چشم زبان و لب در سوره بلد - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Aliazad در ‏۱۵ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۳۷

2025-11-15T17:37:57Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۲۱:۰۷
خط ۷۰:		خط ۷۰:
	}}		}}
	{{پایان متن}}		{{پایان متن}}
			{{#seo:
			\|title=آیه ۸ و ۹ سوره بلد - معنای چشم و زبان در سوره بلد چیست - ویکی پاسخ
			\|title_mode=Replaced Title
			\|keywords=آیات ۸ و ۹ سوره بلد
			\|description=آیات ۸ و ۹ سوره بلد به «چشم»، «زبان» و «لب» اشاره دارد. مفسران این تعبیر را در معنای ظاهری به ابزار شناخت و گفتار انسان دانسته‌اند و روایات غیرمعتبری نیز تفسیر باطنی آن را به پیامبر(ص) و اهل‌بیت(ع) نسبت داده‌اند.
			}}

Aliazad در ‏۱۵ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۳۵

2025-11-15T17:35:42Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۲۱:۰۵
خط ۶:		خط ۶:
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}
	{{درگاه\|غدیر\|امام حسین}}		{{درگاه\|غدیر\|امام حسین}}
	'''چشم، زبان و لب در آیات ۸ و ۹ سوره بلد'''، به دو صورت ظاهری و ~~[[تفسیر باطنی\|~~باطنی]] تفسیر شده است. بر اساس تفسیر ظاهری، خداوند به کسانی که ریاکارانه [[انفاق]] می‌کنند می‌گوید چرا از خدایی که به تو چشم، زبان و لب (ابزار شناخت و ابراز حق) داده [[غفلت\|غافل]] شده و از دیدن و بازگو کردن حقیقت دوری می‌کنید.		'''چشم، زبان و لب در آیات ۸ و ۹ سوره بلد'''، به دو صورت ظاهری و باطنی تفسیر شده است. بر اساس [[تفسیر]] ظاهری، خداوند به کسانی که ریاکارانه [[انفاق در قرآن\|انفاق]] می‌کنند می‌گوید چرا از خدایی که به تو چشم، زبان و لب (ابزار شناخت و ابراز حق) داده [[غفلت\|غافل]] شده و از دیدن و بازگو کردن حقیقت دوری می‌کنید.

	بر اساس تفسیر باطنی، مراد از چشم [[پیامبر(ص)]]، منظور از زبان [[امام علی(ع)]] و مقصود از دو لب [[امام حسن(ع)]] و [[امام حسین(ع)]] هستند. این تفسیر بر اساس روایاتی است که ~~سلسه‌سند~~ آن ~~[[حدیث مرسل\|~~مرسل]] و راویان آن ناشناخته بوده و قابل استناد نیستند.		بر اساس تفسیر باطنی، مراد از چشم پیامبر(ص)، منظور از زبان امام علی(ع) و مقصود از دو لب امام حسن(ع) و [[امام حسین(ع)]] هستند. این تفسیر بر اساس روایاتی است که سلسه سند آن مرسل و راویان آن ناشناخته بوده و قابل استناد نیستند.

	== آیه و ترجمه ==		== آیه و ترجمه ==
خط ۱۸:		خط ۱۸:

	== تفسیر ظاهری ==		== تفسیر ظاهری ==
	آیات [[سوره بلد]] خطاب به همه انسان‌ها است. به ویژه انسانی که اعمال [[ریا\|ریاکارانه]] و ~~[[نفاق\|~~منافقانه]] انجام می‌دهد و ادعا می‌کند که مال زیادی را [[انفاق]] کرده است.<ref>سوره بلد، آیه۶.</ref> خداوند به چنین انسان‌هایی خطاب می‌کند که آیا به شما دو چشم و زبان و دو لب قرار ندادیم که به وسیله آنها حقایق را ببینید و به حقّ سخن بگویید؟! پس چرا از چنین خدایی که خود ابزار شناخت را به شما داده، ~~[[غفلت\|~~غافل]] می‌شوید و می‌پندارید او نمی‌بیند و نمی‌شنود.<ref> طباطبائی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه: محمد باقر موسوی همدانی، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ پنجم، ۱۳۷۴ق، ج۲۰، ص۴۸۹.</ref>		آیات سوره بلد خطاب به همه انسان‌ها است. به ویژه انسانی که اعمال [[ریا\|ریاکارانه]] و منافقانه انجام می‌دهد و ادعا می‌کند که مال زیادی را انفاق کرده است.<ref>سوره بلد، آیه۶.</ref> خداوند به چنین انسان‌هایی خطاب می‌کند که آیا به شما دو چشم و زبان و دو لب قرار ندادیم که به وسیله آنها حقایق را ببینید و به حقّ سخن بگویید؟! پس چرا از چنین خدایی که خود ابزار شناخت را به شما داده، غافل می‌شوید و می‌پندارید او نمی‌بیند و نمی‌شنود.<ref> طباطبائی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه: محمد باقر موسوی همدانی، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ پنجم، ۱۳۷۴ق، ج۲۰، ص۴۸۹.</ref>

	واژه عين در قرآن ۶۵ مرتبه تکرار شده و در معانى ذيل به کار رفته است:		واژه عين در قرآن ۶۵ مرتبه تکرار شده و در معانى ذيل به کار رفته است:
خط ۲۴:		خط ۲۴:
	# عین یعنی چشم مادی (چشم سر): <ref>سوره مائده، آیه۴۵. سوره یس، آیه۶۶. سوره توبه، آیه۹۲. سوره قصص، آیه۹</ref> در روایات نیز به این معنا آمده است. <ref>طوسى، محمد بن الحسن، الأمالي، قم، دار الثقافه، چاپ اول، ۱۴۱۴ق، ص۶۴۶.</ref> <ref>كلينى، محمد بن يعقوب، الكافي، تهران، دار الكتب الإسلاميه، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ ق، ج۲، ص۳۶.</ref>		# عین یعنی چشم مادی (چشم سر): <ref>سوره مائده، آیه۴۵. سوره یس، آیه۶۶. سوره توبه، آیه۹۲. سوره قصص، آیه۹</ref> در روایات نیز به این معنا آمده است. <ref>طوسى، محمد بن الحسن، الأمالي، قم، دار الثقافه، چاپ اول، ۱۴۱۴ق، ص۶۴۶.</ref> <ref>كلينى، محمد بن يعقوب، الكافي، تهران، دار الكتب الإسلاميه، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ ق، ج۲، ص۳۶.</ref>
	# عین یعنی چشمه (چشمه آب گوارا) ، چشمه آب داغ و جوشان و چشمه مس مذاب به کار می‌رود.<ref>سوره بقره،آیه ۶۰. سوره غاشيه، آیه۵. سوره سبأ، آیه۱۲.</ref>		# عین یعنی چشمه (چشمه آب گوارا) ، چشمه آب داغ و جوشان و چشمه مس مذاب به کار می‌رود.<ref>سوره بقره،آیه ۶۰. سوره غاشيه، آیه۵. سوره سبأ، آیه۱۲.</ref>
	# عین در برخی از آیات قرآن به معنای شناخت حقیقت و بصیرت داشتن در دین حق آمده است.<ref>سوره اعراف، آیه۱۷۹. سوره کهف، آیه۱۰۱. سوره يس، آیه۶۶. سوره تكاثر، آیه۷.</ref>		# عین در برخی از آیات قرآن به معنای شناخت حقیقت و [[بصیرت در قرآن\|بصیرت]] داشتن در دین حق آمده است.<ref>سوره اعراف، آیه۱۷۹. سوره کهف، آیه۱۰۱. سوره يس، آیه۶۶. سوره تكاثر، آیه۷.</ref>
	# کنايه از نظارت و مراقبت است.<ref>سوره هود، آیه۳۷. سوره مومنون، آیه۲۷. سوره طور، آیه۴۸. سوره قمر، آیه۱۴. سوره طه، آیه۳۹.</ref>		# کنايه از نظارت و مراقبت است.<ref>سوره هود، آیه۳۷. سوره مومنون، آیه۲۷. سوره طور، آیه۴۸. سوره قمر، آیه۱۴. سوره طه، آیه۳۹.</ref>

خط ۳۰:		خط ۳۰:

	== تفسیر به اهل بیت(ع) ==		== تفسیر به اهل بیت(ع) ==
	بر اساس روایاتی که از [[امام صادق(ع)]] نقل شده، مراد از «عینین؛ دو چشم» در سوره بلد، ~~[[مشورت~~ پیامبر(ص) ~~با مردم\|پیامبر(ص)]]~~ و مراد از «لسان؛ زبان»، [[امام علی(ع)]] و منظور از «شفتین؛ دو لب»، [[امام حسن(ع)]] و [[امام حسین(ع)]] هستند.		بر اساس روایاتی که از امام صادق(ع) نقل شده، مراد از «عینین؛ دو چشم» در سوره بلد، پیامبر(ص) و مراد از «لسان؛ زبان»، امام علی(ع) و منظور از «شفتین؛ دو لب»، امام حسن(ع) و امام حسین(ع) هستند.
	<ref>ديلمى، حسن بن محمد، غرر الأخبار، قم، دليل ما، چاپ اول، ۱۴۲۷ق، ص۱۵۷.</ref>		<ref>ديلمى، حسن بن محمد، غرر الأخبار، قم، دليل ما، چاپ اول، ۱۴۲۷ق، ص۱۵۷.</ref>
	<ref>استرآبادى، على، تأويل الآيات الظاهره في فضائل العتره الطاهره، قم، مؤسسه النشر الإسلامي‏، چاپ اول، ۱۴۰۹ق، ص۷۷۲.</ref>		<ref>استرآبادى، على، تأويل الآيات الظاهره في فضائل العتره الطاهره، قم، مؤسسه النشر الإسلامي‏، چاپ اول، ۱۴۰۹ق، ص۷۷۲.</ref>
	<ref>بحرانى، سيد هاشم بن سليمان، البرهان في تفسير القرآن، قم، مؤسسه بعثه‏، چاپ اول، ۱۳۷۴ ش، ج۵، ص۶۶۲.</ref>		<ref>بحرانى، سيد هاشم بن سليمان، البرهان في تفسير القرآن، قم، مؤسسه بعثه‏، چاپ اول، ۱۳۷۴ ش، ج۵، ص۶۶۲.</ref>
	این روایات ~~[[حدیث~~ مرسل~~\|مرسل]]~~ بوده و قابل استناد نیستند. سلسه‌سند این روایات افزون بر مرسل بودن، دارای راویانی ناشناخته است که ~~[[ثقه\|~~توثیق]] نشده‌اند؛ از جمله اسماعیل بن عباد		این روایات مرسل بوده و قابل استناد نیستند. سلسه‌سند این روایات افزون بر مرسل بودن، دارای راویانی ناشناخته است که توثیق نشده‌اند؛ از جمله اسماعیل بن عباد
	<ref>خوئی، ابو القاسم، معجم رجال الحدیث، بی جا، بی نا، بی تا، ج۳، ص۱۴۴ و ص۱۴۵.</ref>		<ref>خوئی، ابو القاسم، معجم رجال الحدیث، بی جا، بی نا، بی تا، ج۳، ص۱۴۴ و ص۱۴۵.</ref>
	<ref>طوسی، محمد، رجال الطوسی، قم، مؤسسة النشر الاسلامي‏، چاپ سوم، ۱۳۷۳ش، ص۳۵۲.</ref>		<ref>طوسی، محمد، رجال الطوسی، قم، مؤسسة النشر الاسلامي‏، چاپ سوم، ۱۳۷۳ش، ص۳۵۲.</ref>
خط ۴۰:		خط ۴۰:
	و حسین بن ابی یعقوب.<ref>خوئی، ابو القاسم، معجم رجال الحدیث، بی جا، بی نا، بی تا، ج۵، ص۱۸۸.</ref>		و حسین بن ابی یعقوب.<ref>خوئی، ابو القاسم، معجم رجال الحدیث، بی جا، بی نا، بی تا، ج۵، ص۱۸۸.</ref>

	برخی ~~[[تفاسیر شیعه\|~~کتاب‌های ~~تفسیری]]،~~ این آیات را با توجه به احادیث، به معنای باطنی گرفته‌اند. طبق این تفاسیر، خدا به انسان می‌گوید مگر پیامبر و [[اهل بیت(ع)]] را میان شما قرار ندادیم تا به وسیله آنها و پذیرش ولایت‌شان، حقایق را ببینید و گفتن حقیقت را بیاموزید.<ref>بحرانی، هاشم، البرهان فی تفسیر القرآن، تهران، بعثت، چاپ اول، ۱۴۱۶ق، ج ۵، ص ۶۶۲.</ref>		برخی کتاب‌های تفسیری، این آیات را با توجه به احادیث، به معنای باطنی گرفته‌اند. طبق این تفاسیر، خدا به انسان می‌گوید مگر پیامبر و اهل بیت(ع) را میان شما قرار ندادیم تا به وسیله آنها و پذیرش ولایت‌شان، حقایق را ببینید و گفتن حقیقت را بیاموزید.<ref>بحرانی، هاشم، البرهان فی تفسیر القرآن، تهران، بعثت، چاپ اول، ۱۴۱۶ق، ج ۵، ص ۶۶۲.</ref>

	{{پایان پاسخ}}		{{پایان پاسخ}}

Fabbasi: تکمیل پاورقی‌ها و آدرس دهی بیشتر. پاسخ بیشتر از این نیاز به تفصیل ندارد و کیفیتش خوب بود.

2025-02-27T07:47:51Z

تکمیل پاورقی‌ها و آدرس دهی بیشتر. پاسخ بیشتر از این نیاز به تفصیل ندارد و کیفیتش خوب بود.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۱۷
خط ۲۰:		خط ۲۰:
	آیات [[سوره بلد]] خطاب به همه انسان‌ها است. به ویژه انسانی که اعمال [[ریا\|ریاکارانه]] و [[نفاق\|منافقانه]] انجام می‌دهد و ادعا می‌کند که مال زیادی را [[انفاق]] کرده است.<ref>سوره بلد، آیه۶.</ref> خداوند به چنین انسان‌هایی خطاب می‌کند که آیا به شما دو چشم و زبان و دو لب قرار ندادیم که به وسیله آنها حقایق را ببینید و به حقّ سخن بگویید؟! پس چرا از چنین خدایی که خود ابزار شناخت را به شما داده، [[غفلت\|غافل]] می‌شوید و می‌پندارید او نمی‌بیند و نمی‌شنود.<ref> طباطبائی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه: محمد باقر موسوی همدانی، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ پنجم، ۱۳۷۴ق، ج۲۰، ص۴۸۹.</ref>		آیات [[سوره بلد]] خطاب به همه انسان‌ها است. به ویژه انسانی که اعمال [[ریا\|ریاکارانه]] و [[نفاق\|منافقانه]] انجام می‌دهد و ادعا می‌کند که مال زیادی را [[انفاق]] کرده است.<ref>سوره بلد، آیه۶.</ref> خداوند به چنین انسان‌هایی خطاب می‌کند که آیا به شما دو چشم و زبان و دو لب قرار ندادیم که به وسیله آنها حقایق را ببینید و به حقّ سخن بگویید؟! پس چرا از چنین خدایی که خود ابزار شناخت را به شما داده، [[غفلت\|غافل]] می‌شوید و می‌پندارید او نمی‌بیند و نمی‌شنود.<ref> طباطبائی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه: محمد باقر موسوی همدانی، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ پنجم، ۱۳۷۴ق، ج۲۰، ص۴۸۹.</ref>

	واژه عين در قرآن به معانى ذيل به کار رفته است:		واژه عين در قرآن ۶۵ مرتبه تکرار شده و در معانى ذيل به کار رفته است:

	# عین یعنی چشم مادی (چشم سر): <ref>سوره مائده، آیه۴۵. سوره یس، آیه۶۶. سوره توبه، آیه۹۲. سوره قصص، آیه۹</ref> در روایات نیز به این معنا آمده است. <ref>طوسى، محمد بن الحسن، الأمالي، قم، دار الثقافه، چاپ اول، ۱۴۱۴ق، ص۶۴۶.</ref> <ref>كلينى، محمد بن يعقوب، الكافي، تهران، دار الكتب الإسلاميه، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ ق، ج۲، ص۳۶.</ref>		# عین یعنی چشم مادی (چشم سر): <ref>سوره مائده، آیه۴۵. سوره یس، آیه۶۶. سوره توبه، آیه۹۲. سوره قصص، آیه۹</ref> در روایات نیز به این معنا آمده است. <ref>طوسى، محمد بن الحسن، الأمالي، قم، دار الثقافه، چاپ اول، ۱۴۱۴ق، ص۶۴۶.</ref> <ref>كلينى، محمد بن يعقوب، الكافي، تهران، دار الكتب الإسلاميه، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ ق، ج۲، ص۳۶.</ref>
	# عین یعنی چشمه (چشمه آب گوارا) ، چشمه آب داغ و جوشان و چشمه مس مذاب به کار می‌رود.<ref>سوره بقره،آیه ۶۰. سوره غاشيه، آیه۵. سوره سبأ، آیه۱۲.</ref>		# عین یعنی چشمه (چشمه آب گوارا) ، چشمه آب داغ و جوشان و چشمه مس مذاب به کار می‌رود.<ref>سوره بقره،آیه ۶۰. سوره غاشيه، آیه۵. سوره سبأ، آیه۱۲.</ref>
			# عین در برخی از آیات قرآن به معنای شناخت حقیقت و بصیرت داشتن در دین حق آمده است.<ref>سوره اعراف، آیه۱۷۹. سوره کهف، آیه۱۰۱. سوره يس، آیه۶۶. سوره تكاثر، آیه۷.</ref>
	# کنايه از نظارت و مراقبت است.<ref>سوره هود، آیه۳۷. سوره مومنون، آیه۲۷. سوره طور، آیه۴۸. سوره قمر، آیه۱۴. سوره طه، آیه۳۹.</ref>		# کنايه از نظارت و مراقبت است.<ref>سوره هود، آیه۳۷. سوره مومنون، آیه۲۷. سوره طور، آیه۴۸. سوره قمر، آیه۱۴. سوره طه، آیه۳۹.</ref>

	تعبیر به «عینین؛ دو چشم»، «لسان؛ زبان»، «شفتین؛ دو لب»<ref>سوره بلد، آیه۸ و ۹.</ref> با معنای چشم سر و کنایه‌ای همسانی دارد.		تعبیر به «عینین؛ دو چشم»، «لسان؛ زبان»، «شفتین؛ دو لب»<ref>سوره بلد، آیه۸ و ۹.</ref> با معنای چشم سر، شناخت حق و کنایه‌ای همسانی دارد.

	== تفسیر به اهل بیت(ع) ==		== تفسیر به اهل بیت(ع) ==
	بر اساس روایاتی که از [[امام صادق(ع)]] نقل شده، مراد از «عینین؛ دو چشم» در سوره بلد، [[مشورت پیامبر(ص) با مردم\|پیامبر(ص)]] و مراد از «لسان؛ زبان»، [[امام علی(ع)]] و منظور از «شفتین؛ دو لب»، [[امام حسن(ع)]] و [[امام حسین(ع)]] هستند. این روایات [[حدیث مرسل\|مرسل]] بوده و قابل استناد نیستند. سلسه‌سند این روایات افزون بر مرسل بودن، دارای راویانی ناشناخته است که [[ثقه\|توثیق]] نشده‌اند؛ از جمله اسماعیل بن عباد<ref>~~ر.ک:~~ خوئی، ابو القاسم، معجم رجال الحدیث، بی جا، بی نا، بی تا، ج۳، ص۱۴۴ و ~~ص۱۴۵؛~~ طوسی، محمد، رجال الطوسی، ~~ص۳۵۱؛~~ برقی، احمد، طبقات الرجال معروف به رجال البرقی، ص۵۴.</ref> و حسین بن ابی یعقوب.<ref>~~ر.ک:~~ خوئی، ابو القاسم، معجم رجال الحدیث، بی جا، بی نا، بی تا، ج۵، ص۱۸۸.</ref>		بر اساس روایاتی که از [[امام صادق(ع)]] نقل شده، مراد از «عینین؛ دو چشم» در سوره بلد، [[مشورت پیامبر(ص) با مردم\|پیامبر(ص)]] و مراد از «لسان؛ زبان»، [[امام علی(ع)]] و منظور از «شفتین؛ دو لب»، [[امام حسن(ع)]] و [[امام حسین(ع)]] هستند.
			<ref>ديلمى، حسن بن محمد، غرر الأخبار، قم، دليل ما، چاپ اول، ۱۴۲۷ق، ص۱۵۷.</ref>
			<ref>استرآبادى، على، تأويل الآيات الظاهره في فضائل العتره الطاهره، قم، مؤسسه النشر الإسلامي‏، چاپ اول، ۱۴۰۹ق، ص۷۷۲.</ref>
			<ref>بحرانى، سيد هاشم بن سليمان، البرهان في تفسير القرآن، قم، مؤسسه بعثه‏، چاپ اول، ۱۳۷۴ ش، ج۵، ص۶۶۲.</ref>
			این روایات [[حدیث مرسل\|مرسل]] بوده و قابل استناد نیستند. سلسه‌سند این روایات افزون بر مرسل بودن، دارای راویانی ناشناخته است که [[ثقه\|توثیق]] نشده‌اند؛ از جمله اسماعیل بن عباد
			<ref>خوئی، ابو القاسم، معجم رجال الحدیث، بی جا، بی نا، بی تا، ج۳، ص۱۴۴ و ص۱۴۵.</ref>
			<ref>طوسی، محمد، رجال الطوسی، قم، مؤسسة النشر الاسلامي‏، چاپ سوم، ۱۳۷۳ش، ص۳۵۲.</ref>
			<ref>برقی، احمد، طبقات الرجال معروف به رجال البرقی، تهران، انتشارات دانشگاه تهران‏، چاپ اول، ۱۳۴۲ش، ص۵۴.</ref>
			و حسین بن ابی یعقوب.<ref>خوئی، ابو القاسم، معجم رجال الحدیث، بی جا، بی نا، بی تا، ج۵، ص۱۸۸.</ref>

	برخی [[تفاسیر شیعه\|کتاب‌های تفسیری]]، این آیات را با توجه به احادیث، به معنای باطنی گرفته‌اند. طبق این تفاسیر، خدا به انسان می‌گوید مگر پیامبر و [[اهل بیت(ع)]] را میان شما قرار ندادیم تا به وسیله آنها و پذیرش ~~ولایتشان،~~ حقایق را ببینید و گفتن حقیقت را بیاموزید.<ref>~~ر.ک:~~ بحرانی، هاشم، البرهان فی تفسیر القرآن، تهران، بعثت، چاپ اول، ~~۱۴۱۶ه‍. ق، ج۵، ص۶۶۲؛ قمی، علی بن ابرهیم، تفسیر القمی، قم، دار الکتاب، چاپ سوم، ۱۳۶۳ه‍. ش، ج۲، ص۴۲۳~~.</ref>		برخی [[تفاسیر شیعه\|کتاب‌های تفسیری]]، این آیات را با توجه به احادیث، به معنای باطنی گرفته‌اند. طبق این تفاسیر، خدا به انسان می‌گوید مگر پیامبر و [[اهل بیت(ع)]] را میان شما قرار ندادیم تا به وسیله آنها و پذیرش ولایت‌شان، حقایق را ببینید و گفتن حقیقت را بیاموزید.<ref>بحرانی، هاشم، البرهان فی تفسیر القرآن، تهران، بعثت، چاپ اول، ۱۴۱۶ق، ج ۵، ص ۶۶۲.</ref>

	{{پایان پاسخ}}		{{پایان پاسخ}}
خط ۵۸:		خط ۶۷:
	\| تکمیل =		\| تکمیل =
	\| اولویت = ج		\| اولویت = ج
	\| کیفیت = ج		\| کیفیت = ب
	}}		}}
	{{پایان متن}}		{{پایان متن}}

Fabbasi: /* تفسیر ظاهری */ اصلاح ارقام

2025-02-26T10:39:53Z

تفسیر ظاهری: اصلاح ارقام

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۰۹
خط ۲۰:		خط ۲۰:
	آیات [[سوره بلد]] خطاب به همه انسان‌ها است. به ویژه انسانی که اعمال [[ریا\|ریاکارانه]] و [[نفاق\|منافقانه]] انجام می‌دهد و ادعا می‌کند که مال زیادی را [[انفاق]] کرده است.<ref>سوره بلد، آیه۶.</ref> خداوند به چنین انسان‌هایی خطاب می‌کند که آیا به شما دو چشم و زبان و دو لب قرار ندادیم که به وسیله آنها حقایق را ببینید و به حقّ سخن بگویید؟! پس چرا از چنین خدایی که خود ابزار شناخت را به شما داده، [[غفلت\|غافل]] می‌شوید و می‌پندارید او نمی‌بیند و نمی‌شنود.<ref> طباطبائی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه: محمد باقر موسوی همدانی، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ پنجم، ۱۳۷۴ق، ج۲۰، ص۴۸۹.</ref>		آیات [[سوره بلد]] خطاب به همه انسان‌ها است. به ویژه انسانی که اعمال [[ریا\|ریاکارانه]] و [[نفاق\|منافقانه]] انجام می‌دهد و ادعا می‌کند که مال زیادی را [[انفاق]] کرده است.<ref>سوره بلد، آیه۶.</ref> خداوند به چنین انسان‌هایی خطاب می‌کند که آیا به شما دو چشم و زبان و دو لب قرار ندادیم که به وسیله آنها حقایق را ببینید و به حقّ سخن بگویید؟! پس چرا از چنین خدایی که خود ابزار شناخت را به شما داده، [[غفلت\|غافل]] می‌شوید و می‌پندارید او نمی‌بیند و نمی‌شنود.<ref> طباطبائی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه: محمد باقر موسوی همدانی، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ پنجم، ۱۳۷۴ق، ج۲۰، ص۴۸۹.</ref>

	~~«عین»~~ در قرآن ~~و روایات، گاهی~~ به ~~معنای~~ چشم مادی (چشم سر) ~~است.~~		واژه عين در قرآن به معانى ذيل به کار رفته است:
	<ref>سوره مائده، آیه۴۵. سوره یس، آیه۶۶. سوره توبه، آیه۹۲. سوره قصص، آیه۹</ref>
	<ref>طوسى، محمد بن الحسن، الأمالي، قم، دار الثقافه، چاپ اول، ۱۴۱۴ق، ص۶۴۶.</ref>		# عین یعنی چشم مادی (چشم سر): <ref>سوره مائده، آیه۴۵. سوره یس، آیه۶۶. سوره توبه، آیه۹۲. سوره قصص، آیه۹</ref> در روایات نیز به این معنا آمده است. <ref>طوسى، محمد بن الحسن، الأمالي، قم، دار الثقافه، چاپ اول، ۱۴۱۴ق، ص۶۴۶.</ref> <ref>كلينى، محمد بن يعقوب، الكافي، تهران، دار الكتب الإسلاميه، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ ق، ج۲، ص۳۶.</ref>
	<ref>كلينى، محمد بن يعقوب، الكافي، تهران، دار الكتب الإسلاميه، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ ق، ج۲، ص۳۶.</ref>		# عین یعنی چشمه (چشمه آب گوارا) ، چشمه آب داغ و جوشان و چشمه مس مذاب به کار می‌رود.<ref>سوره بقره،آیه ۶۰. سوره غاشيه، آیه۵. سوره سبأ، آیه۱۲.</ref>
	~~گاهی به معنای حقیقت یک شیئ~~ به کار ~~رفته است~~. ~~به کار رفتن عین در معنای دوم، به دلیل محور بودن چشم در شناخت حقایق است~~. ~~گاهی نیز~~ از ~~چشم، چشم دِل قصد شده~~ است. تعبیر به «عینین؛ دو چشم»، «لسان؛ زبان»، «شفتین؛ دو لب»<ref>سوره بلد، آیه۸ و ۹.</ref> هم با معنای ~~ظاهری مطابق است و هم معانی باطنی. بنابراین این موارد علاوه بر بُعد جسمانی~~ و ~~مادی به بعد معنوی نیز اشاره دارند~~.		# کنايه از نظارت و مراقبت است.<ref>سوره هود، آیه۳۷. سوره مومنون، آیه۲۷. سوره طور، آیه۴۸. سوره قمر، آیه۱۴. سوره طه، آیه۳۹.</ref>

			تعبیر به «عینین؛ دو چشم»، «لسان؛ زبان»، «شفتین؛ دو لب»<ref>سوره بلد، آیه۸ و ۹.</ref> با معنای چشم سر و کنایه‌ای همسانی دارد.

	== تفسیر به اهل بیت(ع) ==		== تفسیر به اهل بیت(ع) ==

Fabbasi: اصلاح ارقام

2025-02-26T10:27:02Z

اصلاح ارقام

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۵۷
خط ۱۸:		خط ۱۸:

	== تفسیر ظاهری ==		== تفسیر ظاهری ==
	آیات [[سوره بلد]] خطاب به همه انسان‌ها است. به ویژه انسانی که اعمال [[ریا\|ریاکارانه]] و [[نفاق\|منافقانه]] انجام می‌دهد و ادعا می‌کند که مال زیادی را [[انفاق]] کرده است.<ref>~~بلد: ۶~~.</ref> خداوند به چنین انسان‌هایی خطاب می‌کند که آیا به شما دو چشم و زبان و دو لب قرار ندادیم که به وسیله آنها حقایق را ببینید و به حقّ سخن بگویید؟! پس چرا از چنین خدایی که خود ابزار شناخت را به شما داده، [[غفلت\|غافل]] می‌شوید و می‌پندارید او نمی‌بیند و نمی‌شنود.<ref>~~ر.ک:~~ طباطبائی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه: محمد باقر موسوی همدانی، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ پنجم، ۱۳۷۴ق، ج۲۰، ص۴۸۹.</ref>		آیات [[سوره بلد]] خطاب به همه انسان‌ها است. به ویژه انسانی که اعمال [[ریا\|ریاکارانه]] و [[نفاق\|منافقانه]] انجام می‌دهد و ادعا می‌کند که مال زیادی را [[انفاق]] کرده است.<ref>سوره بلد، آیه۶.</ref> خداوند به چنین انسان‌هایی خطاب می‌کند که آیا به شما دو چشم و زبان و دو لب قرار ندادیم که به وسیله آنها حقایق را ببینید و به حقّ سخن بگویید؟! پس چرا از چنین خدایی که خود ابزار شناخت را به شما داده، [[غفلت\|غافل]] می‌شوید و می‌پندارید او نمی‌بیند و نمی‌شنود.<ref> طباطبائی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه: محمد باقر موسوی همدانی، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ پنجم، ۱۳۷۴ق، ج۲۰، ص۴۸۹.</ref>

	~~«عین؛ چشم»~~ در ~~[[آیه\|آیات]]~~ و ~~[[حدیث\|روایات]]،~~ گاهی به معنای چشم مادی (چشم سر) و گاهی به معنای حقیقت یک شیئ به کار رفته است. به کار رفتن عین در معنای دوم، به دلیل محور بودن چشم در شناخت حقایق است. گاهی نیز از چشم، چشم دِل قصد شده است. ~~یعنی~~ تعبیر به «عینین؛ دو چشم»، «لسان؛ زبان»، «شفتین؛ دو لب»<ref>~~بلد: ۸~~ و ۹.</ref> هم با معنای ظاهری مطابق است و هم معانی باطنی. بنابراین این موارد علاوه بر بُعد جسمانی و مادی به بعد معنوی نیز اشاره دارند.		«عین» در قرآن و روایات، گاهی به معنای چشم مادی (چشم سر) است.
			<ref>سوره مائده، آیه۴۵. سوره یس، آیه۶۶. سوره توبه، آیه۹۲. سوره قصص، آیه۹</ref>
			<ref>طوسى، محمد بن الحسن، الأمالي، قم، دار الثقافه، چاپ اول، ۱۴۱۴ق، ص۶۴۶.</ref>
			<ref>كلينى، محمد بن يعقوب، الكافي، تهران، دار الكتب الإسلاميه، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ ق، ج۲، ص۳۶.</ref>
			گاهی به معنای حقیقت یک شیئ به کار رفته است. به کار رفتن عین در معنای دوم، به دلیل محور بودن چشم در شناخت حقایق است. گاهی نیز از چشم، چشم دِل قصد شده است. تعبیر به «عینین؛ دو چشم»، «لسان؛ زبان»، «شفتین؛ دو لب»<ref>سوره بلد، آیه۸ و ۹.</ref> هم با معنای ظاهری مطابق است و هم معانی باطنی. بنابراین این موارد علاوه بر بُعد جسمانی و مادی به بعد معنوی نیز اشاره دارند.

	== تفسیر به اهل بیت(ع) ==		== تفسیر به اهل بیت(ع) ==

Mafkalam: /* تفسیر به اهل بیت(ع) */

2024-06-30T12:25:12Z

تفسیر به اهل بیت(ع)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۵:۵۵
خط ۲۳:		خط ۲۳:

	== تفسیر به اهل بیت(ع) ==		== تفسیر به اهل بیت(ع) ==
	بر اساس روایاتی که از [[امام صادق(ع)]] نقل شده، مراد از «عینین؛ دو چشم» در سوره بلد، [[مشورت پیامبر(ص) با مردم\|پیامبر(ص)]] و مراد از «لسان؛ زبان»، [[امام علی(ع)]] و منظور از «شفتین؛ دو لب»، [[امام حسن(ع)]] و [[امام حسین(ع)]] هستند. این روایات [[حدیث مرسل\|مرسل]] بوده و قابل استناد نیستند. سلسه‌سند این روایات افزون بر مرسل بودن، دارای راویانی ناشناخته است که [[ثقه\|توثیق]] نشده‌اند؛ از جمله اسماعیل بن عباد<ref>ر.ک: خوئی، ابو القاسم، معجم رجال الحدیث، بی جا، بی نا، بی تا، ج۳، ص۱۴۴ و ص۱۴۵؛ طوسی، محمد، رجال الطوسی، ص۳۵۱؛ برقی، احمد، طبقات الرجال معروف به رجال البرقی، ص۵۴.</ref> و حسین بن ابی یعقوب.<ref>خوئی، ابو القاسم، معجم رجال الحدیث، بی جا، بی نا، بی تا، ج۵، ص۱۸۸.</ref>		بر اساس روایاتی که از [[امام صادق(ع)]] نقل شده، مراد از «عینین؛ دو چشم» در سوره بلد، [[مشورت پیامبر(ص) با مردم\|پیامبر(ص)]] و مراد از «لسان؛ زبان»، [[امام علی(ع)]] و منظور از «شفتین؛ دو لب»، [[امام حسن(ع)]] و [[امام حسین(ع)]] هستند. این روایات [[حدیث مرسل\|مرسل]] بوده و قابل استناد نیستند. سلسه‌سند این روایات افزون بر مرسل بودن، دارای راویانی ناشناخته است که [[ثقه\|توثیق]] نشده‌اند؛ از جمله اسماعیل بن عباد<ref>ر.ک: خوئی، ابو القاسم، معجم رجال الحدیث، بی جا، بی نا، بی تا، ج۳، ص۱۴۴ و ص۱۴۵؛ طوسی، محمد، رجال الطوسی، ص۳۵۱؛ برقی، احمد، طبقات الرجال معروف به رجال البرقی، ص۵۴.</ref> و حسین بن ابی یعقوب.<ref>ر.ک: خوئی، ابو القاسم، معجم رجال الحدیث، بی جا، بی نا، بی تا، ج۵، ص۱۸۸.</ref>

	برخی [[تفاسیر شیعه\|کتاب‌های تفسیری]]، این آیات را با توجه به احادیث، به معنای باطنی گرفته‌اند. طبق این تفاسیر، خدا به انسان می‌گوید مگر پیامبر و [[اهل بیت(ع)]] را میان شما قرار ندادیم تا به وسیله آنها و پذیرش ولایتشان، حقایق را ببینید و گفتن حقیقت را بیاموزید.<ref>ر.ک: بحرانی، هاشم، البرهان فی تفسیر القرآن، تهران، بعثت، چاپ اول، ۱۴۱۶ه‍. ق، ج۵، ص۶۶۲؛ قمی، علی بن ابرهیم، تفسیر القمی، قم، دار الکتاب، چاپ سوم، ۱۳۶۳ه‍. ش، ج۲، ص۴۲۳.</ref>		برخی [[تفاسیر شیعه\|کتاب‌های تفسیری]]، این آیات را با توجه به احادیث، به معنای باطنی گرفته‌اند. طبق این تفاسیر، خدا به انسان می‌گوید مگر پیامبر و [[اهل بیت(ع)]] را میان شما قرار ندادیم تا به وسیله آنها و پذیرش ولایتشان، حقایق را ببینید و گفتن حقیقت را بیاموزید.<ref>ر.ک: بحرانی، هاشم، البرهان فی تفسیر القرآن، تهران، بعثت، چاپ اول، ۱۴۱۶ه‍. ق، ج۵، ص۶۶۲؛ قمی، علی بن ابرهیم، تفسیر القمی، قم، دار الکتاب، چاپ سوم، ۱۳۶۳ه‍. ش، ج۲، ص۴۲۳.</ref>

Mafkalam در ‏۳۰ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۲۴

2024-06-30T12:24:12Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ ژوئن ۲۰۲۴، ساعت ۱۵:۵۴
خط ۱۸:		خط ۱۸:

	== تفسیر ظاهری ==		== تفسیر ظاهری ==
	آیات [[سوره بلد]] خطاب به همه انسان‌ها است. به ویژه انسانی که اعمال [[ریا\|ریاکارانه]] و [[نفاق\|منافقانه]] انجام می‌دهد و ادعا می‌کند که مال زیادی را [[انفاق]] کرده است.<ref>بلد: ۶.</ref> خداوند به چنین انسان‌هایی خطاب می‌کند که آیا به شما دو چشم و زبان و دو لب قرار ندادیم که به وسیله آنها حقایق را ببینید و به حقّ سخن بگویید؟! پس چرا از چنین خدایی که خود ابزار شناخت را به شما داده، [[غفلت\|غافل]] می‌شوید و می‌پندارید او نمی‌بیند و نمی‌شنود.<ref>~~نگاه کنید به~~ طباطبائی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه: محمد باقر موسوی همدانی، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ پنجم، ۱۳۷۴ق، ج۲۰، ص۴۸۹.</ref>		آیات [[سوره بلد]] خطاب به همه انسان‌ها است. به ویژه انسانی که اعمال [[ریا\|ریاکارانه]] و [[نفاق\|منافقانه]] انجام می‌دهد و ادعا می‌کند که مال زیادی را [[انفاق]] کرده است.<ref>بلد: ۶.</ref> خداوند به چنین انسان‌هایی خطاب می‌کند که آیا به شما دو چشم و زبان و دو لب قرار ندادیم که به وسیله آنها حقایق را ببینید و به حقّ سخن بگویید؟! پس چرا از چنین خدایی که خود ابزار شناخت را به شما داده، [[غفلت\|غافل]] می‌شوید و می‌پندارید او نمی‌بیند و نمی‌شنود.<ref>ر.ک: طباطبائی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه: محمد باقر موسوی همدانی، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ پنجم، ۱۳۷۴ق، ج۲۰، ص۴۸۹.</ref>

	«عین؛ چشم» در [[آیه\|آیات]] و [[حدیث\|روایات]]، گاهی به معنای چشم مادی (چشم سر) و گاهی به معنای حقیقت یک شیئ به کار رفته است. به کار رفتن عین در معنای دوم، به دلیل محور بودن چشم در شناخت حقایق است. گاهی نیز از چشم، چشم دِل قصد شده است. یعنی تعبیر به «عینین؛ دو چشم»، «لسان؛ زبان»، «شفتین؛ دو لب»<ref>بلد: ۸ و ۹.</ref> هم با معنای ظاهری مطابق است و هم معانی باطنی. بنابراین این موارد علاوه بر بُعد جسمانی و مادی به بعد معنوی نیز اشاره دارند.		«عین؛ چشم» در [[آیه\|آیات]] و [[حدیث\|روایات]]، گاهی به معنای چشم مادی (چشم سر) و گاهی به معنای حقیقت یک شیئ به کار رفته است. به کار رفتن عین در معنای دوم، به دلیل محور بودن چشم در شناخت حقایق است. گاهی نیز از چشم، چشم دِل قصد شده است. یعنی تعبیر به «عینین؛ دو چشم»، «لسان؛ زبان»، «شفتین؛ دو لب»<ref>بلد: ۸ و ۹.</ref> هم با معنای ظاهری مطابق است و هم معانی باطنی. بنابراین این موارد علاوه بر بُعد جسمانی و مادی به بعد معنوی نیز اشاره دارند.

	== تفسیر به اهل بیت(ع) ==		== تفسیر به اهل بیت(ع) ==
	بر اساس روایاتی که از [[امام صادق(ع)]] نقل شده، مراد از «عینین؛ دو چشم» در سوره بلد، [[مشورت پیامبر(ص) با مردم\|پیامبر(ص)]] و مراد از «لسان؛ زبان»، [[امام علی(ع)]] و منظور از «شفتین؛ دو لب»، [[امام حسن(ع)]] و [[امام حسین(ع)]] هستند. این روایات [[حدیث مرسل\|مرسل]] بوده و قابل استناد نیستند. سلسه‌سند این روایات افزون بر مرسل بودن، دارای راویانی ناشناخته است که [[ثقه\|توثیق]] نشده‌اند؛ از جمله اسماعیل بن عباد<ref>~~نگاه کنید به~~ خوئی، ابو القاسم، معجم رجال الحدیث، بی جا، بی نا، بی تا، ج۳، ص۱۴۴ و ص۱۴۵؛ طوسی، محمد، رجال الطوسی، ص۳۵۱؛ برقی، احمد، طبقات الرجال معروف به رجال البرقی، ص۵۴.</ref> و حسین بن ابی یعقوب.<ref>معجم رجال الحدیث، ~~پیشین،~~ ج۵، ص۱۸۸.</ref>		بر اساس روایاتی که از [[امام صادق(ع)]] نقل شده، مراد از «عینین؛ دو چشم» در سوره بلد، [[مشورت پیامبر(ص) با مردم\|پیامبر(ص)]] و مراد از «لسان؛ زبان»، [[امام علی(ع)]] و منظور از «شفتین؛ دو لب»، [[امام حسن(ع)]] و [[امام حسین(ع)]] هستند. این روایات [[حدیث مرسل\|مرسل]] بوده و قابل استناد نیستند. سلسه‌سند این روایات افزون بر مرسل بودن، دارای راویانی ناشناخته است که [[ثقه\|توثیق]] نشده‌اند؛ از جمله اسماعیل بن عباد<ref>ر.ک: خوئی، ابو القاسم، معجم رجال الحدیث، بی جا، بی نا، بی تا، ج۳، ص۱۴۴ و ص۱۴۵؛ طوسی، محمد، رجال الطوسی، ص۳۵۱؛ برقی، احمد، طبقات الرجال معروف به رجال البرقی، ص۵۴.</ref> و حسین بن ابی یعقوب.<ref>خوئی، ابو القاسم، معجم رجال الحدیث، بی جا، بی نا، بی تا، ج۵، ص۱۸۸.</ref>

	برخی [[تفاسیر شیعه\|کتاب‌های تفسیری]]، این آیات را با توجه به احادیث، به معنای باطنی گرفته‌اند. طبق این تفاسیر، خدا به انسان می‌گوید مگر پیامبر و [[اهل بیت(ع)]] را میان شما قرار ندادیم تا به وسیله آنها و پذیرش ولایتشان، حقایق را ببینید و گفتن حقیقت را بیاموزید.<ref>~~نگاه کنید به~~ بحرانی، هاشم، البرهان فی تفسیر القرآن، تهران، بعثت، چاپ اول، ۱۴۱۶ه‍. ق، ج۵، ص۶۶۲؛ قمی، علی بن ابرهیم، تفسیر القمی، قم، دار الکتاب، چاپ سوم، ۱۳۶۳ه‍. ش، ج۲، ص۴۲۳.</ref>		برخی [[تفاسیر شیعه\|کتاب‌های تفسیری]]، این آیات را با توجه به احادیث، به معنای باطنی گرفته‌اند. طبق این تفاسیر، خدا به انسان می‌گوید مگر پیامبر و [[اهل بیت(ع)]] را میان شما قرار ندادیم تا به وسیله آنها و پذیرش ولایتشان، حقایق را ببینید و گفتن حقیقت را بیاموزید.<ref>ر.ک: بحرانی، هاشم، البرهان فی تفسیر القرآن، تهران، بعثت، چاپ اول، ۱۴۱۶ه‍. ق، ج۵، ص۶۶۲؛ قمی، علی بن ابرهیم، تفسیر القمی، قم، دار الکتاب، چاپ سوم، ۱۳۶۳ه‍. ش، ج۲، ص۴۲۳.</ref>

	{{پایان پاسخ}}		{{پایان پاسخ}}

A.ahmadi در ‏۱۲ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۴۸

2022-01-12T19:48:57Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۱۸
خط ۵:		خط ۵:

	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}
			{{درگاه\|غدیر\|امام حسین}}
	'''چشم، زبان و لب در آیات ۸ و ۹ سوره بلد'''، به دو صورت ظاهری و [[تفسیر باطنی\|باطنی]] تفسیر شده است. بر اساس تفسیر ظاهری، خداوند به کسانی که ریاکارانه [[انفاق]] می‌کنند می‌گوید چرا از خدایی که به تو چشم، زبان و لب (ابزار شناخت و ابراز حق) داده [[غفلت\|غافل]] شده و از دیدن و بازگو کردن حقیقت دوری می‌کنید.		'''چشم، زبان و لب در آیات ۸ و ۹ سوره بلد'''، به دو صورت ظاهری و [[تفسیر باطنی\|باطنی]] تفسیر شده است. بر اساس تفسیر ظاهری، خداوند به کسانی که ریاکارانه [[انفاق]] می‌کنند می‌گوید چرا از خدایی که به تو چشم، زبان و لب (ابزار شناخت و ابراز حق) داده [[غفلت\|غافل]] شده و از دیدن و بازگو کردن حقیقت دوری می‌کنید.

A.ahmadi در ‏۱۰ اوت ۲۰۲۱، ساعت ۰۷:۱۶

2021-08-10T07:16:16Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ اوت ۲۰۲۱، ساعت ۱۰:۴۶
خط ۳۲:		خط ۳۲:

	{{شاخه		{{شاخه
	\| شاخه اصلی = علوم و معارف ~~قرآنی~~		\| شاخه اصلی = علوم و معارف قرآن
	\| شاخه فرعی۱ = مفردات قرآن		\| شاخه فرعی۱ = مفردات قرآن
	\| شاخه فرعی۲ =		\| شاخه فرعی۲ =

A.ahmadi در ‏۱۰ اوت ۲۰۲۱، ساعت ۰۷:۱۵

2021-08-10T07:15:59Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ اوت ۲۰۲۱، ساعت ۱۰:۴۵
خط ۵:		خط ۵:

	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}

	'''چشم، زبان و لب در آیات ۸ و ۹ سوره بلد'''، به دو صورت ظاهری و [[تفسیر باطنی\|باطنی]] تفسیر شده است. بر اساس تفسیر ظاهری، خداوند به کسانی که ریاکارانه [[انفاق]] می‌کنند می‌گوید چرا از خدایی که به تو چشم، زبان و لب (ابزار شناخت و ابراز حق) داده [[غفلت\|غافل]] شده و از دیدن و بازگو کردن حقیقت دوری می‌کنید.		'''چشم، زبان و لب در آیات ۸ و ۹ سوره بلد'''، به دو صورت ظاهری و [[تفسیر باطنی\|باطنی]] تفسیر شده است. بر اساس تفسیر ظاهری، خداوند به کسانی که ریاکارانه [[انفاق]] می‌کنند می‌گوید چرا از خدایی که به تو چشم، زبان و لب (ابزار شناخت و ابراز حق) داده [[غفلت\|غافل]] شده و از دیدن و بازگو کردن حقیقت دوری می‌کنید.

خط ۳۳:		خط ۳۲:

	{{شاخه		{{شاخه
	\| شاخه اصلی =		\| شاخه اصلی = علوم و معارف قرآنی
	\| شاخه فرعی۱ =		\| شاخه فرعی۱ = مفردات قرآن
	\| شاخه فرعی۲ =		\| شاخه فرعی۲ =
	\| شاخه فرعی۳ =		\| شاخه فرعی۳ =
خط ۴۰:		خط ۳۹:

	{{تکمیل مقاله		{{تکمیل مقاله
	\| شناسه =		\| شناسه = شد
	\| تیترها =		\| تیترها = شد
	\| ویرایش =		\| ویرایش = شد
	\| لینک‌دهی =		\| لینک‌دهی = شد
	\| ناوبری =		\| ناوبری =
	\| نمایه =		\| نمایه =
	\| تغییر مسیر =		\| تغییر مسیر = شد
	\| بازبینی =		\| بازبینی =
	\| ارجاعات =		\| ارجاعات =
	\| بازبینی نویسنده =		\| بازبینی نویسنده =
	\| تکمیل =		\| تکمیل =
	\| اولویت =		\| اولویت = ج
	\| کیفیت =		\| کیفیت = ج
	}}		}}
	{{پایان متن}}		{{پایان متن}}