محزون بودن در اعیاد در زمان غیبت - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazarzadeh: جایگزینی متن - ' | بازبینی نویسنده =↵ | بازبینی =شد' به ' | ارزیابی کمی = | ارزیابی کیفی = '

2024-10-11T08:56:01Z

جایگزینی متن - ' | بازبینی نویسنده =↵ | بازبینی =شد' به ' | ارزیابی کمی = | ارزیابی کیفی = '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۲۶
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	\| تغییر مسیر =		\| تغییر مسیر =
	\| ارجاعات =		\| ارجاعات =
	\| ~~بازبینی نویسنده~~ =		\| ارزیابی کمی =
	\| ~~بازبینی~~ =شد		\| ارزیابی کیفی =
	\| تکمیل =		\| تکمیل =
	\| اولویت =ج		\| اولویت =ج

Rezapour: Rezapour صفحهٔ در زمان غیبت محزون بودن در اعیاد را به محزون بودن در اعیاد در زمان غیبت منتقل کرد

2023-05-09T12:38:30Z

Rezapour صفحهٔ در زمان غیبت محزون بودن در اعیاد را به محزون بودن در اعیاد در زمان غیبت منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۰۸
(بدون تفاوت)

Rezapour در ‏۹ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۳۷

2023-05-09T12:37:28Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۰۷
خط ۶:		خط ۶:
	{{درگاه\|مهدویت}}		{{درگاه\|مهدویت}}

	روایتی که ~~بگوبد~~ در زمان ~~غیبت، شیعیان در اعیاد هم~~ محزون ~~باشند~~ در ~~کتب معتبر روایی نیامده است؛ البته بر عکس،~~ روایاتی وجود دارد که شیعیان را بر شادی نیز تشویق می‌کنند و ~~شیعیان نباید~~ در ~~روزهای عید، محزون باشند~~.		روایتی که شیعیان را در زمان غیبت محزون بخواند، وجود ندارد. در مقابل، روایاتی وجود دارد که شیعیان را بر شادی نیز تشویق می‌کنند. [[امام علی(ع)]] فرمود:{{متن عربی\|إِنَّا لَنَفْرَحُ لِفَرَحِكُمْ وَ نَحْزَنُ لِحُزْنِكُمْ\|ترجمه=ما در شادمانی شما شاد و برای اندوه شما اندوهگین می‌شویم.}}<ref>موسوی اصفهانی، محمد تقی، مکیال المکارم، ج‏۱، ص‏۹۴.</ref> از این روایت به‌دست آورده‌اند که در دوران غیبت امام زمان(عج) نیز امام با شادی ما شاد و با غم‌های ما غم‌ناک است و شیعه در عصر غیبت، هم حزن دارد و هم شادی و هر کدام جایگاه خاص خود را دارند.

	[[امام ~~علی~~ (ع)]] ~~فرمود~~:~~{{متن عربی\|إِنَّا لَنَفْرَحُ لِفَرَحِكُمْ وَ نَحْزَنُ لِحُزْنِكُمْ\|ترجمه=ما در شادمانی شما شاد~~ و ~~برای اندوه شما اندوهگین می‌شویم~~.}}<ref>~~موسوی اصفهانی، محمد تقی، مکیال المکارم، ج‏۱، ص‏۹۴~~.</ref> این یعنی امروزه و در عصر غیبت نیز امام عصر با شادی ما شاد و با غم‌های ما غم‌ناک است و این بدان معناست که شیعه در عصر غیبت، هم حزن دارد و هم شادی و هر کدام جایگاه خاص خود را دارند و بر محزون بودن ما در همه زمان‌ها و در عیدها دستوری نیامده است.		البته به این نکته توجه داده شده که یکی از نشانه‌های دوستی، محزون بودن در فراق و دوری از محبوب است؛ بدیهی است که علاقمندان به امام زمان (ع) در دوران غیبت در فراق او اندوهگین هستند و این حزن و اندوه را به گونه‌های مختلفی بروز می‌دهند. [[سدیر صیرفی]] نقل می‌کند که به خدمت [[امام صادق(ع)]] رفتیم. امام را در حال گریه و ناله دیدیم که همچون مادر فرزند از دست داده، می‌گریست. در این حالت می‌گفت: مولای من! غیبت تو، خواب را از چشمانم ربوده و زمین را بر من تنگ نموده و آسایش دلم را از من گرفته است.<ref>ابن بابویه، محمد، کمال الدین، ج‏۲، باب ۳۴، ص‏۲۱.</ref>

	البته باید یادآور شد که یکی از نشانه‌های دوستی، محزون بودن در فراق و دوری از دوست و محبوب است؛ بدیهی است که علاقمندان به امام زمان (ع) در دوران غیبت در فراق او اندوهگین هستند و این حزن و اندوه را به گونه‌های مختلفی بروز می‌دهند.

	امامان معصوم نیز به خاطر غیبت امام زمان (ع) می‌گریستند به عنوان نمونه، [[سدیر صیرفی]] می‌گوید: به خدمت مولایمان [[امام صادق (ع)]] رفتیم و امام را در حال گریه و ناله دیدیم. او آنگاه حالت امام را این‌گونه تشریح می‌کند: او همچون مادر فرزند از دست داده، می‌گریست، اندوه از گونه‌های مبارکش پیدا بود و رنگ چهره‌اش تغییر کرده بود؛ اشک‌های او لباسش را خیس کرده بود و در این حالت می‌گفت: مولای من! غیبت تو، خواب را از چشمانم ربوده و زمین را بر من تنگ نموده و آسایش دلم را از من گرفته است؛ مولای من! غیبت تو، بلا و مصیبت مرا به فاجعه‌های ابدی پیوند داده است.<ref>ابن بابویه، محمد، کمال الدین، ج‏۲، باب ۳۴، ص‏۲۱.</ref>

	این روایات بیانگر این حقیقت هستند که شیعه در عصر غیبت بخاطر دوری فیزیکی از امام محزون است ولی این حزن را می‌تواند با عمل به دستورات اهل بیت (ع) و ساختن جامعه‌ای ایده‌آل و مورد رضایت خدا و رسول (ص) و اهل بیت (ع)، به شادی تبدیل کند و در روزهای عید نیز با دعا بر فرج آن حضرت به یاد امام خویش باشد و شادی‌های مورد قبول شرع را در زندگی خود داشته باشد و در کنار معنویات از لذت‌های مادی و دنیوی هم که خدا اجازه داده است بهره ببرد.
	{{پایان پاسخ}}		{{پایان پاسخ}}

Rafiei در ‏۹ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۶:۳۳

2023-05-09T06:33:52Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۰۳
خط ۱:		خط ۱:
	{{شروع متن}}		{{شروع متن}}
	{{سوال}}		{{سوال}}
	آیا روایتی وجود دارد که شیعیان باید در زمان غیبت امام زمان (عج) حتی در ~~اعباد~~ هم محزون باشند؟		آیا روایتی وجود دارد که شیعیان باید در زمان غیبت امام زمان (عج) حتی در اعیاد هم محزون باشند؟
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}

Rafiei: Rafiei صفحهٔ روایت محزون بودن در اعیاد در زمان غیبت را به در زمان غیبت محزون بودن در اعیاد منتقل کرد

2023-05-09T06:31:29Z

Rafiei صفحهٔ روایت محزون بودن در اعیاد در زمان غیبت را به در زمان غیبت محزون بودن در اعیاد منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۰۱
(بدون تفاوت)

Rafiei در ‏۹ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۶:۲۹

2023-05-09T06:29:02Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۵۹
خط ۱:		خط ۱:
	{{شروع متن}}		{{شروع متن}}
	{{سوال}}		{{سوال}}
	آیا ~~این روایت درست است: «در~~ زمان ~~غیبت، اعیاد بر ما حزن است» یا «عید قربان بر ما حزن است»؟~~{{پایان سوال}}		آیا روایتی وجود دارد که شیعیان باید در زمان غیبت امام زمان (عج) حتی در اعباد هم محزون باشند؟
			{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}
	{{درگاه\|مهدویت}}		{{درگاه\|مهدویت}}

	روایتی که ~~می‌گوید «در~~ زمان غیبت، اعیاد ~~بر ما حزن است»~~ در کتب معتبر روایی نیامده است؛ البته بر ~~عکس آن~~ روایاتی وجود دارد که شیعیان را بر شادی نیز تشویق می‌کنند و شیعیان نباید در روزهای عید، محزون باشند.		روایتی که بگوبد در زمان غیبت، شیعیان در اعیاد هم محزون باشند در کتب معتبر روایی نیامده است؛ البته بر عکس، روایاتی وجود دارد که شیعیان را بر شادی نیز تشویق می‌کنند و شیعیان نباید در روزهای عید، محزون باشند.

	[[امام علی (ع)]] فرمود:{{متن عربی\|إِنَّا لَنَفْرَحُ لِفَرَحِكُمْ وَ نَحْزَنُ لِحُزْنِكُمْ\|ترجمه=ما در شادمانی شما شاد و برای اندوه شما اندوهگین می‌شویم.}}<ref>موسوی اصفهانی، محمد تقی، مکیال المکارم، ج‏۱، ص‏۹۴.</ref> این یعنی امروزه و در عصر غیبت نیز امام عصر با شادی ما شاد و با غم‌های ما ~~شریک غم~~ است و این بدان معناست که شیعه در عصر غیبت، هم حزن دارد و هم شادی و هر کدام جایگاه خاص خود را دارند و بر محزون بودن ما در همه زمان‌ها و در عیدها دستوری نیامده است.		[[امام علی (ع)]] فرمود:{{متن عربی\|إِنَّا لَنَفْرَحُ لِفَرَحِكُمْ وَ نَحْزَنُ لِحُزْنِكُمْ\|ترجمه=ما در شادمانی شما شاد و برای اندوه شما اندوهگین می‌شویم.}}<ref>موسوی اصفهانی، محمد تقی، مکیال المکارم، ج‏۱، ص‏۹۴.</ref> این یعنی امروزه و در عصر غیبت نیز امام عصر با شادی ما شاد و با غم‌های ما غم‌ناک است و این بدان معناست که شیعه در عصر غیبت، هم حزن دارد و هم شادی و هر کدام جایگاه خاص خود را دارند و بر محزون بودن ما در همه زمان‌ها و در عیدها دستوری نیامده است.

	البته باید یادآور شد که یکی از نشانه‌های دوستی، محزون بودن در فراق و دوری از دوست و محبوب است؛ بدیهی است که علاقمندان به امام زمان(ع) در دوران غیبت در فراق او اندوهگین هستند و این حزن و اندوه را به گونه‌های مختلفی بروز می‌دهند.		البته باید یادآور شد که یکی از نشانه‌های دوستی، محزون بودن در فراق و دوری از دوست و محبوب است؛ بدیهی است که علاقمندان به امام زمان (ع) در دوران غیبت در فراق او اندوهگین هستند و این حزن و اندوه را به گونه‌های مختلفی بروز می‌دهند.

	امامان معصوم نیز به خاطر غیبت امام زمان (ع) می‌گریستند به عنوان نمونه، [[سدیر صیرفی]] می‌گوید: به خدمت مولایمان [[امام صادق (ع)]] رفتیم و امام را در حال گریه و ناله دیدیم. او آنگاه حالت امام را این‌گونه تشریح می‌کند: او همچون مادر فرزند از دست داده، می‌گریست، اندوه از گونه‌های مبارکش پیدا بود و رنگ چهره‌اش تغییر کرده بود؛ اشک‌های او لباسش را خیس کرده بود و در این حالت می‌گفت: مولای من! غیبت تو، خواب را از چشمانم ربوده و زمین را بر من تنگ نموده و آسایش دلم را از من گرفته است؛ مولای من! غیبت تو، بلا و مصیبت مرا به فاجعه‌های ابدی پیوند داده است.<ref>ابن بابویه، محمد، کمال الدین، ج‏۲، باب ۳۴، ص‏۲۱.</ref>		امامان معصوم نیز به خاطر غیبت امام زمان (ع) می‌گریستند به عنوان نمونه، [[سدیر صیرفی]] می‌گوید: به خدمت مولایمان [[امام صادق (ع)]] رفتیم و امام را در حال گریه و ناله دیدیم. او آنگاه حالت امام را این‌گونه تشریح می‌کند: او همچون مادر فرزند از دست داده، می‌گریست، اندوه از گونه‌های مبارکش پیدا بود و رنگ چهره‌اش تغییر کرده بود؛ اشک‌های او لباسش را خیس کرده بود و در این حالت می‌گفت: مولای من! غیبت تو، خواب را از چشمانم ربوده و زمین را بر من تنگ نموده و آسایش دلم را از من گرفته است؛ مولای من! غیبت تو، بلا و مصیبت مرا به فاجعه‌های ابدی پیوند داده است.<ref>ابن بابویه، محمد، کمال الدین، ج‏۲، باب ۳۴، ص‏۲۱.</ref>

	این روایات بیانگر این حقیقت هستند که شیعه در عصر غیبت بخاطر دوری فیزیکی از امام محزون است ولی این حزن را می‌تواند با عمل به دستورات اهل بیت(ع) و ساختن جامعه‌ای ایده‌آل و مورد رضایت خدا و رسول(ص) و اهل بیت(ع)، به شادی تبدیل کند و در روزهای عید نیز با دعا بر فرج آن حضرت به یاد امام خویش باشد و شادی‌های مورد قبول شرع را در زندگی خود داشته باشد و در کنار معنویات از لذت‌های مادی و دنیوی هم که خدا اجازه داده است بهره ببرد.		این روایات بیانگر این حقیقت هستند که شیعه در عصر غیبت بخاطر دوری فیزیکی از امام محزون است ولی این حزن را می‌تواند با عمل به دستورات اهل بیت (ع) و ساختن جامعه‌ای ایده‌آل و مورد رضایت خدا و رسول (ص) و اهل بیت (ع)، به شادی تبدیل کند و در روزهای عید نیز با دعا بر فرج آن حضرت به یاد امام خویش باشد و شادی‌های مورد قبول شرع را در زندگی خود داشته باشد و در کنار معنویات از لذت‌های مادی و دنیوی هم که خدا اجازه داده است بهره ببرد.
	{{پایان پاسخ}}		{{پایان پاسخ}}

خط ۳۴:		خط ۳۵:
	\| ارجاعات =		\| ارجاعات =
	\| بازبینی نویسنده =		\| بازبینی نویسنده =
	\| بازبینی =		\| بازبینی =شد
	\| تکمیل =		\| تکمیل =
	\| اولویت =ج		\| اولویت =ج

A.rezapour: A.rezapour صفحهٔ روایت حزن بودن اعیاد در زمان غیبت را به روایت محزون بودن در اعیاد در زمان غیبت منتقل کرد

2022-02-13T09:39:58Z

A.rezapour صفحهٔ روایت حزن بودن اعیاد در زمان غیبت را به روایت محزون بودن در اعیاد در زمان غیبت منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ فوریهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۰۹
(بدون تفاوت)

Rezapour در ‏۱۳ فوریهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۴۸

2022-02-13T08:48:55Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ فوریهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۱۸
خط ۵:		خط ۵:
	{{درگاه\|مهدویت}}		{{درگاه\|مهدویت}}

	روایتی که می‌گوید «در زمان غیبت، اعیاد بر ما حزن است» در کتب معتبر روایی نیامده است؛ البته بر عکس آن روایاتی وجود دارد که شیعیان را بر شادی نیز تشویق می‌کنند و ~~این یعنی بنا نیست شیعه~~ در روزهای ~~عید~~ محزون باشند.		روایتی که می‌گوید «در زمان غیبت، اعیاد بر ما حزن است» در کتب معتبر روایی نیامده است؛ البته بر عکس آن روایاتی وجود دارد که شیعیان را بر شادی نیز تشویق می‌کنند و شیعیان نباید در روزهای عید، محزون باشند.

	[[امام علی (ع)]] فرمود:{{متن عربی\|إِنَّا لَنَفْرَحُ لِفَرَحِكُمْ وَ نَحْزَنُ لِحُزْنِكُمْ\|ترجمه=ما در شادمانی شما شاد و برای اندوه شما اندوهگین می‌شویم.}}<ref>موسوی اصفهانی، محمد تقی، مکیال المکارم، ج‏۱، ص‏۹۴.</ref> این یعنی امروزه و در عصر غیبت نیز امام عصر با شادی ما شاد و با غم‌های ما شریک غم است و این بدان معناست که شیعه در عصر غیبت، هم حزن دارد و هم شادی و هر کدام جایگاه خاص خود را دارند و بر محزون بودن ما در همه زمان‌ها و در عیدها دستوری نیامده است.		[[امام علی (ع)]] فرمود:{{متن عربی\|إِنَّا لَنَفْرَحُ لِفَرَحِكُمْ وَ نَحْزَنُ لِحُزْنِكُمْ\|ترجمه=ما در شادمانی شما شاد و برای اندوه شما اندوهگین می‌شویم.}}<ref>موسوی اصفهانی، محمد تقی، مکیال المکارم، ج‏۱، ص‏۹۴.</ref> این یعنی امروزه و در عصر غیبت نیز امام عصر با شادی ما شاد و با غم‌های ما شریک غم است و این بدان معناست که شیعه در عصر غیبت، هم حزن دارد و هم شادی و هر کدام جایگاه خاص خود را دارند و بر محزون بودن ما در همه زمان‌ها و در عیدها دستوری نیامده است.

A.rezapour در ‏۱۳ فوریهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۱۱

2022-02-13T07:11:34Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ فوریهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۴۱
خط ۱۳:		خط ۱۳:
	امامان معصوم نیز به خاطر غیبت امام زمان (ع) می‌گریستند به عنوان نمونه، [[سدیر صیرفی]] می‌گوید: به خدمت مولایمان [[امام صادق (ع)]] رفتیم و امام را در حال گریه و ناله دیدیم. او آنگاه حالت امام را این‌گونه تشریح می‌کند: او همچون مادر فرزند از دست داده، می‌گریست، اندوه از گونه‌های مبارکش پیدا بود و رنگ چهره‌اش تغییر کرده بود؛ اشک‌های او لباسش را خیس کرده بود و در این حالت می‌گفت: مولای من! غیبت تو، خواب را از چشمانم ربوده و زمین را بر من تنگ نموده و آسایش دلم را از من گرفته است؛ مولای من! غیبت تو، بلا و مصیبت مرا به فاجعه‌های ابدی پیوند داده است.<ref>ابن بابویه، محمد، کمال الدین، ج‏۲، باب ۳۴، ص‏۲۱.</ref>		امامان معصوم نیز به خاطر غیبت امام زمان (ع) می‌گریستند به عنوان نمونه، [[سدیر صیرفی]] می‌گوید: به خدمت مولایمان [[امام صادق (ع)]] رفتیم و امام را در حال گریه و ناله دیدیم. او آنگاه حالت امام را این‌گونه تشریح می‌کند: او همچون مادر فرزند از دست داده، می‌گریست، اندوه از گونه‌های مبارکش پیدا بود و رنگ چهره‌اش تغییر کرده بود؛ اشک‌های او لباسش را خیس کرده بود و در این حالت می‌گفت: مولای من! غیبت تو، خواب را از چشمانم ربوده و زمین را بر من تنگ نموده و آسایش دلم را از من گرفته است؛ مولای من! غیبت تو، بلا و مصیبت مرا به فاجعه‌های ابدی پیوند داده است.<ref>ابن بابویه، محمد، کمال الدین، ج‏۲، باب ۳۴، ص‏۲۱.</ref>

	این روایات بیانگر این حقیقت هستند که شیعه در عصر غیبت بخاطر دوری فیزیکی از امام محزون است ولی این حزن را می‌تواند با عمل به دستورات اهل بیت(ع) و ساختن جامعه‌ای ایده‌آل و مورد رضایت خدا و رسول و اهل ~~بیت،~~ به شادی تبدیل کند و در روزهای عید نیز با دعا بر فرج آن حضرت به یاد امام خویش باشد و شادی‌های مورد قبول شرع را در زندگی خود داشته باشد و در کنار معنویات از لذت‌های مادی و دنیوی هم که خدا اجازه داده است بهره ببرد.		این روایات بیانگر این حقیقت هستند که شیعه در عصر غیبت بخاطر دوری فیزیکی از امام محزون است ولی این حزن را می‌تواند با عمل به دستورات اهل بیت(ع) و ساختن جامعه‌ای ایده‌آل و مورد رضایت خدا و رسول(ص) و اهل بیت(ع)، به شادی تبدیل کند و در روزهای عید نیز با دعا بر فرج آن حضرت به یاد امام خویش باشد و شادی‌های مورد قبول شرع را در زندگی خود داشته باشد و در کنار معنویات از لذت‌های مادی و دنیوی هم که خدا اجازه داده است بهره ببرد.
	{{پایان پاسخ}}		{{پایان پاسخ}}

A.rezapour در ‏۱۳ فوریهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۱۰

2022-02-13T07:10:19Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ فوریهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۴۰
خط ۴:		خط ۴:
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}
	{{درگاه\|مهدویت}}		{{درگاه\|مهدویت}}



	روایتی که می‌گوید «در زمان غیبت، اعیاد بر ما حزن است» در کتب معتبر روایی نیامده است؛ البته بر عکس آن روایاتی وجود دارد که شیعیان را بر شادی نیز تشویق می‌کنند و این یعنی بنا نیست شیعه در روزهای عید محزون باشند.		روایتی که می‌گوید «در زمان غیبت، اعیاد بر ما حزن است» در کتب معتبر روایی نیامده است؛ البته بر عکس آن روایاتی وجود دارد که شیعیان را بر شادی نیز تشویق می‌کنند و این یعنی بنا نیست شیعه در روزهای عید محزون باشند.
خط ۲۷:		خط ۲۵:
	}}		}}
	{{تکمیل مقاله		{{تکمیل مقاله
	\| شناسه =		\| شناسه =-
	\| تیترها =		\| تیترها =-
	\| ویرایش =		\| ویرایش =شد
	\| لینک‌دهی =		\| لینک‌دهی =شد
	\| ناوبری =		\| ناوبری =
	\| نمایه =		\| نمایه =
خط ۳۸:		خط ۳۶:
	\| بازبینی =		\| بازبینی =
	\| تکمیل =		\| تکمیل =
	\| اولویت =		\| اولویت =ج
	\| کیفیت =		\| کیفیت =ج
	}}		}}
	{{پایان متن}}		{{پایان متن}}