موارد جواز غیبت - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Fabbasi در ‏۱۷ مهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۲۱

2026-05-17T08:21:26Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ مهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۵۱
خط ۳۱:		خط ۳۱:
	{{شاخه		{{شاخه
	\| شاخه اصلی = اخلاق		\| شاخه اصلی = اخلاق
	\| شاخه فرعی۱ = ~~رذائل~~ اخلاقی		\| شاخه فرعی۱ = رذایل اخلاقی
	\| شاخه فرعی۲ = غیبت		\| شاخه فرعی۲ = غیبت
	\| شاخه فرعی۳ =		\| شاخه فرعی۳ =

A.ahmadi: اصلاح نویسه‌های عربی

2022-05-27T09:42:46Z

اصلاح نویسه‌های عربی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۱۲
خط ۵:		خط ۵:
	{{پاسخ}}[[غیبت]] در برخی موارد جایز شمرده شده است:		{{پاسخ}}[[غیبت]] در برخی موارد جایز شمرده شده است:

	* '''دادخواهی''': یکی از موارد جواز [[غیبت]] دادخواهی است. مراد از دادخواهی این است که [[انسان]] برای گرفتن حق خود، از کسی که به او [[ظلم]] کرده، نزد کسی که می‌تواند حق او را بگیرد، غیبت کند. این جواز در صورتی است که امکان دادخواهی بدون نام بردن از ظلم کننده ممکن نباشد.<ref>نگاه کنید به ~~نراقي، ملامهدي، جامع‎السعادات، بيروت،~~ مؤسسه ~~اعلمي~~ للمطبوعات، چاپ چهارم، ص۳۲۱.</ref> در [[آیه 33 سوره مائده\|آیه]] {{قرآن\|لَا یُحِبُّ اللَّهُ الْجَهْرَ بِالسُّوءِ مِنَ الْقَوْلِ إِلَّا مَنْ ظُلِم		* '''دادخواهی''': یکی از موارد جواز [[غیبت]] دادخواهی است. مراد از دادخواهی این است که [[انسان]] برای گرفتن حق خود، از کسی که به او [[ظلم]] کرده، نزد کسی که می‌تواند حق او را بگیرد، غیبت کند. این جواز در صورتی است که امکان دادخواهی بدون نام بردن از ظلم کننده ممکن نباشد.<ref>نگاه کنید به نراقی، ملامهدی، جامع‌السعادات، بیروت، مؤسسه اعلمی للمطبوعات، چاپ چهارم، ص۳۲۱.</ref> در [[آیه 33 سوره مائده\|آیه]] {{قرآن\|لَا یُحِبُّ اللَّهُ الْجَهْرَ بِالسُّوءِ مِنَ الْقَوْلِ إِلَّا مَنْ ظُلِم
	\| سوره = نساء		\| سوره = نساء
	\| آیه = ۱۴۸		\| آیه = ۱۴۸
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	}} به این مطلب اشاره شده است.		}} به این مطلب اشاره شده است.

	* '''اصلاح جامعه''': اگر اصلاح جامعه و رفع [[منکر]]، ~~نياز~~ به [[~~غيبت~~]] از شخص ~~يا مجموعه‌اي~~ دارد، ~~جايز~~ است ~~اين~~ کار انجام شود؛ برای نمونه، اگر خانه ~~فسادي پيدا~~ شد، ~~مي‌توان~~ با گزارش به ~~نيروي انتظامي~~ و يا از ~~طريق~~ بازگو کردن آن به مردم جلو آن را گرفت.<ref>~~مهدوي كني، نقطه‎هاي~~ آغاز در اخلاق ~~عملي،~~ دفتر نشر فرهنگ ~~اسلامي،~~ چاپ هفتم، ۱۳۷۶، ص۲۰۳.</ref>		* '''اصلاح جامعه''': اگر اصلاح جامعه و رفع [[منکر]]، نیاز به [[غیبت]] از شخص یا مجموعه‌ای دارد، جایز است این کار انجام شود؛ برای نمونه، اگر خانه فسادی پیدا شد، می‌توان با گزارش به نیروی انتظامی و یا از طریق بازگو کردن آن به مردم جلو آن را گرفت.<ref>مهدوی کنی، نقطه‌های آغاز در اخلاق عملی، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، چاپ هفتم، ۱۳۷۶، ص۲۰۳.</ref>

	* '''هشدار دادن به مردم''': غیبت برای دور کردن [[مؤمن\|مؤمنان]] از خطر، [[جایز]] شمرده شده است. برای نمونه، اگر شخصی ادعای [[راه‌های تبدیل علم به ایمان\|فقیه]] و عالم بودن می‌کند، در جالی که شایستگی و علم کافی برای [[راه‌های تبدیل علم به ایمان\|فقاهت]] ندارد، جایز است انسان مردم را به کاستی‌های او آگاه کند.<ref>نگاه کنید به ~~شيخ انصاري، مرتضي، المكاسب،~~ ص۱۷۷.</ref>		* '''هشدار دادن به مردم''': غیبت برای دور کردن [[مؤمن\|مؤمنان]] از خطر، [[جایز]] شمرده شده است. برای نمونه، اگر شخصی ادعای [[راه‌های تبدیل علم به ایمان\|فقیه]] و عالم بودن می‌کند، در جالی که شایستگی و علم کافی برای [[راه‌های تبدیل علم به ایمان\|فقاهت]] ندارد، جایز است انسان مردم را به کاستی‌های او آگاه کند.<ref>نگاه کنید به شیخ انصاری، مرتضی، المکاسب، ص۱۷۷.</ref>

	* '''راهنمایی مشورت کننده''': اگر کسی برای [[ازدواج]] با فردی با انسان [[مشورت]] کند، و انسان در آن فرد یا خانواده‌اش از عیبی آگاه است، باید بازگو کند؛ البته واجب است به گفتن همان عیب اکتفا کرده و در مورد عیب‌هایی که ربطی به ازدواج ندارد سکوت کند.<ref>نگاه کنید به ~~شيخ انصاري، مرتضي، المكاسب،~~ قم، دار الذخائر، چاپ اول، ۱۴۱۱، ص۱۷۶.</ref>		* '''راهنمایی مشورت کننده''': اگر کسی برای [[ازدواج]] با فردی با انسان [[مشورت]] کند، و انسان در آن فرد یا خانواده‌اش از عیبی آگاه است، باید بازگو کند؛ البته واجب است به گفتن همان عیب اکتفا کرده و در مورد عیب‌هایی که ربطی به ازدواج ندارد سکوت کند.<ref>نگاه کنید به شیخ انصاری، مرتضی، المکاسب، قم، دار الذخائر، چاپ اول، ۱۴۱۱، ص۱۷۶.</ref>

	* '''شهادت دادن''': ~~كسي~~ در جامعه، [[حرام\|فعل ~~حرامي~~]] ~~مرتكب~~ شده و ~~مي‎خواهند~~ او را [[~~محاكمه~~]] ~~كنند؛~~ اگر ~~شخصي~~ شاهد جرم او ~~بوده‎~~ و از او ~~براي~~ [[شهادت دادن]] کمک خواسته‌اند، جایز است نسبت به جرم او شهادت دهد.<ref>~~نراقي،~~ ملا محمد ~~مهدي،~~ علم اخلاق ~~اسلامي،~~ ترجمه جامع السعادات، ترجمه ~~سيد~~ جلال ~~الدين مجتبوي،~~ انتشارات ~~حكمت،~~ چاپ چهارم، ۱۳۷۷، ج۲، ص۴۱۴.</ref>		* '''شهادت دادن''': کسی در جامعه، [[حرام\|فعل حرامی]] مرتکب شده و می‌خواهند او را [[محاکمه]] کنند؛ اگر شخصی شاهد جرم او بوده و از او برای [[شهادت دادن]] کمک خواسته‌اند، جایز است نسبت به جرم او شهادت دهد.<ref>نراقی، ملا محمد مهدی، علم اخلاق اسلامی، ترجمه جامع السعادات، ترجمه سید جلال الدین مجتبوی، انتشارات حکمت، چاپ چهارم، ۱۳۷۷، ج۲، ص۴۱۴.</ref>

	* '''بیان دلایل فسق شاهد''': اگر انسان ببیند شخص [[فاسق\|فاسقی]]، [[روایت\|روایتی]] نقل می‌کند یا در دادگاه بر امری شهادت می‌دهد، باید برای حفظ حقوق [[مسلمان\|مسلمانان]] و [[احکام\|احکام شرع]]، مواردی را که فسق او را ثابت می‌کند بیان کند.		* '''بیان دلایل فسق شاهد''': اگر انسان ببیند شخص [[فاسق\|فاسقی]]، [[روایت\|روایتی]] نقل می‌کند یا در دادگاه بر امری شهادت می‌دهد، باید برای حفظ حقوق [[مسلمان\|مسلمانان]] و [[احکام\|احکام شرع]]، مواردی را که فسق او را ثابت می‌کند بیان کند.

	* '''غیبت متجاهر به فسق''': [[فاسق\|فاسقی]] که تظاهر به فسق می‌کند، ذکر فسقش جایز است؛ مانند کسی که [[نماز]] نمی‌خواند و نماز نخواندنش را آشکارا اعلام می‌کند. البته گفتن عیب‌های مخفیِ چنین شخصی، غیبت بوده و جایز نیست. بر اساس [[روایت\|روایتی]] از [[امام صادق(ع)]] فاسقی که فسقش را آشکار کند، احترام نداشته و غیبت او جایز است.<ref>نگاه کنید به علم اخلاق ~~اسلامي،~~ ص۴۱۵.</ref>		* '''غیبت متجاهر به فسق''': [[فاسق\|فاسقی]] که تظاهر به فسق می‌کند، ذکر فسقش جایز است؛ مانند کسی که [[نماز]] نمی‌خواند و نماز نخواندنش را آشکارا اعلام می‌کند. البته گفتن عیب‌های مخفیِ چنین شخصی، غیبت بوده و جایز نیست. بر اساس [[روایت\|روایتی]] از [[امام صادق(ع)]] فاسقی که فسقش را آشکار کند، احترام نداشته و غیبت او جایز است.<ref>نگاه کنید به علم اخلاق اسلامی، ص۴۱۵.</ref>

	* '''شهرت به لقب''': اگر کسی به اسم یا لقبی معروف باشد که بیانگر عیب او است و برای شناساندن او راه دیگری نباشد، گفتن آن اسم یا لقب اشکال ندارد. مانند لقب‌های اَعْرَج (کسی که به علت نقص پا، هنگام راه رفتن متمایل به چپ و راست می‌شود) و اَشْتَر (کسی که لب پایینش شکافته است).<ref>نگاه کنید به ~~نراقي،~~ ملا محمد ~~مهدي،~~ علم اخلاق ~~اسلامي،~~ ج۲، ص۴۱۵.</ref> بر پایه روایتی، امام صادق(ع) زنی با نام زینب را با لقب عطّاره حولاء خوانده؛ چرا که راه دیگری برای شناساندن او وجود نداشته است. «عطاره حولا» به زنی گفته می‌شود که چشمش لوچ (چپ) است.<ref>شبّر، سید عبدالله، کتاب الأخلاق، ترجمه محمدرضا جباران، انتشارات هجرت، قم: ۱۳۷۹ش، ص۲۴۰.</ref>		* '''شهرت به لقب''': اگر کسی به اسم یا لقبی معروف باشد که بیانگر عیب او است و برای شناساندن او راه دیگری نباشد، گفتن آن اسم یا لقب اشکال ندارد. مانند لقب‌های اَعْرَج (کسی که به علت نقص پا، هنگام راه رفتن متمایل به چپ و راست می‌شود) و اَشْتَر (کسی که لب پایینش شکافته است).<ref>نگاه کنید به نراقی، ملا محمد مهدی، علم اخلاق اسلامی، ج۲، ص۴۱۵.</ref> بر پایه روایتی، امام صادق(ع) زنی با نام زینب را با لقب عطّاره حولاء خوانده؛ چرا که راه دیگری برای شناساندن او وجود نداشته است. «عطاره حولا» به زنی گفته می‌شود که چشمش لوچ (چپ) است.<ref>شبّر، سید عبدالله، کتاب الأخلاق، ترجمه محمدرضا جباران، انتشارات هجرت، قم: ۱۳۷۹ش، ص۲۴۰.</ref>

	* سخن گفتن از فرد یا گروهی نامشخص نیز، غیبت شمرده نمی‌شود.<ref>امام ~~خميني، سيد~~ روح الله، استفتائات، دفتر انتشارات ~~اسلامي،~~ چاپ دوم، ۱۳۷۲، ج۲، ص۶۱۹.</ref>		* سخن گفتن از فرد یا گروهی نامشخص نیز، غیبت شمرده نمی‌شود.<ref>امام خمینی، سید روح الله، استفتائات، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ دوم، ۱۳۷۲، ج۲، ص۶۱۹.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

A.ahmadi در ‏۲۷ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۴۲

2022-05-27T09:42:30Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۱۲
خط ۳:		خط ۳:
	در چه مواردی غیبت جایز است؟		در چه مواردی غیبت جایز است؟
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}[[غیبت]] در برخی ~~موارد، مانند دادخواهی از [[ظالم]]~~ جایز ~~است. غیب کردنِ [[فاسق\|فاسقی]] که [[فسق\|فسقش]] را آشکار می‌کند نیز، [[جایز]]~~ شمرده شده است.		{{پاسخ}}[[غیبت]] در برخی موارد جایز شمرده شده است:

	هشدار دادن به مردم درباره خطر یک فرد، [[مشورت\|مشورت دادن]] به کسی که درخواست مشورت کرده و زیر سؤال بردن فاسقی که قرار است شهادت بدهد، از دیگر موارد جواز غیبت است. هر کدام از موارد جواز غیبت شرایطی دارد که باید رعایت شوند.		* '''دادخواهی''': یکی از موارد جواز [[غیبت]] دادخواهی است. مراد از دادخواهی این است که [[انسان]] برای گرفتن حق خود، از کسی که به او [[ظلم]] کرده، نزد کسی که می‌تواند حق او را بگیرد، غیبت کند. این جواز در صورتی است که امکان دادخواهی بدون نام بردن از ظلم کننده ممکن نباشد.<ref>نگاه کنید به نراقي، ملامهدي، جامع‎السعادات، بيروت، مؤسسه اعلمي للمطبوعات، چاپ چهارم، ص۳۲۱.</ref> در [[آیه 33 سوره مائده\|آیه]] {{قرآن\|لَا یُحِبُّ اللَّهُ الْجَهْرَ بِالسُّوءِ مِنَ الْقَوْلِ إِلَّا مَنْ ظُلِم

	== دادخواهی ==
	یکی از موارد جواز [[غیبت]] دادخواهی است. مراد از دادخواهی این است که [[انسان]] برای گرفتن حق خود، از کسی که به او [[ظلم]] کرده، نزد کسی که می‌تواند حق او را بگیرد، غیبت کند. این جواز در صورتی است که امکان دادخواهی بدون نام بردن از ظلم کننده ممکن نباشد.<ref>نگاه کنید به نراقي، ملامهدي، جامع‎السعادات، بيروت، مؤسسه اعلمي للمطبوعات، چاپ چهارم، ص۳۲۱.</ref>

	در [[آیه 33 سوره مائده\|آیه]] {{قرآن\|لَا یُحِبُّ اللَّهُ الْجَهْرَ بِالسُّوءِ مِنَ الْقَوْلِ إِلَّا مَنْ ظُلِم
	\| سوره = نساء		\| سوره = نساء
	\| آیه = ۱۴۸		\| آیه = ۱۴۸
خط ۱۶:		خط ۱۱:
	}} به این مطلب اشاره شده است.		}} به این مطلب اشاره شده است.

	== اصلاح جامعه ==		* '''اصلاح جامعه''': اگر اصلاح جامعه و رفع [[منکر]]، نياز به [[غيبت]] از شخص يا مجموعه‌اي دارد، جايز است اين کار انجام شود؛ برای نمونه، اگر خانه فسادي پيدا شد، مي‌توان با گزارش به نيروي انتظامي و يا از طريق بازگو کردن آن به مردم جلو آن را گرفت.<ref>مهدوي كني، نقطه‎هاي آغاز در اخلاق عملي، دفتر نشر فرهنگ اسلامي، چاپ هفتم، ۱۳۷۶، ص۲۰۳.</ref>
	اگر اصلاح جامعه و رفع [[منکر]]، نياز به [[غيبت]] از شخص يا مجموعه‌اي دارد، جايز است اين کار انجام شود؛ برای نمونه، اگر خانه فسادي پيدا شد، مي‌توان با گزارش به نيروي انتظامي و يا از طريق بازگو کردن آن به مردم جلو آن را گرفت.<ref>مهدوي كني، نقطه‎هاي آغاز در اخلاق عملي، دفتر نشر فرهنگ اسلامي، چاپ هفتم، ۱۳۷۶، ص۲۰۳~~.</ref>~~

	~~== هشدار دادن به مردم ==~~
	غیبت برای دور کردن [[مؤمن\|مؤمنان]] از خطر، [[جایز]] شمرده شده است. برای نمونه، اگر شخصی ادعای [[راه‌های تبدیل علم به ایمان\|فقیه]] و عالم بودن می‌کند، در جالی که شایستگی و علم کافی برای [[راه‌های تبدیل علم به ایمان\|فقاهت]] ندارد، جایز است انسان مردم را به کاستی‌های او آگاه کند.<ref>نگاه کنید به شيخ انصاري، مرتضي، المكاسب، ص۱۷۷.</ref>

	~~== راهنمایی مشورت کننده ==~~		* '''هشدار دادن به مردم''': غیبت برای دور کردن [[مؤمن\|مؤمنان]] از خطر، [[جایز]] شمرده شده است. برای نمونه، اگر شخصی ادعای [[راه‌های تبدیل علم به ایمان\|فقیه]] و عالم بودن می‌کند، در جالی که شایستگی و علم کافی برای [[راه‌های تبدیل علم به ایمان\|فقاهت]] ندارد، جایز است انسان مردم را به کاستی‌های او آگاه کند.<ref>نگاه کنید به شيخ انصاري، مرتضي، المكاسب، ص۱۷۷.</ref>
	~~اگر کسی~~ برای [[~~ازدواج~~]] ~~با فردی با انسان~~ [[~~مشورت~~]] ~~کند، و انسان در آن فرد یا خانواده‌اش از عیبی آگاه است، باید بازگو کند؛ البته واجب~~ است به ~~گفتن همان عیب اکتفا کرده~~ و در ~~مورد عیب‌هایی~~ که ~~ربطی~~ به ~~ازدواج ندارد سکوت~~ کند.<ref>نگاه کنید به شيخ انصاري، مرتضي، المكاسب، ~~قم، دار الذخائر، چاپ اول، ۱۴۱۱، ص۱۷۶~~.</ref>

	~~== شهادت دادن ==~~		* '''راهنمایی مشورت کننده''': اگر کسی برای [[ازدواج]] با فردی با انسان [[مشورت]] کند، و انسان در آن فرد یا خانواده‌اش از عیبی آگاه است، باید بازگو کند؛ البته واجب است به گفتن همان عیب اکتفا کرده و در مورد عیب‌هایی که ربطی به ازدواج ندارد سکوت کند.<ref>نگاه کنید به شيخ انصاري، مرتضي، المكاسب، قم، دار الذخائر، چاپ اول، ۱۴۱۱، ص۱۷۶.</ref>
	~~كسي در جامعه،~~ [[~~حرام\|فعل حرامي~~]] ~~مرتكب شده و مي‎خواهند او را~~ [[~~محاكمه~~]] ~~كنند؛ اگر شخصي شاهد جرم او بوده‎~~ و از ~~او براي [[شهادت دادن]] کمک خواسته‌اند، جایز~~ است ~~نسبت~~ به ~~جرم او شهادت دهد~~.<ref>~~نراقي، ملا محمد مهدي، علم اخلاق اسلامي، ترجمه جامع السعادات، ترجمه سيد جلال الدين مجتبوي، انتشارات حكمت،~~ چاپ ~~چهارم، ۱۳۷۷، ج۲، ص۴۱۴~~.</ref>

	~~== بیان دلایل فسق شاهد ==~~		* '''شهادت دادن''': كسي در جامعه، [[حرام\|فعل حرامي]] مرتكب شده و مي‎خواهند او را [[محاكمه]] كنند؛ اگر شخصي شاهد جرم او بوده‎ و از او براي [[شهادت دادن]] کمک خواسته‌اند، جایز است نسبت به جرم او شهادت دهد.<ref>نراقي، ملا محمد مهدي، علم اخلاق اسلامي، ترجمه جامع السعادات، ترجمه سيد جلال الدين مجتبوي، انتشارات حكمت، چاپ چهارم، ۱۳۷۷، ج۲، ص۴۱۴.</ref>
	~~اگر انسان ببیند شخص~~ [[~~فاسق~~\|~~فاسقی~~]]، [[~~روایت\|روایتی]] نقل می‌کند یا در دادگاه بر امری شهادت می‌دهد، باید برای حفظ حقوق [[مسلمان\|مسلمانان~~]] و [[~~احکام\|احکام شرع~~]]~~، مواردی را که فسق~~ او ~~را ثابت می‌کند بیان کند~~.

	~~== غیبت متجاهر به~~ فسق ==		* '''بیان دلایل فسق شاهد''': اگر انسان ببیند شخص [[فاسق\|فاسقی]]، [[روایت\|روایتی]] نقل می‌کند یا در دادگاه بر امری شهادت می‌دهد، باید برای حفظ حقوق [[مسلمان\|مسلمانان]] و [[احکام\|احکام شرع]]، مواردی را که فسق او را ثابت می‌کند بیان کند.
	[[فاسق\|فاسقی]] ~~که تظاهر به فسق می‌کند، ذکر فسقش جایز است؛ مانند کسی که~~ [[~~نماز~~]] ~~نمی‌خواند و نماز نخواندنش را آشکارا اعلام~~ می‌کند~~. البته گفتن عیب‌های مخفیِ چنین شخصی، غیبت بوده و جایز نیست.~~ بر ~~اساس~~ [[~~روایت~~\|~~روایتی~~]] از [[~~امام صادق(ع)~~]] ~~فاسقی~~ که ~~فسقش~~ را ~~آشکار کند، احترام نداشته و غیبت او جایز است.<ref>نگاه کنید به علم اخلاق اسلامي، ص۴۱۵~~.~~</ref>~~

	~~== شهرت~~ به ~~لقب ==~~		* '''غیبت متجاهر به فسق''': [[فاسق\|فاسقی]] که تظاهر به فسق می‌کند، ذکر فسقش جایز است؛ مانند کسی که [[نماز]] نمی‌خواند و نماز نخواندنش را آشکارا اعلام می‌کند. البته گفتن عیب‌های مخفیِ چنین شخصی، غیبت بوده و جایز نیست. بر اساس [[روایت\|روایتی]] از [[امام صادق(ع)]] فاسقی که فسقش را آشکار کند، احترام نداشته و غیبت او جایز است.<ref>نگاه کنید به علم اخلاق اسلامي، ص۴۱۵.</ref>
	~~اگر~~ کسی ~~به اسم یا لقبی معروف باشد~~ که ~~بیانگر عیب او است~~ و ~~برای شناساندن او راه دیگری نباشد،~~ گفتن ~~آن اسم یا لقب اشکال ندارد~~. ~~مانند لقب‌های اَعْرَج~~ (~~کسی~~ که ~~به علت نقص پا، هنگام راه رفتن متمایل به چپ~~ و ~~راست می‌شود) و اَشْتَر (کسی که لب پایینش شکافته~~ است).<ref>نگاه کنید به ~~نراقي، ملا محمد مهدي،~~ علم اخلاق اسلامي، ~~ج۲،~~ ص۴۱۵.</ref>

	بر پایه روایتی، امام صادق(ع) زنی با نام زینب را با لقب عطّاره حولاء خوانده؛ چرا که راه دیگری برای شناساندن او وجود نداشته است. «عطاره حولا» به زنی گفته می‌شود که چشمش لوچ (چپ) است.<ref>شبّر، سید عبدالله، کتاب الأخلاق، ترجمه محمدرضا جباران، انتشارات هجرت، قم: ۱۳۷۹ش، ص۲۴۰.</ref>		* '''شهرت به لقب''': اگر کسی به اسم یا لقبی معروف باشد که بیانگر عیب او است و برای شناساندن او راه دیگری نباشد، گفتن آن اسم یا لقب اشکال ندارد. مانند لقب‌های اَعْرَج (کسی که به علت نقص پا، هنگام راه رفتن متمایل به چپ و راست می‌شود) و اَشْتَر (کسی که لب پایینش شکافته است).<ref>نگاه کنید به نراقي، ملا محمد مهدي، علم اخلاق اسلامي، ج۲، ص۴۱۵.</ref> بر پایه روایتی، امام صادق(ع) زنی با نام زینب را با لقب عطّاره حولاء خوانده؛ چرا که راه دیگری برای شناساندن او وجود نداشته است. «عطاره حولا» به زنی گفته می‌شود که چشمش لوچ (چپ) است.<ref>شبّر، سید عبدالله، کتاب الأخلاق، ترجمه محمدرضا جباران، انتشارات هجرت، قم: ۱۳۷۹ش، ص۲۴۰.</ref>

	سخن گفتن از فرد یا گروهی نامشخص نیز، غیبت شمرده نمی‌شود.<ref>امام خميني، سيد روح الله، استفتائات، دفتر انتشارات اسلامي، چاپ دوم، ۱۳۷۲، ج۲، ص۶۱۹.</ref>		* سخن گفتن از فرد یا گروهی نامشخص نیز، غیبت شمرده نمی‌شود.<ref>امام خميني، سيد روح الله، استفتائات، دفتر انتشارات اسلامي، چاپ دوم، ۱۳۷۲، ج۲، ص۶۱۹.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

A.rezapour در ‏۵ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۱۰

2022-05-05T09:10:41Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۴۰
خط ۵:		خط ۵:
	{{پاسخ}}[[غیبت]] در برخی موارد، مانند دادخواهی از [[ظالم]] جایز است. غیب کردنِ [[فاسق\|فاسقی]] که [[فسق\|فسقش]] را آشکار می‌کند نیز، [[جایز]] شمرده شده است.		{{پاسخ}}[[غیبت]] در برخی موارد، مانند دادخواهی از [[ظالم]] جایز است. غیب کردنِ [[فاسق\|فاسقی]] که [[فسق\|فسقش]] را آشکار می‌کند نیز، [[جایز]] شمرده شده است.

	هشدار دادن به مردم درباره خطر یک فرد، [[مشورت\|مشورت دادن]] به کسی که درخواست مشورت کرده و زیر سؤال بردن فاسقی که قرار است شهادت بدهد، از دیگر موارد جواز غیبت است.		هشدار دادن به مردم درباره خطر یک فرد، [[مشورت\|مشورت دادن]] به کسی که درخواست مشورت کرده و زیر سؤال بردن فاسقی که قرار است شهادت بدهد، از دیگر موارد جواز غیبت است. هر کدام از موارد جواز غیبت شرایطی دارد که باید رعایت شوند.

	هر کدام از موارد جواز غیبت شرایطی دارد که باید رعایت شوند.

	== دادخواهی ==		== دادخواهی ==

Nazarzadeh: جایگزینی متن - '|شاخه فرعی' به '| شاخه فرعی'

2021-03-18T11:54:15Z

جایگزینی متن - '|شاخه فرعی' به '| شاخه فرعی'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ مارس ۲۰۲۱، ساعت ۱۵:۲۴
خط ۴۷:		خط ۴۷:
	{{شاخه		{{شاخه
	\| شاخه اصلی = اخلاق		\| شاخه اصلی = اخلاق
	\|شاخه فرعی۱ = رذائل اخلاقی		\| شاخه فرعی۱ = رذائل اخلاقی
	\|شاخه فرعی۲ = غیبت		\| شاخه فرعی۲ = غیبت
	\|شاخه فرعی۳ =		\| شاخه فرعی۳ =
	}}		}}
	{{تکمیل مقاله		{{تکمیل مقاله

127.0.0.1: جایگزینی متن - ' | ارجاعات =' به ' | ارجاعات = | بازبینی نویسنده = '

2021-03-07T11:30:40Z

جایگزینی متن - ' | ارجاعات =' به ' | ارجاعات = | بازبینی نویسنده = '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ مارس ۲۰۲۱، ساعت ۱۵:۰۰
خط ۶۰:		خط ۶۰:
	\| تغییر مسیر = شد		\| تغییر مسیر = شد
	\| ارجاعات =		\| ارجاعات =
			\| بازبینی نویسنده =
	\| بازبینی =		\| بازبینی =
	\| تکمیل =		\| تکمیل =

A.ahmadi: تقویت

2020-11-29T05:59:42Z

تقویت

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ نوامبر ۲۰۲۰، ساعت ۰۹:۲۹
خط ۱۰:		خط ۱۰:

	== دادخواهی ==		== دادخواهی ==
	یکی از موارد جواز [[غیبت]] دادخواهی است. مراد از دادخواهی این است که [[انسان]] برای گرفتن حق خود، از کسی که به او [[ظلم]] کرده، نزد کسی که می‌تواند حق او را بگیرد، غیبت کند. این جواز در صورتی است که امکان دادخواهی بدون نام بردن از ظلم کننده ممکن نباشد.		یکی از موارد جواز [[غیبت]] دادخواهی است. مراد از دادخواهی این است که [[انسان]] برای گرفتن حق خود، از کسی که به او [[ظلم]] کرده، نزد کسی که می‌تواند حق او را بگیرد، غیبت کند. این جواز در صورتی است که امکان دادخواهی بدون نام بردن از ظلم کننده ممکن نباشد.<ref>نگاه کنید به نراقي، ملامهدي، جامع‎السعادات، بيروت، مؤسسه اعلمي للمطبوعات، چاپ چهارم، ص۳۲۱.</ref>

	در [[آیه 33 سوره مائده\|آیه]] {{قرآن\|لَا یُحِبُّ اللَّهُ الْجَهْرَ بِالسُّوءِ مِنَ الْقَوْلِ إِلَّا مَنْ ظُلِم		در [[آیه 33 سوره مائده\|آیه]] {{قرآن\|لَا یُحِبُّ اللَّهُ الْجَهْرَ بِالسُّوءِ مِنَ الْقَوْلِ إِلَّا مَنْ ظُلِم
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	\| ترجمه = خدا افشای بدی‌های دیگران را دوست ندارد، جز برای کسی که مورد ستم قرار گرفته است.		\| ترجمه = خدا افشای بدی‌های دیگران را دوست ندارد، جز برای کسی که مورد ستم قرار گرفته است.
	}} به این مطلب اشاره شده است.		}} به این مطلب اشاره شده است.

			== اصلاح جامعه ==
			اگر اصلاح جامعه و رفع [[منکر]]، نياز به [[غيبت]] از شخص يا مجموعه‌اي دارد، جايز است اين کار انجام شود؛ برای نمونه، اگر خانه فسادي پيدا شد، مي‌توان با گزارش به نيروي انتظامي و يا از طريق بازگو کردن آن به مردم جلو آن را گرفت.<ref>مهدوي كني، نقطه‎هاي آغاز در اخلاق عملي، دفتر نشر فرهنگ اسلامي، چاپ هفتم، ۱۳۷۶، ص۲۰۳.</ref>

	== هشدار دادن به مردم ==		== هشدار دادن به مردم ==
	غیبت برای دور کردن [[مؤمن\|مؤمنان]] از خطر، [[جایز]] شمرده شده است. برای نمونه، اگر شخصی ادعای [[راه‌های تبدیل علم به ایمان\|فقیه]] و عالم بودن می‌کند، در جالی که شایستگی و علم کافی برای [[راه‌های تبدیل علم به ایمان\|فقاهت]] ندارد، جایز است انسان مردم را به کاستی‌های او آگاه کند.		غیبت برای دور کردن [[مؤمن\|مؤمنان]] از خطر، [[جایز]] شمرده شده است. برای نمونه، اگر شخصی ادعای [[راه‌های تبدیل علم به ایمان\|فقیه]] و عالم بودن می‌کند، در جالی که شایستگی و علم کافی برای [[راه‌های تبدیل علم به ایمان\|فقاهت]] ندارد، جایز است انسان مردم را به کاستی‌های او آگاه کند.<ref>نگاه کنید به شيخ انصاري، مرتضي، المكاسب، ص۱۷۷.</ref>

	== ~~نصیحت~~ مشورت کننده ==		== راهنمایی مشورت کننده ==
	اگر کسی برای [[ازدواج]] با فردی با انسان [[مشورت]] کند، و انسان در آن فرد یا خانواده‌اش از عیبی آگاه است، باید بازگو کند؛ البته واجب است به گفتن همان عیب اکتفا کرده و در مورد عیب‌هایی که ربطی به ازدواج ندارد سکوت کند.		اگر کسی برای [[ازدواج]] با فردی با انسان [[مشورت]] کند، و انسان در آن فرد یا خانواده‌اش از عیبی آگاه است، باید بازگو کند؛ البته واجب است به گفتن همان عیب اکتفا کرده و در مورد عیب‌هایی که ربطی به ازدواج ندارد سکوت کند.<ref>نگاه کنید به شيخ انصاري، مرتضي، المكاسب، قم، دار الذخائر، چاپ اول، ۱۴۱۱، ص۱۷۶.</ref>

	== ~~زیر سؤال بردن~~ شاهد ~~فاسق~~ ==		== شهادت دادن ==
			كسي در جامعه، [[حرام\|فعل حرامي]] مرتكب شده و مي‎خواهند او را [[محاكمه]] كنند؛ اگر شخصي شاهد جرم او بوده‎ و از او براي [[شهادت دادن]] کمک خواسته‌اند، جایز است نسبت به جرم او شهادت دهد.<ref>نراقي، ملا محمد مهدي، علم اخلاق اسلامي، ترجمه جامع السعادات، ترجمه سيد جلال الدين مجتبوي، انتشارات حكمت، چاپ چهارم، ۱۳۷۷، ج۲، ص۴۱۴.</ref>

			== بیان دلایل فسق شاهد ==
	اگر انسان ببیند شخص [[فاسق\|فاسقی]]، [[روایت\|روایتی]] نقل می‌کند یا در دادگاه بر امری شهادت می‌دهد، باید برای حفظ حقوق [[مسلمان\|مسلمانان]] و [[احکام\|احکام شرع]]، مواردی را که فسق او را ثابت می‌کند بیان کند.		اگر انسان ببیند شخص [[فاسق\|فاسقی]]، [[روایت\|روایتی]] نقل می‌کند یا در دادگاه بر امری شهادت می‌دهد، باید برای حفظ حقوق [[مسلمان\|مسلمانان]] و [[احکام\|احکام شرع]]، مواردی را که فسق او را ثابت می‌کند بیان کند.

	== فسق ==		== غیبت متجاهر به فسق ==
	[[فاسق\|فاسقی]] که تظاهر به فسق می‌کند، ذکر فسقش جایز است؛ مانند کسی که [[نماز]] نمی‌خواند و نماز نخواندنش را آشکارا اعلام می‌کند. البته گفتن عیب‌های مخفیِ چنین شخصی، غیبت بوده و جایز نیست. بر اساس [[روایت\|روایتی]] از [[امام صادق(ع)]] فاسقی که فسقش را آشکار کند، احترام نداشته و غیبت او جایز است.		[[فاسق\|فاسقی]] که تظاهر به فسق می‌کند، ذکر فسقش جایز است؛ مانند کسی که [[نماز]] نمی‌خواند و نماز نخواندنش را آشکارا اعلام می‌کند. البته گفتن عیب‌های مخفیِ چنین شخصی، غیبت بوده و جایز نیست. بر اساس [[روایت\|روایتی]] از [[امام صادق(ع)]] فاسقی که فسقش را آشکار کند، احترام نداشته و غیبت او جایز است.<ref>نگاه کنید به علم اخلاق اسلامي، ص۴۱۵.</ref>

	== شهرت به لقب ==		== شهرت به لقب ==
	اگر کسی به اسم یا لقبی معروف باشد که بیانگر عیب او است و برای شناساندن او راه دیگری نباشد، گفتن آن اسم یا لقب اشکال ندارد. مانند لقب‌های اَعْرَج (کسی که به علت نقص پا، هنگام راه رفتن متمایل به چپ و راست می‌شود) و اَشْتَر (کسی که لب پایینش شکافته است).		اگر کسی به اسم یا لقبی معروف باشد که بیانگر عیب او است و برای شناساندن او راه دیگری نباشد، گفتن آن اسم یا لقب اشکال ندارد. مانند لقب‌های اَعْرَج (کسی که به علت نقص پا، هنگام راه رفتن متمایل به چپ و راست می‌شود) و اَشْتَر (کسی که لب پایینش شکافته است).<ref>نگاه کنید به نراقي، ملا محمد مهدي، علم اخلاق اسلامي، ج۲، ص۴۱۵.</ref>

	بر پایه روایتی، امام صادق(ع) زنی با نام زینب را با لقب عطّاره حولاء خوانده؛ چرا که راه دیگری برای شناساندن او وجود نداشته است. «عطاره حولا» به زنی گفته می‌شود که چشمش لوچ (چپ) است.<ref>شبّر، سید عبدالله، کتاب الأخلاق، ترجمه محمدرضا جباران، انتشارات هجرت، قم: ۱۳۷۹ش، ص۲۴۰.</ref>		بر پایه روایتی، امام صادق(ع) زنی با نام زینب را با لقب عطّاره حولاء خوانده؛ چرا که راه دیگری برای شناساندن او وجود نداشته است. «عطاره حولا» به زنی گفته می‌شود که چشمش لوچ (چپ) است.<ref>شبّر، سید عبدالله، کتاب الأخلاق، ترجمه محمدرضا جباران، انتشارات هجرت، قم: ۱۳۷۹ش، ص۲۴۰.</ref>

			سخن گفتن از فرد یا گروهی نامشخص نیز، غیبت شمرده نمی‌شود.<ref>امام خميني، سيد روح الله، استفتائات، دفتر انتشارات اسلامي، چاپ دوم، ۱۳۷۲، ج۲، ص۶۱۹.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

A.ahmadi در ‏۲۸ نوامبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۲:۱۴

2020-11-28T12:14:23Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ نوامبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۵:۴۴
خط ۴۴:		خط ۴۴:
	}}		}}
	{{تکمیل مقاله		{{تکمیل مقاله
	\| شناسه =		\| شناسه = شد
	\| تیترها =		\| تیترها = شد
	\| ویرایش =		\| ویرایش = شد
	\| لینک‌دهی =		\| لینک‌دهی = ٔ
	\| ناوبری =		\| ناوبری =
	\| نمایه =		\| نمایه =
	\| تغییر مسیر =		\| تغییر مسیر = شد
	\| ارجاعات =		\| ارجاعات =
	\| بازبینی =		\| بازبینی =
	\| تکمیل =		\| تکمیل =
	\| اولویت =		\| اولویت = ب
	\| کیفیت =		\| کیفیت = د
	}}		}}
	{{پایان متن}}		{{پایان متن}}

A.ahmadi در ‏۲۸ نوامبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۲:۱۳

2020-11-28T12:13:36Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ نوامبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۵:۴۳
خط ۳:		خط ۳:
	در چه مواردی غیبت جایز است؟		در چه مواردی غیبت جایز است؟
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}[[غیبت]] در برخی موارد، مانند دادخواهی از [[ظالم]] جایز است. غیب کردنِ [[فاسق\|فاسقی]] که [[فسق\|فسقش]] را آشکار می‌کند نیز، [[جایز]] شمرده شده است.

			هشدار دادن به مردم درباره خطر یک فرد، [[مشورت\|مشورت دادن]] به کسی که درخواست مشورت کرده و زیر سؤال بردن فاسقی که قرار است شهادت بدهد، از دیگر موارد جواز غیبت است.

			هر کدام از موارد جواز غیبت شرایطی دارد که باید رعایت شوند.

	== دادخواهی ==		== دادخواهی ==
	غیبت ~~کردن برای~~ دادخواهی ~~را جایز دانسته‌اند~~. مراد از دادخواهی این است که انسان برای گرفتن حق خود، از کسی که به او ظلم کرده، نزد کسی که می‌تواند حق او را بگیرد، غیبت کند. این جواز در صورتی است که امکان دادخواهی بدون نام بردن از ظلم کننده ممکن نباشد.		یکی از موارد جواز [[غیبت]] دادخواهی است. مراد از دادخواهی این است که [[انسان]] برای گرفتن حق خود، از کسی که به او [[ظلم]] کرده، نزد کسی که می‌تواند حق او را بگیرد، غیبت کند. این جواز در صورتی است که امکان دادخواهی بدون نام بردن از ظلم کننده ممکن نباشد.

	در آیه {{قرآن\|لَا یُحِبُّ اللَّهُ الْجَهْرَ بِالسُّوءِ مِنَ الْقَوْلِ إِلَّا مَنْ ظُلِم		در [[آیه 33 سوره مائده\|آیه]] {{قرآن\|لَا یُحِبُّ اللَّهُ الْجَهْرَ بِالسُّوءِ مِنَ الْقَوْلِ إِلَّا مَنْ ظُلِم
	\| سوره = نساء		\| سوره = نساء
	\| آیه = ۱۴۸		\| آیه = ۱۴۸
خط ۱۴:		خط ۱۸:
	}} به این مطلب اشاره شده است.		}} به این مطلب اشاره شده است.

	== هشدار دادن به مردم ~~از خطر~~ ==		== هشدار دادن به مردم ==
	غیبت برای دور کردن مؤمنان از خطر، جایز شمرده شده است. برای نمونه، اگر شخصی ادعای فقیه و عالم بودن می‌کند، در جالی که شایستگی و علم کافی برای فقاهت ندارد، جایز است انسان مردم را به کاستی‌های او آگاه کند.		غیبت برای دور کردن [[مؤمن\|مؤمنان]] از خطر، [[جایز]] شمرده شده است. برای نمونه، اگر شخصی ادعای [[راه‌های تبدیل علم به ایمان\|فقیه]] و عالم بودن می‌کند، در جالی که شایستگی و علم کافی برای [[راه‌های تبدیل علم به ایمان\|فقاهت]] ندارد، جایز است انسان مردم را به کاستی‌های او آگاه کند.

	== نصیحت مشورت کننده ==		== نصیحت مشورت کننده ==
	اگر کسی برای ازدواج با فردی با انسان مشورت کند، و انسان در آن فرد یا خانواده‌اش عیبی ~~سراغ دارد،~~ باید بازگو کند؛ البته واجب است به گفتن همان عیب اکتفا کرده و در مورد عیب‌هایی که ربطی به ازدواج ندارد سکوت کند.		اگر کسی برای [[ازدواج]] با فردی با انسان [[مشورت]] کند، و انسان در آن فرد یا خانواده‌اش از عیبی آگاه است، باید بازگو کند؛ البته واجب است به گفتن همان عیب اکتفا کرده و در مورد عیب‌هایی که ربطی به ازدواج ندارد سکوت کند.

	== زیر سؤال بردن شاهد فاسق ==		== زیر سؤال بردن شاهد فاسق ==
	~~هنگامی که~~ انسان ببیند شخص فاسقی روایتی نقل می‌کند یا در دادگاه بر امری شهادت می‌دهد، باید برای حفظ حقوق مسلمانان و احکام ~~شرع،~~ مواردی را که فسق او را ثابت می‌کند بیان کند.		اگر انسان ببیند شخص [[فاسق\|فاسقی]]، [[روایت\|روایتی]] نقل می‌کند یا در دادگاه بر امری شهادت می‌دهد، باید برای حفظ حقوق [[مسلمان\|مسلمانان]] و [[احکام\|احکام شرع]]، مواردی را که فسق او را ثابت می‌کند بیان کند.

	== فسق ==		== فسق ==
	فاسقی که تظاهر به فسق ~~می‌کند~~ ذکر فسقش جایز ~~است. برای نمونه،~~ نماز نمی‌خواند و نماز نخواندنش را آشکارا اعلام ~~می‌کند؛~~ البته گفتن عیب‌های ~~مخفی~~ چنین ~~شخصی نیز،~~ غیبت بوده و جایز نیست. بر اساس روایتی از امام صادق(ع) فاسقی که فسقش را آشکار کند، احترام نداشته و غیبت او جایز است.		[[فاسق\|فاسقی]] که تظاهر به فسق می‌کند، ذکر فسقش جایز است؛ مانند کسی که [[نماز]] نمی‌خواند و نماز نخواندنش را آشکارا اعلام می‌کند. البته گفتن عیب‌های مخفیِ چنین شخصی، غیبت بوده و جایز نیست. بر اساس [[روایت\|روایتی]] از [[امام صادق(ع)]] فاسقی که فسقش را آشکار کند، احترام نداشته و غیبت او جایز است.

	== ~~اشتهار~~ به لقب ==		== شهرت به لقب ==
	اگر کسی به اسم یا لقبی معروف باشد که بیانگر عیب او است و برای شناساندن او راه دیگری نباشد، گفتن آن اسم یا لقب اشکال ندارد. مانند لقب‌های ~~أعرج~~ (کسی ~~است~~ که به علت نقص پا، هنگام راه رفتن متمایل به چپ و راست می‌شود) و ~~اشتر~~ (کسی ~~است~~ که لب پایینش شکافته است).		اگر کسی به اسم یا لقبی معروف باشد که بیانگر عیب او است و برای شناساندن او راه دیگری نباشد، گفتن آن اسم یا لقب اشکال ندارد. مانند لقب‌های اَعْرَج (کسی که به علت نقص پا، هنگام راه رفتن متمایل به چپ و راست می‌شود) و اَشْتَر (کسی که لب پایینش شکافته است).

	بر پایه روایتی، امام صادق(ع) زنی با نام زینب را با لقب عطّاره حولاء ~~خوانده است؛~~ چرا که راه دیگری برای شناساندن او وجود نداشته است. «عطاره حولا» به زنی گفته می‌شود که چشمش لوچ (چپ) است.<ref>شبّر، سید عبدالله، کتاب الأخلاق، ترجمه محمدرضا جباران، انتشارات هجرت، قم: ۱۳۷۹ش، ص۲۴۰.</ref>		بر پایه روایتی، امام صادق(ع) زنی با نام زینب را با لقب عطّاره حولاء خوانده؛ چرا که راه دیگری برای شناساندن او وجود نداشته است. «عطاره حولا» به زنی گفته می‌شود که چشمش لوچ (چپ) است.<ref>شبّر، سید عبدالله، کتاب الأخلاق، ترجمه محمدرضا جباران، انتشارات هجرت، قم: ۱۳۷۹ش، ص۲۴۰.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

A.ahmadi در ‏۲۸ نوامبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۱:۴۷

2020-11-28T11:47:38Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ نوامبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۵:۱۷
خط ۱۴:		خط ۱۴:
	}} به این مطلب اشاره شده است.		}} به این مطلب اشاره شده است.

	== ~~برحذر داشتن~~ مردم از خطر ==		== هشدار دادن به مردم از خطر ==
	غیبت برای دور کردن مؤمنان از خطر، جایز شمرده شده است. برای نمونه، اگر شخصی ادعای فقیه و عالم بودن می‌کند، در جالی که شایستگی و علم کافی برای فقاهت ندارد، جایز است انسان مردم را به کاستی‌های او آگاه کند.		غیبت برای دور کردن مؤمنان از خطر، جایز شمرده شده است. برای نمونه، اگر شخصی ادعای فقیه و عالم بودن می‌کند، در جالی که شایستگی و علم کافی برای فقاهت ندارد، جایز است انسان مردم را به کاستی‌های او آگاه کند.

خط ۲۰:		خط ۲۰:
	اگر کسی برای ازدواج با فردی با انسان مشورت کند، و انسان در آن فرد یا خانواده‌اش عیبی سراغ دارد، باید بازگو کند؛ البته واجب است به گفتن همان عیب اکتفا کرده و در مورد عیب‌هایی که ربطی به ازدواج ندارد سکوت کند.		اگر کسی برای ازدواج با فردی با انسان مشورت کند، و انسان در آن فرد یا خانواده‌اش عیبی سراغ دارد، باید بازگو کند؛ البته واجب است به گفتن همان عیب اکتفا کرده و در مورد عیب‌هایی که ربطی به ازدواج ندارد سکوت کند.

	== ~~جرح~~ شاهد ~~یا راوی~~ ==		== زیر سؤال بردن شاهد فاسق ==
	هنگامی که انسان ببیند شخص فاسقی روایتی نقل می‌کند یا در دادگاه بر امری شهادت می‌دهد، باید برای حفظ حقوق مسلمانان و احکام شرع، مواردی را که فسق او را ثابت می‌کند بیان کند.		هنگامی که انسان ببیند شخص فاسقی روایتی نقل می‌کند یا در دادگاه بر امری شهادت می‌دهد، باید برای حفظ حقوق مسلمانان و احکام شرع، مواردی را که فسق او را ثابت می‌کند بیان کند.