فلسفه زنده بودن امام زمان(ع) در عصر غیبت - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Rafiei در ‏۶ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۲۶

2024-02-06T10:26:18Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۵۶
خط ۵۵:		خط ۵۵:
	\| شناسه =		\| شناسه =
	\| تیترها =		\| تیترها =
	\| ویرایش =		\| ویرایش = شد
	\| لینک‌دهی =شد		\| لینک‌دهی =شد
	\| ناوبری =		\| ناوبری =

Rafiei در ‏۶ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۲۴

2024-02-06T10:24:33Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۵۴
خط ۷:		خط ۷:
	به اعتقاد [[شیعیان]] زمین هیچگاه از وجود حجت و امام [[معصوم]] خالی نیست. چنانچه امام که انسان کامل، خلیفه الهی و واسطه فیض بین آسمان و زمین است، لحظه‌ای ازمیان مردم برداشته شود، نظام زندگی همه موجودات از هم گسیخته و حیات در روی زمین متلاشی می‌گردد. وجود امام در همه دوران‌ها هرچند در پرده غیبت، همچون آب حیاتی است که انسان‌ها به آن نیاز دارند.		به اعتقاد [[شیعیان]] زمین هیچگاه از وجود حجت و امام [[معصوم]] خالی نیست. چنانچه امام که انسان کامل، خلیفه الهی و واسطه فیض بین آسمان و زمین است، لحظه‌ای ازمیان مردم برداشته شود، نظام زندگی همه موجودات از هم گسیخته و حیات در روی زمین متلاشی می‌گردد. وجود امام در همه دوران‌ها هرچند در پرده غیبت، همچون آب حیاتی است که انسان‌ها به آن نیاز دارند.

	== ~~دلایل نقلی~~ ضرورت وجود امام در هر زمان ==		== ضرورت وجود امام در هر زمان از نگاه قرآن و احادیث ==

	=== آیات قرآن ===		=== آیات قرآن ===
خط ۲۹:		خط ۲۹:


	=== ~~دلایل عقلی~~ ضرورت وجود امام در هر زمان ===		=== ضرورت وجود امام در هر زمان از نگاه عقل ===
	متقن‌ترین دلیل بر ضرورت وجود امام(ع) در هر زمان، [[برهان لطف]] و حکمت الهی است؛ که در اینجا به صورت خلاصه مطرح می‌شود: به مقتضای حکیمانه بودن افعال الهی، تکلیف باید غرض معقولی داشته باشد؛ غرضی که با هدف آفرینش انسان هماهنگ باشد، هدف آفرینش انسان، تعالی و تکامل معنوی است که از طریق انجام تکلیف الهی به دست می‌آید. اکنون اگر انجام دادن کاری از جانب خداوند بدون آنکه به حدّ اجبار برسد در تحقق هدف مزبور تأثیر داشته باشد، انجام دادن آن واجب و لازم خواهد بود؛ زیرا فاعل حکیم همه تدابیر معقول و میسوری را که در تحقق هدف او دخالت دارد به کار خواهد گرفت و لطف از جمله این تدابیر حکیمانه و میسور است، لذا واجب و ضروری است.		متقن‌ترین دلیل بر ضرورت وجود امام(ع) در هر زمان، [[برهان لطف]] و حکمت الهی است؛ که در اینجا به صورت خلاصه مطرح می‌شود: به مقتضای حکیمانه بودن افعال الهی، تکلیف باید غرض معقولی داشته باشد؛ غرضی که با هدف آفرینش انسان هماهنگ باشد، هدف آفرینش انسان، تعالی و تکامل معنوی است که از طریق انجام تکلیف الهی به دست می‌آید. اکنون اگر انجام دادن کاری از جانب خداوند بدون آنکه به حدّ اجبار برسد در تحقق هدف مزبور تأثیر داشته باشد، انجام دادن آن واجب و لازم خواهد بود؛ زیرا فاعل حکیم همه تدابیر معقول و میسوری را که در تحقق هدف او دخالت دارد به کار خواهد گرفت و لطف از جمله این تدابیر حکیمانه و میسور است، لذا واجب و ضروری است.

Rafiei: Rafiei صفحهٔ دلیل زنده بودن امام زمان(ع) در عصر غیبت را به فلسفه زنده بودن امام زمان(ع) در عصر غیبت منتقل کرد

2024-02-06T10:19:38Z

Rafiei صفحهٔ دلیل زنده بودن امام زمان(ع) در عصر غیبت را به فلسفه زنده بودن امام زمان(ع) در عصر غیبت منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۶ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۴۹
(بدون تفاوت)

Rafiei در ‏۶ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۱۷

2024-02-06T10:17:40Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۴۷
خط ۳۰:		خط ۳۰:

	=== دلایل عقلی ضرورت وجود امام در هر زمان ===		=== دلایل عقلی ضرورت وجود امام در هر زمان ===
	متقن‌ترین دلیل بر ضرورت وجود امام(ع) در هر زمان، برهان لطف و حکمت الهی است؛ که در اینجا به صورت خلاصه مطرح می‌شود: به مقتضای حکیمانه بودن افعال الهی، تکلیف باید غرض معقولی داشته باشد؛ غرضی که با هدف آفرینش انسان هماهنگ باشد، هدف آفرینش انسان، تعالی و تکامل معنوی است که از طریق انجام تکلیف الهی به دست می‌آید. اکنون اگر انجام دادن کاری از جانب خداوند بدون آنکه به حدّ اجبار برسد در تحقق هدف مزبور تأثیر داشته باشد، انجام دادن آن واجب و لازم خواهد بود؛ زیرا فاعل حکیم همه تدابیر معقول و میسوری را که در تحقق هدف او دخالت دارد به کار خواهد گرفت و لطف از جمله این تدابیر حکیمانه و میسور است، لذا واجب و ضروری است.		متقن‌ترین دلیل بر ضرورت وجود امام(ع) در هر زمان، [[برهان لطف]] و حکمت الهی است؛ که در اینجا به صورت خلاصه مطرح می‌شود: به مقتضای حکیمانه بودن افعال الهی، تکلیف باید غرض معقولی داشته باشد؛ غرضی که با هدف آفرینش انسان هماهنگ باشد، هدف آفرینش انسان، تعالی و تکامل معنوی است که از طریق انجام تکلیف الهی به دست می‌آید. اکنون اگر انجام دادن کاری از جانب خداوند بدون آنکه به حدّ اجبار برسد در تحقق هدف مزبور تأثیر داشته باشد، انجام دادن آن واجب و لازم خواهد بود؛ زیرا فاعل حکیم همه تدابیر معقول و میسوری را که در تحقق هدف او دخالت دارد به کار خواهد گرفت و لطف از جمله این تدابیر حکیمانه و میسور است، لذا واجب و ضروری است.

	متکلمان امامیه بالاتفاق بر این عقیده‌اند که امامت از مصادیق لطف خداوند است. چرا که اگر مردم رئیس قادری داشته باشند که آنان را از محظورات منع کند و به واجبات برانگیزد. در این صورت، خلق به فرمانبرداری نزدیکتر و از گناه و معاصی دورتر می‌شوند، و چون لطف به مقتضای حکمت الهی واجب است، امامت نیز واجب خواهد بود. پس امامت و رهبری در حق مکلفان، لطف است، زیرا آنان را به انجام دادن واجبات عقلی و ترک قبایح برمی‌انگیزد و این مطلب از بدیهیات عقلی است.<ref>فصلنامه انتظار، ش۵، چاپ دوم، سال دوم پائیز۸۱، ص۱۱۱، مقاله علی ربانی گلپایگانی.</ref> حال این سؤال پیش می‌آید که آیا وجود امام غائب، هم لطف است یا دیگر در حق مکلفان لطف نمی‌باشد؟ در جواب باید بگوییم که وجود امام، هر چند غائب در حق مکلفان لطف است، زیرا اعتقاد به اینکه امام اگرچه غائب است ولی از گفتار و رفتار مردم آگاه است و غیبت او به این‌صورت نیست که در نقطه‌ای دور از مردم زندگی کند و از مردم به کلی بی‌خبر باشد، می‌تواند نقش مؤثری در گرایش انسان‌ها به سوی فضیلت و معنویت و دوری از تباهی و معصیت داشته باشد، پس وجود امام به خودی خود لطف در حق مکلفان است هرچند تصرف او در امور و رهبری دینی و سیاسی او در فرض حضور، لطف دیگری است.<ref>فصلنامه انتظار، ش۵، چاپ دوم، سال دوم پائیز۸۱، ص۱۱۱، مقاله علی ربانی گلپایگانی.</ref>		متکلمان امامیه بالاتفاق بر این عقیده‌اند که [[امامت]] از مصادیق لطف خداوند است. چرا که اگر مردم رئیس قادری داشته باشند که آنان را از محظورات منع کند و به واجبات برانگیزد. در این صورت، خلق به فرمانبرداری نزدیکتر و از گناه و معاصی دورتر می‌شوند، و چون لطف به مقتضای حکمت الهی واجب است، امامت نیز واجب خواهد بود. پس امامت و رهبری در حق مکلفان، لطف است، زیرا آنان را به انجام دادن واجبات عقلی و ترک قبایح برمی‌انگیزد و این مطلب از بدیهیات عقلی است.<ref>فصلنامه انتظار، ش۵، چاپ دوم، سال دوم پائیز۸۱، ص۱۱۱، مقاله علی ربانی گلپایگانی.</ref> حال این سؤال پیش می‌آید که آیا وجود امام غائب، هم لطف است یا دیگر در حق مکلفان لطف نمی‌باشد؟ در جواب باید بگوییم که وجود امام، هر چند غائب در حق مکلفان لطف است، زیرا اعتقاد به اینکه امام اگرچه غائب است ولی از گفتار و رفتار مردم آگاه است و [[غیبت]] او به این‌صورت نیست که در نقطه‌ای دور از مردم زندگی کند و از مردم به کلی بی‌خبر باشد، می‌تواند نقش مؤثری در گرایش انسان‌ها به سوی فضیلت و معنویت و دوری از تباهی و معصیت داشته باشد، پس وجود امام به خودی خود لطف در حق مکلفان است هرچند تصرف او در امور و رهبری دینی و سیاسی او در فرض حضور، لطف دیگری است.<ref>فصلنامه انتظار، ش۵، چاپ دوم، سال دوم پائیز۸۱، ص۱۱۱، مقاله علی ربانی گلپایگانی.</ref>

	{{پایان پاسخ}}		{{پایان پاسخ}}
خط ۵۶:		خط ۵۶:
	\| تیترها =		\| تیترها =
	\| ویرایش =		\| ویرایش =
	\| لینک‌دهی =		\| لینک‌دهی =شد
	\| ناوبری =		\| ناوبری =
	\| نمایه =		\| نمایه =
خط ۶۲:		خط ۶۲:
	\| ارجاعات =		\| ارجاعات =
	\| بازبینی نویسنده =		\| بازبینی نویسنده =
	\| بازبینی =		\| بازبینی = شد
	\| تکمیل =		\| تکمیل =
	\| اولویت =		\| اولویت =ج
	\| کیفیت =		\| کیفیت =ج
	}}		}}
	{{پایان متن}}		{{پایان متن}}

Shamloo: /* تأکید ائمه بر وجود امام زنده */

2023-12-13T08:45:20Z

تأکید ائمه بر وجود امام زنده

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۱۵
خط ۲۶:		خط ۲۶:
	* وشّاء می‌گوید: خدمت [[امام رضا(ع)]] عرض کردم: آیا زمین، بی امام می‌ماند؟ فرمود: نه. گفتم: برای ما روایت شده که زمین بی امام نمی‌گردد، مگر آن که خدا، بر بندگانش غضب کند. پس آن جناب فرمود: زمین بی امام نمی‌گردد و گرنه فرو خواهد رفت.<ref>کلینی، کافی، ج۱، باب انه لو لم یبق فی الارض…، حدیث۱.</ref>		* وشّاء می‌گوید: خدمت [[امام رضا(ع)]] عرض کردم: آیا زمین، بی امام می‌ماند؟ فرمود: نه. گفتم: برای ما روایت شده که زمین بی امام نمی‌گردد، مگر آن که خدا، بر بندگانش غضب کند. پس آن جناب فرمود: زمین بی امام نمی‌گردد و گرنه فرو خواهد رفت.<ref>کلینی، کافی، ج۱، باب انه لو لم یبق فی الارض…، حدیث۱.</ref>
	* از امام صادق(ع) نقل شده که فرمود: اگر در زمین بیش از دو نفر موجود نباشد، یکی از آنان حتماً حجت (امام) خواهد بود…<ref>کلینی، کافی، ج۱، باب ان الارض لا تخلو من حجه، حدیث ۸.</ref>		* از امام صادق(ع) نقل شده که فرمود: اگر در زمین بیش از دو نفر موجود نباشد، یکی از آنان حتماً حجت (امام) خواهد بود…<ref>کلینی، کافی، ج۱، باب ان الارض لا تخلو من حجه، حدیث ۸.</ref>
	* از [[امام باقر(ع)]] نقل شده که فرمود: «به خدا سوگند! از آن وقتی که خدا آدم را قبض روح کرده، تاکنون، هرگز زمین را بی امامی که مردم به واسطه او هدایت یابند، رها نکرده است و اوست حجت خدا بر بندگانش. زمین هرگز بی امام باقی نمی‌ماند، تا خدا بر بندگانش حجتی داشته باشد.»<ref>کلینی، کافی، ج۱، ص۱۹۳، باب ان الائمه ولاه امر الله.</ref>		* در [[اعتبار کتاب کافی\|کتاب الکافی]] از [[امام باقر(ع)]] نقل شده که فرمود: «به خدا سوگند! از آن وقتی که خدا آدم را قبض روح کرده، تاکنون، هرگز زمین را بی امامی که مردم به واسطه او هدایت یابند، رها نکرده است و اوست حجت خدا بر بندگانش. زمین هرگز بی امام باقی نمی‌ماند، تا خدا بر بندگانش حجتی داشته باشد.»<ref>کلینی، کافی، ج۱، ص۱۹۳، باب ان الائمه ولاه امر الله.</ref>

Shamloo: /* دلایل نقلی ضرورت وجود امام در هر زمان */

2023-12-13T08:44:38Z

دلایل نقلی ضرورت وجود امام در هر زمان

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۱۴
خط ۱۹:		خط ۱۹:
	* از امام باقر(ع) روایت شده که فرموده است: {{عربی\|لَو أنّ الإمامَ رُفِعَ مِنَ الأرضِ ساعةً لَماجَتْ بأهْلِها كَما يَمُوجُ البَحْرُ بأهلِهِ\|ترجمه=اگر ساعتی امام(ع) در زمین نباشد، زمین اهلش را فرو برد، همان‌گونه که امواج دریا انسان را در کام خود فرو می‌برد}}.<ref>خورشید هدایت، ج۱، ص۱۹۲، به نقل از بصائر الدرجات، ص۴۸۸.</ref>		* از امام باقر(ع) روایت شده که فرموده است: {{عربی\|لَو أنّ الإمامَ رُفِعَ مِنَ الأرضِ ساعةً لَماجَتْ بأهْلِها كَما يَمُوجُ البَحْرُ بأهلِهِ\|ترجمه=اگر ساعتی امام(ع) در زمین نباشد، زمین اهلش را فرو برد، همان‌گونه که امواج دریا انسان را در کام خود فرو می‌برد}}.<ref>خورشید هدایت، ج۱، ص۱۹۲، به نقل از بصائر الدرجات، ص۴۸۸.</ref>

	* امام صادق(ع) ~~فرمود~~: اگر تنها دو مرد در زمین باشند، باید یکی از آن دو، امام باشد و فرمود: به درستی که آخر کسی که می‌میرد، امام است، تا کسی نماند که بر خدای عزوجل حجت گیرد که او را بی حجت گذاشته است.<ref>اصول کافی، ج۲، کتاب الحجه، ص۵۶، ط جدید ۶ جلدی.</ref>		* در [[اعتبار کتاب کافی\|کافی]] از امام صادق(ع) نقل شده است: اگر تنها دو مرد در زمین باشند، باید یکی از آن دو، امام باشد و فرمود: به درستی که آخر کسی که می‌میرد، امام است، تا کسی نماند که بر خدای عزوجل حجت گیرد که او را بی حجت گذاشته است.<ref>اصول کافی، ج۲، کتاب الحجه، ص۵۶، ط جدید ۶ جلدی.</ref>

	=== تأکید ائمه بر وجود امام زنده ===		=== تأکید ائمه بر وجود امام زنده ===

A.ahmadi در ‏۱۹ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۸:۰۶

2021-12-19T08:06:48Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۱:۳۶
خط ۴:		خط ۴:
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}
			{{درگاه\|مهدویت}}
	به اعتقاد [[شیعیان]] زمین هیچگاه از وجود حجت و امام [[معصوم]] خالی نیست. چنانچه امام که انسان کامل، خلیفه الهی و واسطه فیض بین آسمان و زمین است، لحظه‌ای ازمیان مردم برداشته شود، نظام زندگی همه موجودات از هم گسیخته و حیات در روی زمین متلاشی می‌گردد. وجود امام در همه دوران‌ها هرچند در پرده غیبت، همچون آب حیاتی است که انسان‌ها به آن نیاز دارند.		به اعتقاد [[شیعیان]] زمین هیچگاه از وجود حجت و امام [[معصوم]] خالی نیست. چنانچه امام که انسان کامل، خلیفه الهی و واسطه فیض بین آسمان و زمین است، لحظه‌ای ازمیان مردم برداشته شود، نظام زندگی همه موجودات از هم گسیخته و حیات در روی زمین متلاشی می‌گردد. وجود امام در همه دوران‌ها هرچند در پرده غیبت، همچون آب حیاتی است که انسان‌ها به آن نیاز دارند.

Nazarzadeh: جایگزینی متن - '|شاخه فرعی' به '| شاخه فرعی'

2021-03-18T10:35:22Z

جایگزینی متن - '|شاخه فرعی' به '| شاخه فرعی'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ مارس ۲۰۲۱، ساعت ۱۴:۰۵
خط ۴۸:		خط ۴۸:
	{{شاخه		{{شاخه
	\| شاخه اصلی =کلام		\| شاخه اصلی =کلام
	\|شاخه فرعی۱ =مهدویت		\| شاخه فرعی۱ =مهدویت
	\|شاخه فرعی۲ =امامت امام زمان		\| شاخه فرعی۲ =امامت امام زمان
	\|شاخه فرعی۳ =		\| شاخه فرعی۳ =
	}}		}}
	{{تکمیل مقاله		{{تکمیل مقاله

127.0.0.1: جایگزینی متن - ' | ارجاعات =' به ' | ارجاعات = | بازبینی نویسنده = '

2021-03-07T11:30:09Z

جایگزینی متن - ' | ارجاعات =' به ' | ارجاعات = | بازبینی نویسنده = '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ مارس ۲۰۲۱، ساعت ۱۵:۰۰
خط ۶۱:		خط ۶۱:
	\| تغییر مسیر =		\| تغییر مسیر =
	\| ارجاعات =		\| ارجاعات =
			\| بازبینی نویسنده =
	\| بازبینی =		\| بازبینی =
	\| تکمیل =		\| تکمیل =

Rezvani: /* دلایل عقلی ضرورت وجود امام در هر زمان */ ابرابزار

2021-02-21T11:45:33Z

دلایل عقلی ضرورت وجود امام در هر زمان: ابرابزار

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ فوریهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۱۵:۱۵
خط ۲۹:		خط ۲۹:


	=== دلایل عقلی ضرورت وجود امام در هر زمان===		=== دلایل عقلی ضرورت وجود امام در هر زمان ===
	برهان ~~عقلی~~ که ~~ضرورت [[بعثت]] انبیاء را~~ به مقتضای ~~لطف بی‌کران الهی اثبات می‌کند، اقتضاء دارد هرگاه پیغمبری در بین مردم موجود نبود،~~ باید ~~کسی، جانشین~~ و ~~خزانه‌دار احکام~~ الهی ~~باشد و در تحمل و نگهداری و تبلیغ آنها سعی و کوشش کند~~. ~~منظور [[~~خداوند~~]] از بعثت پیامبران و فرستادن احکام،~~ در ~~صورتی~~ تحقق ~~می‌پذیرد~~ و ~~الطافش به حد کمال می‌رسد که~~ همه ~~قوانین، بدون کم~~ و ~~زیاد~~ در ~~بین بشر محفوظ بماند~~. ~~در مورد فقدان پیامبران،~~ لطف ~~خدا چنین اقتضاء دارد~~ که ~~یکی~~ از ~~افراد انسان را مسئول حفظ~~ و ~~تحمل احکام کند~~. ~~خلقت انسان دارای کمال خاصی است که باید (~~در ~~هر حال)~~ به ~~آن کمال هدایت شود~~ و ~~هدایت، حجت می‌خواهد،~~ و ~~اگر حجت از بین برود، باید غایت (که همان کمال نهایی انسان است) از بین برود،~~ و ~~اگر غایت از بین برود فعل خدا بی غایت می‌شود~~ و ~~لغویت~~ در ~~خلقت لازم می‌آید~~ و ~~صدور چنین امری~~ از ~~خدا محال~~ است. ~~خداوند متعال می‌فرماید:~~<ref>~~رخشاد، محمد حسین، در محضر علامه طباطبایی، ص۸۹~~.</ref> ~~«ما آسمان~~ و ~~زمین~~ و ~~موجودات میان آن دو را جز~~ به حق (و ~~هدف دار) نیافریدیم»~~.<ref>~~حجر / ۸۵~~.</ref>		متقن‌ترین دلیل بر ضرورت وجود امام(ع) در هر زمان، برهان لطف و حکمت الهی است؛ که در اینجا به صورت خلاصه مطرح می‌شود: به مقتضای حکیمانه بودن افعال الهی، تکلیف باید غرض معقولی داشته باشد؛ غرضی که با هدف آفرینش انسان هماهنگ باشد، هدف آفرینش انسان، تعالی و تکامل معنوی است که از طریق انجام تکلیف الهی به دست می‌آید. اکنون اگر انجام دادن کاری از جانب خداوند بدون آنکه به حدّ اجبار برسد در تحقق هدف مزبور تأثیر داشته باشد، انجام دادن آن واجب و لازم خواهد بود؛ زیرا فاعل حکیم همه تدابیر معقول و میسوری را که در تحقق هدف او دخالت دارد به کار خواهد گرفت و لطف از جمله این تدابیر حکیمانه و میسور است، لذا واجب و ضروری است.

			متکلمان امامیه بالاتفاق بر این عقیده‌اند که امامت از مصادیق لطف خداوند است. چرا که اگر مردم رئیس قادری داشته باشند که آنان را از محظورات منع کند و به واجبات برانگیزد. در این صورت، خلق به فرمانبرداری نزدیکتر و از گناه و معاصی دورتر می‌شوند، و چون لطف به مقتضای حکمت الهی واجب است، امامت نیز واجب خواهد بود. پس امامت و رهبری در حق مکلفان، لطف است، زیرا آنان را به انجام دادن واجبات عقلی و ترک قبایح برمی‌انگیزد و این مطلب از بدیهیات عقلی است.<ref>فصلنامه انتظار، ش۵، چاپ دوم، سال دوم پائیز۸۱، ص۱۱۱، مقاله علی ربانی گلپایگانی.</ref> حال این سؤال پیش می‌آید که آیا وجود امام غائب، هم لطف است یا دیگر در حق مکلفان لطف نمی‌باشد؟ در جواب باید بگوییم که وجود امام، هر چند غائب در حق مکلفان لطف است، زیرا اعتقاد به اینکه امام اگرچه غائب است ولی از گفتار و رفتار مردم آگاه است و غیبت او به این‌صورت نیست که در نقطه‌ای دور از مردم زندگی کند و از مردم به کلی بی‌خبر باشد، می‌تواند نقش مؤثری در گرایش انسان‌ها به سوی فضیلت و معنویت و دوری از تباهی و معصیت داشته باشد، پس وجود امام به خودی خود لطف در حق مکلفان است هرچند تصرف او در امور و رهبری دینی و سیاسی او در فرض حضور، لطف دیگری است.<ref>فصلنامه انتظار، ش۵، چاپ دوم، سال دوم پائیز۸۱، ص۱۱۱، مقاله علی ربانی گلپایگانی.</ref>

	{{پایان پاسخ}}		{{پایان پاسخ}}