَّا ابْتَلَيْتُهُ فِي جَسَدِهِ فَإِنْ كَانَ ذَلِكَ كَفَّارَه لِذُنُوبِهِ وَ إِلَّا شَدَّدْتُ عَلَيْهِ عِنْدَ مَوْتِهِ حَتَّى يَأْتِيَنِي وَ لَا ذَنْبَ لَهُ ثُمَّ أُدْخِلُهُ الْجَنَّه وَ مَا مِنْ عَبْدٍ أُرِيدُ أَنْ أُدْخِلَهُ النَّارَ إِلَّا صَحَّحْتُ لَهُ جِسْمَهُ فَإِنْ كَانَ ذَلِكَ تَمَاماً لِطَلِبَتِهِ عِنْدِي وَ إِلَّا آمَنْتُ خَوْفَهُ مِنْ سُلْطَانِهِ فَإِنْ كَانَ ذَلِكَ تَمَاماً لِطَلِبَتِهِ عِنْدِي وَ إِلَّا وَسَّعْتُ عَلَيْهِ فِي رِزْقِهِ فَإِنْ كَانَ ذَلِكَ تَمَاماً لِطَلِبَتِهِ عِنْدِي وَ إِلَّا هَوَّنْتُ عَلَيْهِ مَوْتَهُ حَتَّى يَأْتِيَنِي وَ لَا حَسَنَه لَهُ عِنْدِي ثُمَّ أُدْخِلُهُ النَّارَ<ref>كلينى، محمد، الكافي، تهران، دار الکتب الإسلاميه، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ق، ج‏۲، ص۴۴۴، بَابُ تَعْجِيلِ عُقُوبَه الذَّنْبِ‏، حدیث۱۰.</ref>		{{عربی بزرگ\|مَا مِنْ عَبْدٍ أُرِيدُ أَنْ أُدْخِلَهُ الْجَنَّه إِلَّا ابْتَلَيْتُهُ فِي جَسَدِهِ فَإِنْ كَانَ ذَلِكَ كَفَّارَه لِذُنُوبِهِ وَ إِلَّا شَدَّدْتُ عَلَيْهِ عِنْدَ مَوْتِهِ حَتَّى يَأْتِيَنِي وَ لَا ذَنْبَ لَهُ ثُمَّ أُدْخِلُهُ الْجَنَّه وَ مَا مِنْ عَبْدٍ أُرِيدُ أَنْ أُدْخِلَهُ النَّارَ إِلَّا صَحَّحْتُ لَهُ جِسْمَهُ فَإِنْ كَانَ ذَلِكَ تَمَاماً لِطَلِبَتِهِ عِنْدِي وَ إِلَّا آمَنْتُ خَوْفَهُ مِنْ سُلْطَانِهِ فَإِنْ كَانَ ذَلِكَ تَمَاماً لِطَلِبَتِهِ عِنْدِي وَ إِلَّا وَسَّعْتُ عَلَيْهِ فِي رِزْقِهِ فَإِنْ كَانَ ذَلِكَ تَمَاماً لِطَلِبَتِهِ عِنْدِي وَ إِلَّا هَوَّنْتُ عَلَيْهِ مَوْتَهُ حَتَّى يَأْتِيَنِي وَ لَا حَسَنَه لَهُ عِنْدِي ثُمَّ أُدْخِلُهُ النَّارَ<ref>كلينى، محمد، الكافي، تهران، دار الکتب الإسلاميه، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ق، ج‏۲، ص۴۴۴، بَابُ تَعْجِيلِ عُقُوبَه الذَّنْبِ‏، حدیث۱۰.</ref>

	\|ترجمه= هيچ بنده‌اى نباشد كه من بخواهم او را ببهشت ببرم جز آنكه او را ~~ببلائى~~ در تنش دچار كنم، پس اگر آن كفاره گناهانش شد (كه پاك شود) و گر نه هنگام مرگش بر او سخت گيرم تا نزد من آيد و گناهى بر او نباشد سپس او را ببهشت برم، و هيچ بنده‌اى نباشد كه بخواهم او را بدوزخ برم جز آنكه تنش را سالم كنم، پس اگر بدان سبب آنچه از من خواهد بپايان رسد (حسابش پاك شود) و گر نه از ترس آنكه بر او تسلط دارد آسوده خاطرش كنم، پس اگر طلبى كه نزد من دارد بدان پايان يابد (كه رها شود) و گر نه روزيش را بر او فراخ كنم، پس اگر طلبش از اين تمام شود (كه او را بس باشد) و گر نه (در آخر كار) مرگ را بر او آسان كنم تا نزد من آيد و هيچ كردار نيكى نزد من نداشته باشد سپس او را بدوزخ برم.}}		\|ترجمه= هيچ بنده‌اى نباشد كه من بخواهم او را ببهشت ببرم جز آنكه او را به بلائى در تنش دچار كنم، پس اگر آن كفاره گناهانش شد (كه پاك شود) و گر نه هنگام مرگش بر او سخت گيرم تا نزد من آيد و گناهى بر او نباشد سپس او را ببهشت برم، و هيچ بنده‌اى نباشد كه بخواهم او را بدوزخ برم جز آنكه تنش را سالم كنم، پس اگر بدان سبب آنچه از من خواهد بپايان رسد (حسابش پاك شود) و گر نه از ترس آنكه بر او تسلط دارد آسوده خاطرش كنم، پس اگر طلبى كه نزد من دارد بدان پايان يابد (كه رها شود) و گر نه روزيش را بر او فراخ كنم، پس اگر طلبش از اين تمام شود (كه او را بس باشد) و گر نه (در آخر كار) مرگ را بر او آسان كنم تا نزد من آيد و هيچ كردار نيكى نزد من نداشته باشد سپس او را بدوزخ برم.}}

	== سند حدیث ==		== سند حدیث ==
	~~در سند روایت~~ هر چهار راوی افرادی مورد اعتماد ~~هستند~~ و ثقه می‌باشند.		هر چهار راوی در سند حدیث افرادی مورد اعتماد و ثقه می‌باشند.<ref>نجاشی، احمد، رجال النجاشی، قم، مؤسسه النشر الإسلامی، چاپ ششم، ۱۳۶۵ش، ص۳۵۳. طوسی، محمد، رجال الطوسی، قم، مؤسسه النشر الإسلامی، چاپ سوم، ۱۳۷۳ش، ص۳۵۱. ص۳۸۳. طوسی، محمد، فهرست کتب الشیعه و أصولهم و أسماء المصنفین و أصحاب الأصول، قم، مکتبه المحقق الطباطبائی، چاپ اول، ۱۴۲۰ق، ص۲۶۳. نجاشی، احمد، رجال النجاشی، قم، مؤسسه النشر الإسلامی، چاپ ششم، ۱۳۶۵ش، ص۴۰۵.</ref>
	# '''محمد بن یحیی العطار القمی''': بزرگ اصحاب شیعه در زمان خود، ثقه، عین، روایتگر احادیث فراوان و دارای چندین کتاب بود.<ref>نجاشی، احمد، رجال النجاشی، قم، مؤسسه النشر الإسلامی، چاپ ششم، ۱۳۶۵ش، ص۳۵۳. حلی، حسن بن یوسف، رجال العلامه الحلی، قم، الشریف الرضی، چاپ دوم، ۱۴۰۲ق، ص۱۵۷. قهپایی، عنایهالله، مجمع الرجال، قم، اسماعیلیان، چاپ دوم، ۱۳۶۴ش، ج۷، ص۷۰.</ref>
	~~# '''احمد بن محمد بن عیسی الاشعری القمی''': از اصحاب [[امام رضا(ع)]] و [[امام هادی(ع)]]، ثقه و دارای کتاب می‌باشد.<ref>~~طوسی، محمد، رجال الطوسی، قم، مؤسسه النشر الإسلامی، چاپ سوم، ۱۳۷۳ش، ص۳۵۱. ص۳۸۳.</ref> وی از شخصیت‌های برجسته و فقیه قمی‌ها در زمان خود بود.<ref>حلی، حسن بن یوسف، رجال العلامه الحلی، قم، الشریف الرضی، چاپ دوم، ۱۴۰۲ق، ص۱۳.</ref>
	# '''علی بن الحکم الانباری''': از اصحاب امام رضا (ع و [[امام جواد(ع)]]،<ref>طوسی، محمد، رجال الطوسی، قم، مؤسسه النشر الإسلامی، چاپ سوم، ۱۳۷۳ش، ص۳۶۱. ص۳۷۶.</ref> ثقه، جلیل القدر و دارای کتاب بود.<ref>طوسی، محمد، فهرست کتب الشیعه و أصولهم و أسماء المصنفین و أصحاب الأصول، قم، مکتبه المحقق الطباطبائی، چاپ اول، ۱۴۲۰ق، ص۲۶۳.~~</ref>~~
	# '''معاویه بن وَهْب''': [[نجاشی]] رجال‌شناس معروف وی را دو بار ثقه ثقه دانسته و می‌نویسد: جلیل، احادیثش روشن دارای چندین کتاب است.<ref>نجاشی، احمد، رجال النجاشی، قم، مؤسسه النشر الإسلامی، چاپ ششم، ۱۳۶۵ش، ص۴۰۵.</ref>

	== دلالت حدیث ==		== دلالت حدیث ==
	[[کلینی\|مرحوم کلینی]] دوازده روایت در باب «تَعْجِیلِ عُقُوبَه الذَّنْبِ» [[کتاب الکافی]] آورده است.<ref>کلینی، محمد، الکافی، تهران، دار الکتب الإسلامیه، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ق، ج‏۲، ص۴۴۴، بَابُ تَعْجِیلِ عُقُوبَه الذَّنْبِ‏.</ref> با توجه به مجموعه روایات این باب، منظور این است که اگر مؤمنی به خاطر اعمال پسندیده‌ای که دارد، مستحق بهشت ~~است، گناه یا~~ گناهان کوچک هم داشته باشد، خدای متعال آن مومن را در همین دنیا با گرفتار کردن به بیماری، ~~روز کم،~~ گرفتاری‌های اجتماعی عذاب می‌کند تا در [[قیامت]] بدون گناه وارد بهشت گردد و اگر فردی غیر مومن اینقدر گناه دارد که مستحق عذاب است، اما کارهای نیک اندکی هم انجام می‌دهد مانند صله رحم، احترام به پدر و مادر و ~~…، منتهی~~ اعمال خوبش در حدی نیست که گناهان او را از بین ببرد، چون خدا عادل است و به کسی ستم نمی‌کند و پاداش هر عملی را می‌دهد، این فرد را در همین دنیا نعمت می‌دهد تا اگر اهل آتش شد، به او ستم نشده باشد.		اگر مؤمنی به خاطر اعمال پسندیده‌ای که دارد، مستحق بهشت باشد و گناهان کوچک هم داشته باشد، خدای متعال آن مومن را در همین دنیا با گرفتار کردن به بیماری، روزی کم و گرفتاری‌های اجتماعی عذاب می‌کند تا در [[قیامت]] بدون گناه وارد بهشت گردد و اگر فردی غیر مومن اینقدر گناه دارد که مستحق عذاب است، اما کارهای نیک اندکی هم انجام می‌دهد مانند صله رحم، احترام به پدر و مادر و اعمال خوبش در حدی نیست که گناهان او را از بین ببرد، چون خدا عادل است و به کسی ستم نمی‌کند و پاداش هر عملی را می‌دهد، این فرد را در همین دنیا نعمت می‌دهد تا اگر اهل آتش شد، به او ستم نشده باشد.

	به عنوان نمونه در حدیث چهار همین باب که [[سلسله حدیث\|سند]] معتبری هم دارد،<ref>مجلسی، محمد باقر بن محمد تقی، مرآه العقول فی شرح أخبار آل الرسول، تهران، دار الکتب الاسلامیه، چاپ دوم، ۱۴۰۴ق، ج۱۱، ص۳۳۴.</ref> آمده است: امام صادق(ع) فرمود: {{متن عربی\|همانا مؤمن خواب هولناك ببيند و (بواسطه همان ترسى كه كرده) گناهش آمرزيده ~~شود،~~ و ~~تنش رنج~~ كار ~~ببيند پس~~ گناهش آمرزيده شود.}}<ref>کلینی، محمد، الکافی، تهران، دار الکتب الإسلامیه، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ق، ج‏۲، ص۴۴۴، بَابُ تَعْجِیلِ عُقُوبَه الذَّنْبِ، حدیث۴.</ref>		امام صادق(ع) فرمود: {{متن عربی\|همانا مؤمن خواب هولناك ببيند و (بواسطه همان ترسى كه كرده) گناهش آمرزيده شود و سختی كار ببيند، گناهش آمرزيده شود.}}<ref>کلینی، محمد، الکافی، تهران، دار الکتب الإسلامیه، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ق، ج‏۲، ص۴۴۴، بَابُ تَعْجِیلِ عُقُوبَه الذَّنْبِ، حدیث۴.</ref>

	کار خدا در گرفتار کردن افراد برای بخشش گناه از روی حساب و کتاب است و آن مومن بودن افراد است نه اینکه خدا بدون دلیل بخواهد کسی را اهل بهشت کند؛ چنانچه در روایت هفت این باب نیز آمده است که پیوسته غم و اندوه گریبانگیر مؤمن باشند تا برای او گناهی بجا نگذارند. ~~در روایت هشت آمده است~~ که ~~همانا بنده مؤمن~~ در دنیا اندوهگین شود، تا اینکه از دنیا بیرون رود و گناهی بر او نباشد.		کار خدا در گرفتار کردن افراد برای بخشش گناه از روی حساب و کتاب است و آن مومن بودن افراد است نه اینکه خدا بدون دلیل بخواهد کسی را اهل بهشت کند؛ چنانچه در روایت هفت این باب نیز آمده است که پیوسته غم و اندوه گریبانگیر مؤمن باشند تا برای او گناهی بجا نگذارند. مؤمنی که گناه کوچکی هم دارد در دنیا اندوهگین شود، تا اینکه از دنیا بیرون رود و گناهی بر او نباشد.<ref>کلینی، محمد، الکافی، تهران، دار الکتب الإسلامیه، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ق، ج‏۲، ص۴۴۴، بَابُ تَعْجِیلِ عُقُوبَه الذَّنْبِ، حدیث۷.</ref>

	خدا به کسی ظلم نمی‌کند و هیچ عملی را بدون جزا رها نمی‌سازد. افراد مومن با اینکه مومن هستند به خاطر لغزش‌های کوچک خود باید مجازات شوند حتی اگر در این دنیا باشد. افراد غیر مومن چون مستحق آتش جهنم هستند، اگر در دنیا کار نیکی داشته باشند، عدالت خدا حکم می‌کند که بدون پاداش نماند و چون در آخرت بهشتی نخواهد شد، پاداش عملش را در همین دنیا می‌بیند.		خدا به کسی ظلم نمی‌کند و هیچ عملی را بدون جزا رها نمی‌سازد. افراد مومن با اینکه مومن هستند به خاطر لغزش‌های کوچک خود باید مجازات شوند حتی اگر در این دنیا باشد. افراد غیر مومن چون مستحق آتش جهنم هستند، اگر در دنیا کار نیکی داشته باشند، عدالت خدا حکم می‌کند که بدون پاداش نماند و چون در آخرت بهشتی نخواهد شد، پاداش عملش را در همین دنیا می‌بیند.

	قرآن و روایات ملاک بهشتی شدن یا جهنمی شدن را عمل خود انسان می‌داند<ref>سوره بقره، آیه ۲۵ و ۱۳۹. سوره آل عمران، آیه۳۰. سوره نساء، آیه۱۲۴–۱۲۳ و … .</ref> ~~نه خواست و اراده خدا و نه ثروتمند یا فقیر بودن، نه بیمار یا سالم بودن.~~		قرآن و روایات ملاک بهشتی شدن یا جهنمی شدن را عمل خود انسان می‌داند<ref>سوره بقره، آیه ۲۵ و ۱۳۹. سوره آل عمران، آیه۳۰. سوره نساء، آیه۱۲۴–۱۲۳ و … .</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Fabbasi: /* دلالت حدیث */

2023-07-12T06:43:46Z

دلالت حدیث

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۱۳
خط ۳۱:		خط ۳۱:
	خدا به کسی ظلم نمی‌کند و هیچ عملی را بدون جزا رها نمی‌سازد. افراد مومن با اینکه مومن هستند به خاطر لغزش‌های کوچک خود باید مجازات شوند حتی اگر در این دنیا باشد. افراد غیر مومن چون مستحق آتش جهنم هستند، اگر در دنیا کار نیکی داشته باشند، عدالت خدا حکم می‌کند که بدون پاداش نماند و چون در آخرت بهشتی نخواهد شد، پاداش عملش را در همین دنیا می‌بیند.		خدا به کسی ظلم نمی‌کند و هیچ عملی را بدون جزا رها نمی‌سازد. افراد مومن با اینکه مومن هستند به خاطر لغزش‌های کوچک خود باید مجازات شوند حتی اگر در این دنیا باشد. افراد غیر مومن چون مستحق آتش جهنم هستند، اگر در دنیا کار نیکی داشته باشند، عدالت خدا حکم می‌کند که بدون پاداش نماند و چون در آخرت بهشتی نخواهد شد، پاداش عملش را در همین دنیا می‌بیند.

	قرآن و روایات ملاک بهشتی شدن یا جهنمی شدن را عمل خود انسان می‌داند<ref>~~بقره/~~ ۲۵ و ۱۳۹. آل ~~عمران/ ۳۰~~. ~~نساء/ ۱۲۴–۱۲۳~~ و ….</ref> نه خواست و اراده خدا و نه ثروتمند یا فقیر بودن، نه بیمار یا سالم بودن.		قرآن و روایات ملاک بهشتی شدن یا جهنمی شدن را عمل خود انسان می‌داند<ref>سوره بقره، آیه ۲۵ و ۱۳۹. سوره آل عمران، آیه۳۰. سوره نساء، آیه۱۲۴–۱۲۳ و … .</ref> نه خواست و اراده خدا و نه ثروتمند یا فقیر بودن، نه بیمار یا سالم بودن.

	== منابع ==		== منابع ==

Fabbasi: حذف یکی از تیترها و تکمیل اولیه مقاله

2023-07-12T06:42:21Z

حذف یکی از تیترها و تکمیل اولیه مقاله

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۱۲
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{در دست ویرایش\|کاربر=fabbasi}}~~
	{{شروع متن}}		{{شروع متن}}
	{{سوال}}		{{سوال}}
خط ۸:		خط ۷:

	سند حدیث صحیح و قابل استناد است. مراد این نیست که خداوند از اول تصمیم می‌گیرد افرادی را بهشتی کند و به هر بهانه‌ای گناهان او را می‌بخشد، بدون اینکه عملی داشته باشد. یا خدا تصمیم می‌گیرد افرادی را بدون گناه جهنمی کند و به هر بهانه‌ای حسناتش را از بین می‌برد. با توجه به دیگر روایات، خداوند گناهان کوچک افراد مومن را در همین دنیا مکافات می‌دهد تا در قیامت گناهی نداشته باشند و با حسنات‌شان وارد بهشت شوند و افرد گناهکار جهنمی را که عمل خوب‌شان در اندازه‌ای نیست که گناه‌شان را پاک کند، در همین دنیا نعمت می‌دهد تا در قیامت به خاطر جهنم رفتن‌شان بر آنها ستم نشده باشد.		سند حدیث صحیح و قابل استناد است. مراد این نیست که خداوند از اول تصمیم می‌گیرد افرادی را بهشتی کند و به هر بهانه‌ای گناهان او را می‌بخشد، بدون اینکه عملی داشته باشد. یا خدا تصمیم می‌گیرد افرادی را بدون گناه جهنمی کند و به هر بهانه‌ای حسناتش را از بین می‌برد. با توجه به دیگر روایات، خداوند گناهان کوچک افراد مومن را در همین دنیا مکافات می‌دهد تا در قیامت گناهی نداشته باشند و با حسنات‌شان وارد بهشت شوند و افرد گناهکار جهنمی را که عمل خوب‌شان در اندازه‌ای نیست که گناه‌شان را پاک کند، در همین دنیا نعمت می‌دهد تا در قیامت به خاطر جهنم رفتن‌شان بر آنها ستم نشده باشد.

	~~== بهشت و جهنم در سایه عمل ==~~
	قرآن و روایات ملاک بهشتی شدن یا جهنمی شدن را عمل خود انسان می‌داند<ref>بقره/ ۲۵ و ۱۳۹. آل عمران/ ۳۰. نساء/ ۱۲۴–۱۲۳ و ….</ref> نه خواست و اراده خدا و نه ثروتمند یا فقیر بودن، نه بیمار یا سالم بودن و ….

	== متن حدیث ==		== متن حدیث ==
خط ۳۴:		خط ۳۰:

	خدا به کسی ظلم نمی‌کند و هیچ عملی را بدون جزا رها نمی‌سازد. افراد مومن با اینکه مومن هستند به خاطر لغزش‌های کوچک خود باید مجازات شوند حتی اگر در این دنیا باشد. افراد غیر مومن چون مستحق آتش جهنم هستند، اگر در دنیا کار نیکی داشته باشند، عدالت خدا حکم می‌کند که بدون پاداش نماند و چون در آخرت بهشتی نخواهد شد، پاداش عملش را در همین دنیا می‌بیند.		خدا به کسی ظلم نمی‌کند و هیچ عملی را بدون جزا رها نمی‌سازد. افراد مومن با اینکه مومن هستند به خاطر لغزش‌های کوچک خود باید مجازات شوند حتی اگر در این دنیا باشد. افراد غیر مومن چون مستحق آتش جهنم هستند، اگر در دنیا کار نیکی داشته باشند، عدالت خدا حکم می‌کند که بدون پاداش نماند و چون در آخرت بهشتی نخواهد شد، پاداش عملش را در همین دنیا می‌بیند.

			قرآن و روایات ملاک بهشتی شدن یا جهنمی شدن را عمل خود انسان می‌داند<ref>بقره/ ۲۵ و ۱۳۹. آل عمران/ ۳۰. نساء/ ۱۲۴–۱۲۳ و ….</ref> نه خواست و اراده خدا و نه ثروتمند یا فقیر بودن، نه بیمار یا سالم بودن.

	== منابع ==		== منابع ==

Fabbasi: تغییر مسیر

2023-07-10T10:36:33Z

تغییر مسیر

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۰۶
خط ۵۰:		خط ۵۰:
	\| ناوبری =		\| ناوبری =
	\| نمایه =		\| نمایه =
	\| تغییر مسیر =		\| تغییر مسیر = شد
	\| ارجاعات =		\| ارجاعات =
	\| بازبینی =		\| بازبینی =

Fabbasi: ایجاد مدخل جدید: گرفتاری‌های مومن برای پاک شدن از گناه

2023-07-10T10:32:59Z

ایجاد مدخل جدید: گرفتاری‌های مومن برای پاک شدن از گناه

صفحهٔ تازه

{{در دست ویرایش|کاربر=fabbasi}}
{{شروع متن}}
{{سوال}}
آیا این روایت صحیح است: امام جعفر صادق فرمود: رسول خدا فرمودند: خدای تبارک و تعالی می‌فرمایند: «هیچ بنده گنهکاری را وارد بهشت نمی‌کنم، مگر اینکه او را به بیماری مبتلا می‌کنم تا کفاره گناهانش باشد و اگر گناهانش با آن بیماری پاک نشد، کسی را بر او مسلط می‌کنم که بر او ظلم کند تا کفاره گناهانش باشد، روزی‌اش را کم می‌کنم تا کفاره گناهانش باشد و اگر این نیز برای کفاره گناهانش کافی نبود، جان گرفتن او را سخت می‌کنم یا در قبر بر او سخت می‌گیرم تا بدون هیچ گناهی نزد من آید و او را وارد بهشت کنم. و اما کسی را که می‌خواهم وارد جهنم کنم، او را سالم می‌گذارم و روزی‌اش را زیاد می‌کنم و جان دادن او را آسان می‌گردانم تا وقتیکه نزد من آید، هیچ حسنه‌ای نداشته باشد و در همان وقت او را وارد جهنم کنم».

{{پایان سوال}}
{{پاسخ}}

سند حدیث صحیح و قابل استناد است. مراد این نیست که خداوند از اول تصمیم می‌گیرد افرادی را بهشتی کند و به هر بهانه‌ای گناهان او را می‌بخشد، بدون اینکه عملی داشته باشد. یا خدا تصمیم می‌گیرد افرادی را بدون گناه جهنمی کند و به هر بهانه‌ای حسناتش را از بین می‌برد. با توجه به دیگر روایات، خداوند گناهان کوچک افراد مومن را در همین دنیا مکافات می‌دهد تا در قیامت گناهی نداشته باشند و با حسنات‌شان وارد بهشت شوند و افرد گناهکار جهنمی را که عمل خوب‌شان در اندازه‌ای نیست که گناه‌شان را پاک کند، در همین دنیا نعمت می‌دهد تا در قیامت به خاطر جهنم رفتن‌شان بر آنها ستم نشده باشد.

== بهشت و جهنم در سایه عمل ==
قرآن و روایات ملاک بهشتی شدن یا جهنمی شدن را عمل خود انسان می‌داند<ref>بقره/ ۲۵ و ۱۳۹. آل عمران/ ۳۰. نساء/ ۱۲۴–۱۲۳ و ….</ref> نه خواست و اراده خدا و نه ثروتمند یا فقیر بودن، نه بیمار یا سالم بودن و ….

== متن حدیث ==
[[امام صادق(ص)]] فرمود: [[رسول خدا(ص)]] فرموده است: خدای عز و جل فرماید:

{{عربی بزرگ|مَا مِنْ عَبْدٍ أُرِيدُ أَنْ أُدْخِلَهُ الْجَنَّه إِلَّا ابْتَلَيْتُهُ فِي جَسَدِهِ فَإِنْ كَانَ ذَلِكَ كَفَّارَه لِذُنُوبِهِ وَ إِلَّا شَدَّدْتُ عَلَيْهِ عِنْدَ مَوْتِهِ حَتَّى يَأْتِيَنِي وَ لَا ذَنْبَ لَهُ ثُمَّ أُدْخِلُهُ الْجَنَّه وَ مَا مِنْ عَبْدٍ أُرِيدُ أَنْ أُدْخِلَهُ النَّارَ إِلَّا صَحَّحْتُ لَهُ جِسْمَهُ فَإِنْ كَانَ ذَلِكَ تَمَاماً لِطَلِبَتِهِ عِنْدِي وَ إِلَّا آمَنْتُ خَوْفَهُ مِنْ سُلْطَانِهِ فَإِنْ كَانَ ذَلِكَ تَمَاماً لِطَلِبَتِهِ عِنْدِي وَ إِلَّا وَسَّعْتُ عَلَيْهِ فِي رِزْقِهِ فَإِنْ كَانَ ذَلِكَ تَمَاماً لِطَلِبَتِهِ عِنْدِي وَ إِلَّا هَوَّنْتُ عَلَيْهِ مَوْتَهُ حَتَّى يَأْتِيَنِي وَ لَا حَسَنَه لَهُ عِنْدِي ثُمَّ أُدْخِلُهُ النَّارَ<ref>كلينى، محمد، الكافي، تهران، دار الکتب الإسلاميه، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ق، ج‏۲، ص۴۴۴، بَابُ تَعْجِيلِ عُقُوبَه الذَّنْبِ‏، حدیث۱۰.</ref>

|ترجمه= هيچ بنده‌اى نباشد كه من بخواهم او را ببهشت ببرم جز آنكه او را ببلائى در تنش دچار كنم، پس اگر آن كفاره گناهانش شد (كه پاك شود) و گر نه هنگام مرگش بر او سخت گيرم تا نزد من آيد و گناهى بر او نباشد سپس او را ببهشت برم، و هيچ بنده‌اى نباشد كه بخواهم او را بدوزخ برم جز آنكه تنش را سالم كنم، پس اگر بدان سبب آنچه از من خواهد بپايان رسد (حسابش پاك شود) و گر نه از ترس آنكه بر او تسلط دارد آسوده خاطرش كنم، پس اگر طلبى كه نزد من دارد بدان پايان يابد (كه رها شود) و گر نه روزيش را بر او فراخ كنم، پس اگر طلبش از اين تمام شود (كه او را بس باشد) و گر نه (در آخر كار) مرگ را بر او آسان كنم تا نزد من آيد و هيچ كردار نيكى نزد من نداشته باشد سپس او را بدوزخ برم.}}

== سند حدیث ==
در سند روایت هر چهار راوی افرادی مورد اعتماد هستند و ثقه می‌باشند.
# '''محمد بن یحیی العطار القمی''': بزرگ اصحاب شیعه در زمان خود، ثقه، عین، روایتگر احادیث فراوان و دارای چندین کتاب بود.<ref>نجاشی، احمد، رجال النجاشی، قم، مؤسسه النشر الإسلامی، چاپ ششم، ۱۳۶۵ش، ص۳۵۳. حلی، حسن بن یوسف، رجال العلامه الحلی، قم، الشریف الرضی، چاپ دوم، ۱۴۰۲ق، ص۱۵۷. قهپایی، عنایهالله، مجمع الرجال، قم، اسماعیلیان، چاپ دوم، ۱۳۶۴ش، ج۷، ص۷۰.</ref>
# '''احمد بن محمد بن عیسی الاشعری القمی''': از اصحاب [[امام رضا(ع)]] و [[امام هادی(ع)]]، ثقه و دارای کتاب می‌باشد.<ref>طوسی، محمد، رجال الطوسی، قم، مؤسسه النشر الإسلامی، چاپ سوم، ۱۳۷۳ش، ص۳۵۱. ص۳۸۳.</ref> وی از شخصیت‌های برجسته و فقیه قمی‌ها در زمان خود بود.<ref>حلی، حسن بن یوسف، رجال العلامه الحلی، قم، الشریف الرضی، چاپ دوم، ۱۴۰۲ق، ص۱۳.</ref>
# '''علی بن الحکم الانباری''': از اصحاب امام رضا (ع و [[امام جواد(ع)]]،<ref>طوسی، محمد، رجال الطوسی، قم، مؤسسه النشر الإسلامی، چاپ سوم، ۱۳۷۳ش، ص۳۶۱. ص۳۷۶.</ref> ثقه، جلیل القدر و دارای کتاب بود.<ref>طوسی، محمد، فهرست کتب الشیعه و أصولهم و أسماء المصنفین و أصحاب الأصول، قم، مکتبه المحقق الطباطبائی، چاپ اول، ۱۴۲۰ق، ص۲۶۳.</ref>
# '''معاویه بن وَهْب''': [[نجاشی]] رجال‌شناس معروف وی را دو بار ثقه ثقه دانسته و می‌نویسد: جلیل، احادیثش روشن دارای چندین کتاب است.<ref>نجاشی، احمد، رجال النجاشی، قم، مؤسسه النشر الإسلامی، چاپ ششم، ۱۳۶۵ش، ص۴۰۵.</ref>

== دلالت حدیث ==
[[کلینی|مرحوم کلینی]] دوازده روایت در باب «تَعْجِیلِ عُقُوبَه الذَّنْبِ» [[کتاب الکافی]] آورده است.<ref>کلینی، محمد، الکافی، تهران، دار الکتب الإسلامیه، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ق، ج‏۲، ص۴۴۴، بَابُ تَعْجِیلِ عُقُوبَه الذَّنْبِ‏.</ref> با توجه به مجموعه روایات این باب، منظور این است که اگر مؤمنی به خاطر اعمال پسندیده‌ای که دارد، مستحق بهشت است، گناه یا گناهان کوچک هم داشته باشد، خدای متعال آن مومن را در همین دنیا با گرفتار کردن به بیماری، روز کم، گرفتاری‌های اجتماعی عذاب می‌کند تا در [[قیامت]] بدون گناه وارد بهشت گردد و اگر فردی غیر مومن اینقدر گناه دارد که مستحق عذاب است، اما کارهای نیک اندکی هم انجام می‌دهد مانند صله رحم، احترام به پدر و مادر و …، منتهی اعمال خوبش در حدی نیست که گناهان او را از بین ببرد، چون خدا عادل است و به کسی ستم نمی‌کند و پاداش هر عملی را می‌دهد، این فرد را در همین دنیا نعمت می‌دهد تا اگر اهل آتش شد، به او ستم نشده باشد.

به عنوان نمونه در حدیث چهار همین باب که [[سلسله حدیث|سند]] معتبری هم دارد،<ref>مجلسی، محمد باقر بن محمد تقی، مرآه العقول فی شرح أخبار آل الرسول، تهران، دار الکتب الاسلامیه، چاپ دوم، ۱۴۰۴ق، ج۱۱، ص۳۳۴.</ref> آمده است: امام صادق(ع) فرمود: {{متن عربی|همانا مؤمن خواب هولناك ببيند و (بواسطه همان ترسى كه كرده) گناهش آمرزيده شود، و تنش رنج كار ببيند پس گناهش آمرزيده شود.}}<ref>کلینی، محمد، الکافی، تهران، دار الکتب الإسلامیه، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ق، ج‏۲، ص۴۴۴، بَابُ تَعْجِیلِ عُقُوبَه الذَّنْبِ، حدیث۴.</ref>

کار خدا در گرفتار کردن افراد برای بخشش گناه از روی حساب و کتاب است و آن مومن بودن افراد است نه اینکه خدا بدون دلیل بخواهد کسی را اهل بهشت کند؛ چنانچه در روایت هفت این باب نیز آمده است که پیوسته غم و اندوه گریبانگیر مؤمن باشند تا برای او گناهی بجا نگذارند. در روایت هشت آمده است که همانا بنده مؤمن در دنیا اندوهگین شود، تا اینکه از دنیا بیرون رود و گناهی بر او نباشد.

خدا به کسی ظلم نمی‌کند و هیچ عملی را بدون جزا رها نمی‌سازد. افراد مومن با اینکه مومن هستند به خاطر لغزش‌های کوچک خود باید مجازات شوند حتی اگر در این دنیا باشد. افراد غیر مومن چون مستحق آتش جهنم هستند، اگر در دنیا کار نیکی داشته باشند، عدالت خدا حکم می‌کند که بدون پاداش نماند و چون در آخرت بهشتی نخواهد شد، پاداش عملش را در همین دنیا می‌بیند.

== منابع ==
{{پانویس|۲}}
{{شاخه
| شاخه اصلی = حدیث
| شاخه فرعی۱ = منبع‌شناسی
| شاخه فرعی۲ = علم رجال
| شاخه فرعی۳ =
}}
{{تکمیل مقاله
| شناسه = شد
| تیترها = شد
| ویرایش =
| لینک‌دهی = شد
| ناوبری =
| نمایه =
| تغییر مسیر =
| ارجاعات =
| بازبینی =
| تکمیل =
| اولویت = ج
| کیفیت = ج
}}
{{پایان متن}}