ضرورت وجود امام و حجت خدا در زمین - تاریخچهٔ نسخه‌ها

A.rezapour در ‏۱۵ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۱۴

2023-06-15T12:14:47Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۴۴
خط ۹:		خط ۹:

	== ضرورت وجود امام از دیدگاه شیعه امامیه ==		== ضرورت وجود امام از دیدگاه شیعه امامیه ==
	امامیّه بر این امر اتّفاق کلمه دارند که واجب است در هر زمان امامی به عنوان حجّت خدای عزّ و جلّ بر بندگان مکلّفش وجود داشته باشد، تا با وجود وی مصلحت در دین صورت اتمام پیدا کند.<ref>مارتین مکدرموت، اندیشه‌های کلامی شیخ مفید، ترجمه احمد آرام‏، تهران، انتشارات دانشگاه تهران، ~~1372ش،~~ ص ~~160~~.</ref>شیخ مفید، در آغاز کتاب «الافصاح فی امامة امیر المؤمنین» خود که آن را برای دفاع از جانشینی بلافصل حضرت علی(ع) به جای پیغمبر(ص) نوشته، استدلال مختصری مبتنی بر آیات قرآن و حدیث و اجماع بر ضرورت وجود امام کرده است:		امامیّه بر این امر اتّفاق کلمه دارند که واجب است در هر زمان امامی به عنوان حجّت خدای عزّ و جلّ بر بندگان مکلّفش وجود داشته باشد، تا با وجود وی مصلحت در دین صورت اتمام پیدا کند.<ref>مارتین مکدرموت، اندیشه‌های کلامی شیخ مفید، ترجمه احمد آرام‏، تهران، انتشارات دانشگاه تهران، ۱۳۷۲ش، ص ۱۶۰.</ref>شیخ مفید، در آغاز کتاب «الافصاح فی امامة امیر المؤمنین» خود که آن را برای دفاع از جانشینی بلافصل حضرت علی(ع) به جای پیغمبر(ص) نوشته، استدلال مختصری مبتنی بر آیات قرآن و حدیث و اجماع بر ضرورت وجود امام کرده است:

	۱. در قرآن آمده است: «ای کسانی که [[ایمان]] آورده‌اید، از خدا و رسول و اولیای امور خودتان فرمانبرداری کنید».<ref>سوره نساء، آیه 59</ref> پس خدا معرفت ائمّه را از آن جهت واجب کرد که فرمانبرداری ایشان را واجب ساخت، همان گونه که شناختن خود و شناختن پیامبرش را(ص). همچنین خداوند متعال فرموده است: «روزی که بخوانیم هر دسته از مردم را به امام ایشان، پس کسانی که نامه آنان به دست راستشان داده شود، نامه خود را بخوانند و به اندازه تار میان هسته خرما بر ایشان ستم نخواهد شد».<ref>سوره بنی اسرائیل، آیه 71.</ref> و این درست نیست که کسی به چیزی خوانده شود که دانستن و شناختن آن بر وی واجب نباشد.<ref>شیخ مفید، محمد بن محمد بن نعمان، الافصاح فی امامة امیر المؤمنین علی بن ابی طالب، نجف، حیدریه، ~~چ2، 1950م،~~ ص 3.</ref>		۱. در قرآن آمده است: «ای کسانی که [[ایمان]] آورده‌اید، از خدا و رسول و اولیای امور خودتان فرمانبرداری کنید».<ref>سوره نساء، آیه ۵۹.</ref> پس خدا معرفت ائمّه را از آن جهت واجب کرد که فرمانبرداری ایشان را واجب ساخت، همان گونه که شناختن خود و شناختن پیامبرش را(ص). همچنین خداوند متعال فرموده است: «روزی که بخوانیم هر دسته از مردم را به امام ایشان، پس کسانی که نامه آنان به دست راستشان داده شود، نامه خود را بخوانند و به اندازه تار میان هسته خرما بر ایشان ستم نخواهد شد».<ref>سوره بنی اسرائیل، آیه ۷۱.</ref> و این درست نیست که کسی به چیزی خوانده شود که دانستن و شناختن آن بر وی واجب نباشد.<ref>شیخ مفید، محمد بن محمد بن نعمان، الافصاح فی امامة امیر المؤمنین علی بن ابی طالب، نجف، حیدریه، ج۲، ۱۹۵۰م، ص ۳.</ref>

	۲. این حدیث از پیغمبر(ص) به تواتر رسیده است که گفت: «هر کس بمیرد و [[امام زمان]] خود را نشناسد، همچون کسی است که بر جاهلیّت مرده باشد». این حدیث صراحت دارد بر اینکه جاهل بودن نسبت به امام سبب بیرون رفتن از اسلام است.<ref>الافصاح فی امامة امیر المؤمنین علی بن ابی طالب، ~~ص 3- 4~~.</ref>		۲. این حدیث از پیغمبر(ص) به تواتر رسیده است که گفت: «هر کس بمیرد و [[امام زمان]] خود را نشناسد، همچون کسی است که بر جاهلیّت مرده باشد». این حدیث صراحت دارد بر اینکه جاهل بودن نسبت به امام سبب بیرون رفتن از اسلام است.<ref>الافصاح فی امامة امیر المؤمنین علی بن ابی طالب، ص۳ . ۴.</ref>

	۳. در مورد اجماع، باید بگوییم که اختلافی میان اهل اسلام در این مسئله نیست که شناختن ائمّه مسلمانان بر همگان واجب است همچون واجب بودن بیشتر فرایض دینی.<ref>الافصاح فی امامة امیر المؤمنین علی بن ابی طالب، ص4.</ref>		۳. در مورد اجماع، باید بگوییم که اختلافی میان اهل اسلام در این مسئله نیست که شناختن ائمّه مسلمانان بر همگان واجب است همچون واجب بودن بیشتر فرایض دینی.<ref>الافصاح فی امامة امیر المؤمنین علی بن ابی طالب، ص۴.</ref>

	== بررسی احادیث دال بر حجیت امام ==		== بررسی احادیث دال بر حجیت امام ==
	احادیثی که درباره حجت بودن امام نقل شده بر دو نوع است در برخی از کلمه عالم و در برخی دیگر از کلمه امام استفاده شده است؛ مثلاً وقتی که از [[امام صادق(ع)]] سؤال می‌شود آیا زمین پایدار می‌ماند بدون عالمی زنده و آشکار که مردم به او پناه برند در [[حلال و حرام]] خود فرمود؟ اگر چنین باشد خدا پرستش نخواهد شد.<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، علل الشرائع، ‏قم، کتاب فروشی داوری‏، ~~چ1، 1385 ش~~ / ~~1966 م، ج1،~~ ص ~~195~~.</ref> یا ابو بصیر از حضرت صادق(ع) نقل کرد که فرمود خداوند زمین را خالی از عالمی که عارف به زیادی و نقصان باشد نمی‌گذارد اگر مؤمنین چیزی به دین بیفزایند آن‌ها را متوجه نماید و اگر چیزی کم کنند بر ایشان تکمیل نماید….<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، علل الشرائع، ‏ ج۱، ص۹۶.</ref>		احادیثی که درباره حجت بودن امام نقل شده بر دو نوع است در برخی از کلمه عالم و در برخی دیگر از کلمه امام استفاده شده است؛ مثلاً وقتی که از [[امام صادق(ع)]] سؤال می‌شود آیا زمین پایدار می‌ماند بدون عالمی زنده و آشکار که مردم به او پناه برند در [[حلال و حرام]] خود فرمود؟ اگر چنین باشد خدا پرستش نخواهد شد.<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، علل الشرائع، ‏قم، کتاب فروشی داوری‏، چاپ اول، ۱۳۸۵ش / ۱۹۶۶م، ج۱، ص ۱۹۵.</ref> یا ابو بصیر از حضرت صادق(ع) نقل کرد که فرمود خداوند زمین را خالی از عالمی که عارف به زیادی و نقصان باشد نمی‌گذارد اگر مؤمنین چیزی به دین بیفزایند آن‌ها را متوجه نماید و اگر چیزی کم کنند بر ایشان تکمیل نماید….<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، علل الشرائع، ج۱، ص۹۶.</ref>

	این گونه روایات افزون بر اینکه بر ضرورت وجود امام برروی زمین دلالت دارند، از وظیفه ای که برای امام مبنی بر بیان حلال و حرام و نیز حفظ دین از نقصان و زیادت نقل شده این وظیفه توسط نائبان خاص و عام امامان نیز قابل اجرا است. با توجه به اینکه در زمان حضور امام همه مسلمانان به امان دسترسی ندارند، چاره ای نیست که حلال و حرام خود را از نائبان امام بگیرند. این هدف با غیبت امام نیز توسط نائبان عام که عبارت از مراجع تقلید و روایان حدیث اهل بیت هستند، تحقق پیدا می‌کند. به همین دلیل در توقیعی از امام زمان نقل شده که فرمود: «و أما الحوادث الواقعة فارجعوا فیها إلی رواة حدیثنا فإنهم حجتی علیکم و أنا حجة الله علیهم.<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة، مصحح: غفاری، علی اکبر، تهران، اسلامیه‏، ~~چ 2، 1395ق، ج‏2، ص484~~.</ref> پس نائبان عام امام نیز می‌توانند حجت خدا باشند.		این گونه روایات افزون بر اینکه بر ضرورت وجود امام برروی زمین دلالت دارند، از وظیفه ای که برای امام مبنی بر بیان حلال و حرام و نیز حفظ دین از نقصان و زیادت نقل شده این وظیفه توسط نائبان خاص و عام امامان نیز قابل اجرا است. با توجه به اینکه در زمان حضور امام همه مسلمانان به امان دسترسی ندارند، چاره ای نیست که حلال و حرام خود را از نائبان امام بگیرند. این هدف با غیبت امام نیز توسط نائبان عام که عبارت از مراجع تقلید و روایان حدیث اهل بیت هستند، تحقق پیدا می‌کند. به همین دلیل در توقیعی از امام زمان نقل شده که فرمود: «و أما الحوادث الواقعة فارجعوا فیها إلی رواة حدیثنا فإنهم حجتی علیکم و أنا حجة الله علیهم.<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة، مصحح: غفاری، علی اکبر، تهران، اسلامیه‏، چاپ دوم، ۱۳۹۵ش، ج۲، ص۴۴۸.</ref> پس نائبان عام امام نیز می‌توانند حجت خدا باشند.

	نوع دوم احادیث، تعلیل فوق را ندارد و فقط بر وجود امام و [[حجت خدا]] بر روی زمین اعم از حاضر و غائب دلالت دارد تا زمین برقرار بماند و از بین نرود؛ مثلاً ابو حمزه گفت به حضرت صادق(ع) عرض کردم آیا زمین بدون امام پایدار می‌ماند؟ فرمود اگر یک ساعت بدون امام باشد زمین اهلش را فرو می‌برد. (کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، تهران، دار الکتب الإسلامیة، چ۴، ۱۴۰۷ق، ج۱، ص ۱۷۹.) یا این حدیث که از امام صادق(ع) نقل شده که فرمود: إن الحجة لا تقوم لله عز و جل علی خلقه إلا بإمام حتی یعرف.<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ~~ج1،~~ ص ~~177~~.</ref> این نوع احادیث بر ضرورت وجود امام دلالت دارند که بندگان خدا باید او را در زمان خودش بشناسند و بدون معرفت امام از دنیا نروند.		نوع دوم احادیث، تعلیل فوق را ندارد و فقط بر وجود امام و [[حجت خدا]] بر روی زمین اعم از حاضر و غائب دلالت دارد تا زمین برقرار بماند و از بین نرود؛ مثلاً ابو حمزه گفت به حضرت صادق(ع) عرض کردم آیا زمین بدون امام پایدار می‌ماند؟ فرمود اگر یک ساعت بدون امام باشد زمین اهلش را فرو می‌برد. (کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، تهران، دار الکتب الإسلامیة، چ۴، ۱۴۰۷ق، ج۱، ص ۱۷۹.) یا این حدیث که از امام صادق(ع) نقل شده که فرمود: إن الحجة لا تقوم لله عز و جل علی خلقه إلا بإمام حتی یعرف.<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۱، ص ۱۷۷.</ref> این نوع احادیث بر ضرورت وجود امام دلالت دارند که بندگان خدا باید او را در زمان خودش بشناسند و بدون معرفت امام از دنیا نروند.

	== عدم منافات غیبت امام با حجت بودن او ==		== عدم منافات غیبت امام با حجت بودن او ==

Rafiei: Rafiei صفحهٔ احادیث ضرورت وجود امام ظاهر را به ضرورت وجود امام و حجت خدا در زمین منتقل کرد

2023-05-25T07:23:57Z

Rafiei صفحهٔ احادیث ضرورت وجود امام ظاهر را به ضرورت وجود امام و حجت خدا در زمین منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲۵ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۵۳
(بدون تفاوت)

Rafiei: ابرابزار

2023-05-25T07:20:42Z

ابرابزار

نمایش تغییرات

Rafiei: ابرابزار

2023-05-25T07:10:35Z

ابرابزار

نمایش تغییرات

Rafiei در ‏۲۳ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۱۴

2023-05-23T10:14:05Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۴۴
خط ۲:		خط ۲:
	{{شروع متن}}		{{شروع متن}}
	{{سوال}}		{{سوال}}
	با توجه به اینکه		با توجه به اینکه در احادیث شیعه آمده است حجت خدا باید ظاهر باشد، آیا امام غائب شیعیان می تواند حجت خدا باشد؟ مثلا وقتی از امام صادق (ع) سوال شد آیا زمين پايدار مي ماند بدون عالمى زنده و آشكار كه مردم به او در خلال و حرام خود پناه برند؟ فرمود اگر چنين باشد خدا پرستش نخواهد شد. (علل الشرائع، ج1، ص 195) یا اینکه از امام صادق (ع) نقل شده است إن الحجة لا تقوم لله عز و جل على خلقه إلا بإمام حتى يعرف(الكافي، ج‏1، ص177) یعنی از طرف خدا بر خلق او اتمام حجت نشود جز به وجود امام تا شناخته شود.
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}

	{{درگاه\|مهدویت}}		{{درگاه\|مهدویت}}
			در مذهب امامیه در هر زمانی وجود امام و حجت خدا ضروری است. درباره حجت خدا احادیث گوناگونی نقل شده است. برخی از این احادیث بر لزوم اصل حجت خدا چه اینکه حاضر باشد و چه اینکه غائب باشد دلالت دارند. در این نوع احادیث از کلمه امام استفاده شده است. اما برخی احادیث برای اینکه مردم حلال و حرامش را بدانند و خداوند مورد پرستش قرار بگیرد، از عالم آشکار سخن گفته است. البته کلمه عالم معمولا در کلام امامان بر امام اطلاق شده است که انصراف به امام حاضر دارند اما در زمان غیبت بر طبق احادیث منقول از امامان (ع) بر عالمان دین قابل تطبیق است. بنابراین احادیثی که اصل وجود حجت خدا را در زمین لازم می دانند، مصداق آن امام معصوم است که می تواند در زمان غیبت که زنده است نیز حجت خدا باشد.

			== ضرورت وجود امام از دیدگاه شیعه امامیه==

			اماميّه بر اين امر اتّفاق كلمه دارند كه واجب است در هر زمان امامى به عنوان حجّت خداى عزّ و جلّ بر بندگان مكلّفش وجود داشته باشد، تا با وجود وى مصلحت در دين صورت اتمام پيدا كند. <ref>مارتين مكدرموت، انديشه ‏هاى كلامى شيخ مفيد، ترجمه احمد آرام‏، تهران، انتشارات دانشگاه تهران، 1372ش، ص 160.</ref>شیخ مفيد، در آغاز كتاب «الافصاح فى امامة امير المؤمنين» خود كه آن را براى دفاع از جانشينى بلافصل حضرت على (ع) به جاى پيغمبر (ص) نوشته، استدلال مختصرى مبتنى بر آیات قرآن و حديث و اجماع بر ضرورت‏ وجود امام ‏كرده است:
			1. در قرآن آمده است: «اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد، از خدا و رسول و اولياى امور خودتان فرمانبردارى كنيد»<ref>سوره نساء، آيه 59</ref>. پس خدا معرفت ائمّه را از آن جهت واجب كرد كه فرمانبردارى ايشان را واجب ساخت، همان گونه كه شناختن خود و شناختن پيامبرش را (ص). همچنین خداوند متعال فرموده است: «روزى كه بخوانيم هر دسته از مردم را به امام ايشان، پس كسانى كه نامه آنان به دست راستشان داده شود، نامه خود را بخوانند و به اندازه تار ميان هسته خرما بر ايشان ستم نخواهد شد»<ref>سوره بنى اسرائيل، آيه 71</ref>. و اين درست نيست كه كسى به چيزى خوانده شود كه دانستن و شناختن آن بر وى واجب نباشد.<ref>شیخ مفید، محمد بن محمد بن نعمان،الافصاح فى امامة امير المؤمنين على بن ابى طالب، نجف، حیدریه، چ2، 1950م، ص 3.</ref>
			2. اين حديث از پيغمبر (ص) به تواتر رسيده است كه گفت: «هر كس بميرد و امام زمان خود را نشناسد، همچون كسى است كه بر جاهليّت مرده باشد». اين حديث صراحت دارد بر اينكه‏ جاهل بودن نسبت به امام سبب بيرون رفتن از اسلام است.<ref>الافصاح فى امامة امير المؤمنين على بن ابى طالب، ص 3- 4.</ref>
			3. در مورد اجماع، بايد بگوييم كه اختلافى ميان اهل اسلام در اين مسئله نيست كه شناختن ائمّه مسلمانان بر همگان واجب است همچون واجب بودن بيشتر فرايض دينى. <ref>الافصاح فى امامة امير المؤمنين على بن ابى طالب، ص4. </ref>



			==عدم منافات غیبت امام با حجت بودن او==
	بر اساس آموزه‌های اسلامی و شیعی، غیبت امام زمان «ع» به معنای انقطاع مطلق رابطه حضرت با مردم و جهان نیست. بلکه غیبت به معنای پنهان بودن حضرت از انظار عمومی است یعنی حضرت در شرایط غیبت ضمن اشتغال به امور شخصی به‌طور ناشناس در جامعه حضور دارد و حوادث و رخدادهای اجتماعی و مشکلات مردم را به‌طور کامل زیر نظر دارد و خصوصاً نسبت به شیعیان و دوستانش عنایت خاصی دارد و از وضع آنان باخبر است و مراقبت می‌نماید. چنان‌که خود حضرت «ع» در یکی از توقیعاتشان به شیخ مفید (ره) می‌نویسد: «ما شما را رها نکرده و در رسیدگی و سرپرستی شما کوتاهی نمی‌کنیم و یاد شما را از خاطر نبرده‌ایم، پس تقوی پیشه کنید و ما را یاری نمائید تا از فتنه‌هایی که به شما روی می‌آورد، شما را نجات بخشیم…»<ref>الاحتجاج، ابومنصور طبرسی، ج۲، ص ۴۹۷، انتشارات سعید، نشر مرتضی، مشهد.</ref>		بر اساس آموزه‌های اسلامی و شیعی، غیبت امام زمان «ع» به معنای انقطاع مطلق رابطه حضرت با مردم و جهان نیست. بلکه غیبت به معنای پنهان بودن حضرت از انظار عمومی است یعنی حضرت در شرایط غیبت ضمن اشتغال به امور شخصی به‌طور ناشناس در جامعه حضور دارد و حوادث و رخدادهای اجتماعی و مشکلات مردم را به‌طور کامل زیر نظر دارد و خصوصاً نسبت به شیعیان و دوستانش عنایت خاصی دارد و از وضع آنان باخبر است و مراقبت می‌نماید. چنان‌که خود حضرت «ع» در یکی از توقیعاتشان به شیخ مفید (ره) می‌نویسد: «ما شما را رها نکرده و در رسیدگی و سرپرستی شما کوتاهی نمی‌کنیم و یاد شما را از خاطر نبرده‌ایم، پس تقوی پیشه کنید و ما را یاری نمائید تا از فتنه‌هایی که به شما روی می‌آورد، شما را نجات بخشیم…»<ref>الاحتجاج، ابومنصور طبرسی، ج۲، ص ۴۹۷، انتشارات سعید، نشر مرتضی، مشهد.</ref>

Rafiei در ‏۲۳ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۰۷

2023-05-23T09:07:16Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۳۷
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{در دست ویرایش\|کاربر=A.ahmadi }}~~
	{{شروع متن}}		{{شروع متن}}
	{{~~شبهه~~}}		{{سوال}}
	~~تناقض روایات شیعه در وجوب وجود امام ظاهر~~ با ~~غیبت امام زمان~~		با توجه به اینکه
			{{پایان سوال}}
	فراج الصهیبی: ببینید شیعیان بر خلاف الان که دنباله رو مراجع هستند در کتاب‌های متقدمشان چه گفته‌اند:أَبِی رَحِمَهُ اللَّهُ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَی عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحَسَنِ بْنِ أَبِی الْخَطَّابِ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ مَحْبُوبٍ عَنْ یَعْقُوبَ السَّرَّاجِ قَالَ قُلْتُ لِأَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع تَبْقَی الْأَرْضُ بِلَا عَالِمٍ حَیٍّ ظَاهِرٍ یَفْزَعُ إِلَیْهِ النَّاسُ فِی حَلَالِهِمْ وَ حَرَامِهِمْ فَقَالَ لِی إِذاً لَا یُعْبَدَ اللَّهُ یَا أَبَا یُوسُف. در کتاب اصول کافی بابی وجود دارد تحت عنوان: بَابُ أَنَّ الْحُجَّه لَا تَقُومُ لِلَّهِ عَلَی خَلْقِهِ إِلَّا بِإِمَام بنابراین در کتاب‌های متقدم شیعه غیبت موضوعیتی ندارد.		{{پاسخ}}

	وظیفه امام اقامه حجت است. در قرآن کریم آمده است: رُسُلًا مُبَشِّرِینَ وَمُنْذِرِینَ لِئَلَّا یَکُونَ لِلنَّاسِ عَلَی اللَّهِ حُجَّه بَعْدَ الرُّسُلِ{]النساء: ۱۶۵ [ خبری از ائمه در این آیه نیست بلکه انبیاء و رسولان الهی همان امامان هستند.
	~~{{پایان شبهه}}~~
	~~{{پاسخ}}~~
	{{درگاه\|مهدویت}}		{{درگاه\|مهدویت}}
	بر اساس آموزه‌های اسلامی و شیعی، غیبت امام زمان «ع» به معنای انقطاع مطلق رابطه حضرت با مردم و جهان نیست. بلکه غیبت به معنای پنهان بودن حضرت از انظار عمومی است یعنی حضرت در شرایط غیبت ضمن اشتغال به امور شخصی به‌طور ناشناس در جامعه حضور دارد و حوادث و رخدادهای اجتماعی و مشکلات مردم را به‌طور کامل زیر نظر دارد و خصوصاً نسبت به شیعیان و دوستانش عنایت خاصی دارد و از وضع آنان باخبر است و مراقبت می‌نماید. چنان‌که خود حضرت «ع» در یکی از توقیعاتشان به شیخ مفید (ره) می‌نویسد: «ما شما را رها نکرده و در رسیدگی و سرپرستی شما کوتاهی نمی‌کنیم و یاد شما را از خاطر نبرده‌ایم، پس تقوی پیشه کنید و ما را یاری نمائید تا از فتنه‌هایی که به شما روی می‌آورد، شما را نجات بخشیم…»<ref>الاحتجاج، ابومنصور طبرسی، ج۲، ص ۴۹۷، انتشارات سعید، نشر مرتضی، مشهد.</ref>		بر اساس آموزه‌های اسلامی و شیعی، غیبت امام زمان «ع» به معنای انقطاع مطلق رابطه حضرت با مردم و جهان نیست. بلکه غیبت به معنای پنهان بودن حضرت از انظار عمومی است یعنی حضرت در شرایط غیبت ضمن اشتغال به امور شخصی به‌طور ناشناس در جامعه حضور دارد و حوادث و رخدادهای اجتماعی و مشکلات مردم را به‌طور کامل زیر نظر دارد و خصوصاً نسبت به شیعیان و دوستانش عنایت خاصی دارد و از وضع آنان باخبر است و مراقبت می‌نماید. چنان‌که خود حضرت «ع» در یکی از توقیعاتشان به شیخ مفید (ره) می‌نویسد: «ما شما را رها نکرده و در رسیدگی و سرپرستی شما کوتاهی نمی‌کنیم و یاد شما را از خاطر نبرده‌ایم، پس تقوی پیشه کنید و ما را یاری نمائید تا از فتنه‌هایی که به شما روی می‌آورد، شما را نجات بخشیم…»<ref>الاحتجاج، ابومنصور طبرسی، ج۲، ص ۴۹۷، انتشارات سعید، نشر مرتضی، مشهد.</ref>

A.ahmadi: ابرابزار

2022-02-12T05:55:48Z

ابرابزار

صفحهٔ تازه

{{در دست ویرایش|کاربر=A.ahmadi }}
{{شروع متن}}
{{شبهه}}
تناقض روایات شیعه در وجوب وجود امام ظاهر با غیبت امام زمان

فراج الصهیبی: ببینید شیعیان بر خلاف الان که دنباله رو مراجع هستند در کتاب‌های متقدمشان چه گفته‌اند:أَبِی رَحِمَهُ اللَّهُ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَی عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحَسَنِ بْنِ أَبِی الْخَطَّابِ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ مَحْبُوبٍ عَنْ یَعْقُوبَ السَّرَّاجِ قَالَ قُلْتُ لِأَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع تَبْقَی الْأَرْضُ بِلَا عَالِمٍ حَیٍّ ظَاهِرٍ یَفْزَعُ إِلَیْهِ النَّاسُ فِی حَلَالِهِمْ وَ حَرَامِهِمْ فَقَالَ لِی إِذاً لَا یُعْبَدَ اللَّهُ یَا أَبَا یُوسُف. در کتاب اصول کافی بابی وجود دارد تحت عنوان: بَابُ أَنَّ الْحُجَّه لَا تَقُومُ لِلَّهِ عَلَی خَلْقِهِ إِلَّا بِإِمَام بنابراین در کتاب‌های متقدم شیعه غیبت موضوعیتی ندارد.

وظیفه امام اقامه حجت است. در قرآن کریم آمده است: رُسُلًا مُبَشِّرِینَ وَمُنْذِرِینَ لِئَلَّا یَکُونَ لِلنَّاسِ عَلَی اللَّهِ حُجَّه بَعْدَ الرُّسُلِ{]النساء: ۱۶۵ [ خبری از ائمه در این آیه نیست بلکه انبیاء و رسولان الهی همان امامان هستند.
{{پایان شبهه}}
{{پاسخ}}
{{درگاه|مهدویت}}
بر اساس آموزه‌های اسلامی و شیعی، غیبت امام زمان «ع» به معنای انقطاع مطلق رابطه حضرت با مردم و جهان نیست. بلکه غیبت به معنای پنهان بودن حضرت از انظار عمومی است یعنی حضرت در شرایط غیبت ضمن اشتغال به امور شخصی به‌طور ناشناس در جامعه حضور دارد و حوادث و رخدادهای اجتماعی و مشکلات مردم را به‌طور کامل زیر نظر دارد و خصوصاً نسبت به شیعیان و دوستانش عنایت خاصی دارد و از وضع آنان باخبر است و مراقبت می‌نماید. چنان‌که خود حضرت «ع» در یکی از توقیعاتشان به شیخ مفید (ره) می‌نویسد: «ما شما را رها نکرده و در رسیدگی و سرپرستی شما کوتاهی نمی‌کنیم و یاد شما را از خاطر نبرده‌ایم، پس تقوی پیشه کنید و ما را یاری نمائید تا از فتنه‌هایی که به شما روی می‌آورد، شما را نجات بخشیم…»<ref>الاحتجاج، ابومنصور طبرسی، ج۲، ص ۴۹۷، انتشارات سعید، نشر مرتضی، مشهد.</ref>

بنابراین چنان‌که از روایات استفاده می‌شود، مفهوم غائب بودن حضرت (علیه السلام) به معنای وجود نامرئی و بریده از جامعه انسانی نیست، بلکه به معنای وجود عینی و حضور فیزیکی است که مانند دیگران دارای زندگی طبیعی می‌باشد. با این تفاوت که طبق دستور الهی بنا به مصالحی تا زمان رسیدن فرمان ظهور، از انظار عمومی مخفی است و به‌طور ناشناس زندگی می‌کند. این به معنای آن نیست که مردم نیز از آن حضرت پنهان باشند بلکه حضرت در شرایط غیبت نیز همانند شرایط حضور از حوادث جامعه آگاه است و نسبت به کلیه امور جاری اشراف کامل دارد از شادی و پیروزی مسلمانان شاد می‌شود و از مشکلات و گرفتاری آنان غمگین می‌گردد و تا جایی که با فلسفه غیبت منافات نداشته باشد از بیچارگان فریادرسی می‌کند. بیماران را شفا می‌بخشد و در مجالس حاضر می‌شود و….

به همین جهت وقتی از پیامبر اکرم(ص) در مورد آثار و فوائد امام مهدی در عصر غیبت سؤال گردید، در پاسخ فرمود: «والذی بعثنی بالنبوه انهم ینتفعون به و یستضیئون بولایته فی غیبته کانتفاع الناس بالشمس و ان جللها السحاب.»<ref>ینابیع الموده، قندوزی، ج۳، ص۱۷۰، مؤسسه الاعلمی، بیروت، لبنان.</ref> قسم به آن خدای که من را به پیامبری مبعوث فرمود، مردم در آن زمان همانند آفتاب در پس پرده ابر از وجود مهدی (علیه السلام) بهره می‌برند و از نور ولایت او نورانی می‌گردند.

خود حضرت نیز می‌فرماید: مردم از وجود من همانند آفتاب پس ابر سود می‌جویند و من سبب آرامش و امنیت مردم روی زمین هستم همانگونه که ستارگان امان اهل آسمانند.»<ref>کمال الدین و تمام النعمه، شیخ صدوق، ص۴۸۵، دفتر انتشارات اسلامی وابسته به جامعه مدرسین، قم.</ref>

این تشبیه اولاً گویای نیاز شدید و وابستگی دائمی انسان و جهان ـ به وجود مقدس حضرت ولی عصر (علیه السلام) در زمان غیبت است؛ زیرا تمام فیوضات الهی از طریق آن حضرت به دیگران افاضه می‌گردد: «الذی ببقائه بقیت الدنیا و بیمنه رزق الوری و بوجوده ثبتت الارض و السماء»<ref>مفاتیح الجنان، چاپ فیض، ص۱۴۰، دعای عدلیه.</ref> یعنی به وسیله وجود آن حضرت دنیا پابرجاست و به برکت آن حضرت دیگر مخلوقات رزق می‌خورند و با بودن او آسمان و زمین استوار می‌باشد.

ثانیاً: اشراف و حمایت غائبانه آن حضرت مایه آرامش و تقویت روحی شیعیان و مسلمانان است. چنان‌که در کلام خود حضرت (علیه السلام) نیز اشاره گردید.

بنابراین خود این باور و ایمان به چنین امام حیّ و حاضری که ملجاء و پناهگاه مظلومان و حافظ دین و شریعت است موجب دلگرمی و قوت قلب طرفداران آن حضرت و مانع از یأس و ناامیدی آنان می‌باشد. این اعتقاد باعث مقاومت شیعیان در برابر ظلم و جور و تقویت روحیه عدالت‌خواهی و دشمن ستیزی آنان می‌گردد.

این اعتقاد موجب می‌شود که جامعه شیعی و پیروان آن حضرت، خود را همواره متکی به یک پایگاه قوی و نیرومندی بدانند که سرانجام و آینده جهان بشریت را رقم خواهند زد و شاداب و پرنشاط خود را برای هر گونه ایثار و فداکاری آماده می‌نمایند و برای رسیدن به وضع مطلوب جهانی بر تلاش بی وقفه و پایدار خود بیافزایند.

از این نظر وجود امام غائب (علیه السلام) قطع نظر از فوائد بیشماری دیگری که دارد، مهم‌ترین عامل استحکام روحی و دلگرمی شیعیان و منتظران حضرت به شمار می‌آید و انگیزه مبارزه برای استقرار عدل و قسط و رسیدن به عصر شکوهمند ظهور را در جان آنان بارور می‌سازد. دقیقاً همین روحیه و اعتقاد زنده، تفکر پویای شیعی را از دیگران متمایز نموده است و باعث بقاء رشد و بالندگی روزافزون جامعه شیعی گردیده است.

با توجه به مطالبی که بیان شد اولا اینگونه نیست که امام زمان اصلاً در دسترس نباشند. ثانیاً علت این عدم دسترسی با توجه به فلسفه غیبت- که در جای خویش بحث شده است- خود ما هستیم و الا وجود امام و انجام وظائف امامت به صورت حضوری لطفی است که به صورت عادی وجود داشته است ولی ما به جهت سرکشی و طغیان این لطف الهی را از خود محروم نمودیم؛ بنابراین وجود حضرت امری ناگزیر و حجتی است از سوی خداوند، ولی به صورت غائب از نظرها، تا اینکه آمادگی در مردم ایجاد شود.
{{پایان پاسخ}}

== منابع ==
{{پانویس}}
{{شاخه
| شاخه اصلی =کلام
| شاخه فرعی۱ = مهدویت
| شاخه فرعی۲ = اثبات وجود امام زمان(ع)
| شاخه فرعی۳ =
}}
{{تکمیل مقاله
| شناسه =
| تیترها =
| ویرایش =
| لینک‌دهی =
| ناوبری =
| نمایه =
| تغییر مسیر =
| ارجاعات =
| بازبینی =
| تکمیل =
| اولویت =
| کیفیت =
}}
{{پایان متن}}