نهی قرآن از ورود از پشت خانه‌ها - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Fabbasi در ‏۴ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۲۴

2025-11-04T07:24:52Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۵۴
خط ۶:		خط ۶:
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}
	{{درگاه\|قرآن}}		{{درگاه\|قرآن}}
	برخی عرب‌های زمان جاهلیت سنتی داشتند که در برخی ~~اوقات خاص~~ مانند ~~در حال~~ احرام{{یادداشت\|اِحْرام پوشیدن لباس احرام، اولین عمل از اعمال حج و عمره است که با نیت کردن و گفتن لبیک اللهم لبیک، محقق می‌شود. این عمل، از ارکان حج و عمره است. کسی که در حال احرام است را مُحرِم می‌گویند، فرد محرم احکام خاصی دارد مانند اینکه انجام برخی از اعمال در مدت احرام، بر وی حرام‌ می‌شود. «علامه حلی، حسن بن یوسف، تحریر الأحکام الشرعیة علی مذهب الإمامیة، تصحیح جعفر سبحانی، قم،‌موسسة الإمام الصادق، ۱۴۲۰ق، ج۱، ص۵۷۶. مقدس اردبیلی، احمد بن محمد، مجمع الفائدة والبرهان فی شرح إرشاد الأذهان، قم، دفتر نشر اسلامی، ۱۴۰۲ق، ج۶، ص۱۷۵. الزحیلی، الفقه الإسلامی وأدلته، بیروت،‌ دار الفکر، بی‌تا، ج۳، ص۲۱۷۷.»}}، از در اصلی ~~خانه،~~ وارد ~~نشده~~ و از پشت خانه وارد می‌شدند. قرآن در آیه ۱۸۹ سوره بقره با این سنت ~~مقابله~~ کرده و آن را ~~نیک ندانست~~. ~~خداوند~~ در این آیه، مردم را ~~دعوت کرد که به‌جای این سنت،~~ تقوا ~~پیشه کنند چراکه درستی~~ و نیکی ~~همان کسب تقواست~~. برخی [[مفسران]] از این آیه ~~استفاده کردند~~ که ~~کارها~~ باید ~~بر همان راه~~ و ~~روش خود~~ انجام شود و نیازی ~~نیست در قالب سنت~~ و ~~عرف~~ و ~~… سختی نادرست~~ در زندگی ~~ایجاد کرد~~.		برخی از عرب‌های زمان جاهلیت سنتی داشتند که در برخی موقعیت‌های خاص، مانند دوران احرام{{یادداشت\|اِحْرام پوشیدن لباس احرام، اولین عمل از اعمال حج و عمره است که با نیت کردن و گفتن لبیک اللهم لبیک، محقق می‌شود. این عمل، از ارکان حج و عمره است. کسی که در حال احرام است را مُحرِم می‌گویند، فرد محرم احکام خاصی دارد مانند اینکه انجام برخی از اعمال در مدت احرام، بر وی حرام‌ می‌شود. «علامه حلی، حسن بن یوسف، تحریر الأحکام الشرعیة علی مذهب الإمامیة، تصحیح جعفر سبحانی، قم،‌موسسة الإمام الصادق، ۱۴۲۰ق، ج۱، ص۵۷۶. مقدس اردبیلی، احمد بن محمد، مجمع الفائدة والبرهان فی شرح إرشاد الأذهان، قم، دفتر نشر اسلامی، ۱۴۰۲ق، ج۶، ص۱۷۵. الزحیلی، الفقه الإسلامی وأدلته، بیروت،‌ دار الفکر، بی‌تا، ج۳، ص۲۱۷۷.»}}، از در اصلی خانه وارد نمی‌شدند و از پشت خانه وارد می‌شدند. قرآن در آیه ۱۸۹ سوره بقره به این سنت اعتراض کرده و آن را پسندیده ندانسته است. در این آیه، خداوند مردم را به تقوا فرا می‌خواند و تأکید می‌کند که نیکی و درستی در رعایت تقوا است، نه در انجام چنین سنت‌هایی. برخی مفسران نیز از این آیه نتیجه گرفته‌اند که امور باید طبق اصول و روش‌های درست انجام شود و نیازی به پیروی از سنت‌ها و عرف‌های نادرست و ایجاد سختی‌های بی‌مورد در زندگی نیست.

	== متن و ترجمه آیه ==		== متن و ترجمه آیه ==
خط ۱۶:		خط ۱۶:

	== شأن نزول آیه ==		== شأن نزول آیه ==
	در زمان جاهلیت، مردم در برخی ~~اوقات خاص،~~ از ~~درِ~~ اصلی ~~خانه،~~ وارد نمی‌شدند، بلکه از پشت خانه وارد و خارج می‌شدند. ~~برای نمونه~~ زمانی که در کاری ~~ناکام می‌گشتند،~~ از در خانه وارد ~~نمی‌شدند،~~ بلکه ~~از پشت،~~ دیوار را سوراخ می‌کردند و از سوراخ ~~داخل~~ می‌شدند ~~و دلیل آن نیز~~ [[خرافات از دیدگاه قرآن\|تطیر]] (فال بد زدن) ~~بود~~. این ~~عمل، برای ارائه~~ ناکامی و ~~عدم توان~~ در انجام کار به‌صورت طبیعی ~~بوده است~~. این رسم برای ~~افراد~~ در حال احرام نیز وجود داشت. با اینکه برخی این ~~رسم~~ را به انصار ~~اختصاص~~ داده‌اند، ~~ولی~~ از ~~روایات~~ و نقل‌های دیگر ~~استفاده~~ می‌شود که این ~~رسم،~~ میان ~~همه~~ عرب‌ها ~~عمومیت داشته~~ است.<ref>«[https://lib.eshia.ir/10265/7/4/%22وَ_لَيْسَ_الْبِرُّ_بِأَنْ_تَأْتُوا_الْبُيُوتَ_مِنْ_ظُهُورِها_وَ_لكِنَّ_الْبِرَّ_مَنِ_اتَّقى_وَ_أْتُوا_الْبُيُوتَ_مِنْ_أَبْوابِه%22#_ftn1 عبادت‌های جاهلی از منظر قرآن]» محمدرضا جبّاری.</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=مجمع البیان\|سال=1372\|نام=فضل بن حسن\|نام خانوادگی=طبرسی\|ناشر=تهران، انتشارات ناصر خسرو\|جلد=2\|صفحه=27}}</ref> البته قریش از این رسم در حالت احرام، استثناء بوده و در حالت احرام نیز از درب اصلی خانه وارد می‌شدند.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=اسباب نزول القرآن\|سال=1311\|نام=علی بن احمد\|نام خانوادگی=واحدی\|ناشر=بیروت، دار الکتب العلمیة\|صفحه=56 ـ 57}}</ref>		در زمان جاهلیت، مردم در برخی مواقع خاص از در اصلی خانه وارد نمی‌شدند، بلکه از پشت خانه وارد و خارج می‌شدند. به‌عنوان مثال، زمانی که در کاری شکست می‌خوردند، از در خانه وارد نمی‌شدند؛ بلکه دیوار را سوراخ می‌کردند و از آن سوراخ وارد می‌شدند. این عمل به‌دلیل اعتقاد به [[خرافات از دیدگاه قرآن\|تطیر]](فال بد زدن) انجام می‌شد. هدف از این کار، نشان دادن ناکامی و ناتوانی در انجام کار به‌صورت طبیعی بود. این رسم همچنین برای کسانی که در حال احرام بودند نیز وجود داشت. با اینکه برخی این سنت را به انصار نسبت داده‌اند، اما از روایت‌ها و نقل‌های دیگر مشخص می‌شود که این رسم میان تمام عرب‌ها رایج بوده است.<ref>«[https://lib.eshia.ir/10265/7/4/%22وَ_لَيْسَ_الْبِرُّ_بِأَنْ_تَأْتُوا_الْبُيُوتَ_مِنْ_ظُهُورِها_وَ_لكِنَّ_الْبِرَّ_مَنِ_اتَّقى_وَ_أْتُوا_الْبُيُوتَ_مِنْ_أَبْوابِه%22#_ftn1 عبادت‌های جاهلی از منظر قرآن]» محمدرضا جبّاری.</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=مجمع البیان\|سال=1372\|نام=فضل بن حسن\|نام خانوادگی=طبرسی\|ناشر=تهران، انتشارات ناصر خسرو\|جلد=2\|صفحه=27}}</ref> البته قریش از این رسم در حالت احرام، استثناء بوده و در حالت احرام نیز از درب اصلی خانه وارد می‌شدند.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=اسباب نزول القرآن\|سال=1311\|نام=علی بن احمد\|نام خانوادگی=واحدی\|ناشر=بیروت، دار الکتب العلمیة\|صفحه=56 ـ 57}}</ref>

	نقل شده فردی از انصار که از حج برگشته بود، از درب اصلی وارد ~~خانه~~ شد و قصد ~~تمسخر~~ این رسم را ~~داشت~~. در ~~این هنگام، این آیه~~ نازل شد. برخی منابع اهل سنت شأن نزولی برای این آیه نقل کرده‌اند که فردی از انصار به نام ~~قُطْبَةُ~~ بن عامر الأنصاری، همراه پیامبر(ص) ~~بود و~~ در حال احرام ~~به همراه پیامبر(ص)~~ از درب اصلی خارج ~~شد،~~ دیگران او را ملامت کردند (پیامبر را ملامت نکردند؛ زیرا این سنت ~~شامل~~ قریش ~~نمی‌شد~~) و به پیامبر نیز ~~این گلایه را گفتند~~. فرد انصاری ~~علت~~ عمل خود را تبعیت از پیامبر دانست. در ~~این هنگام،~~ این آیه نازل شد.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=اسباب نزول القرآن\|سال=1411\|نام=علی بن احمد\|نام خانوادگی=واحدی\|ناشر=بیروت، دار الکتب العلمیة\|صفحه=56 ـ 57}}</ref>		نقل شده که فردی از انصار که از حج برگشته بود، از درب اصلی خانه وارد شد و قصد داشت این رسم را مسخره کند. در همین لحظه، آیه‌ای نازل شد. برخی منابع اهل سنت شأن نزولی برای این آیه نقل کرده‌اند که فردی از انصار به نام قُطْبَة بن عامر الأنصاری، همراه پیامبر (ص)، در حال احرام از درب اصلی خانه خارج شد. دیگران او را ملامت کردند (ولی پیامبر را ملامت نکردند؛ زیرا این سنت مختص قریش بود) و این گلایه را به پیامبر نیز منتقل کردند. فرد انصاری دلیل عمل خود را تبعیت از پیامبر دانست. در همین زمان، این آیه نازل شد.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=اسباب نزول القرآن\|سال=1411\|نام=علی بن احمد\|نام خانوادگی=واحدی\|ناشر=بیروت، دار الکتب العلمیة\|صفحه=56 ـ 57}}</ref>

	== تفسیر آیه در روایات ==		== تفسیر آیه در روایات ==
خط ۲۴:		خط ۲۴:
	'''انجام هر کاری طبق روال عادی:'''		'''انجام هر کاری طبق روال عادی:'''

	امام باقر(ع) آیه را چنین معنا کرده که کارها را بر همان طریقه خودش انجام دهید: {{عربی\|یَعْنِی أَنْ یَأْتِیَ الْأَمْرُ مِنْ وَجْهِهَا مِنْ أَیِّ الْأُمُورِ کَانَ}}<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=مجمع البیان\|سال=1372\|نام=فضل بن حسن\|نام خانوادگی=طبرسی\|ناشر=تهران، انتشارات ناصر خسرو\|جلد=2\|صفحه=508}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=بحارالأنوار\|سال=1403\|نام=محمد باقر\|نام خانوادگی=مجلسی\|ناشر=بیروت، دار إحیاء التراث العربی\|جلد=2\|صفحه=104}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=المحاسن‏\|سال=1371\|نام=احمد بن محمد بن خالد\|نام خانوادگی=برقی\|ناشر=قم، دار الکتب الإسلامیه\|جلد=1\|صفحه=224}}</ref>		[[امام باقر(ع)]] آیه را چنین معنا کرده که کارها را بر همان طریقه خودش انجام دهید: {{عربی\|یَعْنِی أَنْ یَأْتِیَ الْأَمْرُ مِنْ وَجْهِهَا مِنْ أَیِّ الْأُمُورِ کَانَ}}<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=مجمع البیان\|سال=1372\|نام=فضل بن حسن\|نام خانوادگی=طبرسی\|ناشر=تهران، انتشارات ناصر خسرو\|جلد=2\|صفحه=508}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=بحارالأنوار\|سال=1403\|نام=محمد باقر\|نام خانوادگی=مجلسی\|ناشر=بیروت، دار إحیاء التراث العربی\|جلد=2\|صفحه=104}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=المحاسن‏\|سال=1371\|نام=احمد بن محمد بن خالد\|نام خانوادگی=برقی\|ناشر=قم، دار الکتب الإسلامیه\|جلد=1\|صفحه=224}}</ref>

	'''آل محمد(ع) درهای الهی:'''		'''آل محمد(ع) درهای الهی:'''

Aliazad در ‏۳ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۴۳

2025-11-03T18:43:35Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۲۲:۱۳
خط ۶۳:		خط ۶۳:
	\|keywords=آیه ۱۸۹ سوره بقره		\|keywords=آیه ۱۸۹ سوره بقره
	\|description=در آیه ۱۸۹ سوره بقره، قرآن کریم ورود از پشت خانه‌ها را نهی کرده و بر لزوم رعایت تقوا و استفاده از درهای خانه‌ها تأکید می‌کند. این آیه به اصلاح سنت‌های جاهلی و ...		\|description=در آیه ۱۸۹ سوره بقره، قرآن کریم ورود از پشت خانه‌ها را نهی کرده و بر لزوم رعایت تقوا و استفاده از درهای خانه‌ها تأکید می‌کند. این آیه به اصلاح سنت‌های جاهلی و ...
			}}
			{{#seo:
			\|title=نهی قرآن از وارد شدن از پشت خانه‌ها - – معنای آیه 189 بقره «و لَیسَ الْبِرُّ بِأَن تَأتُوا الْبُیُوتَ مِنْ ظُهُورِها» - ویکی پاسخ
			\|title_mode=Replaced Title
			\|keywords=نهی ورود از پشت خانه‌ها
			\|description= در قرآن کریم به مسلمانان دستور داده شده است که از راه «پشت خانه‌ها» وارد نشوند بلکه از درب‌های معمولی استفاده کنند؛ این حکم در آیات سوره نور و بقره آمده و فلسفه آن رعایت ادب، امنیت و حق افراد است.
	}}		}}

Aliazad در ‏۳ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۳۹

2025-11-03T18:39:39Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۲۲:۰۹
خط ۶:		خط ۶:
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}
	{{درگاه\|قرآن}}		{{درگاه\|قرآن}}
	برخی عرب‌های زمان جاهلیت سنتی داشتند که در برخی اوقات خاص مانند در حال احرام{{یادداشت\|اِحْرام پوشیدن لباس احرام، اولین عمل از اعمال حج و عمره است که با نیت کردن و گفتن لبیک اللهم لبیک، محقق می‌شود. این عمل، از ارکان حج و عمره است. کسی که در حال احرام است را مُحرِم می‌گویند، فرد محرم احکام خاصی دارد مانند اینکه انجام برخی از اعمال در مدت احرام، بر وی حرام‌ می‌شود. «علامه حلی، حسن بن یوسف، تحریر الأحکام الشرعیة علی مذهب الإمامیة، تصحیح جعفر سبحانی، قم،‌موسسة الإمام الصادق، ۱۴۲۰ق، ج۱، ص۵۷۶. مقدس اردبیلی، احمد بن محمد، مجمع الفائدة والبرهان فی شرح إرشاد الأذهان، قم، دفتر نشر اسلامی، ۱۴۰۲ق، ج۶، ص۱۷۵. الزحیلی، الفقه الإسلامی وأدلته، بیروت،‌ دار الفکر، بی‌تا، ج۳، ص۲۱۷۷.»}}، از در اصلی خانه، وارد نشده و از پشت خانه وارد می‌شدند. [[قرآن]] در آیه ۱۸۹ [[سوره بقره]] با این سنت مقابله کرده و آن را نیک ندانست. خداوند در این آیه، مردم را دعوت کرد که به‌جای این سنت، [[تقوا]] پیشه کنند چراکه درستی و نیکی همان کسب تقواست. برخی مفسران از این آیه استفاده کردند که کارها باید بر همان راه و روش خود انجام شود و نیازی نیست در قالب سنت و عرف و … سختی نادرست در زندگی ایجاد کرد.		برخی عرب‌های زمان جاهلیت سنتی داشتند که در برخی اوقات خاص مانند در حال احرام{{یادداشت\|اِحْرام پوشیدن لباس احرام، اولین عمل از اعمال حج و عمره است که با نیت کردن و گفتن لبیک اللهم لبیک، محقق می‌شود. این عمل، از ارکان حج و عمره است. کسی که در حال احرام است را مُحرِم می‌گویند، فرد محرم احکام خاصی دارد مانند اینکه انجام برخی از اعمال در مدت احرام، بر وی حرام‌ می‌شود. «علامه حلی، حسن بن یوسف، تحریر الأحکام الشرعیة علی مذهب الإمامیة، تصحیح جعفر سبحانی، قم،‌موسسة الإمام الصادق، ۱۴۲۰ق، ج۱، ص۵۷۶. مقدس اردبیلی، احمد بن محمد، مجمع الفائدة والبرهان فی شرح إرشاد الأذهان، قم، دفتر نشر اسلامی، ۱۴۰۲ق، ج۶، ص۱۷۵. الزحیلی، الفقه الإسلامی وأدلته، بیروت،‌ دار الفکر، بی‌تا، ج۳، ص۲۱۷۷.»}}، از در اصلی خانه، وارد نشده و از پشت خانه وارد می‌شدند. قرآن در آیه ۱۸۹ سوره بقره با این سنت مقابله کرده و آن را نیک ندانست. خداوند در این آیه، مردم را دعوت کرد که به‌جای این سنت، تقوا پیشه کنند چراکه درستی و نیکی همان کسب تقواست. برخی [[مفسران]] از این آیه استفاده کردند که کارها باید بر همان راه و روش خود انجام شود و نیازی نیست در قالب سنت و عرف و … سختی نادرست در زندگی ایجاد کرد.

	== متن و ترجمه آیه ==		== متن و ترجمه آیه ==
خط ۱۶:		خط ۱۶:

	== شأن نزول آیه ==		== شأن نزول آیه ==
	در زمان جاهلیت، مردم در برخی اوقات خاص، از درِ اصلی خانه، وارد نمی‌شدند، بلکه از پشت خانه وارد و خارج می‌شدند. برای نمونه زمانی که در کاری ناکام می‌گشتند، از در خانه وارد نمی‌شدند، بلکه از پشت، دیوار را سوراخ می‌کردند و از سوراخ داخل می‌شدند و دلیل آن نیز [[خرافات از دیدگاه قرآن\|تطیر]] (فال بد زدن) بود. این عمل، برای ارائه ناکامی و عدم توان در انجام کار به‌صورت طبیعی بوده است. این رسم برای افراد در حال [[احرام]] نیز وجود داشت. با اینکه برخی این رسم را به [[انصار]] اختصاص داده‌اند، ولی از روایات و نقل‌های دیگر استفاده می‌شود که این رسم، میان همه عرب‌ها عمومیت داشته است.<ref>«[https://lib.eshia.ir/10265/7/4/%22وَ_لَيْسَ_الْبِرُّ_بِأَنْ_تَأْتُوا_الْبُيُوتَ_مِنْ_ظُهُورِها_وَ_لكِنَّ_الْبِرَّ_مَنِ_اتَّقى_وَ_أْتُوا_الْبُيُوتَ_مِنْ_أَبْوابِه%22#_ftn1 عبادت‌های جاهلی از منظر قرآن]» محمدرضا جبّاری.</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=مجمع البیان\|سال=1372\|نام=فضل بن حسن\|نام خانوادگی=طبرسی\|ناشر=تهران، انتشارات ناصر خسرو\|جلد=2\|صفحه=27}}</ref> البته [[قریش]] از این رسم در حالت احرام، استثناء بوده و در حالت احرام نیز از درب اصلی خانه وارد می‌شدند.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=اسباب نزول القرآن\|سال=1311\|نام=علی بن احمد\|نام خانوادگی=واحدی\|ناشر=بیروت، دار الکتب العلمیة\|صفحه=56 ـ 57}}</ref>		در زمان جاهلیت، مردم در برخی اوقات خاص، از درِ اصلی خانه، وارد نمی‌شدند، بلکه از پشت خانه وارد و خارج می‌شدند. برای نمونه زمانی که در کاری ناکام می‌گشتند، از در خانه وارد نمی‌شدند، بلکه از پشت، دیوار را سوراخ می‌کردند و از سوراخ داخل می‌شدند و دلیل آن نیز [[خرافات از دیدگاه قرآن\|تطیر]] (فال بد زدن) بود. این عمل، برای ارائه ناکامی و عدم توان در انجام کار به‌صورت طبیعی بوده است. این رسم برای افراد در حال احرام نیز وجود داشت. با اینکه برخی این رسم را به انصار اختصاص داده‌اند، ولی از روایات و نقل‌های دیگر استفاده می‌شود که این رسم، میان همه عرب‌ها عمومیت داشته است.<ref>«[https://lib.eshia.ir/10265/7/4/%22وَ_لَيْسَ_الْبِرُّ_بِأَنْ_تَأْتُوا_الْبُيُوتَ_مِنْ_ظُهُورِها_وَ_لكِنَّ_الْبِرَّ_مَنِ_اتَّقى_وَ_أْتُوا_الْبُيُوتَ_مِنْ_أَبْوابِه%22#_ftn1 عبادت‌های جاهلی از منظر قرآن]» محمدرضا جبّاری.</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=مجمع البیان\|سال=1372\|نام=فضل بن حسن\|نام خانوادگی=طبرسی\|ناشر=تهران، انتشارات ناصر خسرو\|جلد=2\|صفحه=27}}</ref> البته قریش از این رسم در حالت احرام، استثناء بوده و در حالت احرام نیز از درب اصلی خانه وارد می‌شدند.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=اسباب نزول القرآن\|سال=1311\|نام=علی بن احمد\|نام خانوادگی=واحدی\|ناشر=بیروت، دار الکتب العلمیة\|صفحه=56 ـ 57}}</ref>

	نقل شده فردی از انصار که از [[حج]] برگشته بود، از درب اصلی وارد خانه شد و قصد تمسخر این رسم را داشت. در این هنگام، این آیه نازل شد. برخی منابع [[اهل سنت]] شأن نزولی برای این آیه نقل کرده‌اند که فردی از انصار به نام قُطْبَةُ بن عامر الأنصاری، همراه [[پیامبر(ص)]] بود و در حال احرام به همراه پیامبر(ص) از درب اصلی خارج شد، دیگران او را ملامت کردند (پیامبر را ملامت نکردند؛ زیرا این سنت شامل قریش نمی‌شد) و به پیامبر نیز این گلایه را گفتند. فرد انصاری علت عمل خود را تبعیت از پیامبر دانست. در این هنگام، این آیه نازل شد.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=اسباب نزول القرآن\|سال=1411\|نام=علی بن احمد\|نام خانوادگی=واحدی\|ناشر=بیروت، دار الکتب العلمیة\|صفحه=56 ـ 57}}</ref>		نقل شده فردی از انصار که از حج برگشته بود، از درب اصلی وارد خانه شد و قصد تمسخر این رسم را داشت. در این هنگام، این آیه نازل شد. برخی منابع اهل سنت شأن نزولی برای این آیه نقل کرده‌اند که فردی از انصار به نام قُطْبَةُ بن عامر الأنصاری، همراه پیامبر(ص) بود و در حال احرام به همراه پیامبر(ص) از درب اصلی خارج شد، دیگران او را ملامت کردند (پیامبر را ملامت نکردند؛ زیرا این سنت شامل قریش نمی‌شد) و به پیامبر نیز این گلایه را گفتند. فرد انصاری علت عمل خود را تبعیت از پیامبر دانست. در این هنگام، این آیه نازل شد.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=اسباب نزول القرآن\|سال=1411\|نام=علی بن احمد\|نام خانوادگی=واحدی\|ناشر=بیروت، دار الکتب العلمیة\|صفحه=56 ـ 57}}</ref>

	== تفسیر آیه در روایات ==		== تفسیر آیه در روایات ==
خط ۲۴:		خط ۲۴:
	'''انجام هر کاری طبق روال عادی:'''		'''انجام هر کاری طبق روال عادی:'''

	[[امام باقر(ع)]] آیه را چنین معنا کرده که کارها را بر همان طریقه خودش انجام دهید: {{عربی\|یَعْنِی أَنْ یَأْتِیَ الْأَمْرُ مِنْ وَجْهِهَا مِنْ أَیِّ الْأُمُورِ کَانَ}}<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=مجمع البیان\|سال=1372\|نام=فضل بن حسن\|نام خانوادگی=طبرسی\|ناشر=تهران، انتشارات ناصر خسرو\|جلد=2\|صفحه=508}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=بحارالأنوار\|سال=1403\|نام=محمد باقر\|نام خانوادگی=مجلسی\|ناشر=بیروت، دار إحیاء التراث العربی\|جلد=2\|صفحه=104}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=المحاسن‏\|سال=1371\|نام=احمد بن محمد بن خالد\|نام خانوادگی=برقی\|ناشر=قم، دار الکتب الإسلامیه\|جلد=1\|صفحه=224}}</ref>		امام باقر(ع) آیه را چنین معنا کرده که کارها را بر همان طریقه خودش انجام دهید: {{عربی\|یَعْنِی أَنْ یَأْتِیَ الْأَمْرُ مِنْ وَجْهِهَا مِنْ أَیِّ الْأُمُورِ کَانَ}}<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=مجمع البیان\|سال=1372\|نام=فضل بن حسن\|نام خانوادگی=طبرسی\|ناشر=تهران، انتشارات ناصر خسرو\|جلد=2\|صفحه=508}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=بحارالأنوار\|سال=1403\|نام=محمد باقر\|نام خانوادگی=مجلسی\|ناشر=بیروت، دار إحیاء التراث العربی\|جلد=2\|صفحه=104}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=المحاسن‏\|سال=1371\|نام=احمد بن محمد بن خالد\|نام خانوادگی=برقی\|ناشر=قم، دار الکتب الإسلامیه\|جلد=1\|صفحه=224}}</ref>

	'''آل محمد(ع) درهای الهی:'''		'''آل محمد(ع) درهای الهی:'''
خط ۳۱:		خط ۳۱:
	* از امام باقر(ع) نقل شده که آل‌محمد، درهای به سمت خداوند هستند: {{عربی\|سَأَلْتُهُ عَنْ هَذِهِ الْآیَهِ وَ لَیْسَ الْبِرُّ بِأَنْ تَأْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ ظُهُورِها وَ لکِنَّ الْبِرَّ مَنِ اتَّقی وَ أْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ أَبْوابِها فَقَالَ آلُ مُحَمَّدٍ أَبْوَابُ اللَّهِ وَ سَبِیلُهُ وَ الدُّعَاهْ إِلَی الْجَنَّهْ وَ الْقَادَهْ إِلَیْهَا وَ الْأَدِلَّاءُ عَلَیْهَا إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَهْ\|ترجمه=از امام باقر پرسیدم: {{قرآن\|لَیْسَ الْبِرُّ بِأَنْ تَأْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ ظُهُورِها وَ لکِنَّ الْبِرَّ مَنِ اتَّقی وَ أْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ أَبْوابِها}} فرمود: «آل محمّد (علیهم السلام) (ائمّه)، درهای [خانه‌های سعادت و نیک‌بختی دنیا و آخرت] خدا و راه [نجات و رهایی از عذاب] او هستند. ایشان تا روز رستاخیز دعوت‌کنندگان [مردم] به بهشت و جلوداران به‌سوی آن و راهنمایان بر آن هستند}}.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=کتاب التفسیر\|سال=1380\|نام=محمد بن مسعود\|نام خانوادگی=عیاشی\|ناشر=تهران، چاپخانه علمیه\|جلد=1\|صفحه=105}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=وسایل الشیعه\|سال=1409\|نام=محمد بن حسن\|نام خانوادگی=حر عاملی\|ناشر=قم، مؤسسه آل البیت‏\|جلد=20}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=بحارالأنوار\|سال=1403\|نام=محمد باقر\|نام خانوادگی=مجلسی\|ناشر=بیروت، دار إحیاء التراث العربی\|جلد=2\|صفحه=104}}</ref>		* از امام باقر(ع) نقل شده که آل‌محمد، درهای به سمت خداوند هستند: {{عربی\|سَأَلْتُهُ عَنْ هَذِهِ الْآیَهِ وَ لَیْسَ الْبِرُّ بِأَنْ تَأْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ ظُهُورِها وَ لکِنَّ الْبِرَّ مَنِ اتَّقی وَ أْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ أَبْوابِها فَقَالَ آلُ مُحَمَّدٍ أَبْوَابُ اللَّهِ وَ سَبِیلُهُ وَ الدُّعَاهْ إِلَی الْجَنَّهْ وَ الْقَادَهْ إِلَیْهَا وَ الْأَدِلَّاءُ عَلَیْهَا إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَهْ\|ترجمه=از امام باقر پرسیدم: {{قرآن\|لَیْسَ الْبِرُّ بِأَنْ تَأْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ ظُهُورِها وَ لکِنَّ الْبِرَّ مَنِ اتَّقی وَ أْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ أَبْوابِها}} فرمود: «آل محمّد (علیهم السلام) (ائمّه)، درهای [خانه‌های سعادت و نیک‌بختی دنیا و آخرت] خدا و راه [نجات و رهایی از عذاب] او هستند. ایشان تا روز رستاخیز دعوت‌کنندگان [مردم] به بهشت و جلوداران به‌سوی آن و راهنمایان بر آن هستند}}.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=کتاب التفسیر\|سال=1380\|نام=محمد بن مسعود\|نام خانوادگی=عیاشی\|ناشر=تهران، چاپخانه علمیه\|جلد=1\|صفحه=105}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=وسایل الشیعه\|سال=1409\|نام=محمد بن حسن\|نام خانوادگی=حر عاملی\|ناشر=قم، مؤسسه آل البیت‏\|جلد=20}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=بحارالأنوار\|سال=1403\|نام=محمد باقر\|نام خانوادگی=مجلسی\|ناشر=بیروت، دار إحیاء التراث العربی\|جلد=2\|صفحه=104}}</ref>
	* امام باقر(ع) فرمود: {{عربی\|وَ أْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ أَبْوابِها یَعْنِی الْأَئِمَّهْ الَّذِینَ هُمْ بُیُوتُ الْعِلْمِ وَ مَعَادِنُهُ وَ هُمْ أَبْوَابُ اللَّهِ وَ وَسِیلَتُهُ وَ الدُّعَاهُ إِلَی الْجَنَّهً وَ الْأَدِلَّاءُ عَلَیْهَا إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَهْ\|ترجمه={{قرآن\|وَ أْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ أَبْوابِها}} یعنی ائمّه (علیهم السلام) که بیوت علم خدا و گنجینهٔ دانش او هستند، ابواب‌اللَّه و وسیلهٔ رسیدن به او هستند و تا روز قیامت دعوت‌کنندگان به بهشت و راهنمایان به رستگاری هستند}}.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=بحارالأنوار\|سال=1403\|نام=محمد باقر\|نام خانوادگی=مجلسی\|ناشر=بیروت، دار إحیاء التراث العربی\|جلد=24\|صفحه=202}}</ref>		* امام باقر(ع) فرمود: {{عربی\|وَ أْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ أَبْوابِها یَعْنِی الْأَئِمَّهْ الَّذِینَ هُمْ بُیُوتُ الْعِلْمِ وَ مَعَادِنُهُ وَ هُمْ أَبْوَابُ اللَّهِ وَ وَسِیلَتُهُ وَ الدُّعَاهُ إِلَی الْجَنَّهً وَ الْأَدِلَّاءُ عَلَیْهَا إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَهْ\|ترجمه={{قرآن\|وَ أْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ أَبْوابِها}} یعنی ائمّه (علیهم السلام) که بیوت علم خدا و گنجینهٔ دانش او هستند، ابواب‌اللَّه و وسیلهٔ رسیدن به او هستند و تا روز قیامت دعوت‌کنندگان به بهشت و راهنمایان به رستگاری هستند}}.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=بحارالأنوار\|سال=1403\|نام=محمد باقر\|نام خانوادگی=مجلسی\|ناشر=بیروت، دار إحیاء التراث العربی\|جلد=24\|صفحه=202}}</ref>
	* [[~~امام علی~~\|امیرالمؤمنین(ع)]] فرمود: {{عربی\|نَحْنُ الْبُیُوتُ الَّتِی أَمَرَ اللَّهُ أَنْ تُؤْتَی مِنْ أَبْوَابِهَا نَحْنُ بَابُ اللَّهِ وَ بُیُوتُهُ الَّتِی یُؤْتَی مِنْهُ فَمَنْ بَایَعَنَا وَ أَقَرَّ بِوَلَایَتِنَا فَقَدْ أَتَی الْبُیُوتَ مِنْ أَبْوَابِهَا وَ مَنْ خَالَفَنَا وَ فَضَّلَ عَلَیْنَا غَیْرَنَا فَقَدْ أَتَی الْبُیُوتَ مِنْ ظُهُورِهَا\|ترجمه=ما خانه‌های خدا هستیم که امر شده [انسان‌ها] از درهای آن به‌سوی خدا بروند. ما درهای [رسیدن به] خدا و خانه‌های اوییم که [انسان‌ها] از این طریق به خدا می‌رسند. هرکه با ما بیعت کرده و به ولایت ما اقرار نماید، از در آن وارد خانه شده و هرکه با ما مخالفت ورزد و دیگری را بر ما مقدّم دارد از پشت وارد خانه شده است}}.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=الإحتجاج‏\|سال=1403\|نام=احمد بن علی‏\|نام خانوادگی=طبرسی\|ناشر=مشهد، نشر مرتضی‏\|جلد=1\|صفحه=227}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=تأویل الآیات الظاهرة\|سال=1409\|نام=علی\|نام خانوادگی=استرآبادی‏\|ناشر=قم، مؤسسه نشر اسلامی\|صفحه=91}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=بحارالأنوار\|سال=1403\|نام=محمد باقر\|نام خانوادگی=مجلسی\|ناشر=بیروت، دار إحیاء التراث العربی\|جلد=24\|صفحه=248}}</ref>		* [[امیرالمؤمنین\|امیرالمؤمنین(ع)]] فرمود: {{عربی\|نَحْنُ الْبُیُوتُ الَّتِی أَمَرَ اللَّهُ أَنْ تُؤْتَی مِنْ أَبْوَابِهَا نَحْنُ بَابُ اللَّهِ وَ بُیُوتُهُ الَّتِی یُؤْتَی مِنْهُ فَمَنْ بَایَعَنَا وَ أَقَرَّ بِوَلَایَتِنَا فَقَدْ أَتَی الْبُیُوتَ مِنْ أَبْوَابِهَا وَ مَنْ خَالَفَنَا وَ فَضَّلَ عَلَیْنَا غَیْرَنَا فَقَدْ أَتَی الْبُیُوتَ مِنْ ظُهُورِهَا\|ترجمه=ما خانه‌های خدا هستیم که امر شده [انسان‌ها] از درهای آن به‌سوی خدا بروند. ما درهای [رسیدن به] خدا و خانه‌های اوییم که [انسان‌ها] از این طریق به خدا می‌رسند. هرکه با ما بیعت کرده و به ولایت ما اقرار نماید، از در آن وارد خانه شده و هرکه با ما مخالفت ورزد و دیگری را بر ما مقدّم دارد از پشت وارد خانه شده است}}.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=الإحتجاج‏\|سال=1403\|نام=احمد بن علی‏\|نام خانوادگی=طبرسی\|ناشر=مشهد، نشر مرتضی‏\|جلد=1\|صفحه=227}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=تأویل الآیات الظاهرة\|سال=1409\|نام=علی\|نام خانوادگی=استرآبادی‏\|ناشر=قم، مؤسسه نشر اسلامی\|صفحه=91}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=بحارالأنوار\|سال=1403\|نام=محمد باقر\|نام خانوادگی=مجلسی\|ناشر=بیروت، دار إحیاء التراث العربی\|جلد=24\|صفحه=248}}</ref>

	{{پایان پاسخ}}		{{پایان پاسخ}}

Aliazad در ‏۷ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۲۹

2025-07-07T07:29:08Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۵۹
خط ۵۸:		خط ۵۸:
	}}		}}
	{{پایان متن}}		{{پایان متن}}
			{{#seo:
			\|title=تحلیل آیه ۱۸۹ سوره بقره درباره نهی ورود از پشت خانه‌ها \| ویکی پاسخ
			\|title_mode=Replaced Title
			\|keywords=آیه ۱۸۹ سوره بقره
			\|description=در آیه ۱۸۹ سوره بقره، قرآن کریم ورود از پشت خانه‌ها را نهی کرده و بر لزوم رعایت تقوا و استفاده از درهای خانه‌ها تأکید می‌کند. این آیه به اصلاح سنت‌های جاهلی و ...
			}}

Aliazad در ‏۷ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۲۴

2025-07-07T07:24:54Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۵۴
خط ۶:		خط ۶:
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}
	{{درگاه\|قرآن}}		{{درگاه\|قرآن}}
	برخی عرب‌های زمان [[جاهلیت]] سنتی داشتند که در برخی اوقات خاص مانند در حال احرام{{یادداشت\|اِحْرام پوشیدن لباس احرام، اولین عمل از اعمال حج و عمره است که با نیت کردن و گفتن لبیک اللهم لبیک، محقق می‌شود. این عمل، از ارکان حج و عمره است. کسی که در حال احرام است را مُحرِم می‌گویند، فرد محرم احکام خاصی دارد مانند اینکه انجام برخی از اعمال در مدت احرام، بر وی حرام‌ می‌شود. «علامه حلی، حسن بن یوسف، تحریر الأحکام الشرعیة علی مذهب الإمامیة، تصحیح جعفر سبحانی، قم،‌موسسة الإمام الصادق، ۱۴۲۰ق، ج۱، ص۵۷۶. مقدس اردبیلی، احمد بن محمد، مجمع الفائدة والبرهان فی شرح إرشاد الأذهان، قم، دفتر نشر اسلامی، ۱۴۰۲ق، ج۶، ص۱۷۵. الزحیلی، الفقه الإسلامی وأدلته، بیروت،‌ دار الفکر، بی‌تا، ج۳، ص۲۱۷۷.»}}، از در اصلی خانه، وارد نشده و از پشت خانه وارد می‌شدند. [[قرآن]] در آیه ۱۸۹ [[سوره بقره]] با این سنت مقابله کرده و آن را نیک ندانست. [[خداوند]] در این آیه، مردم را دعوت کرد که به‌جای این سنت، [[تقوا]] پیشه کنند چراکه درستی و نیکی همان کسب تقواست. برخی مفسران از این آیه استفاده کردند که کارها باید بر همان راه و روش خود انجام شود و نیازی نیست در قالب سنت و عرف و … سختی نادرست در زندگی ایجاد کرد.		برخی عرب‌های زمان جاهلیت سنتی داشتند که در برخی اوقات خاص مانند در حال احرام{{یادداشت\|اِحْرام پوشیدن لباس احرام، اولین عمل از اعمال حج و عمره است که با نیت کردن و گفتن لبیک اللهم لبیک، محقق می‌شود. این عمل، از ارکان حج و عمره است. کسی که در حال احرام است را مُحرِم می‌گویند، فرد محرم احکام خاصی دارد مانند اینکه انجام برخی از اعمال در مدت احرام، بر وی حرام‌ می‌شود. «علامه حلی، حسن بن یوسف، تحریر الأحکام الشرعیة علی مذهب الإمامیة، تصحیح جعفر سبحانی، قم،‌موسسة الإمام الصادق، ۱۴۲۰ق، ج۱، ص۵۷۶. مقدس اردبیلی، احمد بن محمد، مجمع الفائدة والبرهان فی شرح إرشاد الأذهان، قم، دفتر نشر اسلامی، ۱۴۰۲ق، ج۶، ص۱۷۵. الزحیلی، الفقه الإسلامی وأدلته، بیروت،‌ دار الفکر، بی‌تا، ج۳، ص۲۱۷۷.»}}، از در اصلی خانه، وارد نشده و از پشت خانه وارد می‌شدند. [[قرآن]] در آیه ۱۸۹ [[سوره بقره]] با این سنت مقابله کرده و آن را نیک ندانست. خداوند در این آیه، مردم را دعوت کرد که به‌جای این سنت، [[تقوا]] پیشه کنند چراکه درستی و نیکی همان کسب تقواست. برخی مفسران از این آیه استفاده کردند که کارها باید بر همان راه و روش خود انجام شود و نیازی نیست در قالب سنت و عرف و … سختی نادرست در زندگی ایجاد کرد.

	== متن و ترجمه آیه ==		== متن و ترجمه آیه ==
خط ۱۶:		خط ۱۶:

	== شأن نزول آیه ==		== شأن نزول آیه ==
	در زمان ~~[[جاهلیت]]،~~ مردم در برخی اوقات خاص، از درِ اصلی خانه، وارد نمی‌شدند، بلکه از پشت خانه وارد و خارج می‌شدند. برای نمونه زمانی که در کاری ناکام می‌گشتند، از در خانه وارد نمی‌شدند، بلکه از پشت، دیوار را سوراخ می‌کردند و از سوراخ داخل می‌شدند و دلیل آن نیز [[خرافات از دیدگاه قرآن\|تطیر]] (فال بد زدن) بود. این عمل، برای ارائه ناکامی و عدم توان در انجام کار به‌صورت طبیعی بوده است. این رسم برای افراد در حال [[احرام]] نیز وجود داشت. با اینکه برخی این رسم را به [[انصار]] اختصاص داده‌اند، ولی از [[روایات]] و نقل‌های دیگر استفاده می‌شود که این رسم، میان همه عرب‌ها عمومیت داشته است.<ref>«[https://lib.eshia.ir/10265/7/4/%22وَ_لَيْسَ_الْبِرُّ_بِأَنْ_تَأْتُوا_الْبُيُوتَ_مِنْ_ظُهُورِها_وَ_لكِنَّ_الْبِرَّ_مَنِ_اتَّقى_وَ_أْتُوا_الْبُيُوتَ_مِنْ_أَبْوابِه%22#_ftn1 عبادت‌های جاهلی از منظر قرآن]» محمدرضا جبّاری.</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=مجمع البیان\|سال=1372\|نام=فضل بن حسن\|نام خانوادگی=طبرسی\|ناشر=تهران، انتشارات ناصر خسرو\|جلد=2\|صفحه=27}}</ref> البته [[قریش]] از این رسم در حالت احرام، استثناء بوده و در حالت احرام نیز از درب اصلی خانه وارد می‌شدند.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=اسباب نزول القرآن\|سال=1311\|نام=علی بن احمد\|نام خانوادگی=واحدی\|ناشر=بیروت، دار الکتب العلمیة\|صفحه=56 ـ 57}}</ref>		در زمان جاهلیت، مردم در برخی اوقات خاص، از درِ اصلی خانه، وارد نمی‌شدند، بلکه از پشت خانه وارد و خارج می‌شدند. برای نمونه زمانی که در کاری ناکام می‌گشتند، از در خانه وارد نمی‌شدند، بلکه از پشت، دیوار را سوراخ می‌کردند و از سوراخ داخل می‌شدند و دلیل آن نیز [[خرافات از دیدگاه قرآن\|تطیر]] (فال بد زدن) بود. این عمل، برای ارائه ناکامی و عدم توان در انجام کار به‌صورت طبیعی بوده است. این رسم برای افراد در حال [[احرام]] نیز وجود داشت. با اینکه برخی این رسم را به [[انصار]] اختصاص داده‌اند، ولی از روایات و نقل‌های دیگر استفاده می‌شود که این رسم، میان همه عرب‌ها عمومیت داشته است.<ref>«[https://lib.eshia.ir/10265/7/4/%22وَ_لَيْسَ_الْبِرُّ_بِأَنْ_تَأْتُوا_الْبُيُوتَ_مِنْ_ظُهُورِها_وَ_لكِنَّ_الْبِرَّ_مَنِ_اتَّقى_وَ_أْتُوا_الْبُيُوتَ_مِنْ_أَبْوابِه%22#_ftn1 عبادت‌های جاهلی از منظر قرآن]» محمدرضا جبّاری.</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=مجمع البیان\|سال=1372\|نام=فضل بن حسن\|نام خانوادگی=طبرسی\|ناشر=تهران، انتشارات ناصر خسرو\|جلد=2\|صفحه=27}}</ref> البته [[قریش]] از این رسم در حالت احرام، استثناء بوده و در حالت احرام نیز از درب اصلی خانه وارد می‌شدند.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=اسباب نزول القرآن\|سال=1311\|نام=علی بن احمد\|نام خانوادگی=واحدی\|ناشر=بیروت، دار الکتب العلمیة\|صفحه=56 ـ 57}}</ref>

	نقل شده فردی از انصار که از [[حج]] برگشته بود، از درب اصلی وارد خانه شد و قصد تمسخر این رسم را داشت. در این هنگام، این آیه نازل شد. برخی منابع [[اهل سنت]] شأن نزولی برای این آیه نقل کرده‌اند که فردی از انصار به نام قُطْبَةُ بن عامر الأنصاری، همراه [[پیامبر(ص)]] بود و در حال احرام به همراه پیامبر(ص) از درب اصلی خارج شد، دیگران او را ملامت کردند (پیامبر را ملامت نکردند؛ زیرا این سنت شامل قریش نمی‌شد) و به پیامبر نیز این گلایه را گفتند. فرد انصاری علت عمل خود را تبعیت از پیامبر دانست. در این هنگام، این آیه نازل شد.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=اسباب نزول القرآن\|سال=1411\|نام=علی بن احمد\|نام خانوادگی=واحدی\|ناشر=بیروت، دار الکتب العلمیة\|صفحه=56 ـ 57}}</ref>		نقل شده فردی از انصار که از [[حج]] برگشته بود، از درب اصلی وارد خانه شد و قصد تمسخر این رسم را داشت. در این هنگام، این آیه نازل شد. برخی منابع [[اهل سنت]] شأن نزولی برای این آیه نقل کرده‌اند که فردی از انصار به نام قُطْبَةُ بن عامر الأنصاری، همراه [[پیامبر(ص)]] بود و در حال احرام به همراه پیامبر(ص) از درب اصلی خارج شد، دیگران او را ملامت کردند (پیامبر را ملامت نکردند؛ زیرا این سنت شامل قریش نمی‌شد) و به پیامبر نیز این گلایه را گفتند. فرد انصاری علت عمل خود را تبعیت از پیامبر دانست. در این هنگام، این آیه نازل شد.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=اسباب نزول القرآن\|سال=1411\|نام=علی بن احمد\|نام خانوادگی=واحدی\|ناشر=بیروت، دار الکتب العلمیة\|صفحه=56 ـ 57}}</ref>
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	'''آل محمد(ع) درهای الهی:'''		'''آل محمد(ع) درهای الهی:'''

	در برخی از روایات شیعه، اهل بیت رسول خدا(ع) درب‌های الهی دانسته شده‌اند که با پیروی از آنها، می‌توان به نیکی‌های دنیا و آخرت رسید.		در برخی از روایات شیعه، [[تعداد اهل‌بیت(ع)\|اهل بیت]] رسول خدا(ع) درب‌های الهی دانسته شده‌اند که با پیروی از آنها، می‌توان به نیکی‌های دنیا و آخرت رسید.
	* از امام باقر(ع) نقل شده که ~~[[آل‌محمد]]،~~ درهای به سمت خداوند هستند: {{عربی\|سَأَلْتُهُ عَنْ هَذِهِ الْآیَهِ وَ لَیْسَ الْبِرُّ بِأَنْ تَأْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ ظُهُورِها وَ لکِنَّ الْبِرَّ مَنِ اتَّقی وَ أْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ أَبْوابِها فَقَالَ آلُ مُحَمَّدٍ أَبْوَابُ اللَّهِ وَ سَبِیلُهُ وَ الدُّعَاهْ إِلَی الْجَنَّهْ وَ الْقَادَهْ إِلَیْهَا وَ الْأَدِلَّاءُ عَلَیْهَا إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَهْ\|ترجمه=از امام باقر پرسیدم: {{قرآن\|لَیْسَ الْبِرُّ بِأَنْ تَأْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ ظُهُورِها وَ لکِنَّ الْبِرَّ مَنِ اتَّقی وَ أْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ أَبْوابِها}} فرمود: «آل محمّد (علیهم السلام) (ائمّه)، درهای [خانه‌های سعادت و نیک‌بختی دنیا و آخرت] خدا و راه [نجات و رهایی از عذاب] او هستند. ایشان تا روز رستاخیز دعوت‌کنندگان [مردم] به بهشت و جلوداران به‌سوی آن و راهنمایان بر آن هستند}}.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=کتاب التفسیر\|سال=1380\|نام=محمد بن مسعود\|نام خانوادگی=عیاشی\|ناشر=تهران، چاپخانه علمیه\|جلد=1\|صفحه=105}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=وسایل الشیعه\|سال=1409\|نام=محمد بن حسن\|نام خانوادگی=حر عاملی\|ناشر=قم، مؤسسه آل البیت‏\|جلد=20}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=بحارالأنوار\|سال=1403\|نام=محمد باقر\|نام خانوادگی=مجلسی\|ناشر=بیروت، دار إحیاء التراث العربی\|جلد=2\|صفحه=104}}</ref>		* از امام باقر(ع) نقل شده که آل‌محمد، درهای به سمت خداوند هستند: {{عربی\|سَأَلْتُهُ عَنْ هَذِهِ الْآیَهِ وَ لَیْسَ الْبِرُّ بِأَنْ تَأْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ ظُهُورِها وَ لکِنَّ الْبِرَّ مَنِ اتَّقی وَ أْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ أَبْوابِها فَقَالَ آلُ مُحَمَّدٍ أَبْوَابُ اللَّهِ وَ سَبِیلُهُ وَ الدُّعَاهْ إِلَی الْجَنَّهْ وَ الْقَادَهْ إِلَیْهَا وَ الْأَدِلَّاءُ عَلَیْهَا إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَهْ\|ترجمه=از امام باقر پرسیدم: {{قرآن\|لَیْسَ الْبِرُّ بِأَنْ تَأْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ ظُهُورِها وَ لکِنَّ الْبِرَّ مَنِ اتَّقی وَ أْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ أَبْوابِها}} فرمود: «آل محمّد (علیهم السلام) (ائمّه)، درهای [خانه‌های سعادت و نیک‌بختی دنیا و آخرت] خدا و راه [نجات و رهایی از عذاب] او هستند. ایشان تا روز رستاخیز دعوت‌کنندگان [مردم] به بهشت و جلوداران به‌سوی آن و راهنمایان بر آن هستند}}.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=کتاب التفسیر\|سال=1380\|نام=محمد بن مسعود\|نام خانوادگی=عیاشی\|ناشر=تهران، چاپخانه علمیه\|جلد=1\|صفحه=105}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=وسایل الشیعه\|سال=1409\|نام=محمد بن حسن\|نام خانوادگی=حر عاملی\|ناشر=قم، مؤسسه آل البیت‏\|جلد=20}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=بحارالأنوار\|سال=1403\|نام=محمد باقر\|نام خانوادگی=مجلسی\|ناشر=بیروت، دار إحیاء التراث العربی\|جلد=2\|صفحه=104}}</ref>
	* امام باقر(ع) فرمود: {{عربی\|وَ أْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ أَبْوابِها یَعْنِی الْأَئِمَّهْ الَّذِینَ هُمْ بُیُوتُ الْعِلْمِ وَ مَعَادِنُهُ وَ هُمْ أَبْوَابُ اللَّهِ وَ وَسِیلَتُهُ وَ الدُّعَاهُ إِلَی الْجَنَّهً وَ الْأَدِلَّاءُ عَلَیْهَا إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَهْ\|ترجمه={{قرآن\|وَ أْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ أَبْوابِها}} یعنی ائمّه (علیهم السلام) که بیوت علم خدا و گنجینهٔ دانش او هستند، ابواب‌اللَّه و وسیلهٔ رسیدن به او هستند و تا روز قیامت دعوت‌کنندگان به بهشت و راهنمایان به رستگاری هستند}}.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=بحارالأنوار\|سال=1403\|نام=محمد باقر\|نام خانوادگی=مجلسی\|ناشر=بیروت، دار إحیاء التراث العربی\|جلد=24\|صفحه=202}}</ref>		* امام باقر(ع) فرمود: {{عربی\|وَ أْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ أَبْوابِها یَعْنِی الْأَئِمَّهْ الَّذِینَ هُمْ بُیُوتُ الْعِلْمِ وَ مَعَادِنُهُ وَ هُمْ أَبْوَابُ اللَّهِ وَ وَسِیلَتُهُ وَ الدُّعَاهُ إِلَی الْجَنَّهً وَ الْأَدِلَّاءُ عَلَیْهَا إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَهْ\|ترجمه={{قرآن\|وَ أْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ أَبْوابِها}} یعنی ائمّه (علیهم السلام) که بیوت علم خدا و گنجینهٔ دانش او هستند، ابواب‌اللَّه و وسیلهٔ رسیدن به او هستند و تا روز قیامت دعوت‌کنندگان به بهشت و راهنمایان به رستگاری هستند}}.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=بحارالأنوار\|سال=1403\|نام=محمد باقر\|نام خانوادگی=مجلسی\|ناشر=بیروت، دار إحیاء التراث العربی\|جلد=24\|صفحه=202}}</ref>
	* [[امام علی\|امیرالمؤمنین(ع)]] فرمود: {{عربی\|نَحْنُ الْبُیُوتُ الَّتِی أَمَرَ اللَّهُ أَنْ تُؤْتَی مِنْ أَبْوَابِهَا نَحْنُ بَابُ اللَّهِ وَ بُیُوتُهُ الَّتِی یُؤْتَی مِنْهُ فَمَنْ بَایَعَنَا وَ أَقَرَّ بِوَلَایَتِنَا فَقَدْ أَتَی الْبُیُوتَ مِنْ أَبْوَابِهَا وَ مَنْ خَالَفَنَا وَ فَضَّلَ عَلَیْنَا غَیْرَنَا فَقَدْ أَتَی الْبُیُوتَ مِنْ ظُهُورِهَا\|ترجمه=ما خانه‌های خدا هستیم که امر شده [انسان‌ها] از درهای آن به‌سوی خدا بروند. ما درهای [رسیدن به] خدا و خانه‌های اوییم که [انسان‌ها] از این طریق به خدا می‌رسند. هرکه با ما بیعت کرده و به ولایت ما اقرار نماید، از در آن وارد خانه شده و هرکه با ما مخالفت ورزد و دیگری را بر ما مقدّم دارد از پشت وارد خانه شده است}}.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=الإحتجاج‏\|سال=1403\|نام=احمد بن علی‏\|نام خانوادگی=طبرسی\|ناشر=مشهد، نشر مرتضی‏\|جلد=1\|صفحه=227}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=تأویل الآیات الظاهرة\|سال=1409\|نام=علی\|نام خانوادگی=استرآبادی‏\|ناشر=قم، مؤسسه نشر اسلامی\|صفحه=91}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=بحارالأنوار\|سال=1403\|نام=محمد باقر\|نام خانوادگی=مجلسی\|ناشر=بیروت، دار إحیاء التراث العربی\|جلد=24\|صفحه=248}}</ref>		* [[امام علی\|امیرالمؤمنین(ع)]] فرمود: {{عربی\|نَحْنُ الْبُیُوتُ الَّتِی أَمَرَ اللَّهُ أَنْ تُؤْتَی مِنْ أَبْوَابِهَا نَحْنُ بَابُ اللَّهِ وَ بُیُوتُهُ الَّتِی یُؤْتَی مِنْهُ فَمَنْ بَایَعَنَا وَ أَقَرَّ بِوَلَایَتِنَا فَقَدْ أَتَی الْبُیُوتَ مِنْ أَبْوَابِهَا وَ مَنْ خَالَفَنَا وَ فَضَّلَ عَلَیْنَا غَیْرَنَا فَقَدْ أَتَی الْبُیُوتَ مِنْ ظُهُورِهَا\|ترجمه=ما خانه‌های خدا هستیم که امر شده [انسان‌ها] از درهای آن به‌سوی خدا بروند. ما درهای [رسیدن به] خدا و خانه‌های اوییم که [انسان‌ها] از این طریق به خدا می‌رسند. هرکه با ما بیعت کرده و به ولایت ما اقرار نماید، از در آن وارد خانه شده و هرکه با ما مخالفت ورزد و دیگری را بر ما مقدّم دارد از پشت وارد خانه شده است}}.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=الإحتجاج‏\|سال=1403\|نام=احمد بن علی‏\|نام خانوادگی=طبرسی\|ناشر=مشهد، نشر مرتضی‏\|جلد=1\|صفحه=227}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=تأویل الآیات الظاهرة\|سال=1409\|نام=علی\|نام خانوادگی=استرآبادی‏\|ناشر=قم، مؤسسه نشر اسلامی\|صفحه=91}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=بحارالأنوار\|سال=1403\|نام=محمد باقر\|نام خانوادگی=مجلسی\|ناشر=بیروت، دار إحیاء التراث العربی\|جلد=24\|صفحه=248}}</ref>

Shahroudi در ‏۳۰ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۲۰

2025-01-30T04:20:04Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۵۰
خط ۵۳:		خط ۵۳:
	\| ارجاعات = شد		\| ارجاعات = شد
	\| ارزیابی کمی = شد		\| ارزیابی کمی = شد
	\| ارزیابی کیفی = ~~<!--خالی \|~~ شد~~-->~~		\| ارزیابی کیفی = شد
	\| اولویت = ب		\| اولویت = ب
	\| کیفیت = خوب		\| کیفیت = خوب
	}}		}}
	{{پایان متن}}		{{پایان متن}}

Fabbasi در ‏۲۵ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۱۰

2025-01-25T10:10:10Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۴۰
خط ۶:		خط ۶:
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}
	{{درگاه\|قرآن}}		{{درگاه\|قرآن}}
	برخی عرب‌های زمان [[جاهلیت]] سنتی داشتند که در ~~مواقعی~~ مانند ~~زمان [[~~احرام]]، از در اصلی خانه، وارد نشده و از پشت خانه وارد می‌شدند. [[قرآن]] در آیه ۱۸۹ [[سوره بقره]] با این سنت مقابله کرده و آن را نیک ندانست. [[خداوند]] در این آیه، مردم را دعوت کرد که به‌جای این سنت، [[تقوا]] پیشه کنند چراکه درستی و نیکی همان کسب تقواست. برخی مفسران از این آیه استفاده کردند که کارها باید بر همان راه و روش خود انجام شود و نیازی نیست در قالب سنت و عرف و … سختی نادرست در زندگی ایجاد کرد.		برخی عرب‌های زمان [[جاهلیت]] سنتی داشتند که در برخی اوقات خاص مانند در حال احرام{{یادداشت\|اِحْرام پوشیدن لباس احرام، اولین عمل از اعمال حج و عمره است که با نیت کردن و گفتن لبیک اللهم لبیک، محقق می‌شود. این عمل، از ارکان حج و عمره است. کسی که در حال احرام است را مُحرِم می‌گویند، فرد محرم احکام خاصی دارد مانند اینکه انجام برخی از اعمال در مدت احرام، بر وی حرام‌ می‌شود. «علامه حلی، حسن بن یوسف، تحریر الأحکام الشرعیة علی مذهب الإمامیة، تصحیح جعفر سبحانی، قم،‌موسسة الإمام الصادق، ۱۴۲۰ق، ج۱، ص۵۷۶. مقدس اردبیلی، احمد بن محمد، مجمع الفائدة والبرهان فی شرح إرشاد الأذهان، قم، دفتر نشر اسلامی، ۱۴۰۲ق، ج۶، ص۱۷۵. الزحیلی، الفقه الإسلامی وأدلته، بیروت،‌ دار الفکر، بی‌تا، ج۳، ص۲۱۷۷.»}}، از در اصلی خانه، وارد نشده و از پشت خانه وارد می‌شدند. [[قرآن]] در آیه ۱۸۹ [[سوره بقره]] با این سنت مقابله کرده و آن را نیک ندانست. [[خداوند]] در این آیه، مردم را دعوت کرد که به‌جای این سنت، [[تقوا]] پیشه کنند چراکه درستی و نیکی همان کسب تقواست. برخی مفسران از این آیه استفاده کردند که کارها باید بر همان راه و روش خود انجام شود و نیازی نیست در قالب سنت و عرف و … سختی نادرست در زندگی ایجاد کرد.

	== متن و ترجمه آیه ==		== متن و ترجمه آیه ==
خط ۲۱:		خط ۲۱:

	== تفسیر آیه در روایات ==		== تفسیر آیه در روایات ==
	براساس برخی روایات در منابع شیعی، [[اهل‌بیت(ع)]] درهایی دانسته شده‌اند که با ورود بر آنها، می‌توان به بارگاه الهی راه یافت و مراجعه کردن به دیگران، بی‌راهه رفتن است:
	* [[امام باقر(ع)]] آیه را چنین معنا کرده که کارها را بر همان طریقه خودش انجام دهید: {{عربی\|یَعْنِی أَنْ یَأْتِیَ الْأَمْرُ مِنْ وَجْهِهَا مِنْ أَیِّ الْأُمُورِ کَانَ}}<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=مجمع البیان\|سال=1372\|نام=فضل بن حسن\|نام خانوادگی=طبرسی\|ناشر=تهران، انتشارات ناصر خسرو\|جلد=2\|صفحه=508}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=بحارالأنوار\|سال=1403\|نام=محمد باقر\|نام خانوادگی=مجلسی\|ناشر=بیروت، دار إحیاء التراث العربی\|جلد=2\|صفحه=104}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=المحاسن‏\|سال=1371\|نام=احمد بن محمد بن خالد\|نام خانوادگی=برقی\|ناشر=قم، دار الکتب الإسلامیه\|جلد=1\|صفحه=224}}</ref>		'''انجام هر کاری طبق روال عادی:'''
	* ~~در روایت دیگری~~ از ~~آن حضرت~~ نقل شده که [[آل‌محمد]]، درهای به سمت خداوند هستند: {{عربی\|سَأَلْتُهُ عَنْ هَذِهِ الْآیَهِ وَ لَیْسَ الْبِرُّ بِأَنْ تَأْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ ظُهُورِها وَ لکِنَّ الْبِرَّ مَنِ اتَّقی وَ أْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ أَبْوابِها فَقَالَ آلُ مُحَمَّدٍ أَبْوَابُ اللَّهِ وَ سَبِیلُهُ وَ الدُّعَاهْ إِلَی الْجَنَّهْ وَ الْقَادَهْ إِلَیْهَا وَ الْأَدِلَّاءُ عَلَیْهَا إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَهْ\|ترجمه=از امام باقر ~~(علیه السلام)~~ پرسیدم: {{قرآن\|لَیْسَ الْبِرُّ بِأَنْ تَأْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ ظُهُورِها وَ لکِنَّ الْبِرَّ مَنِ اتَّقی وَ أْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ أَبْوابِها}} فرمود: «آل محمّد (علیهم السلام) (ائمّه)، درهای [خانه‌های سعادت و نیک‌بختی دنیا و آخرت] خدا و راه [نجات و رهایی از عذاب] او هستند. ایشان تا روز رستاخیز دعوت‌کنندگان [مردم] به بهشت و جلوداران به‌سوی آن و راهنمایان بر آن هستند}}.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=کتاب التفسیر\|سال=1380\|نام=محمد بن مسعود\|نام خانوادگی=عیاشی\|ناشر=تهران، چاپخانه علمیه\|جلد=1\|صفحه=105}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=وسایل الشیعه\|سال=1409\|نام=محمد بن حسن\|نام خانوادگی=حر عاملی\|ناشر=قم، مؤسسه آل البیت‏\|جلد=20}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=بحارالأنوار\|سال=1403\|نام=محمد باقر\|نام خانوادگی=مجلسی\|ناشر=بیروت، دار إحیاء التراث العربی\|جلد=2\|صفحه=104}}</ref>
	* ~~در روایت دیگری~~ امام باقر(ع) ~~فرمودند~~: {{عربی\|وَ أْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ أَبْوابِها یَعْنِی الْأَئِمَّهْ الَّذِینَ هُمْ بُیُوتُ الْعِلْمِ وَ مَعَادِنُهُ وَ هُمْ أَبْوَابُ اللَّهِ وَ وَسِیلَتُهُ وَ الدُّعَاهُ إِلَی الْجَنَّهً وَ الْأَدِلَّاءُ عَلَیْهَا إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَهْ\|ترجمه={{قرآن\|وَ أْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ أَبْوابِها}} یعنی ائمّه (علیهم السلام) که بیوت علم خدا و گنجینهٔ دانش او هستند، ابواب‌اللَّه و وسیلهٔ رسیدن به او هستند و تا روز قیامت دعوت‌کنندگان به بهشت و راهنمایان به رستگاری هستند}}.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=بحارالأنوار\|سال=1403\|نام=محمد باقر\|نام خانوادگی=مجلسی\|ناشر=بیروت، دار إحیاء التراث العربی\|جلد=24\|صفحه=202}}</ref>		[[امام باقر(ع)]] آیه را چنین معنا کرده که کارها را بر همان طریقه خودش انجام دهید: {{عربی\|یَعْنِی أَنْ یَأْتِیَ الْأَمْرُ مِنْ وَجْهِهَا مِنْ أَیِّ الْأُمُورِ کَانَ}}<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=مجمع البیان\|سال=1372\|نام=فضل بن حسن\|نام خانوادگی=طبرسی\|ناشر=تهران، انتشارات ناصر خسرو\|جلد=2\|صفحه=508}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=بحارالأنوار\|سال=1403\|نام=محمد باقر\|نام خانوادگی=مجلسی\|ناشر=بیروت، دار إحیاء التراث العربی\|جلد=2\|صفحه=104}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=المحاسن‏\|سال=1371\|نام=احمد بن محمد بن خالد\|نام خانوادگی=برقی\|ناشر=قم، دار الکتب الإسلامیه\|جلد=1\|صفحه=224}}</ref>
	* [[امام علی\|امیرالمؤمنین(ع)]] ~~نیز فرمودند~~: {{عربی\|نَحْنُ الْبُیُوتُ الَّتِی أَمَرَ اللَّهُ أَنْ تُؤْتَی مِنْ أَبْوَابِهَا نَحْنُ بَابُ اللَّهِ وَ بُیُوتُهُ الَّتِی یُؤْتَی مِنْهُ فَمَنْ بَایَعَنَا وَ أَقَرَّ بِوَلَایَتِنَا فَقَدْ أَتَی الْبُیُوتَ مِنْ أَبْوَابِهَا وَ مَنْ خَالَفَنَا وَ فَضَّلَ عَلَیْنَا غَیْرَنَا فَقَدْ أَتَی الْبُیُوتَ مِنْ ظُهُورِهَا\|ترجمه=ما خانه‌های خدا هستیم که امر شده [انسان‌ها] از درهای آن به‌سوی خدا بروند. ما درهای [رسیدن به] خدا و خانه‌های اوییم که [انسان‌ها] از این طریق به خدا می‌رسند. هرکه با ما بیعت کرده و به ولایت ما اقرار نماید، از در آن وارد خانه شده و هرکه با ما مخالفت ورزد و دیگری را بر ما مقدّم دارد از پشت وارد خانه شده است}}.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=الإحتجاج‏\|سال=1403\|نام=احمد بن علی‏\|نام خانوادگی=طبرسی\|ناشر=مشهد، نشر مرتضی‏\|جلد=1\|صفحه=227}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=تأویل الآیات الظاهرة\|سال=1409\|نام=علی\|نام خانوادگی=استرآبادی‏\|ناشر=قم، مؤسسه نشر اسلامی\|صفحه=91}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=بحارالأنوار\|سال=1403\|نام=محمد باقر\|نام خانوادگی=مجلسی\|ناشر=بیروت، دار إحیاء التراث العربی\|جلد=24\|صفحه=248}}</ref>
			'''آل محمد(ع) درهای الهی:'''

			در برخی از روایات شیعه، اهل بیت رسول خدا(ع) درب‌های الهی دانسته شده‌اند که با پیروی از آنها، می‌توان به نیکی‌های دنیا و آخرت رسید.
			* از امام باقر(ع) نقل شده که [[آل‌محمد]]، درهای به سمت خداوند هستند: {{عربی\|سَأَلْتُهُ عَنْ هَذِهِ الْآیَهِ وَ لَیْسَ الْبِرُّ بِأَنْ تَأْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ ظُهُورِها وَ لکِنَّ الْبِرَّ مَنِ اتَّقی وَ أْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ أَبْوابِها فَقَالَ آلُ مُحَمَّدٍ أَبْوَابُ اللَّهِ وَ سَبِیلُهُ وَ الدُّعَاهْ إِلَی الْجَنَّهْ وَ الْقَادَهْ إِلَیْهَا وَ الْأَدِلَّاءُ عَلَیْهَا إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَهْ\|ترجمه=از امام باقر پرسیدم: {{قرآن\|لَیْسَ الْبِرُّ بِأَنْ تَأْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ ظُهُورِها وَ لکِنَّ الْبِرَّ مَنِ اتَّقی وَ أْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ أَبْوابِها}} فرمود: «آل محمّد (علیهم السلام) (ائمّه)، درهای [خانه‌های سعادت و نیک‌بختی دنیا و آخرت] خدا و راه [نجات و رهایی از عذاب] او هستند. ایشان تا روز رستاخیز دعوت‌کنندگان [مردم] به بهشت و جلوداران به‌سوی آن و راهنمایان بر آن هستند}}.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=کتاب التفسیر\|سال=1380\|نام=محمد بن مسعود\|نام خانوادگی=عیاشی\|ناشر=تهران، چاپخانه علمیه\|جلد=1\|صفحه=105}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=وسایل الشیعه\|سال=1409\|نام=محمد بن حسن\|نام خانوادگی=حر عاملی\|ناشر=قم، مؤسسه آل البیت‏\|جلد=20}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=بحارالأنوار\|سال=1403\|نام=محمد باقر\|نام خانوادگی=مجلسی\|ناشر=بیروت، دار إحیاء التراث العربی\|جلد=2\|صفحه=104}}</ref>
			* امام باقر(ع) فرمود: {{عربی\|وَ أْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ أَبْوابِها یَعْنِی الْأَئِمَّهْ الَّذِینَ هُمْ بُیُوتُ الْعِلْمِ وَ مَعَادِنُهُ وَ هُمْ أَبْوَابُ اللَّهِ وَ وَسِیلَتُهُ وَ الدُّعَاهُ إِلَی الْجَنَّهً وَ الْأَدِلَّاءُ عَلَیْهَا إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَهْ\|ترجمه={{قرآن\|وَ أْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ أَبْوابِها}} یعنی ائمّه (علیهم السلام) که بیوت علم خدا و گنجینهٔ دانش او هستند، ابواب‌اللَّه و وسیلهٔ رسیدن به او هستند و تا روز قیامت دعوت‌کنندگان به بهشت و راهنمایان به رستگاری هستند}}.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=بحارالأنوار\|سال=1403\|نام=محمد باقر\|نام خانوادگی=مجلسی\|ناشر=بیروت، دار إحیاء التراث العربی\|جلد=24\|صفحه=202}}</ref>
			* [[امام علی\|امیرالمؤمنین(ع)]] فرمود: {{عربی\|نَحْنُ الْبُیُوتُ الَّتِی أَمَرَ اللَّهُ أَنْ تُؤْتَی مِنْ أَبْوَابِهَا نَحْنُ بَابُ اللَّهِ وَ بُیُوتُهُ الَّتِی یُؤْتَی مِنْهُ فَمَنْ بَایَعَنَا وَ أَقَرَّ بِوَلَایَتِنَا فَقَدْ أَتَی الْبُیُوتَ مِنْ أَبْوَابِهَا وَ مَنْ خَالَفَنَا وَ فَضَّلَ عَلَیْنَا غَیْرَنَا فَقَدْ أَتَی الْبُیُوتَ مِنْ ظُهُورِهَا\|ترجمه=ما خانه‌های خدا هستیم که امر شده [انسان‌ها] از درهای آن به‌سوی خدا بروند. ما درهای [رسیدن به] خدا و خانه‌های اوییم که [انسان‌ها] از این طریق به خدا می‌رسند. هرکه با ما بیعت کرده و به ولایت ما اقرار نماید، از در آن وارد خانه شده و هرکه با ما مخالفت ورزد و دیگری را بر ما مقدّم دارد از پشت وارد خانه شده است}}.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=الإحتجاج‏\|سال=1403\|نام=احمد بن علی‏\|نام خانوادگی=طبرسی\|ناشر=مشهد، نشر مرتضی‏\|جلد=1\|صفحه=227}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=تأویل الآیات الظاهرة\|سال=1409\|نام=علی\|نام خانوادگی=استرآبادی‏\|ناشر=قم، مؤسسه نشر اسلامی\|صفحه=91}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=بحارالأنوار\|سال=1403\|نام=محمد باقر\|نام خانوادگی=مجلسی\|ناشر=بیروت، دار إحیاء التراث العربی\|جلد=24\|صفحه=248}}</ref>

	{{پایان پاسخ}}		{{پایان پاسخ}}

Fabbasi: Fabbasi صفحهٔ آیه ۱۸۹ سوره بقره را به نهی قرآن از ورود از پشت خانه‌ها منتقل کرد: عنوان اصلی معلوم نیست در چه موضوعی است

2025-01-25T09:49:43Z

Fabbasi صفحهٔ آیه ۱۸۹ سوره بقره را به نهی قرآن از ورود از پشت خانه‌ها منتقل کرد: عنوان اصلی معلوم نیست در چه موضوعی است

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۱۹
(بدون تفاوت)

Shahroudi: ابرابزار

2025-01-12T12:43:11Z

ابرابزار

نمایش تغییرات

Shahroudi در ‏۱۲ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۳۹

2025-01-12T12:39:01Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۰۹
خط ۱:		خط ۱:
	{{شروع متن}}		{{شروع متن}}
	{{سوال}}		{{سوال}}
	مقصود قرآن از آیه ~~نیکی~~ آن نیست که از پشت خانه‌ها وارد ~~شوید؟~~		مقصود قرآن از آیه 189 سوره بقره که در آن گفته شده «نیکی آن نیست که از پشت خانه‌ها وارد شوید» چیست؟
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}

خط ۱۵:		خط ۱۵:
	}}		}}

	== ~~سنت وارد نشدن از درب اصلی و~~ شأن نزول آیه ==		== شأن نزول آیه ==
	در زمان [[جاهلیت]]، مردم در برخی اوقات خاص، از درِ اصلی خانه، وارد نمی‌شدند، بلکه از پشت خانه وارد و خارج می‌شدند. برای نمونه زمانی که در کاری ناکام می‌گشتند، از در خانه وارد نمی‌شدند، بلکه از پشت، دیوار را سوراخ می‌کردند و از سوراخ داخل می‌شدند و دلیل آن نیز [[خرافات از دیدگاه قرآن\|تطیر]] (فال بد زدن) بود. این عمل، برای ارائه ناکامی و عدم توان در انجام کار به‌صورت طبیعی بوده است. این رسم برای افراد در حال [[احرام]] نیز وجود داشت. با اینکه برخی این رسم را به [[انصار]] اختصاص داده‌اند، ولی از [[روایات]] و نقل‌های دیگر استفاده می‌شود که این رسم، میان همه عرب‌ها عمومیت داشته است.<ref>«[https://lib.eshia.ir/10265/7/4/%22وَ_لَيْسَ_الْبِرُّ_بِأَنْ_تَأْتُوا_الْبُيُوتَ_مِنْ_ظُهُورِها_وَ_لكِنَّ_الْبِرَّ_مَنِ_اتَّقى_وَ_أْتُوا_الْبُيُوتَ_مِنْ_أَبْوابِه%22#_ftn1 عبادت‌های جاهلی از منظر قرآن]» محمدرضا جبّاری.</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=مجمع البیان\|سال=1372\|نام=فضل بن حسن\|نام خانوادگی=طبرسی\|ناشر=تهران، انتشارات ناصر خسرو\|جلد=2\|صفحه=27}}</ref> البته [[قریش]] از این رسم در حالت احرام، استثناء بوده و در حالت احرام نیز از درب اصلی خانه وارد می‌شدند.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=اسباب نزول القرآن\|سال=1311\|نام=على بن احمد\|نام خانوادگی=واحدی\|ناشر=بیروت، دار الكتب العلمية\|صفحه=56 ـ 57}}</ref>		در زمان [[جاهلیت]]، مردم در برخی اوقات خاص، از درِ اصلی خانه، وارد نمی‌شدند، بلکه از پشت خانه وارد و خارج می‌شدند. برای نمونه زمانی که در کاری ناکام می‌گشتند، از در خانه وارد نمی‌شدند، بلکه از پشت، دیوار را سوراخ می‌کردند و از سوراخ داخل می‌شدند و دلیل آن نیز [[خرافات از دیدگاه قرآن\|تطیر]] (فال بد زدن) بود. این عمل، برای ارائه ناکامی و عدم توان در انجام کار به‌صورت طبیعی بوده است. این رسم برای افراد در حال [[احرام]] نیز وجود داشت. با اینکه برخی این رسم را به [[انصار]] اختصاص داده‌اند، ولی از [[روایات]] و نقل‌های دیگر استفاده می‌شود که این رسم، میان همه عرب‌ها عمومیت داشته است.<ref>«[https://lib.eshia.ir/10265/7/4/%22وَ_لَيْسَ_الْبِرُّ_بِأَنْ_تَأْتُوا_الْبُيُوتَ_مِنْ_ظُهُورِها_وَ_لكِنَّ_الْبِرَّ_مَنِ_اتَّقى_وَ_أْتُوا_الْبُيُوتَ_مِنْ_أَبْوابِه%22#_ftn1 عبادت‌های جاهلی از منظر قرآن]» محمدرضا جبّاری.</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=مجمع البیان\|سال=1372\|نام=فضل بن حسن\|نام خانوادگی=طبرسی\|ناشر=تهران، انتشارات ناصر خسرو\|جلد=2\|صفحه=27}}</ref> البته [[قریش]] از این رسم در حالت احرام، استثناء بوده و در حالت احرام نیز از درب اصلی خانه وارد می‌شدند.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=اسباب نزول القرآن\|سال=1311\|نام=على بن احمد\|نام خانوادگی=واحدی\|ناشر=بیروت، دار الكتب العلمية\|صفحه=56 ـ 57}}</ref>



	نقل شده فردی از انصار که از [[حج]] برگشته بود، از درب اصلی وارد خانه شد و قصد تمسخر این رسم را داشت. در این هنگام، این آیه نازل شد. برخی منابع [[اهل سنت]] شأن نزولی برای این آیه نقل کرده‌اند که فردی از انصار به نام قُطْبَةُ بن عامر الأنصاری، همراه [[پیامبر(ص)]] بود و در حال احرام به همراه پیامبر(ص) از درب اصلی خارج شد، دیگران او را ملامت کردند (پیامبر را ملامت نکردند؛ زیرا این سنت شامل قریش نمی‌شد) و به پیامبر نیز این گلایه را گفتند. فرد انصاری علت عمل خود را تبعیت از پیامبر دانست. در این هنگام، این آیه نازل شد.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=اسباب نزول القرآن\|سال=1411\|نام=على بن احمد\|نام خانوادگی=واحدی\|ناشر=بیروت، دار الكتب العلمية\|صفحه=56 ـ 57}}</ref>		نقل شده فردی از انصار که از [[حج]] برگشته بود، از درب اصلی وارد خانه شد و قصد تمسخر این رسم را داشت. در این هنگام، این آیه نازل شد. برخی منابع [[اهل سنت]] شأن نزولی برای این آیه نقل کرده‌اند که فردی از انصار به نام قُطْبَةُ بن عامر الأنصاری، همراه [[پیامبر(ص)]] بود و در حال احرام به همراه پیامبر(ص) از درب اصلی خارج شد، دیگران او را ملامت کردند (پیامبر را ملامت نکردند؛ زیرا این سنت شامل قریش نمی‌شد) و به پیامبر نیز این گلایه را گفتند. فرد انصاری علت عمل خود را تبعیت از پیامبر دانست. در این هنگام، این آیه نازل شد.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=اسباب نزول القرآن\|سال=1411\|نام=على بن احمد\|نام خانوادگی=واحدی\|ناشر=بیروت، دار الكتب العلمية\|صفحه=56 ـ 57}}</ref>

	== ~~معنای~~ آیه ==		== تفسیر آیه در روایات ==
	~~[[خداوند]]~~ در این آیه، چنین سنتی را منع کرده و تأکید دارد مردم به فکر [[تقوا]] باشند و این نوع سنت‌ها را رها کنند. [[امام باقر(ع)]] آیه را چنین معنا کرده که کارها را بر همان طریقه خودش انجام دهید: {{عربی\|یَعْنِی أَنْ یَأْتِیَ الْأَمْرُ مِنْ وَجْهِهَا مِنْ أَیِّ الْأُمُورِ کَانَ}}<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=مجمع البیان\|سال=1372\|نام=فضل بن حسن\|نام خانوادگی=طبرسی\|ناشر=تهران، انتشارات ناصر خسرو\|جلد=2\|صفحه=508}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=بحارالأنوار\|سال=1403\|نام=محمد باقر\|نام خانوادگی=مجلسی\|ناشر=بیروت، دار إحياء التراث العربی\|جلد=2\|صفحه=~~104}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان~~=~~المحاسن‏\|سال=1371\|نام=احمد بن محمد بن خالد\|نام خانوادگی=برقی\|ناشر=قم، دار الكتب الإسلاميه\|جلد=1\|صفحه=224}}</ref>~~		براساس برخی روایات در منابع شیعی، [[اهل‌بیت(ع)]] درهایی دانسته شده‌اند که با ورود بر آنها، می‌توان به بارگاه الهی راه یافت و مراجعه کردن به دیگران، بی‌راهه رفتن است:

	در روایت دیگری از آن حضرت نقل شده که [[آل‌محمد]]، درهای به سمت خداوند هستند: {{عربی\|سَأَلْتُهُ عَنْ هَذِهِ الْآیَهِ وَ لَیْسَ الْبِرُّ بِأَنْ تَأْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ ظُهُورِها وَ لکِنَّ الْبِرَّ مَنِ اتَّقی وَ أْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ أَبْوابِها فَقَالَ آلُ مُحَمَّدٍ أَبْوَابُ اللَّهِ وَ سَبِیلُهُ وَ الدُّعَاهْ إِلَی الْجَنَّهْ وَ الْقَادَهْ إِلَیْهَا وَ الْأَدِلَّاءُ عَلَیْهَا إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَهْ\|ترجمه=از امام باقر (علیه السلام) پرسیدم: {{قرآن\|لَیْسَ الْبِرُّ بِأَنْ تَأْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ ظُهُورِها وَ لکِنَّ الْبِرَّ مَنِ اتَّقی وَ أْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ أَبْوابِها}} فرمود: «آل محمّد (علیهم السلام) (ائمّه)، درهای [خانه‌های سعادت و نیک‌بختی دنیا و آخرت] خدا و راه [نجات و رهایی از عذاب] او هستند. ایشان تا روز رستاخیز دعوت‌کنندگان [مردم] به بهشت و جلوداران به‌سوی آن و راهنمایان بر آن هستند}}.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=كتاب التفسير\|سال=1380\|نام=محمد بن مسعود\|نام خانوادگی=عیاشی\|ناشر=تهران، چاپخانه علميه\|جلد=1\|صفحه=105}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=وسایل الشیعه\|سال=1409\|نام=محمد بن حسن\|نام خانوادگی=حر عاملی\|ناشر=قم، مؤسسه آل البيت‏\|جلد=20}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=بحارالأنوار\|سال=1403\|نام=محمد باقر\|نام خانوادگی=مجلسی\|ناشر=بیروت، دار إحياء التراث العربی\|جلد=2\|صفحه=104}}</ref>

	در روایت دیگری امام باقر(ع) فرمودند: {{عربی\|وَ أْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ أَبْوابِها یَعْنِی الْأَئِمَّهْ الَّذِینَ هُمْ بُیُوتُ الْعِلْمِ وَ مَعَادِنُهُ وَ هُمْ أَبْوَابُ اللَّهِ وَ وَسِیلَتُهُ وَ الدُّعَاهُ إِلَی الْجَنَّهً وَ الْأَدِلَّاءُ عَلَیْهَا إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَهْ\|ترجمه={{قرآن\|وَ أْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ أَبْوابِها}} یعنی ائمّه (علیهم السلام) که بیوت علم خدا و گنجینه‌ی دانش او هستند، ابواب‌اللَّه و وسیله‌ی رسیدن به او هستند و تا روز قیامت دعوت‌کنندگان به بهشت و راهنمایان به رستگاری هستند}}.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=بحارالأنوار\|سال=1403\|نام=محمد باقر\|نام خانوادگی=مجلسی\|ناشر=بیروت، دار إحياء التراث العربی\|جلد=24\|صفحه=202}}</ref>

	[[امیرالمؤمنین)ع)]] نیز فرمودند: {{عربی\|نَحْنُ الْبُیُوتُ الَّتِی أَمَرَ اللَّهُ أَنْ تُؤْتَی مِنْ أَبْوَابِهَا نَحْنُ بَابُ اللَّهِ وَ بُیُوتُهُ الَّتِی یُؤْتَی مِنْهُ فَمَنْ بَایَعَنَا وَ أَقَرَّ بِوَلَایَتِنَا فَقَدْ أَتَی الْبُیُوتَ مِنْ أَبْوَابِهَا وَ مَنْ خَالَفَنَا وَ فَضَّلَ عَلَیْنَا غَیْرَنَا فَقَدْ أَتَی الْبُیُوتَ مِنْ ظُهُورِهَا\|ترجمه=ما خانه‌های خدا هستیم که امر شده [انسان‌ها] از درهای آن به‌سوی خدا بروند. ما درهای [رسیدن به] خدا و خانه‌های اوییم که [انسان‌ها] از این طریق به خدا می‌رسند. هرکه با ما بیعت کرده و به ولایت ما اقرار نماید، از در آن وارد خانه شده و هرکه با ما مخالفت ورزد و دیگری را بر ما مقدّم دارد از پشت وارد خانه شده است}}.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=الإحتجاج‏\|سال=1403\|نام=احمد بن على‏\|نام خانوادگی=طبرسی\|ناشر=مشهد، نشر مرتضى‏\|جلد=1\|صفحه=227}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=تأويل الآيات الظاهرة\|سال=1409\|نام=علی\|نام خانوادگی=استرآبادى‏\|ناشر=قم، موسسه نشر اسلامی\|صفحه=91}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=بحارالأنوار\|سال=1403\|نام=محمد باقر\|نام خانوادگی=مجلسی\|ناشر=بیروت، دار إحياء التراث العربی\|جلد=24\|صفحه=248}}</ref>

	~~براساس این روایات،~~ [[اهل‌بیت(ع)]] درهایی دانسته شده‌اند که با ورود بر آنها، می‌توان به بارگاه الهی راه یافت و مراجعه کردن به دیگران، بی‌راهه رفتن است.

			* [[امام باقر(ع)]] آیه را چنین معنا کرده که کارها را بر همان طریقه خودش انجام دهید: {{عربی\|یَعْنِی أَنْ یَأْتِیَ الْأَمْرُ مِنْ وَجْهِهَا مِنْ أَیِّ الْأُمُورِ کَانَ}}<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=مجمع البیان\|سال=1372\|نام=فضل بن حسن\|نام خانوادگی=طبرسی\|ناشر=تهران، انتشارات ناصر خسرو\|جلد=2\|صفحه=508}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=بحارالأنوار\|سال=1403\|نام=محمد باقر\|نام خانوادگی=مجلسی\|ناشر=بیروت، دار إحياء التراث العربی\|جلد=2\|صفحه=104}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=المحاسن‏\|سال=1371\|نام=احمد بن محمد بن خالد\|نام خانوادگی=برقی\|ناشر=قم، دار الكتب الإسلاميه\|جلد=1\|صفحه=224}}</ref>
			* در روایت دیگری از آن حضرت نقل شده که [[آل‌محمد]]، درهای به سمت خداوند هستند: {{عربی\|سَأَلْتُهُ عَنْ هَذِهِ الْآیَهِ وَ لَیْسَ الْبِرُّ بِأَنْ تَأْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ ظُهُورِها وَ لکِنَّ الْبِرَّ مَنِ اتَّقی وَ أْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ أَبْوابِها فَقَالَ آلُ مُحَمَّدٍ أَبْوَابُ اللَّهِ وَ سَبِیلُهُ وَ الدُّعَاهْ إِلَی الْجَنَّهْ وَ الْقَادَهْ إِلَیْهَا وَ الْأَدِلَّاءُ عَلَیْهَا إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَهْ\|ترجمه=از امام باقر (علیه السلام) پرسیدم: {{قرآن\|لَیْسَ الْبِرُّ بِأَنْ تَأْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ ظُهُورِها وَ لکِنَّ الْبِرَّ مَنِ اتَّقی وَ أْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ أَبْوابِها}} فرمود: «آل محمّد (علیهم السلام) (ائمّه)، درهای [خانه‌های سعادت و نیک‌بختی دنیا و آخرت] خدا و راه [نجات و رهایی از عذاب] او هستند. ایشان تا روز رستاخیز دعوت‌کنندگان [مردم] به بهشت و جلوداران به‌سوی آن و راهنمایان بر آن هستند}}.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=كتاب التفسير\|سال=1380\|نام=محمد بن مسعود\|نام خانوادگی=عیاشی\|ناشر=تهران، چاپخانه علميه\|جلد=1\|صفحه=105}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=وسایل الشیعه\|سال=1409\|نام=محمد بن حسن\|نام خانوادگی=حر عاملی\|ناشر=قم، مؤسسه آل البيت‏\|جلد=20}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=بحارالأنوار\|سال=1403\|نام=محمد باقر\|نام خانوادگی=مجلسی\|ناشر=بیروت، دار إحياء التراث العربی\|جلد=2\|صفحه=104}}</ref>
			* در روایت دیگری امام باقر(ع) فرمودند: {{عربی\|وَ أْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ أَبْوابِها یَعْنِی الْأَئِمَّهْ الَّذِینَ هُمْ بُیُوتُ الْعِلْمِ وَ مَعَادِنُهُ وَ هُمْ أَبْوَابُ اللَّهِ وَ وَسِیلَتُهُ وَ الدُّعَاهُ إِلَی الْجَنَّهً وَ الْأَدِلَّاءُ عَلَیْهَا إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَهْ\|ترجمه={{قرآن\|وَ أْتُوا الْبُیُوتَ مِنْ أَبْوابِها}} یعنی ائمّه (علیهم السلام) که بیوت علم خدا و گنجینه‌ی دانش او هستند، ابواب‌اللَّه و وسیله‌ی رسیدن به او هستند و تا روز قیامت دعوت‌کنندگان به بهشت و راهنمایان به رستگاری هستند}}.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=بحارالأنوار\|سال=1403\|نام=محمد باقر\|نام خانوادگی=مجلسی\|ناشر=بیروت، دار إحياء التراث العربی\|جلد=24\|صفحه=202}}</ref>
			* [[امام علی\|امیرالمؤمنین(ع)]] نیز فرمودند: {{عربی\|نَحْنُ الْبُیُوتُ الَّتِی أَمَرَ اللَّهُ أَنْ تُؤْتَی مِنْ أَبْوَابِهَا نَحْنُ بَابُ اللَّهِ وَ بُیُوتُهُ الَّتِی یُؤْتَی مِنْهُ فَمَنْ بَایَعَنَا وَ أَقَرَّ بِوَلَایَتِنَا فَقَدْ أَتَی الْبُیُوتَ مِنْ أَبْوَابِهَا وَ مَنْ خَالَفَنَا وَ فَضَّلَ عَلَیْنَا غَیْرَنَا فَقَدْ أَتَی الْبُیُوتَ مِنْ ظُهُورِهَا\|ترجمه=ما خانه‌های خدا هستیم که امر شده [انسان‌ها] از درهای آن به‌سوی خدا بروند. ما درهای [رسیدن به] خدا و خانه‌های اوییم که [انسان‌ها] از این طریق به خدا می‌رسند. هرکه با ما بیعت کرده و به ولایت ما اقرار نماید، از در آن وارد خانه شده و هرکه با ما مخالفت ورزد و دیگری را بر ما مقدّم دارد از پشت وارد خانه شده است}}.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=الإحتجاج‏\|سال=1403\|نام=احمد بن على‏\|نام خانوادگی=طبرسی\|ناشر=مشهد، نشر مرتضى‏\|جلد=1\|صفحه=227}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=تأويل الآيات الظاهرة\|سال=1409\|نام=علی\|نام خانوادگی=استرآبادى‏\|ناشر=قم، موسسه نشر اسلامی\|صفحه=91}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=بحارالأنوار\|سال=1403\|نام=محمد باقر\|نام خانوادگی=مجلسی\|ناشر=بیروت، دار إحياء التراث العربی\|جلد=24\|صفحه=248}}</ref>
	{{پایان پاسخ}}		{{پایان پاسخ}}