واژه ودود در قرآن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Aliazad در ‏۲۵ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۵۴

2025-12-25T13:54:34Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۲۴
خط ۵۶:		خط ۵۶:
	}}		}}
	{{پایان متن}}		{{پایان متن}}
			{{#seo:
			\|title=معنی ودود در قرآن - واژه ودود در قرآن چه معنایی دارد؟ - ویکی پاسخ
			\|title_mode=Replaced Title
			\|keywords=معنای ودود
			\|description=واژه «ودود» از اسماء الهی است که دو بار در قرآن کریم آمده است. در این مطلب، معنای لغوی و تفسیری ودود، تفاوت آن با محبت، و کاربرد آن در آیات قرآن را بخوانید.
			}}

Aliazad در ‏۲۵ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۵۲

2025-12-25T13:52:51Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۷:۲۲
خط ۶:		خط ۶:
	{{مفردات قرآن}}		{{مفردات قرآن}}

	[[ودود]] به معنای دوست‌دار و از اسماء خداوند است. این کلمه دو بار در قرآن آمده و صیغه مبالغه می‌باشد. ودود یک بار همراه کلمه [[غفور]] و یک بار همراه [[رحیم]] آمده است. این واژه می‌تواند هم به معنای اسم فاعل باشد هم به معنای اسم مفعول.		ودود به معنای دوست‌دار و از اسماء خداوند است. این کلمه دو بار در قرآن آمده و صیغه مبالغه می‌باشد. ودود یک بار همراه کلمه غفور و یک بار همراه رحیم آمده است. این واژه می‌تواند هم به معنای اسم فاعل باشد هم به معنای اسم مفعول.

	== معنای ودود ==		== معنای ودود ==
خط ۱۴:		خط ۱۴:
	واژه ودود می‌تواند هم به معنای اسم فاعل باشد یعنی خدا بندگانش را دوست دارد. هم به معنای اسم مفعول می‌آید یعنی خدا محبوب اولیای الهی است و آنها خدا را دوست دارند.<ref>ابن اثیر جزری، مبارک بن محمد، النهایه فی غریب الحدیث و الأثر، قم، مؤسسه مطبوعاتی اسماعیلیان‏، چاپ چهارم، ۱۳۶۷ش، ج۵، ص۱۶۵.</ref><ref>ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، بیروت، دار الفکر للطباعه و النشر و التوزیع- دار صادر، چاپ سوم، ۱۴۱۴ق، ج۳، ص۴۵۴.</ref>		واژه ودود می‌تواند هم به معنای اسم فاعل باشد یعنی خدا بندگانش را دوست دارد. هم به معنای اسم مفعول می‌آید یعنی خدا محبوب اولیای الهی است و آنها خدا را دوست دارند.<ref>ابن اثیر جزری، مبارک بن محمد، النهایه فی غریب الحدیث و الأثر، قم، مؤسسه مطبوعاتی اسماعیلیان‏، چاپ چهارم، ۱۳۶۷ش، ج۵، ص۱۶۵.</ref><ref>ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، بیروت، دار الفکر للطباعه و النشر و التوزیع- دار صادر، چاپ سوم، ۱۴۱۴ق، ج۳، ص۴۵۴.</ref>

	کلمه «ودود» بر وزن فعول از ~~اسمای~~ خدای تعالی است و از ریشه «وُدّ» اشتقاق یافته و کلمه: «وُدّ» با کلمه «حب» به یک معنا است الا اینکه از موارد استعمال این دو کلمه بر می‌آید که «ودد» نوع خاصی از حب است و آن حبی است که آثار و پی‌آمدهایی آشکار دارد مثل، الفت و آمد و شد.<ref>طباطبایی، محمدحسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه: محمد باقر موسوی همدانی، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ پنجم، ۱۳۷۴ش، ج۱۰، ص۵۶۰.</ref>		کلمه «ودود» بر وزن فعول از [[اسماء الهی\|اسما]] خدای تعالی است و از ریشه «وُدّ» اشتقاق یافته و کلمه: «وُدّ» با کلمه «حب» به یک معنا است الا اینکه از موارد استعمال این دو کلمه بر می‌آید که «ودد» نوع خاصی از حب است و آن حبی است که آثار و پی‌آمدهایی آشکار دارد مثل، الفت و آمد و شد.<ref>طباطبایی، محمدحسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه: محمد باقر موسوی همدانی، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ پنجم، ۱۳۷۴ش، ج۱۰، ص۵۶۰.</ref>

	== ودود در قرآن ==		== ودود در قرآن ==
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	{{قرآن\|وَاسْتَغْفِرُوا رَبَّکُمْ ثُمَّ تُوبُوا إِلَیْهِ إِنَّ رَبِّی رَحِیمٌ وَدُودٌ\|ترجمه=و از پروردگار خود آمرزش بخواهید، سپس به درگاه او توبه کنید که پروردگار من مهربان و دوستدار [بندگان] است.\|سوره=هود\|آیه=۹۰}}		{{قرآن\|وَاسْتَغْفِرُوا رَبَّکُمْ ثُمَّ تُوبُوا إِلَیْهِ إِنَّ رَبِّی رَحِیمٌ وَدُودٌ\|ترجمه=و از پروردگار خود آمرزش بخواهید، سپس به درگاه او توبه کنید که پروردگار من مهربان و دوستدار [بندگان] است.\|سوره=هود\|آیه=۹۰}}
	ودود صیغه مبالغه به معنی محبت است، ذکر این کلمه بعد از کلمه رحیم اشاره به این است که نه تنها خداوند به حکم رحیمیتش به بندگان گنه‌کار توبه کار توجه دارد، بلکه از این گذشته آنها را بسیار دوست می‌دارد که هر کدام از این دو (رحم و محبت) خود انگیزه‌ای است برای پذیرش استغفار و توبه بندگان.<ref>مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دار الکتب الإسلامیه، چاپ دهم، ۱۳۷۱ش، ج۹، ص۲۱۱.</ref>		ودود صیغه مبالغه به معنی محبت است، ذکر این کلمه بعد از کلمه رحیم اشاره به این است که نه تنها خداوند به حکم رحیمیتش به بندگان گنه‌کار توبه کار توجه دارد، بلکه از این گذشته آنها را بسیار دوست می‌دارد که هر کدام از این دو (رحم و محبت) خود انگیزه‌ای است برای پذیرش استغفار و توبه بندگان.<ref>مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دار الکتب الإسلامیه، چاپ دهم، ۱۳۷۱ش، ج۹، ص۲۱۱.</ref>
	[[علامه طباطبایی]] ذیل این آیه می‌گوید: اگر خدای تعالی را ودود خوانده به همین جهت است که او بندگان خود را دوست می‌دارد و آثار محبت خود را با افاضه نعمت‌هایش بر آنان ظاهر می‌سازد.<ref>طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه: محمد باقر موسوی همدانی، چاپ پنجم، ۱۳۷۴ش، ج۱۰، ص۵۶۰</ref>		علامه طباطبایی ذیل این آیه می‌گوید: اگر خدای تعالی را ودود خوانده به همین جهت است که او بندگان خود را دوست می‌دارد و آثار محبت خود را با افاضه نعمت‌هایش بر آنان ظاهر می‌سازد.<ref>طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه: محمد باقر موسوی همدانی، چاپ پنجم، ۱۳۷۴ش، ج۱۰، ص۵۶۰</ref>

	: '''ودود همراه با غفور:'''		: '''ودود همراه با غفور:'''
خط ۳۱:		خط ۳۱:
	{{قرآن\|هُوَ الْغَفُورُ}} یعنی خدا گناهان بنده‌اش را می‌پوشاند و نمی‌گذارد کسی از آن آگاه شود‏ {{قرآن\|الْوَدُودُ}} یعنی دوست‌دار بندگان خویش است و منافع آن‌ها را نیز دوست می‌دارد.<ref>طوسی، محمد بن حسن، التبیان فی تفسیر القرآن، بیروت، دار إحیاء التراث العربی، چاپ اول، بی‌تا، ج۱۰، ص۳۲۰.</ref>		{{قرآن\|هُوَ الْغَفُورُ}} یعنی خدا گناهان بنده‌اش را می‌پوشاند و نمی‌گذارد کسی از آن آگاه شود‏ {{قرآن\|الْوَدُودُ}} یعنی دوست‌دار بندگان خویش است و منافع آن‌ها را نیز دوست می‌دارد.<ref>طوسی، محمد بن حسن، التبیان فی تفسیر القرآن، بیروت، دار إحیاء التراث العربی، چاپ اول، بی‌تا، ج۱۰، ص۳۲۰.</ref>
	پس خدا غفور است در پوشاندن گناه بنده‌اش از دیگران و ودود است در لطف و احسان بر بندگان خویش.<ref>ابن‌عطیه، عبدالحق بن غالب، المحرر الوجیز فی تفسیر الکتاب العزیز، بیروت، دار الکتب العلمیه، منشورات محمد علی بیضون، چاپ اول، ۱۴۲۲ق، ج۵، ص۴۶۳.</ref>		پس خدا غفور است در پوشاندن گناه بنده‌اش از دیگران و ودود است در لطف و احسان بر بندگان خویش.<ref>ابن‌عطیه، عبدالحق بن غالب، المحرر الوجیز فی تفسیر الکتاب العزیز، بیروت، دار الکتب العلمیه، منشورات محمد علی بیضون، چاپ اول، ۱۴۲۲ق، ج۵، ص۴۶۳.</ref>
	زمانی که خداوند در آیات قبل از شدّت عذاب یاد کرده، در این آیه از آمرزش و لطف خویش نیز یاد کرده است تا گناه‌کاران از طریق توبه کردن به سوی او بازگردند و از رحمت او ناامید نشوند، چون خشم او بر گناه‌کاران، مانع رحمت او به آنان نمی‌شود.<ref>مغنیه، محمدجواد، تفسیر الکاشف، ترجمه: موسی دانش، قم، بوستان کتاب، چاپ اول، ۱۳۷۸ش، ج۸، ص۸۱.</ref>		زمانی که خداوند در آیات قبل از شدّت عذاب یاد کرده، در این آیه از [[آمرزش گناه در قرآن\|آمرزش]] و لطف خویش نیز یاد کرده است تا گناه‌کاران از طریق توبه کردن به سوی او بازگردند و از رحمت او ناامید نشوند، چون خشم او بر گناه‌کاران، مانع رحمت او به آنان نمی‌شود.<ref>مغنیه، محمدجواد، تفسیر الکاشف، ترجمه: موسی دانش، قم، بوستان کتاب، چاپ اول، ۱۳۷۸ش، ج۸، ص۸۱.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Fabbasi: ترجمه لغوی ودود از کتاب لغات آورده شد؛ مطالبی هم از تفاسیر اضافه شد؛ از ج به ب تغییر داده شد.، اصلاح ارقام، ابرابزار

2025-01-29T10:24:59Z

ترجمه لغوی ودود از کتاب لغات آورده شد؛ مطالبی هم از تفاسیر اضافه شد؛ از ج به ب تغییر داده شد.، اصلاح ارقام، ابرابزار

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۵۴
خط ۱:		خط ۱:
	{{شروع متن}}		{{شروع متن}}
	{{سوال}}		{{سوال}}
	واژه ودود در قرآن چند بار آمده است و چه معنایی دارد؟{{پایان سوال}}		واژه ودود در قرآن چند بار آمده است و چه معنایی دارد؟
			{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}
	{{مفردات قرآن}}[[ودود]] به معنای دوست‌دار و از اسماء خداوند است. این کلمه دو بار در قرآن آمده و صیغه مبالغه می‌باشد ~~و ریشه آن وُد به معنای حب، است~~. ودود یک بار همراه کلمه [[غفور]] و یک بار همراه [[رحیم]] آمده است. این واژه می‌تواند هم به معنای اسم فاعل باشد هم به معنای اسم مفعول.		{{مفردات قرآن}}

			[[ودود]] به معنای دوست‌دار و از اسماء خداوند است. این کلمه دو بار در قرآن آمده و صیغه مبالغه می‌باشد. ودود یک بار همراه کلمه [[غفور]] و یک بار همراه [[رحیم]] آمده است. این واژه می‌تواند هم به معنای اسم فاعل باشد هم به معنای اسم مفعول.

	== معنای ودود ==		== معنای ودود ==
	~~این واژه صیغه مبالغه و~~ به معنای ~~شخص بسیار پر~~ محبت است و در ~~قرآن مجید، یکبار همراه «غفور»؛ (بسیار آمرزنده)~~ و ~~یکبار همراه «رحیم» آمده~~ که ~~هر دو وصف، با معنای «ودود» تأکید~~ و ~~تأیید می‌شود~~. ~~مرحوم کفعمی~~ در ~~«مصباح» می‌گوید: «ودود» ـ هنگامی که به عنوان وصفی~~ از ~~اوصاف الهی~~ به کار ~~رود ـ به معنای کسی است که بندگان را دوست دارد، از آنها راضی می‌شود و اعمال آنها را می‌پذیرد یا به معنای کسی~~ است ~~که دوستی بنده‌اش را در دل دیگران می‌اندازد~~.<ref>~~پایگاه اطلاع‌رسانی آیت الله مکارم شیرازی، بخش اسما و صفات خدا~~</ref>		ودود از ریشه «ودد» به معنای محبت به چیزی و آرزو داشتن نسبت به آن است و هر دو معنی در این واژه بکار می‌رود؛ زیرا آرزو داشتن و دریافت چیزی نمودن، در بر گیرنده معنی دوستی، خواستن و تمایل شدید رسیدن و بدست آوردن آن چیز است که دوستش دارند.<ref>راغب اصفهانی، حسین بن محمد، مفردات ألفاظ القرآن، بیروت، دار الشامیه، چاپ اول، ۱۴۱۲ق، ص۸۶۰.</ref><ref>فراهیدی، خلیل بن أحمد، کتاب العین، قم، نشر هجرت‏، چاپ دوم، ۱۴۰۹ق، ج۸، ص۹۹.</ref><ref>ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، بیروت، دار الفکر للطباعه و النشر و التوزیع- دار صادر، چاپ سوم، ۱۴۱۴ق، ج۳، ص۴۵۳.</ref>
			در آیاتی از قرآن این معنا به کار برده شده است.<ref>سوره روم، آیه۲۱. سوره مریم، آیه۹۶. سوره انفال، آیه۶۳. سوره شوری، آیه۲۳.</ref>

	و کلمه «ودود» بر وزن فعول از اسمای خدای تعالی است و از ~~ماده «ود»~~ اشتقاق یافته و کلمه: ~~«ود»~~ با کلمه «حب» به یک معنا است الا اینکه از موارد استعمال این دو کلمه بر می‌آید که ~~«ود»~~ نوع خاصی از حب است و آن حبی است که آثار و پی‌آمدهایی آشکار دارد مثل، الفت و آمد و شد.<ref>ترجمه ~~تفسیر المیزان، علامه طباطبایی،~~ ج۱۰، ص۵۶۰</ref>		واژه ودود می‌تواند هم به معنای اسم فاعل باشد یعنی خدا بندگانش را دوست دارد. هم به معنای اسم مفعول می‌آید یعنی خدا محبوب اولیای الهی است و آنها خدا را دوست دارند.<ref>ابن اثیر جزری، مبارک بن محمد، النهایه فی غریب الحدیث و الأثر، قم، مؤسسه مطبوعاتی اسماعیلیان‏، چاپ چهارم، ۱۳۶۷ش، ج۵، ص۱۶۵.</ref><ref>ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، بیروت، دار الفکر للطباعه و النشر و التوزیع- دار صادر، چاپ سوم، ۱۴۱۴ق، ج۳، ص۴۵۴.</ref>

			کلمه «ودود» بر وزن فعول از اسمای خدای تعالی است و از ریشه «وُدّ» اشتقاق یافته و کلمه: «وُدّ» با کلمه «حب» به یک معنا است الا اینکه از موارد استعمال این دو کلمه بر می‌آید که «ودد» نوع خاصی از حب است و آن حبی است که آثار و پی‌آمدهایی آشکار دارد مثل، الفت و آمد و شد.<ref>طباطبایی، محمدحسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه: محمد باقر موسوی همدانی، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ پنجم، ۱۳۷۴ش، ج۱۰، ص۵۶۰.</ref>

	== ودود در قرآن ==		== ودود در قرآن ==
	واژه ودود در قرآن دو بار آمده است. هر دو بار درباره خداوند بکار برده شده است:{{قرآن\|وَاسْتَغْفِرُوا رَبَّکُمْ ثُمَّ تُوبُوا إِلَیْهِ ۚ إِنَّ رَبِّی رَحِیمٌ وَدُودٌ\|ترجمه=و از پروردگار خود آمرزش بخواهید، سپس به درگاه او توبه کنید که پروردگار من مهربان و دوستدار [بندگان] است.\|سوره=هود\|آیه=۹۰}}		واژه «ودد» با مشتقاتش ۲۹ بار در قرآن آمده است. واژه ودود در قرآن دو بار آمده است. هر دو بار درباره خداوند بکار برده شده است:

			: '''ودود همراه با رحیم:'''

			{{قرآن\|وَاسْتَغْفِرُوا رَبَّکُمْ ثُمَّ تُوبُوا إِلَیْهِ إِنَّ رَبِّی رَحِیمٌ وَدُودٌ\|ترجمه=و از پروردگار خود آمرزش بخواهید، سپس به درگاه او توبه کنید که پروردگار من مهربان و دوستدار [بندگان] است.\|سوره=هود\|آیه=۹۰}}
			ودود صیغه مبالغه به معنی محبت است، ذکر این کلمه بعد از کلمه رحیم اشاره به این است که نه تنها خداوند به حکم رحیمیتش به بندگان گنه‌کار توبه کار توجه دارد، بلکه از این گذشته آنها را بسیار دوست می‌دارد که هر کدام از این دو (رحم و محبت) خود انگیزه‌ای است برای پذیرش استغفار و توبه بندگان.<ref>مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دار الکتب الإسلامیه، چاپ دهم، ۱۳۷۱ش، ج۹، ص۲۱۱.</ref>
			[[علامه طباطبایی]] ذیل این آیه می‌گوید: اگر خدای تعالی را ودود خوانده به همین جهت است که او بندگان خود را دوست می‌دارد و آثار محبت خود را با افاضه نعمت‌هایش بر آنان ظاهر می‌سازد.<ref>طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه: محمد باقر موسوی همدانی، چاپ پنجم، ۱۳۷۴ش، ج۱۰، ص۵۶۰</ref>

			: '''ودود همراه با غفور:'''

	«ذکر این کلمه بعد از کلمه «رحیم» اشاره به این است که نه تنها خداوند به حکم رحیمیتش به بندگان گنهکار توبه کار توجه دارد بلکه از این گذشته آنها را بسیار دوست می‌دارد که هر کدام از این دو (رحم و ~~محبت) خود انگیزه‌ای~~ است برای پذیرش استغفار و توبه بندگان‏»<ref>تفسیر نمونه، آیت الله مکارم شیرازی، ج۹، ص۲۱۲</ref> [[علامه طباطبایی]] ذیل این آیه می‌گوید: «اگر خدای تعالی را ودود خوانده به همین جهت است که او بندگان خود را دوست می‌دارد و آثار محبت خود را با افاضه نعمت‌هایش بر آنان ظاهر می‌سازد.»<ref>ترجمه تفسیر المیزان، علامه طباطبایی، ج۱۰، ص۵۶۰</ref>		{{قرآن\|وَهُوَ الْغَفُورُ الْوَدُودُ\|ترجمه=او آمرزنده و دوست‌دارنده است.\|سوره=بروج\|آیه=۱۴}}

	~~در جای دیگر قرآن آمده است:~~{{قرآن\|~~وَهُوَ~~ الْغَفُورُ ~~الْوَدُودُ\|ترجمه=او آمرزنده~~ و ~~دوست‌دارنده است.~~\|~~سوره=بروج\|آیه=۱۴~~}} ~~برخی~~ ودود در ~~اینجا را به معنای کثیرالموده دانسته‌اند~~.<ref>~~ترجمه~~ تفسیر ~~المیزان، علامه طباطبایی، ج۲۰، ص۴۲۰~~</ref> ~~اکثر مترجمان قرآن، ودود را~~ به ~~معنای دوست‌دار گرفته‌اند~~.		{{قرآن\|هُوَ الْغَفُورُ}} یعنی خدا گناهان بنده‌اش را می‌پوشاند و نمی‌گذارد کسی از آن آگاه شود‏ {{قرآن\|الْوَدُودُ}} یعنی دوست‌دار بندگان خویش است و منافع آن‌ها را نیز دوست می‌دارد.<ref>طوسی، محمد بن حسن، التبیان فی تفسیر القرآن، بیروت، دار إحیاء التراث العربی، چاپ اول، بی‌تا، ج۱۰، ص۳۲۰.</ref>
			پس خدا غفور است در پوشاندن گناه بنده‌اش از دیگران و ودود است در لطف و احسان بر بندگان خویش.<ref>ابن‌عطیه، عبدالحق بن غالب، المحرر الوجیز فی تفسیر الکتاب العزیز، بیروت، دار الکتب العلمیه، منشورات محمد علی بیضون، چاپ اول، ۱۴۲۲ق، ج۵، ص۴۶۳.</ref>
			زمانی که خداوند در آیات قبل از شدّت عذاب یاد کرده، در این آیه از آمرزش و لطف خویش نیز یاد کرده است تا گناه‌کاران از طریق توبه کردن به سوی او بازگردند و از رحمت او ناامید نشوند، چون خشم او بر گناه‌کاران، مانع رحمت او به آنان نمی‌شود.<ref>مغنیه، محمدجواد، تفسیر الکاشف، ترجمه: موسی دانش، قم، بوستان کتاب، چاپ اول، ۱۳۷۸ش، ج۸، ص۸۱.</ref>

	ریشه این کلمه هم در قرآن آمده است: {{قرآن\|إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ سَیَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمٰنُ وُدًّا\|ترجمه=کسانی که ایمان آورده و کارهای شایسته کرده‌اند، به زودی [خدای] رحمان برای آنان محبتی [در دلها] قرار می‌دهد.\|سوره=مریم\|آیه=۹۶}} و نیز نام یک بت در میان قوم [[حضرت نوح(ع)]]: {{قرآن\|وَقَالُوا لَا تَذَرُنَّ آلِهَتَکُمْ وَلَا تَذَرُنَّ وَدًّا وَلَا سُوَاعًا وَلَا یَغُوثَ وَیَعُوقَ وَنَسْرًا\|ترجمه=و گفتند: زنهار، خدایان خود را رها مکنید، و نه «وَدّ» را واگذارید و نه «سُواع» و نه «یَغُوث» و نه «یَعُوق» و نه «نَسْر» را.\|سوره=نوح\|آیه=۲۳}}{{پایان پاسخ}}
	== منابع ==		== منابع ==
	{{پانویس\|۲}}		{{پانویس\|۲}}
خط ۳۳:		خط ۴۸:
	\| ناوبری =		\| ناوبری =
	\| نمایه =		\| نمایه =
	\| تغییر مسیر =		\| تغییر مسیر =شد
	\| ارجاعات =		\| ارجاعات =
	\| بازبینی =		\| بازبینی =
	\| تکمیل =		\| تکمیل =
	\| اولویت =ج		\| اولویت =ج
	\| کیفیت =ج		\| کیفیت = ب
	}}		}}
	{{پایان متن}}		{{پایان متن}}

Whitenoah91: اصلاح سؤال

2024-07-10T13:24:29Z

اصلاح سؤال

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۵۴
خط ۱:		خط ۱:
	{{شروع متن}}		{{شروع متن}}
	{{سوال}}		{{سوال}}
	واژه ودود در قرآن چند بار آمده است و ~~معنای آن چیست~~{{پایان سوال}}		واژه ودود در قرآن چند بار آمده است و چه معنایی دارد؟{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}
	{{مفردات قرآن}}[[ودود]] به معنای دوست‌دار و از اسماء خداوند است. این کلمه دو بار در قرآن آمده و صیغه مبالغه می‌باشد و ریشه آن وُد به معنای حب، است. ودود یک بار همراه کلمه [[غفور]] و یک بار همراه [[رحیم]] آمده است. این واژه می‌تواند هم به معنای اسم فاعل باشد هم به معنای اسم مفعول.		{{مفردات قرآن}}[[ودود]] به معنای دوست‌دار و از اسماء خداوند است. این کلمه دو بار در قرآن آمده و صیغه مبالغه می‌باشد و ریشه آن وُد به معنای حب، است. ودود یک بار همراه کلمه [[غفور]] و یک بار همراه [[رحیم]] آمده است. این واژه می‌تواند هم به معنای اسم فاعل باشد هم به معنای اسم مفعول.

A.rezapour در ‏۲۰ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۵:۵۳

2023-09-20T05:53:09Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۲۳
خط ۳:		خط ۳:
	واژه ودود در قرآن چند بار آمده است و معنای آن چیست{{پایان سوال}}		واژه ودود در قرآن چند بار آمده است و معنای آن چیست{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}
	{{مفردات قرآن}}[[ودود]] به معنای دوست‌دار و از اسماء خداوند است. این کلمه دو بار در قرآن آمده و صیغه مبالغه می‌باشد و از ریشه وُد که به معنای حب است. ودود یک بار همراه کلمه غفور و یک بار همراه رحیم آمده است. این واژه می‌تواند هم به معنای اسم فاعل باشد هم به معنای اسم مفعول.		{{مفردات قرآن}}[[ودود]] به معنای دوست‌دار و از اسماء خداوند است. این کلمه دو بار در قرآن آمده و صیغه مبالغه می‌باشد و ریشه آن وُد به معنای حب، است. ودود یک بار همراه کلمه [[غفور]] و یک بار همراه [[رحیم]] آمده است. این واژه می‌تواند هم به معنای اسم فاعل باشد هم به معنای اسم مفعول.

	== معنای ودود ==		== معنای ودود ==

Shamloo: /* ودود در قرآن */

2023-09-19T15:45:56Z

ودود در قرآن

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۱۵
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	در جای دیگر قرآن آمده است:{{قرآن\|وَهُوَ الْغَفُورُ الْوَدُودُ\|ترجمه=او آمرزنده و دوست‌دارنده است.\|سوره=بروج\|آیه=۱۴}} برخی ودود در اینجا را به معنای کثیرالموده دانسته‌اند.<ref>ترجمه تفسیر المیزان، علامه طباطبایی، ج۲۰، ص۴۲۰</ref> اکثر مترجمان قرآن، ودود را به معنای دوست‌دار گرفته‌اند.		در جای دیگر قرآن آمده است:{{قرآن\|وَهُوَ الْغَفُورُ الْوَدُودُ\|ترجمه=او آمرزنده و دوست‌دارنده است.\|سوره=بروج\|آیه=۱۴}} برخی ودود در اینجا را به معنای کثیرالموده دانسته‌اند.<ref>ترجمه تفسیر المیزان، علامه طباطبایی، ج۲۰، ص۴۲۰</ref> اکثر مترجمان قرآن، ودود را به معنای دوست‌دار گرفته‌اند.

	ریشه این کلمه هم در قرآن آمده است: {{قرآن\|إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ سَیَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمٰنُ وُدًّا\|ترجمه=کسانی که ایمان آورده و کارهای شایسته کرده‌اند، به زودی [خدای] رحمان برای آنان محبتی [در دلها] قرار می‌دهد.\|سوره=مریم\|آیه=۹۶}} و نیز نام یک بت در میان قوم [[حضرت نوح(ع)]]: {{قرآن\|وَقَالُوا لَا تَذَرُنَّ آلِهَتَکُمْ وَلَا تَذَرُنَّ وَدًّا وَلَا سُوَاعًا وَلَا یَغُوثَ وَیَعُوقَ وَنَسْرًا\|ترجمه=و گفتند: زنهار، خدایان خود را رها مکنید، و نه «وَدّ» را واگذارید و نه «سُواع» و نه «یَغُوث» و نه «یَعُوق» و نه «نَسْر» را.\|سوره=نوح\|آیه=۲۳}}		ریشه این کلمه هم در قرآن آمده است: {{قرآن\|إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ سَیَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمٰنُ وُدًّا\|ترجمه=کسانی که ایمان آورده و کارهای شایسته کرده‌اند، به زودی [خدای] رحمان برای آنان محبتی [در دلها] قرار می‌دهد.\|سوره=مریم\|آیه=۹۶}} و نیز نام یک بت در میان قوم [[حضرت نوح(ع)]]: {{قرآن\|وَقَالُوا لَا تَذَرُنَّ آلِهَتَکُمْ وَلَا تَذَرُنَّ وَدًّا وَلَا سُوَاعًا وَلَا یَغُوثَ وَیَعُوقَ وَنَسْرًا\|ترجمه=و گفتند: زنهار، خدایان خود را رها مکنید، و نه «وَدّ» را واگذارید و نه «سُواع» و نه «یَغُوث» و نه «یَعُوق» و نه «نَسْر» را.\|سوره=نوح\|آیه=۲۳}}{{پایان پاسخ}}

	واژه مودت مشتق این کلمه است.<ref>{{قرآن\|وَمِنْ آیَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَکُمْ مِنْ أَنْفُسِکُمْ أَزْوَاجًا لِتَسْکُنُوا إِلَیْهَا وَجَعَلَ بَیْنَکُمْ مَوَدَّةً وَرَحْمَةً ۚ إِنَّ فِی ذٰلِکَ لَآیَاتٍ لِقَوْمٍ یَتَفَکَّرُونَ\|ترجمه=و از نشانه‌های او اینکه از [نوع] خودتان همسرانی برای شما آفرید تا بدانها آرام گیرید، و میانتان دوستی و رحمت نهاد. آری، در این [نعمت] برای مردمی که می‌اندیشند قطعاً نشانه‌هایی است.\|سوره=روم\|آیه=۲۱}}</ref>{{پایان پاسخ}}

	== منابع ==		== منابع ==
	{{پانویس\|۲}}		{{پانویس\|۲}}

Shamloo در ‏۱۹ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۳۴

2023-09-19T15:34:49Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۰۴
خط ۲:		خط ۲:
	{{سوال}}		{{سوال}}
	واژه ودود در قرآن چند بار آمده است و معنای آن چیست{{پایان سوال}}		واژه ودود در قرآن چند بار آمده است و معنای آن چیست{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}[[ودود]] به معنای دوست‌دار و از اسماء خداوند است. این کلمه دو بار در قرآن آمده و صیغه مبالغه می‌باشد و از ریشه وُد که به معنای حب است. ودود یک بار همراه کلمه غفور و یک بار همراه رحیم آمده است. این واژه می‌تواند هم به معنای اسم فاعل باشد هم به معنای اسم مفعول.		{{پاسخ}}
	~~{{مفردات قرآن}}~~		{{مفردات قرآن}}[[ودود]] به معنای دوست‌دار و از اسماء خداوند است. این کلمه دو بار در قرآن آمده و صیغه مبالغه می‌باشد و از ریشه وُد که به معنای حب است. ودود یک بار همراه کلمه غفور و یک بار همراه رحیم آمده است. این واژه می‌تواند هم به معنای اسم فاعل باشد هم به معنای اسم مفعول.

	== معنای ودود ==		== معنای ودود ==
	این واژه صیغه مبالغه و به معنای شخص بسیار پر محبت است و در قرآن مجید، یکبار همراه «غفور»؛ (بسیار آمرزنده) و یکبار همراه «رحیم» آمده که هر دو وصف، با معنای «ودود» تأکید و تأیید می‌شود. مرحوم کفعمی در «مصباح» می‌گوید: «ودود» ـ هنگامی که به عنوان وصفی از اوصاف الهی به کار رود ـ به معنای کسی است که بندگان را دوست دارد، از آنها راضی می‌شود و اعمال آنها را می‌پذیرد یا به معنای کسی است که دوستی بنده‌اش را در دل دیگران می‌اندازد.<ref>پایگاه اطلاع‌رسانی آیت الله مکارم شیرازی، بخش اسما و صفات خدا</ref>		این واژه صیغه مبالغه و به معنای شخص بسیار پر محبت است و در قرآن مجید، یکبار همراه «غفور»؛ (بسیار آمرزنده) و یکبار همراه «رحیم» آمده که هر دو وصف، با معنای «ودود» تأکید و تأیید می‌شود. مرحوم کفعمی در «مصباح» می‌گوید: «ودود» ـ هنگامی که به عنوان وصفی از اوصاف الهی به کار رود ـ به معنای کسی است که بندگان را دوست دارد، از آنها راضی می‌شود و اعمال آنها را می‌پذیرد یا به معنای کسی است که دوستی بنده‌اش را در دل دیگران می‌اندازد.<ref>پایگاه اطلاع‌رسانی آیت الله مکارم شیرازی، بخش اسما و صفات خدا</ref>

A.rezapour در ‏۱۳ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۴۳

2022-09-13T06:43:29Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۱۳
خط ۳:		خط ۳:
	واژه ودود در قرآن چند بار آمده است و معنای آن چیست{{پایان سوال}}		واژه ودود در قرآن چند بار آمده است و معنای آن چیست{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}[[ودود]] به معنای دوست‌دار و از اسماء خداوند است. این کلمه دو بار در قرآن آمده و صیغه مبالغه می‌باشد و از ریشه وُد که به معنای حب است. ودود یک بار همراه کلمه غفور و یک بار همراه رحیم آمده است. این واژه می‌تواند هم به معنای اسم فاعل باشد هم به معنای اسم مفعول.		{{پاسخ}}[[ودود]] به معنای دوست‌دار و از اسماء خداوند است. این کلمه دو بار در قرآن آمده و صیغه مبالغه می‌باشد و از ریشه وُد که به معنای حب است. ودود یک بار همراه کلمه غفور و یک بار همراه رحیم آمده است. این واژه می‌تواند هم به معنای اسم فاعل باشد هم به معنای اسم مفعول.
			{{مفردات قرآن}}
	== معنای ودود ==		== معنای ودود ==
	این واژه صیغه مبالغه و به معنای شخص بسیار پر محبت است و در قرآن مجید، یکبار همراه «غفور»؛ (بسیار آمرزنده) و یکبار همراه «رحیم» آمده که هر دو وصف، با معنای «ودود» تأکید و تأیید می‌شود. مرحوم کفعمی در «مصباح» می‌گوید: «ودود» ـ هنگامی که به عنوان وصفی از اوصاف الهی به کار رود ـ به معنای کسی است که بندگان را دوست دارد، از آنها راضی می‌شود و اعمال آنها را می‌پذیرد یا به معنای کسی است که دوستی بنده‌اش را در دل دیگران می‌اندازد.<ref>پایگاه اطلاع‌رسانی آیت الله مکارم شیرازی، بخش اسما و صفات خدا</ref>		این واژه صیغه مبالغه و به معنای شخص بسیار پر محبت است و در قرآن مجید، یکبار همراه «غفور»؛ (بسیار آمرزنده) و یکبار همراه «رحیم» آمده که هر دو وصف، با معنای «ودود» تأکید و تأیید می‌شود. مرحوم کفعمی در «مصباح» می‌گوید: «ودود» ـ هنگامی که به عنوان وصفی از اوصاف الهی به کار رود ـ به معنای کسی است که بندگان را دوست دارد، از آنها راضی می‌شود و اعمال آنها را می‌پذیرد یا به معنای کسی است که دوستی بنده‌اش را در دل دیگران می‌اندازد.<ref>پایگاه اطلاع‌رسانی آیت الله مکارم شیرازی، بخش اسما و صفات خدا</ref>

A.rezapour: ابرابزار

2021-11-04T07:57:58Z

ابرابزار

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۱:۲۷
خط ۵:		خط ۵:

	== معنای ودود ==		== معنای ودود ==
	~~اين~~ واژه ~~صيغه~~ مبالغه و به ~~معناى~~ شخص ~~بسيار~~ پر محبت است و در قرآن ~~مجيد، يكبار~~ همراه «غفور»؛ (~~بسيار~~ آمرزنده) و ~~يكبار~~ همراه ~~«رحيم»~~ آمده كه هر دو وصف، با ~~معناى~~ «ودود» ~~تأكيد~~ و ~~تأييد مى‌شود~~. مرحوم ~~كفعمى~~ در «مصباح» ~~مى‌گويد~~: «ودود» ـ ~~هنگامى كه~~ به عنوان ~~وصفى~~ از اوصاف ~~الهى~~ به ~~كار~~ رود ـ به ~~معناى كسى~~ است كه بندگان را دوست دارد، از آنها ~~راضى مى‌شود~~ و اعمال آنها را ~~مى‌پذيرد يا~~ به ~~معناى كسى~~ است ~~كه دوستى~~ بنده‌اش را در دل ~~ديگران مى‌اندازد~~.<ref>پایگاه ~~اطلاع رسانی~~ آیت الله مکارم شیرازی، بخش اسما و صفات خدا</ref>		این واژه صیغه مبالغه و به معنای شخص بسیار پر محبت است و در قرآن مجید، یکبار همراه «غفور»؛ (بسیار آمرزنده) و یکبار همراه «رحیم» آمده که هر دو وصف، با معنای «ودود» تأکید و تأیید می‌شود. مرحوم کفعمی در «مصباح» می‌گوید: «ودود» ـ هنگامی که به عنوان وصفی از اوصاف الهی به کار رود ـ به معنای کسی است که بندگان را دوست دارد، از آنها راضی می‌شود و اعمال آنها را می‌پذیرد یا به معنای کسی است که دوستی بنده‌اش را در دل دیگران می‌اندازد.<ref>پایگاه اطلاع‌رسانی آیت الله مکارم شیرازی، بخش اسما و صفات خدا</ref>

	و ~~كلمه" ودود"~~ بر وزن فعول از ~~اسماى خداى تعالى~~ است و از ماده ~~"ود"~~ اشتقاق ~~يافته~~ و ~~كلمه~~: ~~"ود"~~ با ~~كلمه "حب"~~ به يك معنا است الا ~~اينكه~~ از موارد استعمال ~~اين~~ دو ~~كلمه~~ بر ~~می‌‏آيد كه "ود"~~ نوع ~~خاصى~~ از حب است و آن ~~حبى~~ است كه آثار و ~~پی‌آمدهايى آشكار~~ دارد مثل، الفت و آمد و شد.<ref>ترجمه ~~تفسير الميزان،~~ علامه طباطبایی، ج۱۰، ص۵۶۰</ref>		و کلمه «ودود» بر وزن فعول از اسمای خدای تعالی است و از ماده «ود» اشتقاق یافته و کلمه: «ود» با کلمه «حب» به یک معنا است الا اینکه از موارد استعمال این دو کلمه بر می‌آید که «ود» نوع خاصی از حب است و آن حبی است که آثار و پی‌آمدهایی آشکار دارد مثل، الفت و آمد و شد.<ref>ترجمه تفسیر المیزان، علامه طباطبایی، ج۱۰، ص۵۶۰</ref>

	== ودود در قرآن ==		== ودود در قرآن ==
			واژه ودود در قرآن دو بار آمده است. هر دو بار درباره خداوند بکار برده شده است:{{قرآن\|وَاسْتَغْفِرُوا رَبَّکُمْ ثُمَّ تُوبُوا إِلَیْهِ ۚ إِنَّ رَبِّی رَحِیمٌ وَدُودٌ\|ترجمه=و از پروردگار خود آمرزش بخواهید، سپس به درگاه او توبه کنید که پروردگار من مهربان و دوستدار [بندگان] است.\|سوره=هود\|آیه=۹۰}}

	~~واژه ودود در قرآن دو بار آمده~~ است. هر دو ~~بار درباره خداوند بکار برده شده~~ است~~:{{قرآن\|وَاسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوبُوا إِلَيْهِ ۚ إِنَّ رَبِّي رَحِيمٌ وَدُودٌ\|ترجمه=~~و ~~از پروردگار خود آمرزش بخواهيد، سپس به درگاه او~~ توبه ~~كنيد كه پروردگار من مهربان و دوستدار~~ [~~بندگان‌~~] است.~~\|سوره=هود\|آیه=۹۰}}~~		«ذکر این کلمه بعد از کلمه «رحیم» اشاره به این است که نه تنها خداوند به حکم رحیمیتش به بندگان گنهکار توبه کار توجه دارد بلکه از این گذشته آنها را بسیار دوست می‌دارد که هر کدام از این دو (رحم و محبت) خود انگیزه‌ای است برای پذیرش استغفار و توبه بندگان‏»<ref>تفسیر نمونه، آیت الله مکارم شیرازی، ج۹، ص۲۱۲</ref> [[علامه طباطبایی]] ذیل این آیه می‌گوید: «اگر خدای تعالی را ودود خوانده به همین جهت است که او بندگان خود را دوست می‌دارد و آثار محبت خود را با افاضه نعمت‌هایش بر آنان ظاهر می‌سازد.»<ref>ترجمه تفسیر المیزان، علامه طباطبایی، ج۱۰، ص۵۶۰</ref>

	~~«ذكر اين كلمه بعد از كلمه "رحيم" اشاره به اين~~ است كه نه تنها خداوند به حكم رحيميتش به بندگان گنهكار توبه كار توجه دارد بلكه از اين گذشته آنها را بسيار دوست می‌دارد كه هر كدام از اين دو (رحم و ~~محبت) خود انگيزه‌‏اى~~ است براى پذيرش استغفار و توبه بندگان‏»<ref>تفسير نمونه، آیت الله مکارم شیرازی، ج۹، ص۲۱۲</ref> [[علامه طباطبایی]] ذیل این آیه ~~می‌گوید: «اگر خداى تعالى~~ را ~~ودود خوانده~~ به ~~همين جهت است كه او بندگان خود را دوست می‌دارد و آثار محبت خود را با افاضه نعمت‏‌هايش بر آنان ظاهر می‌‏سازد~~.»<ref>ترجمه تفسیر المیزان، علامه طباطبایی، ~~ج۱۰، ص۵۶۰~~</ref>		در جای دیگر قرآن آمده است:{{قرآن\|وَهُوَ الْغَفُورُ الْوَدُودُ\|ترجمه=او آمرزنده و دوست‌دارنده است.\|سوره=بروج\|آیه=۱۴}} برخی ودود در اینجا را به معنای کثیرالموده دانسته‌اند.<ref>ترجمه تفسیر المیزان، علامه طباطبایی، ج۲۰، ص۴۲۰</ref> اکثر مترجمان قرآن، ودود را به معنای دوست‌دار گرفته‌اند.

	در ~~جای دیگر~~ قرآن آمده است:{{قرآن\|~~وَهُوَ الْغَفُورُ الْوَدُودُ~~\|ترجمه=~~او آمرزنده~~ و ~~دوست‌دارنده است~~.\|سوره=~~بروج~~\|آیه=۱۴}} ~~برخی ودود~~ در ~~اینجا~~ را ~~به معنای کثیرالموده دانسته‌اند.<ref>ترجمه تفسير الميزان، علامه طباطبایی، ج۲۰، ص۴۲۰</ref> اکثر مترجمان قرآن، ودود~~ را ~~به معنای دوست‌دار گرفته‌اند~~.		ریشه این کلمه هم در قرآن آمده است: {{قرآن\|إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ سَیَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمٰنُ وُدًّا\|ترجمه=کسانی که ایمان آورده و کارهای شایسته کرده‌اند، به زودی [خدای] رحمان برای آنان محبتی [در دلها] قرار می‌دهد.\|سوره=مریم\|آیه=۹۶}} و نیز نام یک بت در میان قوم [[حضرت نوح(ع)]]: {{قرآن\|وَقَالُوا لَا تَذَرُنَّ آلِهَتَکُمْ وَلَا تَذَرُنَّ وَدًّا وَلَا سُوَاعًا وَلَا یَغُوثَ وَیَعُوقَ وَنَسْرًا\|ترجمه=و گفتند: زنهار، خدایان خود را رها مکنید، و نه «وَدّ» را واگذارید و نه «سُواع» و نه «یَغُوث» و نه «یَعُوق» و نه «نَسْر» را.\|سوره=نوح\|آیه=۲۳}}

	~~ریشه~~ این کلمه ~~هم در قرآن آمده~~ است: {{قرآن\|إِنَّ ~~الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمَٰنُ وُدًّا~~\|ترجمه=~~كسانى كه ايمان آورده~~ و ~~كارهاى شايسته كرده‌اند، به زودى~~ [~~خداى‌~~] ~~رحمان براى آنان محبتى~~ [~~در دلها~~] ~~قرار مى‌دهد~~.\|سوره=~~مریم~~\|آیه=۹۶}} ~~و نیز نام یک بت در میان قوم [[حضرت نوح(ع)]]:~~ {{قرآن\|وَقَالُوا لَا تَذَرُنَّ آلِهَتَكُمْ وَلَا تَذَرُنَّ وَدًّا وَلَا سُوَاعًا وَلَا يَغُوثَ وَيَعُوقَ وَنَسْرًا\|ترجمه=و گفتند: زنهار، خدايان خود را رها مكنيد، و نه «وَدّ» را واگذاريد و نه «سُواع» و نه «يَغُوث» و نه «يَعُوق» و نه «نَسْر» را.\|سوره=نوح\|آیه=۲۳}}		واژه مودت مشتق این کلمه است.<ref>{{قرآن\|وَمِنْ آیَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَکُمْ مِنْ أَنْفُسِکُمْ أَزْوَاجًا لِتَسْکُنُوا إِلَیْهَا وَجَعَلَ بَیْنَکُمْ مَوَدَّةً وَرَحْمَةً ۚ إِنَّ فِی ذٰلِکَ لَآیَاتٍ لِقَوْمٍ یَتَفَکَّرُونَ\|ترجمه=و از نشانه‌های او اینکه از [نوع] خودتان همسرانی برای شما آفرید تا بدانها آرام گیرید، و میانتان دوستی و رحمت نهاد. آری، در این [نعمت] برای مردمی که می‌اندیشند قطعاً نشانه‌هایی است.\|سوره=روم\|آیه=۲۱}}</ref>{{پایان پاسخ}}

	واژه مودت مشتق این کلمه است.<ref>{{قرآن\|وَمِنْ آيَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَكُمْ مِنْ أَنْفُسِكُمْ أَزْوَاجًا لِتَسْكُنُوا إِلَيْهَا وَجَعَلَ بَيْنَكُمْ مَوَدَّةً وَرَحْمَةً ۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَاتٍ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ\|ترجمه=و از نشانه‌هاى او اينكه از [نوع‌] خودتان همسرانى براى شما آفريد تا بدانها آرام گيريد، و ميانتان دوستى و رحمت نهاد. آرى، در اين [نعمت‌] براى مردمى كه مى‌انديشند قطعاً نشانه‌هايى است.\|سوره=روم\|آیه=۲۱}}</ref>{{پایان پاسخ}}
	== منابع ==		== منابع ==
	{{پانویس}}		{{پانویس\|۲}}
	{{شاخه		{{شاخه
	\| شاخه اصلی = علوم و معارف قرآن		\| شاخه اصلی = علوم و معارف قرآن
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	}}		}}
	{{تکمیل مقاله		{{تکمیل مقاله
	\| شناسه =		\| شناسه =شد
	\| تیترها =		\| تیترها =شد
	\| ویرایش =		\| ویرایش =شد
	\| لینک‌دهی =		\| لینک‌دهی =شد
	\| ناوبری =		\| ناوبری =
	\| نمایه =		\| نمایه =
خط ۳۹:		خط ۳۹:
	\| بازبینی =		\| بازبینی =
	\| تکمیل =		\| تکمیل =
	\| اولویت =		\| اولویت =ج
	\| کیفیت =		\| کیفیت =ج
	}}		}}
	{{پایان متن}}		{{پایان متن}}

A.rezapour در ‏۴ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۷:۵۷

2021-11-04T07:57:18Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۱:۲۷
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{در دست ویرایش\|کاربر=A.rezapour }}~~
	{{شروع متن}}		{{شروع متن}}
	{{سوال}}		{{سوال}}
	واژه ودود در قرآن چند بار آمده است و معنای آن چیست{{پایان سوال}}		واژه ودود در قرآن چند بار آمده است و معنای آن چیست{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}[[ودود]] ~~دو بار در قرآن آمده است که~~ به معنای دوست‌دار و از اسماء خداوند است. این کلمه صیغه مبالغه می‌باشد و از ریشه ود که به معنای حب است. ودود یک بار همراه کلمه غفور و یک بار همراه رحیم آمده است.		{{پاسخ}}[[ودود]] به معنای دوست‌دار و از اسماء خداوند است. این کلمه دو بار در قرآن آمده و صیغه مبالغه می‌باشد و از ریشه وُد که به معنای حب است. ودود یک بار همراه کلمه غفور و یک بار همراه رحیم آمده است. این واژه می‌تواند هم به معنای اسم فاعل باشد هم به معنای اسم مفعول.

	== معنای ودود ==		== معنای ودود ==
خط ۱۲:		خط ۱۱:
	== ودود در قرآن ==		== ودود در قرآن ==

	واژه ودود در قرآن دو بار آمده است . هر دو بار درباره خداوند بکار برده شده است:{{قرآن\|وَاسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوبُوا إِلَيْهِ ۚ إِنَّ رَبِّي رَحِيمٌ وَدُودٌ\|ترجمه=و از پروردگار خود آمرزش بخواهيد، سپس به درگاه او توبه كنيد كه پروردگار من مهربان و دوستدار [بندگان‌] است.\|سوره=هود\|آیه=۹۰}}		واژه ودود در قرآن دو بار آمده است. هر دو بار درباره خداوند بکار برده شده است:{{قرآن\|وَاسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوبُوا إِلَيْهِ ۚ إِنَّ رَبِّي رَحِيمٌ وَدُودٌ\|ترجمه=و از پروردگار خود آمرزش بخواهيد، سپس به درگاه او توبه كنيد كه پروردگار من مهربان و دوستدار [بندگان‌] است.\|سوره=هود\|آیه=۹۰}}

	«ذكر اين كلمه بعد از كلمه" رحيم" اشاره به اين است كه نه تنها خداوند به حكم رحيميتش به بندگان گنهكار توبه كار توجه دارد بلكه از اين گذشته آنها را بسيار دوست می‌دارد كه هر كدام از اين دو (رحم و محبت) خود انگيزه‌‏اى است براى پذيرش استغفار و توبه بندگان‏»<ref>تفسير نمونه، آیت الله مکارم شیرازی، ج۹، ص۲۱۲</ref> علامه طباطبایی ذیل این آیه می‌گوید: «اگر خداى تعالى را ودود خوانده به همين جهت است كه او بندگان خود را دوست می‌دارد و آثار محبت خود را با افاضه نعمت‏‌هايش بر آنان ظاهر می‌‏سازد.»<ref>ترجمه تفسیر المیزان، علامه طباطبایی، ج۱۰، ص۵۶۰</ref>		«ذكر اين كلمه بعد از كلمه "رحيم" اشاره به اين است كه نه تنها خداوند به حكم رحيميتش به بندگان گنهكار توبه كار توجه دارد بلكه از اين گذشته آنها را بسيار دوست می‌دارد كه هر كدام از اين دو (رحم و محبت) خود انگيزه‌‏اى است براى پذيرش استغفار و توبه بندگان‏»<ref>تفسير نمونه، آیت الله مکارم شیرازی، ج۹، ص۲۱۲</ref> [[علامه طباطبایی]] ذیل این آیه می‌گوید: «اگر خداى تعالى را ودود خوانده به همين جهت است كه او بندگان خود را دوست می‌دارد و آثار محبت خود را با افاضه نعمت‏‌هايش بر آنان ظاهر می‌‏سازد.»<ref>ترجمه تفسیر المیزان، علامه طباطبایی، ج۱۰، ص۵۶۰</ref>

	در جای دیگر قرآن آمده است:{{قرآن\|وَهُوَ الْغَفُورُ الْوَدُودُ\|ترجمه=او آمرزنده و دوست‌دارنده است.\|سوره=بروج\|آیه=۱۴}} برخی ودود در اینجا را به معنای کثیرالموده ~~دانسته اند~~.<ref>ترجمه تفسير الميزان، علامه طباطبایی، ج۲۰، ص۴۲۰</ref>		در جای دیگر قرآن آمده است:{{قرآن\|وَهُوَ الْغَفُورُ الْوَدُودُ\|ترجمه=او آمرزنده و دوست‌دارنده است.\|سوره=بروج\|آیه=۱۴}} برخی ودود در اینجا را به معنای کثیرالموده دانسته‌اند.<ref>ترجمه تفسير الميزان، علامه طباطبایی، ج۲۰، ص۴۲۰</ref> اکثر مترجمان قرآن، ودود را به معنای دوست‌دار گرفته‌اند.

	~~اکثر مترجمان قرآن، ودود~~ را ~~به معنای دوست‌دار گرفته‌اند~~.		ریشه این کلمه هم در قرآن آمده است: {{قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمَٰنُ وُدًّا\|ترجمه=كسانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‌اند، به زودى [خداى‌] رحمان براى آنان محبتى [در دلها] قرار مى‌دهد.\|سوره=مریم\|آیه=۹۶}} و نیز نام یک بت در میان قوم [[حضرت نوح(ع)]]: {{قرآن\|وَقَالُوا لَا تَذَرُنَّ آلِهَتَكُمْ وَلَا تَذَرُنَّ وَدًّا وَلَا سُوَاعًا وَلَا يَغُوثَ وَيَعُوقَ وَنَسْرًا\|ترجمه=و گفتند: زنهار، خدايان خود را رها مكنيد، و نه «وَدّ» را واگذاريد و نه «سُواع» و نه «يَغُوث» و نه «يَعُوق» و نه «نَسْر» را.\|سوره=نوح\|آیه=۲۳}}

	~~ریشه~~ این کلمه ~~هم در قرآن امده~~ است: {{قرآن\|إِنَّ ~~الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمَٰنُ وُدًّا~~\|ترجمه=~~كسانى كه ايمان آورده~~ و ~~كارهاى شايسته كرده‌اند، به زودى~~ [~~خداى‌~~] ~~رحمان~~ براى ~~آنان محبتى~~ [~~در دلها~~] ~~قرار مى‌دهد~~.\|سوره=~~مریم~~\|آیه=۹۶}} ~~و واژه مودت که مشتق این کلمه است.~~{{پایان پاسخ}}		واژه مودت مشتق این کلمه است.<ref>{{قرآن\|وَمِنْ آيَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَكُمْ مِنْ أَنْفُسِكُمْ أَزْوَاجًا لِتَسْكُنُوا إِلَيْهَا وَجَعَلَ بَيْنَكُمْ مَوَدَّةً وَرَحْمَةً ۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَاتٍ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ\|ترجمه=و از نشانه‌هاى او اينكه از [نوع‌] خودتان همسرانى براى شما آفريد تا بدانها آرام گيريد، و ميانتان دوستى و رحمت نهاد. آرى، در اين [نعمت‌] براى مردمى كه مى‌انديشند قطعاً نشانه‌هايى است.\|سوره=روم\|آیه=۲۱}}</ref>{{پایان پاسخ}}
	== منابع ==		== منابع ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۱۵
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	در جای دیگر قرآن آمده است:{{قرآن\|وَهُوَ الْغَفُورُ الْوَدُودُ\|ترجمه=او آمرزنده و دوست‌دارنده است.\|سوره=بروج\|آیه=۱۴}} برخی ودود در اینجا را به معنای کثیرالموده دانسته‌اند.<ref>ترجمه تفسیر المیزان، علامه طباطبایی، ج۲۰، ص۴۲۰</ref> اکثر مترجمان قرآن، ودود را به معنای دوست‌دار گرفته‌اند.		در جای دیگر قرآن آمده است:{{قرآن\|وَهُوَ الْغَفُورُ الْوَدُودُ\|ترجمه=او آمرزنده و دوست‌دارنده است.\|سوره=بروج\|آیه=۱۴}} برخی ودود در اینجا را به معنای کثیرالموده دانسته‌اند.<ref>ترجمه تفسیر المیزان، علامه طباطبایی، ج۲۰، ص۴۲۰</ref> اکثر مترجمان قرآن، ودود را به معنای دوست‌دار گرفته‌اند.

	ریشه این کلمه هم در قرآن آمده است: {{قرآن\|إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ سَیَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمٰنُ وُدًّا\|ترجمه=کسانی که ایمان آورده و کارهای شایسته کرده‌اند، به زودی [خدای] رحمان برای آنان محبتی [در دلها] قرار می‌دهد.\|سوره=مریم\|آیه=۹۶}} و نیز نام یک بت در میان قوم [[حضرت نوح(ع)]]: {{قرآن\|وَقَالُوا لَا تَذَرُنَّ آلِهَتَکُمْ وَلَا تَذَرُنَّ وَدًّا وَلَا سُوَاعًا وَلَا یَغُوثَ وَیَعُوقَ وَنَسْرًا\|ترجمه=و گفتند: زنهار، خدایان خود را رها مکنید، و نه «وَدّ» را واگذارید و نه «سُواع» و نه «یَغُوث» و نه «یَعُوق» و نه «نَسْر» را.\|سوره=نوح\|آیه=۲۳}}		ریشه این کلمه هم در قرآن آمده است: {{قرآن\|إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ سَیَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمٰنُ وُدًّا\|ترجمه=کسانی که ایمان آورده و کارهای شایسته کرده‌اند، به زودی [خدای] رحمان برای آنان محبتی [در دلها] قرار می‌دهد.\|سوره=مریم\|آیه=۹۶}} و نیز نام یک بت در میان قوم [[حضرت نوح(ع)]]: {{قرآن\|وَقَالُوا لَا تَذَرُنَّ آلِهَتَکُمْ وَلَا تَذَرُنَّ وَدًّا وَلَا سُوَاعًا وَلَا یَغُوثَ وَیَعُوقَ وَنَسْرًا\|ترجمه=و گفتند: زنهار، خدایان خود را رها مکنید، و نه «وَدّ» را واگذارید و نه «سُواع» و نه «یَغُوث» و نه «یَعُوق» و نه «نَسْر» را.\|سوره=نوح\|آیه=۲۳}}{{پایان پاسخ}}

	واژه مودت مشتق این کلمه است.<ref>{{قرآن\|وَمِنْ آیَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَکُمْ مِنْ أَنْفُسِکُمْ أَزْوَاجًا لِتَسْکُنُوا إِلَیْهَا وَجَعَلَ بَیْنَکُمْ مَوَدَّةً وَرَحْمَةً ۚ إِنَّ فِی ذٰلِکَ لَآیَاتٍ لِقَوْمٍ یَتَفَکَّرُونَ\|ترجمه=و از نشانه‌های او اینکه از [نوع] خودتان همسرانی برای شما آفرید تا بدانها آرام گیرید، و میانتان دوستی و رحمت نهاد. آری، در این [نعمت] برای مردمی که می‌اندیشند قطعاً نشانه‌هایی است.\|سوره=روم\|آیه=۲۱}}</ref>{{پایان پاسخ}}

	== منابع ==		== منابع ==
	{{پانویس\|۲}}		{{پانویس\|۲}}