پیام‌های آیه ۲۸ سوره آل‌عمران - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Fabbasi در ‏۳۱ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۱۲

2024-01-31T07:12:55Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۴۲
خط ۲۲:		خط ۲۲:

	== دوستی با کفار یعنی تباه کردن نظام دینی ==		== دوستی با کفار یعنی تباه کردن نظام دینی ==
	دوستی با کفار طغیان و افساد نظام دین ~~است،~~ که بدترین و خطرناک‌ترین ضرر را برای دین دارد، حتی ضررش از ضرر کفر کفار و شرک مشرکین نیز بیشتر است، زیرا آن کس که کافر و مشرک است، دشمنیش برای دین آشکار ~~است،~~ و ~~به سهولت~~ می‌توان خطرش را از دین دفع نمود ~~و از خطرش بر حذر بود؛ اما~~ مسلمانی که دعوی صداقت و دوستی با دین ~~می‌کند،~~ و در دل دوستدار دشمنان دین است، و قهراً این دوستی اخلاق ~~و سنن~~ کفر را در دلش رخنه داده، ~~چنین کسی و چنین کسانی ندانسته~~ حرمت دین و اهل دین را از بین ~~می‌برند،~~ و خود را به هلاکتی دچار می‌سازند که دیگر امید حیات ~~و بقایی~~ باقی نمی‌گذارد. تهدید به تحذیر از سوی خدا ~~در جمله جمله~~: {{قرآن\|وَ یُحَذِّرُکُمُ اللَّهُ نَفْسَهُ\|ترجمه=و خداوند، شما را از [عقوبت] خود می‌ترساند}} برای آن است که دوستی با کفار، از مصادیق طغیان بر خدا و تباه کردن پایه‌های اعتقادی است.<ref>طباطبائی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه: محمد باقر موسوی همدانی‏، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ پنجم، ۱۳۷۴ش، ج‏۳، ص۲۴۱.</ref>		دوستی با کفار طغیان و افساد نظام دین است که بدترین و خطرناک‌ترین ضرر را برای دین دارد، حتی ضررش از ضرر کفر کفار و شرک مشرکین نیز بیشتر است، زیرا آن کس که کافر و مشرک است، دشمنیش برای دین آشکار است و می‌توان خطرش را از دین دفع نمود. مسلمانی که دعوی [[صداقت در قرآن\|صداقت]] و دوستی با دین می‌کند و در دل دوستدار دشمنان دین است، قهراً این دوستی اخلاق کفر را در دلش رخنه داده، حرمت دین و اهل دین را از بین می‌برند و خود را به هلاکتی دچار می‌سازند که دیگر امید حیات باقی نمی‌گذارد. تهدید به تحذیر از سوی خدا: {{قرآن\|وَ یُحَذِّرُکُمُ اللَّهُ نَفْسَهُ\|ترجمه=و خداوند، شما را از [عقوبت] خود می‌ترساند}} برای آن است که دوستی با کفار، از مصادیق طغیان بر خدا و تباه کردن پایه‌های اعتقادی است.<ref>طباطبائی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه: محمد باقر موسوی همدانی‏، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ پنجم، ۱۳۷۴ش، ج‏۳، ص۲۴۱.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Rezapour: Rezapour صفحهٔ همراه نبودن با کفار را به پیام‌های آیه ۲۸ سوره آل‌عمران منتقل کرد

2023-11-21T06:14:51Z

Rezapour صفحهٔ همراه نبودن با کفار را به پیام‌های آیه ۲۸ سوره آل‌عمران منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۱ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۴۴
(بدون تفاوت)

Rezapour: Rezapour صفحهٔ پیام‌های کاربردی دوست نشدن با کفار را به همراه نبودن با کفار منتقل کرد

2023-11-21T05:25:22Z

Rezapour صفحهٔ پیام‌های کاربردی دوست نشدن با کفار را به همراه نبودن با کفار منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۱ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۵۵
(بدون تفاوت)

Fabbasi: تکمیل اولیه مقاله

2023-11-13T10:02:25Z

تکمیل اولیه مقاله

نمایش تغییرات

Fabbasi: ایجاد مدخل: پیام‌های کاربردی دوست نشدن با کفار

2023-11-11T10:33:10Z

ایجاد مدخل: پیام‌های کاربردی دوست نشدن با کفار

صفحهٔ تازه

{{در دست ویرایش|کاربر=fabbasi}}
{{شروع متن}}
{{سوال}}
آيه ۲۸ سوره آل عمران که به دوست نشدن مومنان با کافران اصرار می‌ورزد؛ چه پیام‌هایی دارد؟
{{پایان سوال}}
{{پاسخ}}
ترسیم مرزهای قرآنی ارتباط با بیگانگان؛ اصل قرآنی تقیه برای تغییر شکل مبارزه و سپر دفاعی برای حفظ خود؛ پرهیز از تباه کردن نظام دينی با دوست نشدن با کفر از جمله پیام‌های کاربردی آیه ۲۸ سوره آل عمران است.

== متن آیه ==

{{قرآن بزرگ|لَّا يَتَّخِذِ الْمُؤْمِنُونَ الْكَافِرِينَ أَوْلِيَاءَ مِن دُونِ الْمُؤْمِنِينَ وَ مَن يَفْعَلْ ذَالِكَ فَلَيْسَ مِنَ اللَّهِ فىِ شىَ‏ْءٍ إِلَّا أَن تَتَّقُواْ مِنْهُمْ تُقَئه وَ يُحَذِّرُكُمُ اللَّهُ نَفْسَهُ وَ إِلىَ اللَّهِ الْمَصِير|ترجمه= مؤمنان نبايد كافران را -به جاى مؤمنان- به دوستى بگيرند؛ و هر كه چنين كند، در هيچ چيز [او را] از [دوستى‌] خدا [بهره‌اى‌] نيست، مگر اينكه از آنان به نوعى تقيّه كند و خداوند، شما را از [عقوبت‌] خود مى‌ترساند، و بازگشت [همه‌] به سوى خداست.|سوره=آل عمران|آیه=۲۸}}

== مرزهای قرآنی ارتباط با بیگانگان ==

اين آيه در واقع يك درس مهم سياسى اجتماعى به مسلمانان مى‏دهد و آن این كه هرگز بيگانگان را به عنوان دوست، حامى و ياور نپذيرند و فريب سخنان به ظاهر صميمانه آنها را نخورند؛ ضربه‏هاى سنگينى كه در طول تاريخ بر افراد با ايمان و با هدف واقع شده، در بسيارى از موارد از اين رهگذر بوده است.<ref>ناصر، مكارم شيرازى، تفسير نمونه‏، تهران‏، دار الكتب الإسلاميه، چاپ اول‏، ۱۳۷۴ش، ج۲، ص۵۰۳.</ref>

ولايت در اصل به معناى مالكيت تدبير امر است، مثلا ولى صغير يا مجنون يا سفيه، كسى است كه مالك تدبير امور و اموال آنان باشد؛ هرچند خود آنان مالك اموال خويشند. ولايت مستلزم تصرف يك دوست در امور دوست ديگر است، يك ولى در امور كسى كه تحت سرپرستى او است، دخالت مى‏كند و كسي كه ديگري را ولي خود قرار مي‌دهد، اجازه دخالت در امور خود را به وليش مى‏دهد، تا بيشتر به او نزديك شود.

مؤمنان اگر كفار را اولياى خود بگيريند، خواه ناخواه از اخلاق و ساير شؤون حياتى آنان متاثر مي‌گردند و آنان مى‏توانند در اخلاق و رفتار مؤمنان تغییراتی ایجاد کنند. <ref>طباطبائی، محمد حسین، الميزان‏ فی تفسیر القرآن، ترجمه محمد باقر موسوى همدانى‏، قم، دفتر انتشارات اسلامى جامعه‏ى مدرسين حوزه علميه قم، چاپ پنجم، ۱۳۷۴ش، ج۳، ص۲۴۲.</ref>

== تقیه؛ اصل قرآنی برای تغییر شکل مبارزه ==

خداوند تقیه را به عنوان يك استثناء از اين قانون كلى (دوست نشدن با کفار) قرار داده و مى‏فرمايد: مگر اينكه از آنها بپرهيزيد و تقيه كنيد: {{قرآن| إِلَّا أَن تَتَّقُواْ مِنْهُمْ تُقَئه|ترجمه= مگر اينكه از آنان به نوعى تقيّه كند |سوره=آل عمران|آیه=۲۸}}

همان تقيه‏اى كه براى حفظ نيروها، جلوگيرى از هدر رفتن قوا، امكانات و سرانجام پيروزى بر دشمن است؛ در چنين موردى جايز است كه مسلمانان با افراد بى‌ايمان، به خاطر حفظ جان خود و مانند آن ابراز دوستى كنند. اسلام اجازه داده كه انسان در جايى كه دين، جان، مال و ناموس او در خطر است و اظهار حق، هيچگونه نتيجه و فايده مهمى ندارد، موقتا از اظهار آن خوددارى كند و براى پيشبرد اهداف مقدس خود به مبارزات غير مستقيم دست بزنند. تقيه در چنين لحظاتى يك نوع تغيير شكل مبارزه محسوب مى‏شود كه مى‏تواند آنها را از نابودى نجات دهد.<ref>ناصر، مكارم شيرازى، تفسير نمونه‏، تهران‏، دار الكتب الإسلاميه، چاپ اول‏، ۱۳۷۴ش، ج۲، ص۵۰۴. طباطبائی، محمد حسین، الميزان‏ فی تفسیر القرآن، ترجمه محمد باقر موسوى همدانى‏، قم، دفتر انتشارات اسلامى جامعه‏ى مدرسين حوزه علميه قم، چاپ پنجم، ۱۳۷۴ش، ج‏۳، ص۲۴۰.</ref> آيه‏اى كه در باره داستان عمار و پدرش ياسر و مادرش سميه نازل شده، بر این مساله دلالت را دارد: {{قرآن|مَنْ كَفَرَ بِاللَّهِ مِنْ بَعْدِ إِيمانِهِ إِلَّا مَنْ أُكْرِهَ وَ قَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِالْإِيمانِ وَ لكِنْ مَنْ شَرَحَ بِالْكُفْرِ صَدْراً فَعَلَيْهِمْ غَضَبٌ مِنَ اللَّهِ وَ لَهُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ|ترجمه=كسانى كه بعد از ايمان كافر شوند، بجز آنها كه تحت فشار واقع شده‏اند در حالى كه قلب شان آرام و با ايمان است، آنها كه سينه خود را براى پذيرش كفر گشوده‏اند، غضب خدا بر آنهاست و عذاب عظيمى در انتظارشان.|سوره= نحل|آیه=۱۰۶}}

== دوستى با كفار یعنی تباه کردن نظام دينی ==

مسلمانى كه در دل دوستدار دشمنان دين است، اين دوستى اخلاق كفر را در دلش رسوخ داده، چنين كسى و چنين كسانى ندانسته حرمت دين و اهل دين را به بهانه‌های واهی از بين مى‏برند و خود را به هلاكت دچار مى‏سازند و از اينجا معلوم مى‏شود، تهديد به تحذير از سوی خدا در جمله: {{قرآن|وَ يُحَذِّرُكُمُ اللَّهُ نَفْسَهُ}} براى آن است كه دوستى با كفار، از مصاديق طغيان بر خدا و تباه کردن پایه‌های اعتقادی است. <ref>طباطبائی، محمد حسین، الميزان‏ فی تفسیر القرآن، ترجمه محمد باقر موسوى همدانى‏، قم، دفتر انتشارات اسلامى جامعه‏ى مدرسين حوزه علميه قم، چاپ پنجم، ۱۳۷۴ش، ج‏۳، ص۲۴۱.</ref>

==منابع==
<references />
{{شاخه
| شاخه اصلی = علوم و معارف قرآن
| شاخه فرعی۱ = مسائل اجتماعی در قرآن
| شاخه فرعی۲ =
| شاخه فرعی۳ =
}}
{{تکمیل مقاله
| شناسه = شد
| تیترها = شد
| ویرایش =
| لینک‌دهی =
| ناوبری =
| نمایه =
| تغییر مسیر =
| ارجاعات =
| بازبینی =
| تکمیل =
| اولویت = ب
| کیفیت = ج
}}
{{پایان متن}}