عربی بودن قرآن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazarzadeh: جایگزینی متن - 'بحارالانوار' به 'بحار الانوار'

2026-05-13T05:59:35Z

جایگزینی متن - 'بحارالانوار' به 'بحار الانوار'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ مهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۲۹
خط ۲۵:		خط ۲۵:
	=== روایات ===		=== روایات ===

	* [[امام سجاد علیه‌السلام\|امام سجاد(ع)]] فرمود: {{متن عربی\|انَّ القران نزل بلغه العرب فهو یخاطب فیه اهل اللسان بلغتهم...\|ترجمه=قرآن به زبان عربی نازل شده است، از اینرو در آن با اهل زبان به زبانشان سخن می گوید}}<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=~~بحارالانوار~~\|سال=1403\|نام=محمد باقر\|نام خانوادگی=مجلسی\|ناشر=مؤسسه الوفاء\|جلد=45\|صفحه=296\|مکان=بیروت}}</ref>'''<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=درآمدی بر تاریخ نگاری قرآن\|سال=1380\|نام=جعفر\|نام خانوادگی=نكونام\|ناشر=هستی نما\|صفحه=62\|مکان=قم}}</ref>'''		* [[امام سجاد علیه‌السلام\|امام سجاد(ع)]] فرمود: {{متن عربی\|انَّ القران نزل بلغه العرب فهو یخاطب فیه اهل اللسان بلغتهم...\|ترجمه=قرآن به زبان عربی نازل شده است، از اینرو در آن با اهل زبان به زبانشان سخن می گوید}}<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=بحار الانوار\|سال=1403\|نام=محمد باقر\|نام خانوادگی=مجلسی\|ناشر=مؤسسه الوفاء\|جلد=45\|صفحه=296\|مکان=بیروت}}</ref>'''<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=درآمدی بر تاریخ نگاری قرآن\|سال=1380\|نام=جعفر\|نام خانوادگی=نكونام\|ناشر=هستی نما\|صفحه=62\|مکان=قم}}</ref>'''
	* ابن سکیت از امام رضا(ع) است راجع به تفاوت معجزه حضرت موسی و عیسی(ع) با حضرت محمّد(ص) سؤال می‌کند؟ امام در جواب می‌فرماید: {{متن عربی\|اِنّ الله تعالی لمّا بعث موسی کان الاغلب علی اهل عصره السحر فاتاهم من عندالله تعالی بما لم یکن (مِن) عند القوم و فی وُسعهم مثله، و بما ابطل به سحرهم و اثبت به الحجّه علیهم، و اِنّ الله تعالی بعث عیسی(ع) فی وقت ظهرت فیه الزمانات و احتاج الناس الی الطّب فاتاهم من عندالله بما لم یکن عندهم مثله، و بما احیی لهم الموتی و ابرء الاکمه و الابرص باذن الله، و اثبت به الحجّه علیهم، و ان الله تبارک و تعالی بعث محمّدا(ص) فی وقت کان الاغلب علی اهل عصره الخطب و الکلام و اظنه قال و الشعر فاتاهم من کتاب الله عزّوجل و مواعظه و احکامه ما ابطل به قولهم و اثبت به الحجه علیهم.\|ترجمه=معجزه حضرت موسی عصا بود، چون سحر و جادو در زمانش خیلی رشد کرده بود و معجزه حضرت عیسی شفا دادن و مرده زنده کردن بود، چون علم طب پیشرفت کرده بود و معجزه پیامبر اسلام قرآن بود، چون فصاحت و بلاغت در زمانش رشد کرده بود... پس در مقابل فصاحت و بلاغت عرب باید قرآن با زبان عربی طبق فصاحت آنها نازل می‌شد.}}<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=تفسیر نورالثقلین\|نام=عبدعلی بن جمعه\|نام خانوادگی=حویزی\|صفحه=43\|فصل=ذیل آیه 23 سوره بقره}}</ref>		* ابن سکیت از امام رضا(ع) است راجع به تفاوت معجزه حضرت موسی و عیسی(ع) با حضرت محمّد(ص) سؤال می‌کند؟ امام در جواب می‌فرماید: {{متن عربی\|اِنّ الله تعالی لمّا بعث موسی کان الاغلب علی اهل عصره السحر فاتاهم من عندالله تعالی بما لم یکن (مِن) عند القوم و فی وُسعهم مثله، و بما ابطل به سحرهم و اثبت به الحجّه علیهم، و اِنّ الله تعالی بعث عیسی(ع) فی وقت ظهرت فیه الزمانات و احتاج الناس الی الطّب فاتاهم من عندالله بما لم یکن عندهم مثله، و بما احیی لهم الموتی و ابرء الاکمه و الابرص باذن الله، و اثبت به الحجّه علیهم، و ان الله تبارک و تعالی بعث محمّدا(ص) فی وقت کان الاغلب علی اهل عصره الخطب و الکلام و اظنه قال و الشعر فاتاهم من کتاب الله عزّوجل و مواعظه و احکامه ما ابطل به قولهم و اثبت به الحجه علیهم.\|ترجمه=معجزه حضرت موسی عصا بود، چون سحر و جادو در زمانش خیلی رشد کرده بود و معجزه حضرت عیسی شفا دادن و مرده زنده کردن بود، چون علم طب پیشرفت کرده بود و معجزه پیامبر اسلام قرآن بود، چون فصاحت و بلاغت در زمانش رشد کرده بود... پس در مقابل فصاحت و بلاغت عرب باید قرآن با زبان عربی طبق فصاحت آنها نازل می‌شد.}}<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=تفسیر نورالثقلین\|نام=عبدعلی بن جمعه\|نام خانوادگی=حویزی\|صفحه=43\|فصل=ذیل آیه 23 سوره بقره}}</ref>

Fabbasi: خلاصه کردن شناسه

2026-01-31T08:01:20Z

خلاصه کردن شناسه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۳۱
خط ۶:		خط ۶:

	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}
	[[قرآن\|قرآن کریم]] زبان خود را عربی معرفی کرده ~~و تأکید دارد که الفاظ و تعابیر آن مطابق با زبان رایج مردم حجاز در عصر [[حضرت محمد(ص)\|پیامبر(ص)]]~~ است. ~~دلایل متعددی برای این امر ارائه شده است، ازجمله اینکه~~ عقل حکم می‌کند خداوند برای ~~تفهیم~~ پیام خود از زبانی قابل‌فهم برای مخاطبان استفاده کند، زیرا سخن گفتن به زبانی نامأنوس ناپسند است. همچنین سیره عقلا نشان می‌دهد که همواره افراد برای انتقال مفاهیم خود از زبانی بهره می‌گیرند که برای شنوندگان آشنا باشد. شواهد قرآنی نیز این امر را تأیید کرده و بر نزول قرآن به زبان قوم پیامبر(ص) دلالت دارند. احادیث معصومان(ع) نیز تأکید دارند که ~~قرآن به زبان عربی نازل شده و این امر~~ با توجه به فصاحت و بلاغت زبان عربی و جایگاه آن در میان اعراب آن دوران، منطقی است. از سوی دیگر، زبان عربی به دلیل گستره وسیع واژگان، توانایی بالایی در بیان مفاهیم پیچیده دارد و این ویژگی، نقش مهمی در رساندن پیام الهی ایفا می‌کند. بنابراین، عربی بودن قرآن تنها به معنای استفاده از واژگان عربی نیست، بلکه نشان‌دهنده وضوح، گویایی و قابلیت فهم آن برای مخاطبان اولیه‌اش است.		[[قرآن\|قرآن کریم]] زبان خود را عربی معرفی کرده است. عقل حکم می‌کند خداوند برای رساندن پیام خود از زبانی قابل‌فهم برای مخاطبان استفاده کند. احادیث معصومان(ع) نیز تأکید دارند که با توجه به فصاحت و بلاغت زبان عربی و جایگاه آن در میان اعراب آن دوران، عربی بودن قرآن منطقی است.

	در ~~مجموع،~~ عربی بودن قرآن ~~نه‌تنها موجب درک آسان پیام وحی در میان نخستین مخاطبانش شد، بلکه تأثیرات عمیقی در گسترش زبان، علوم اسلامی~~ و ~~فرهنگ دینی مسلمانان در طول تاریخ داشته~~ است.		زبان عربی به دلیل گستره وسیع واژگان، توانایی بالایی در بیان مفاهیم پیچیده، نقش مهمی در رساندن پیام الهی ایفا می‌کند. عربی بودن قرآن نشان‌دهنده وضوح، گویایی و قابلیت فهم آن برای مخاطبان اولیه‌اش است.

	== زبان عربی ==		== زبان عربی ==

Shahroudi در ‏۹ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۱۸

2025-04-09T08:18:37Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۴۸
خط ۳:		خط ۳:
	چرا قرآن به عربی نازل شده و عربی بودن آن چه آثاری دارد؟		چرا قرآن به عربی نازل شده و عربی بودن آن چه آثاری دارد؟
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
	{{درگاه\|~~سنت~~}}		{{درگاه\|قرآن}}

	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}
خط ۵۱:		خط ۵۱:
	\| شاخه فرعی۳ =		\| شاخه فرعی۳ =
	}}		}}
	{{~~تکمیل مقاله~~		{{ارزیابی
	\| شناسه =		\| شناسه = شد
	\| ~~تیترها~~ =		\| عکس = <!--خالی \| شد-->
	\| ~~ویرایش~~ =		\| درگاه = شد
	\| ~~لینک‌دهی~~ =		\| ادبیات = شد
	\| ~~ناوبری~~ =		\| پیوند = شد
	\| ~~نمایه~~ =		\| ناوبری = <!--خالی \| شد-->
	\| ~~تغییر مسیر~~ =		\| تغییرمسیر = شد
	\| ارجاعات =		\| ارجاعات = شد
	\| ~~بازبینی نویسنده =~~		\| ارزیابی کمی = شد
	~~\| بازبینی~~ =		\| ارزیابی کیفی = شد
	\| ~~تکمیل~~ =		\| اولویت = الف
	\| اولویت = ب		\| کیفیت = خوب
	\| کیفیت = ب
	}}		}}
	{{پایان متن}}		{{پایان متن}}

Shahroudi: Shahroudi صفحهٔ پیش نویس:عربی بودن قرآن را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به عربی بودن قرآن منتقل کرد: تایید ناظران کیفی

2025-04-09T08:17:42Z

Shahroudi صفحهٔ پیش نویس:عربی بودن قرآن را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به عربی بودن قرآن منتقل کرد: تایید ناظران کیفی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۴۷
(بدون تفاوت)

Fabbasi: اصلاح ارقام

2025-03-12T06:50:42Z

اصلاح ارقام

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۲۰
خط ۱۳:		خط ۱۳:
	به گفته برخی محققین زبان عربی از امکانات فراوانی برای بیان بیشترین حجم از مطالب در کمترین حجم از الفاظ، بدون ابهام‌گویی و نارسایی برخوردار بوده است.<ref>{{یادکرد ژورنال\|سال=1379\|دوره=سال هفتم\|شماره=27\|نام=احمد\|نام خانوادگی=عابدینی\|عنوان=چرا قرآن به زبان عربی نازل شده؟\|صفحه=39\|ژورنال=نشریه بینات}}</ref> برخی دیگر از محققین در این رابطه می‌گویند: «نزول [[قرآن کریم]] به زبان عربی از سر وجود فضیلتی ذاتی برای این زبان نیست، همانگونه که نزول [[تورات]] به زبان عبری رجحان ویژه‌ای را برای این زبان اثبات نمی‌کند، بلکه نزول قرآن به این زبان از سر حکمت و ضرورت و مرتبط با مکان [[نزول قرآن]] بوده است.»<ref>{{یادکرد ژورنال\|سال=1397\|دوره=سال 51\|شماره=2\|نام=ابوالفضل\|نام خانوادگی=خوش‌منش\|عنوان=قرآن کریم و زبان عربی\|صفحه=212\|ژورنال=نشریه علمی-پژوهشی پژوهش‌های قرآن و حدیث}}</ref>		به گفته برخی محققین زبان عربی از امکانات فراوانی برای بیان بیشترین حجم از مطالب در کمترین حجم از الفاظ، بدون ابهام‌گویی و نارسایی برخوردار بوده است.<ref>{{یادکرد ژورنال\|سال=1379\|دوره=سال هفتم\|شماره=27\|نام=احمد\|نام خانوادگی=عابدینی\|عنوان=چرا قرآن به زبان عربی نازل شده؟\|صفحه=39\|ژورنال=نشریه بینات}}</ref> برخی دیگر از محققین در این رابطه می‌گویند: «نزول [[قرآن کریم]] به زبان عربی از سر وجود فضیلتی ذاتی برای این زبان نیست، همانگونه که نزول [[تورات]] به زبان عبری رجحان ویژه‌ای را برای این زبان اثبات نمی‌کند، بلکه نزول قرآن به این زبان از سر حکمت و ضرورت و مرتبط با مکان [[نزول قرآن]] بوده است.»<ref>{{یادکرد ژورنال\|سال=1397\|دوره=سال 51\|شماره=2\|نام=ابوالفضل\|نام خانوادگی=خوش‌منش\|عنوان=قرآن کریم و زبان عربی\|صفحه=212\|ژورنال=نشریه علمی-پژوهشی پژوهش‌های قرآن و حدیث}}</ref>
	== دلیل عربی بودن قرآن ==		== دلیل عربی بودن قرآن ==
	قرآن کریم پس از چندین مرتبه صراحت گویی،<ref>سوره یوسف، آیه 2. سوره رعد، آیه 37. سوره نحل، آیه ~~103~~. سوره طه، آیه ~~113~~.سوره شعراء ، آیه ~~195~~. سوره زمر، ~~آیه28~~. سوره فصلت، آیه 3 و 44. سوره شوری ~~آیه7~~. سوره زخرف، ~~آیه3~~. سوره احقاف، ~~آیه12~~.</ref> یکی از ویژگی‌های خود را زبان عربی دانسته است. از مهم ترین نظریه‌هایی که در زمینه زبان قرآن کریم عرضه شده است عرفی بودن زبان قرآن است، به این معنا که قرآن به زبان عربی قوم پیامبر اسلام(ص) یعنی مردم حجاز نازل شده است و بر این اساس باید در بیان مقاصد از الفاظ و تعابیر آنان بهره گرفته و از قواعد دستور زبان آنان پیروی کرده باشد، نه آنکه با الفاظ و تعابیر جدید یا در قالب قواعد جدیدی سخن گفته باشد.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=درآمدی بر تاریخ نگاری قرآن\|سال=1380\|نام=جعفر\|نام خانوادگی=نكونام\|ناشر=هستی نما\|صفحه=57\|مکان=قم}}</ref> در تأیید این نظریه، ادلّه و شواهد فراوانی وجود دارد:		قرآن کریم پس از چندین مرتبه صراحت گویی،<ref>سوره یوسف، آیه ۲. سوره رعد، آیه ۳۷. سوره نحل، آیه ۱۰۳. سوره طه، آیه ۱۱۳.سوره شعراء ، آیه ۱۹۵. سوره زمر، آیه۲۸. سوره فصلت، آیه ۳ و ۴۴. سوره شوری آیه۷. سوره زخرف، آیه۳. سوره احقاف، آیه۱۲.</ref> یکی از ویژگی‌های خود را زبان عربی دانسته است. از مهم ترین نظریه‌هایی که در زمینه زبان قرآن کریم عرضه شده است عرفی بودن زبان قرآن است، به این معنا که قرآن به زبان عربی قوم پیامبر اسلام(ص) یعنی مردم حجاز نازل شده است و بر این اساس باید در بیان مقاصد از الفاظ و تعابیر آنان بهره گرفته و از قواعد دستور زبان آنان پیروی کرده باشد، نه آنکه با الفاظ و تعابیر جدید یا در قالب قواعد جدیدی سخن گفته باشد.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=درآمدی بر تاریخ نگاری قرآن\|سال=1380\|نام=جعفر\|نام خانوادگی=نكونام\|ناشر=هستی نما\|صفحه=57\|مکان=قم}}</ref> در تأیید این نظریه، ادلّه و شواهد فراوانی وجود دارد:

	=== عقل ===		=== عقل ===
خط ۲۲:		خط ۲۲:

	=== آیات قرآن ===		=== آیات قرآن ===
	ملاحظه آیات قرآنی و تفاسیری که [[مفسران]] پژوهشگر بر آنها نوشته اند، نشان می دهد، در قرآن هیچ واژه ای نیست که در زبان قوم رسول خدا(ص) نبوده باشد یا جمله‌ای نیست که در غیر قالب زبانی و فرهنگی آن قوم بوده باشد. علاوه بر این بسیاری از آیات قرآن بر نزول آن به زبان قوم پیامبر اسلام(ص) دلالت دارد. از جمله: {{قرآن\|«کتابٌ فُصِّلَتْ آیاتُهُ قُرْآناً عَرَبِیا لِقَوْمٍ یعْلَمُونَ\|ترجمه=(این) کتابی است که آیاتش به صورت خوانش عربی برای مردمی که (آن را) می فهمند، بیان شده است.\|سوره=فصلت\|آیه=3}} در آیه دیگر فرمود که اگر قرآن به زبان عربی نازل نمی‌شد اعتراض می‌شد که چرا به زبان فهم ما نیست: {{قرآن\|وَ لَوْ جَعَلْناهُ قُرْآناً أَعْجَمِیا لَقالُوا لَوْ لا فُصِّلَتْ آیاتُهُ أَعْجَمِی وَ عَرَبِی\|ترجمه=و اگر آن را خوانش غیرعربی می کردیم، می گفتند: چرا آیاتش (به زبان ما) بیان نشده است. آیا آن غیر عربی باشد و حال آن که (زبان ما) عربی است\|سوره=فصلت\|آیه=44}} قرآن تصریح دارد که غرض از نزولش آن است که قوم پیامبر اسلام(ص) آن را بفهمند و در آن اندیشه کنند و بدیهی است لازمه این امر آن است که قرآن به زبان معهود آنان باشد، به همین رو خدای تعالی فرمود: {{قرآن\|إِنَّا أَنْزَلْنَاهُ قُرْآنًا عَرَبِيًّا لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ\|ترجمه=ما آن را خوانش عربی کردیم، بلکه آن را بفهمند\|سوره=یوسف\|آیه=2}} آیه علاوه بر آن که صراحت بر این معنا که قرآن به زبان قوم پیامبر اسلام(ص) نازل شده، حاوی نوعی استدلال نیز بر این معناست. توضیح آن که: چنانکه گوینده‌ای با مخاطبان خود به زبان نا آشنای‌شان سخن بگوید، به طور طبیعی با این اعتراض آنان مواجه خواهد شد که چرا به زبان خودمان با ما سخن نمی‌گویی. چنین اعتراضی در خصوص قرآن نیز چنانچه به زبان قوم رسول خدا(ص) نازل نشده بود، قابل طرح است. چنان که در آیه آمده است، آنان می‌گفتند: «چرا قرآن (به زبان ما) بیان نشده است؟ چرا در حالی که ما عرب هستیم، قرآنی که برای ما نازل شده، به زبان غیر عربی است؟».<ref>سوره فصلت، ~~آیه44~~.</ref> در حالی که قرآن یکی از مهم‌ترین پدیده‌های تاریخی است و انگیزه‌های فراوانی برای نقل چنین اعتراضی در خصوص آن وجود داشته است، هیچ کس در تاریخ این اعتراض را از قوم پیامبر اسلام(ص) نقل نکرده است. از این اعتراض نکردن‌ها روشن می‌شود که قرآن به همان زبان رایج و معهود خودشان نازل شده است. این آیه، زبان قرآن را عربی خوانده و اعجمی بودن آن را انکار کرده است. این دو واژه بر معنایی ژرف تر و گسترده تر از نوع واژگان دلالت دارد، یعنی عربی بودن قرآن و اعجمی نبودن آن تنها به این معنا نیست که نوع واژگان قرآن عربی است و مثلاً [[فارسی]] ، [[رومی]] [[حبشی]] و نظایر آنها نیست، بلکه بر این معنا دلالت دارد که زبان قرآن قابل فهم برای آنان است و از هرگونه گنگی خالی است.'''<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=درآمدی بر تاریخ نگاری قرآن\|سال=1380\|نام=جعفر\|نام خانوادگی=نكونام\|ناشر=هستی نما\|مکان=قم\|صفحه‌ها=58و61}}</ref>''' از همین رو [[راغب]] می‌نویسد: «عربی به معنای سخن شیوا و آشکار است» در مقابل اعجم کسی که در زبانش نوعی گنگی است، چه عرب باشد یا غیر عرب، و این به آن جهت است که عرب از (زبان) عجم (غیر عرب) کم می‌فهمد.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=معجم مفردات الفاظ القرآن\|سال=1382\|نام=حسين بن محمد\|نام خانوادگی=راغب اصفهانی\|ناشر=اسماعیلیان\|صفحه=340\|مکان=قم\|فصل=ذیل عرب و نیز ماده عجم}}</ref>		ملاحظه آیات قرآنی و تفاسیری که [[مفسران]] پژوهشگر بر آنها نوشته اند، نشان می دهد، در قرآن هیچ واژه ای نیست که در زبان قوم رسول خدا(ص) نبوده باشد یا جمله‌ای نیست که در غیر قالب زبانی و فرهنگی آن قوم بوده باشد. علاوه بر این بسیاری از آیات قرآن بر نزول آن به زبان قوم پیامبر اسلام(ص) دلالت دارد. از جمله: {{قرآن\|«کتابٌ فُصِّلَتْ آیاتُهُ قُرْآناً عَرَبِیا لِقَوْمٍ یعْلَمُونَ\|ترجمه=(این) کتابی است که آیاتش به صورت خوانش عربی برای مردمی که (آن را) می فهمند، بیان شده است.\|سوره=فصلت\|آیه=۳}} در آیه دیگر فرمود که اگر قرآن به زبان عربی نازل نمی‌شد اعتراض می‌شد که چرا به زبان فهم ما نیست: {{قرآن\|وَ لَوْ جَعَلْناهُ قُرْآناً أَعْجَمِیا لَقالُوا لَوْ لا فُصِّلَتْ آیاتُهُ أَعْجَمِی وَ عَرَبِی\|ترجمه=و اگر آن را خوانش غیرعربی می کردیم، می گفتند: چرا آیاتش (به زبان ما) بیان نشده است. آیا آن غیر عربی باشد و حال آن که (زبان ما) عربی است\|سوره=فصلت\|آیه=۴۴}} قرآن تصریح دارد که غرض از نزولش آن است که قوم پیامبر اسلام(ص) آن را بفهمند و در آن اندیشه کنند و بدیهی است لازمه این امر آن است که قرآن به زبان معهود آنان باشد، به همین رو خدای تعالی فرمود: {{قرآن\|إِنَّا أَنْزَلْنَاهُ قُرْآنًا عَرَبِيًّا لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ\|ترجمه=ما آن را خوانش عربی کردیم، بلکه آن را بفهمند\|سوره=یوسف\|آیه=۲}} آیه علاوه بر آن که صراحت بر این معنا که قرآن به زبان قوم پیامبر اسلام(ص) نازل شده، حاوی نوعی استدلال نیز بر این معناست. توضیح آن که: چنانکه گوینده‌ای با مخاطبان خود به زبان نا آشنای‌شان سخن بگوید، به طور طبیعی با این اعتراض آنان مواجه خواهد شد که چرا به زبان خودمان با ما سخن نمی‌گویی. چنین اعتراضی در خصوص قرآن نیز چنانچه به زبان قوم رسول خدا(ص) نازل نشده بود، قابل طرح است. چنان که در آیه آمده است، آنان می‌گفتند: «چرا قرآن (به زبان ما) بیان نشده است؟ چرا در حالی که ما عرب هستیم، قرآنی که برای ما نازل شده، به زبان غیر عربی است؟».<ref>سوره فصلت، آیه۴۴.</ref> در حالی که قرآن یکی از مهم‌ترین پدیده‌های تاریخی است و انگیزه‌های فراوانی برای نقل چنین اعتراضی در خصوص آن وجود داشته است، هیچ کس در تاریخ این اعتراض را از قوم پیامبر اسلام(ص) نقل نکرده است. از این اعتراض نکردن‌ها روشن می‌شود که قرآن به همان زبان رایج و معهود خودشان نازل شده است. این آیه، زبان قرآن را عربی خوانده و اعجمی بودن آن را انکار کرده است. این دو واژه بر معنایی ژرف تر و گسترده تر از نوع واژگان دلالت دارد، یعنی عربی بودن قرآن و اعجمی نبودن آن تنها به این معنا نیست که نوع واژگان قرآن عربی است و مثلاً [[فارسی]] ، [[رومی]] [[حبشی]] و نظایر آنها نیست، بلکه بر این معنا دلالت دارد که زبان قرآن قابل فهم برای آنان است و از هرگونه گنگی خالی است.'''<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=درآمدی بر تاریخ نگاری قرآن\|سال=1380\|نام=جعفر\|نام خانوادگی=نكونام\|ناشر=هستی نما\|مکان=قم\|صفحه‌ها=58و61}}</ref>''' از همین رو [[راغب]] می‌نویسد: «عربی به معنای سخن شیوا و آشکار است» در مقابل اعجم کسی که در زبانش نوعی گنگی است، چه عرب باشد یا غیر عرب، و این به آن جهت است که عرب از (زبان) عجم (غیر عرب) کم می‌فهمد.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=معجم مفردات الفاظ القرآن\|سال=1382\|نام=حسين بن محمد\|نام خانوادگی=راغب اصفهانی\|ناشر=اسماعیلیان\|صفحه=340\|مکان=قم\|فصل=ذیل عرب و نیز ماده عجم}}</ref>
	=== روایات ===		=== روایات ===

Fabbasi در ‏۱۲ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۴۹

2025-03-12T06:49:23Z

نمایش تغییرات

Shahroudi در ‏۱۰ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۲۰

2025-03-10T10:20:13Z

نمایش تغییرات

Mohammadaminrazi در ‏۶ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۰۳:۳۵

2025-03-06T03:35:27Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۰۵
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	در تأیید این نظریه، ادلّه و شواهد فراوانی وجود دارد که اینک مهمترین آنها را می آوریم:		در تأیید این نظریه، ادلّه و شواهد فراوانی وجود دارد که اینک مهمترین آنها را می آوریم:

	=== عقل: ===		=== عقل ===
	مسلّم است که خدای تعالی حکیم است و لازمه حکمتش آن است که کارهای پسندیده انجام دهد و از کارهای ناپسند دوری کند. یکی از کارهای ناپسند آن است که وقتی کسی با مخاطبش سخن می گوید، به زبان نامعهود و ناآشنا با مخاطبش سخن گوید یا الفاظ را در قالب زبانی و فرهنگی جز آنچه در میان آنان رایج است، به کار برد.'''<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=درآمدی بر تاریخ نگاری قرآن\|سال=1380\|نام=جعفر\|نام خانوادگی=نكونام\|ناشر=هستی نما\|صفحه=58\|مکان=قم}}</ref>'''		مسلّم است که خدای تعالی حکیم است و لازمه حکمتش آن است که کارهای پسندیده انجام دهد و از کارهای ناپسند دوری کند. یکی از کارهای ناپسند آن است که وقتی کسی با مخاطبش سخن می گوید، به زبان نامعهود و ناآشنا با مخاطبش سخن گوید یا الفاظ را در قالب زبانی و فرهنگی جز آنچه در میان آنان رایج است، به کار برد.'''<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=درآمدی بر تاریخ نگاری قرآن\|سال=1380\|نام=جعفر\|نام خانوادگی=نكونام\|ناشر=هستی نما\|صفحه=58\|مکان=قم}}</ref>'''

	=== سیره عقلا: ===		=== سیره عقلا ===
	صرف نظر از آن که به لحاظ عقلی تکلّم به زبان نامعهود و ناآشنا با مخاطبان ناپسند و قبیح است، از خدای حکیم سر نمی زند، سیره عقلا در هر عصر نیز همواره چنین بوده است که به منظور القای مقاصد خود به زبانی که معهود مخاطبان بوده باشد سخن گفته اند. حتّی آنان که به زبان مخاطبان خود آشنایی نداشته اند، تلاش کرده اند که یا نخست به فراگیری زبان آنان روی بیاورند و سپس به تفهیم مقاصد خویش به آنان بپردازند یا از کسانی که زبان را می دانند، برای این امر کمک بگیرند. بنابراین خدای بزرگ که در رأس عقلای عالم است، به طریق اولی باید با مخاطبان خود به زبان معهود آنان مقاصد خویش را القاء کند.'''<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=درآمدی بر تاریخ نگاری قرآن\|سال=1380\|نام=جعفر\|نام خانوادگی=نكونام\|ناشر=هستی نما\|صفحه=58\|مکان=قم}}</ref>'''		صرف نظر از آن که به لحاظ عقلی تکلّم به زبان نامعهود و ناآشنا با مخاطبان ناپسند و قبیح است، از خدای حکیم سر نمی زند، سیره عقلا در هر عصر نیز همواره چنین بوده است که به منظور القای مقاصد خود به زبانی که معهود مخاطبان بوده باشد سخن گفته اند. حتّی آنان که به زبان مخاطبان خود آشنایی نداشته اند، تلاش کرده اند که یا نخست به فراگیری زبان آنان روی بیاورند و سپس به تفهیم مقاصد خویش به آنان بپردازند یا از کسانی که زبان را می دانند، برای این امر کمک بگیرند. بنابراین خدای بزرگ که در رأس عقلای عالم است، به طریق اولی باید با مخاطبان خود به زبان معهود آنان مقاصد خویش را القاء کند.'''<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=درآمدی بر تاریخ نگاری قرآن\|سال=1380\|نام=جعفر\|نام خانوادگی=نكونام\|ناشر=هستی نما\|صفحه=58\|مکان=قم}}</ref>'''

	=== آیات قرآن: ===		=== آیات قرآن ===
	ملاحظه آیات قرآنی و تفاسیری که [[مفسران]] پژوهشگر بر آنها نوشته اند، نشان می دهد، در قرآن هیچ واژه ای نیست که در زبان قوم رسول خدا(ص) نبوده باشد یا جمله ای نیست که در غیر قالب زبانی و فرهنگی آن قوم بوده باشد. علاوه بر این بسیاری از آیات قرآن بر نزول آن به زبان قوم پیامبر اسلام(ص) دلالت دارد. از جمله: {{قرآن\|«کتابٌ فُصِّلَتْ آیاتُهُ قُرْآناً عَرَبِیا لِقَوْمٍ یعْلَمُونَ\|وَ لَوْ جَعَلْناهُ قُرْآناً أَعْجَمِیا لَقالُوا لَوْ لا فُصِّلَتْ آیاتُهُ أَعْجَمِی وَ عَرَبِی\|ترجمه=(این) کتابی است که آیاتش به صورت خوانش عربی برای مردمی که (آن را) می فهمند، بیان شده است و اگر آن را خوانش غیرعربی می کردیم، می گفتند: چرا آیاتش (به زبان ما) بیان نشده است. آیا آن غیر عربی باشد و حال آن که (زبان ما) عربی است\|سوره=فصلت\|آیه=3و44}} چنان که ملاحظه شد، قرآن تصریح دارد که غرض از نزولش آن است که قوم پیامبر اسلام(ص) آن را بفهمند و در آن اندیشه کنند و بدیهی است لازمه این امر آن است که قرآن به زبان معهود آنان باشد، به همین رو خدای تعالی فرمود: {{قرآن\|إِنَّا أَنْزَلْنَاهُ قُرْآنًا عَرَبِيًّا لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ\|ترجمه=ما آن را خوانش عربی کردیم، بلکه آن را بفهمند\|سوره=یوسف\|آیه=2}} آیه علاوه بر آن که صراحت بر این معنا که قرآن به زبان قوم پیامبر اسلام(ص) نازل شده، حاوی نوعی استدلال نیز بر این معناست. توضیح آن که: چنانکه گوینده‌ای با مخاطبان خود به زبان نا آشنایشان سخن بگوید، به طور طبیعی با این اعتراض آنان مواجه خواهد شد که چرا به زبان خودمان با ما سخن نمی گویی. چنین اعتراضی در خصوص قرآن نیز چنانچه به زبان قوم رسول خدا(ص) نازل نشده بود، قابل طرح است. چنان که در آیه شریفه آمده است، آنان می گفتند: «چرا قرآن (به زبان ما) بیان نشده است؟ چرا در حالی که ما عرب هستیم، قرآنی که برای ما نازل شده، به زبان غیر عربی است؟». در حالی که قرآن یکی از مهم ترین پدیده های تاریخی است و انگیزه های فراوانی برای نقل چنین اعتراضی در خصوص آن وجود داشته است، هیچ کس در تاریخ این اعتراض را از قوم پیامبر اسلام(ص) نقل نکرده است، و از این عدم اعتراض روشن می شود که قرآن به همان زبان رایج و معهود خودشان نازل شده است. این آیه، زبان قرآن را عربی خوانده و اعجمی بودن آن را انکار کرده است. این دو واژه بر معنایی ژرف تر و گسترده تر از نوع واژگان دلالت دارد، یعنی عربی بودن قرآن و اعجمی نبودن آن تنها به این معنا نیست که نوع واژگان قرآن عربی است و مثلاً [[فارسی]] و [[رومی]] [[حبشی]] و نظایر آنها نیست، بلکه بر این معنا نیز دلالت دارد که زبان قرآن قابل فهم برای آنان است و از هرگونه گنگی خالی است.'''<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=درآمدی بر تاریخ نگاری قرآن\|سال=1380\|نام=جعفر\|نام خانوادگی=نكونام\|ناشر=هستی نما\|مکان=قم\|صفحه‌ها=58و61}}</ref>'''		ملاحظه آیات قرآنی و تفاسیری که [[مفسران]] پژوهشگر بر آنها نوشته اند، نشان می دهد، در قرآن هیچ واژه ای نیست که در زبان قوم رسول خدا(ص) نبوده باشد یا جمله ای نیست که در غیر قالب زبانی و فرهنگی آن قوم بوده باشد. علاوه بر این بسیاری از آیات قرآن بر نزول آن به زبان قوم پیامبر اسلام(ص) دلالت دارد. از جمله: {{قرآن\|«کتابٌ فُصِّلَتْ آیاتُهُ قُرْآناً عَرَبِیا لِقَوْمٍ یعْلَمُونَ\|وَ لَوْ جَعَلْناهُ قُرْآناً أَعْجَمِیا لَقالُوا لَوْ لا فُصِّلَتْ آیاتُهُ أَعْجَمِی وَ عَرَبِی\|ترجمه=(این) کتابی است که آیاتش به صورت خوانش عربی برای مردمی که (آن را) می فهمند، بیان شده است و اگر آن را خوانش غیرعربی می کردیم، می گفتند: چرا آیاتش (به زبان ما) بیان نشده است. آیا آن غیر عربی باشد و حال آن که (زبان ما) عربی است\|سوره=فصلت\|آیه=3و44}} چنان که ملاحظه شد، قرآن تصریح دارد که غرض از نزولش آن است که قوم پیامبر اسلام(ص) آن را بفهمند و در آن اندیشه کنند و بدیهی است لازمه این امر آن است که قرآن به زبان معهود آنان باشد، به همین رو خدای تعالی فرمود: {{قرآن\|إِنَّا أَنْزَلْنَاهُ قُرْآنًا عَرَبِيًّا لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ\|ترجمه=ما آن را خوانش عربی کردیم، بلکه آن را بفهمند\|سوره=یوسف\|آیه=2}} آیه علاوه بر آن که صراحت بر این معنا که قرآن به زبان قوم پیامبر اسلام(ص) نازل شده، حاوی نوعی استدلال نیز بر این معناست. توضیح آن که: چنانکه گوینده‌ای با مخاطبان خود به زبان نا آشنایشان سخن بگوید، به طور طبیعی با این اعتراض آنان مواجه خواهد شد که چرا به زبان خودمان با ما سخن نمی گویی. چنین اعتراضی در خصوص قرآن نیز چنانچه به زبان قوم رسول خدا(ص) نازل نشده بود، قابل طرح است. چنان که در آیه شریفه آمده است، آنان می گفتند: «چرا قرآن (به زبان ما) بیان نشده است؟ چرا در حالی که ما عرب هستیم، قرآنی که برای ما نازل شده، به زبان غیر عربی است؟». در حالی که قرآن یکی از مهم ترین پدیده های تاریخی است و انگیزه های فراوانی برای نقل چنین اعتراضی در خصوص آن وجود داشته است، هیچ کس در تاریخ این اعتراض را از قوم پیامبر اسلام(ص) نقل نکرده است، و از این عدم اعتراض روشن می شود که قرآن به همان زبان رایج و معهود خودشان نازل شده است. این آیه، زبان قرآن را عربی خوانده و اعجمی بودن آن را انکار کرده است. این دو واژه بر معنایی ژرف تر و گسترده تر از نوع واژگان دلالت دارد، یعنی عربی بودن قرآن و اعجمی نبودن آن تنها به این معنا نیست که نوع واژگان قرآن عربی است و مثلاً [[فارسی]] و [[رومی]] [[حبشی]] و نظایر آنها نیست، بلکه بر این معنا نیز دلالت دارد که زبان قرآن قابل فهم برای آنان است و از هرگونه گنگی خالی است.'''<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=درآمدی بر تاریخ نگاری قرآن\|سال=1380\|نام=جعفر\|نام خانوادگی=نكونام\|ناشر=هستی نما\|مکان=قم\|صفحه‌ها=58و61}}</ref>'''

	به همین رو [[راغب]] می نویسد: «عربی به معنای سخن شیوا و آشکار است» در مقابل اعجم کسی که در زبانش نوعی گنگی است، چه عرب باشد یا غیر عرب، و این به آن جهت است که عرب از (زبان) عجم (غیر عرب) کم می فهمد.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=معجم مفردات الفاظ القرآن\|سال=1382\|نام=ابو القاسم الحسين بن محمد\|نام خانوادگی=الراغب الاصفهانی\|ناشر=اسماعیلیان\|صفحه=340\|مکان=قم\|فصل=ذیل عرب و نیز ماده عجم}}</ref>		به همین رو [[راغب]] می نویسد: «عربی به معنای سخن شیوا و آشکار است» در مقابل اعجم کسی که در زبانش نوعی گنگی است، چه عرب باشد یا غیر عرب، و این به آن جهت است که عرب از (زبان) عجم (غیر عرب) کم می فهمد.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=معجم مفردات الفاظ القرآن\|سال=1382\|نام=ابو القاسم الحسين بن محمد\|نام خانوادگی=الراغب الاصفهانی\|ناشر=اسماعیلیان\|صفحه=340\|مکان=قم\|فصل=ذیل عرب و نیز ماده عجم}}</ref>

	=== روایات: ===		=== روایات ===
	[[امام سجاد علیه‌السلام\|امام سجاد(ع)]] فرمود: {{متن عربی\|انَّ القران نزل بلغه العرب فهو یخاطب فیه اهل اللسان بلغتهم...\|ترجمه=قرآن به زبان عربی نازل شده است، از اینرو در آن با اهل زبان به زبانشان سخن می گوید}}<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=بحارالانوار\|سال=1403\|نام=محمد باقر\|نام خانوادگی=مجلسی\|ناشر=مؤسسه الوفاء\|جلد=45\|صفحه=296\|مکان=بیروت}}</ref>'''<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=درآمدی بر تاریخ نگاری قرآن\|سال=1380\|نام=جعفر\|نام خانوادگی=نكونام\|ناشر=هستی نما\|صفحه=62\|مکان=قم}}</ref>'''		[[امام سجاد علیه‌السلام\|امام سجاد(ع)]] فرمود: {{متن عربی\|انَّ القران نزل بلغه العرب فهو یخاطب فیه اهل اللسان بلغتهم...\|ترجمه=قرآن به زبان عربی نازل شده است، از اینرو در آن با اهل زبان به زبانشان سخن می گوید}}<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=بحارالانوار\|سال=1403\|نام=محمد باقر\|نام خانوادگی=مجلسی\|ناشر=مؤسسه الوفاء\|جلد=45\|صفحه=296\|مکان=بیروت}}</ref>'''<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=درآمدی بر تاریخ نگاری قرآن\|سال=1380\|نام=جعفر\|نام خانوادگی=نكونام\|ناشر=هستی نما\|صفحه=62\|مکان=قم}}</ref>'''

خط ۳۷:		خط ۳۷:
	== آثار عربی بودن قرآن ==		== آثار عربی بودن قرآن ==

	=== امتیازات زبان عربی: ===		=== امتیازات زبان عربی ===
	عربی کامل ترین و جامع همه زبان ها به تصدیق زبانشناسان است.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=تفسیر نمونه\|سال=1364\|نام=ناصر\|نام خانوادگی=مكارم شیرازی\|ناشر=دارالكتب الاسلامیه\|جلد=13\|صفحه=113\|مکان=قم}}</ref>		عربی کامل ترین و جامع همه زبان ها به تصدیق زبانشناسان است.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=تفسیر نمونه\|سال=1364\|نام=ناصر\|نام خانوادگی=مكارم شیرازی\|ناشر=دارالكتب الاسلامیه\|جلد=13\|صفحه=113\|مکان=قم}}</ref>

	از امام(ع) راجع به آیه «بِلِسانٍ عَرَبِی مُبِینٍ» سؤال شد، امام(ع) فرمود: «زبان عرب می تواند مدلول سایر زبان ها را روشن سازد ولی سایر زبان ها مدلول زبان عربی را روشن نمی کنند.»<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=ترجمه تفسیر المیزان\|سال=1363\|نام=سید محمّد حسین\|نام خانوادگی=طباطبایی\|ناشر=بنیاد علمی و فكری علاّمه\|جلد=15\|صفحه=510}}</ref>		از امام(ع) راجع به آیه «بِلِسانٍ عَرَبِی مُبِینٍ» سؤال شد، امام(ع) فرمود: «زبان عرب می تواند مدلول سایر زبان ها را روشن سازد ولی سایر زبان ها مدلول زبان عربی را روشن نمی کنند.»<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=ترجمه تفسیر المیزان\|سال=1363\|نام=سید محمّد حسین\|نام خانوادگی=طباطبایی\|ناشر=بنیاد علمی و فكری علاّمه\|جلد=15\|صفحه=510}}</ref>

	=== حفظ زبان عربی با واژگان مشابه: ===		=== حفظ زبان عربی با واژگان مشابه ===
	[[اعجاز در قرآن\|اعجاز]] بیانی قرآن همین است که تمام ویژگی ها و نکات گوناگون واژه ها را رعایت نموده است.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=علوم قرآن (تقریرات درس آیت الله معرفت)\|سال=1379\|نام=محمّد جواد\|نام خانوادگی=اسكندرلو\|ناشر=سازمان حوزه ها و مدارس علمیه خارج از كشور\|صفحه=197}}</ref>		[[اعجاز در قرآن\|اعجاز]] بیانی قرآن همین است که تمام ویژگی ها و نکات گوناگون واژه ها را رعایت نموده است.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=علوم قرآن (تقریرات درس آیت الله معرفت)\|سال=1379\|نام=محمّد جواد\|نام خانوادگی=اسكندرلو\|ناشر=سازمان حوزه ها و مدارس علمیه خارج از كشور\|صفحه=197}}</ref>

Mohammadaminrazi در ‏۳ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۱۱

2025-03-03T18:11:14Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۲۱:۴۱
خط ۴۸:		خط ۴۸:
	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
	{{ستون\|۲}}		{{ستون\|۲}}
	* [[~~شناخت خداوند به غیر از مسیر فلسفه و عرفان~~]]		* [[اهداف نزول قرآن]]
	* [[~~برهان‌های اثبات خدا~~]]		* [[نزول قرآن بر هفت حرف]]
	* [[امکان درک ذات پروردگار]]
	* [[امکان اثبات خداوند با ادله عقلی و منطقی]]
	* [[ضرورت خداشناسی]]
	* [[نامحدود بودن خداوند]]

	{{پایان}}		{{پایان}}
خط ۶۰:		خط ۵۷:
	{{پانویس\|۲}}		{{پانویس\|۲}}
	{{شاخه		{{شاخه
	\| شاخه اصلی =		\| شاخه اصلی =علوم و معارف قرآن
	\| شاخه فرعی۱ =		\| شاخه فرعی۱ =نزول قرآن
	\| شاخه فرعی۲ =		\| شاخه فرعی۲ =
	\| شاخه فرعی۳ =		\| شاخه فرعی۳ =

Mohammadaminrazi در ‏۳ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۰۹

2025-03-03T18:09:35Z

نمایش تغییرات