ضرورت بعثت پیامبران در قرآن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Yrahimi: /* منابع */

2025-02-28T23:07:17Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۰۲:۳۷
خط ۷۶:		خط ۷۶:
	{{پایان متن}}		{{پایان متن}}
	[[ru:Необходимость посланничества пророков в Коране]]		[[ru:Необходимость посланничества пророков в Коране]]
			[[ps:د قرآن له مخې د پیغمبرانو د مبعوثیدلو اړتیا]]

Yrahimi: /* منابع */

2025-01-31T21:00:14Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۰:۳۰
خط ۷۵:		خط ۷۵:
	}}		}}
	{{پایان متن}}		{{پایان متن}}
			[[ru:Необходимость посланничества пророков в Коране]]

Fabbasi: تکمیل اولیه مدخل

2024-02-05T06:37:06Z

تکمیل اولیه مدخل

نمایش تغییرات

Fabbasi در ‏۴ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۳۲

2024-02-04T10:32:31Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۰۲
خط ۹:		خط ۹:
	قرآن از زوایای گوناگونی بعثت پیامبران را ضروری شمرده است:		قرآن از زوایای گوناگونی بعثت پیامبران را ضروری شمرده است:

	عبادت خداوند و اجتناب از طاغوت؛ حکومت و داوری به حق میان مردم و مخالفت با هوای نفسانی؛ ایجاد عدالت اجتماعی توسط مردم؛ تعلیم کتاب و دستورهای الهی و حکمت؛ خروج مردم از ظلمت به نور؛ اتمام حجت بر مردم؛ ~~احیا و زنده کردن آدمیان؛ امر به معروف و نهی از منکر و بیان احکام؛~~ رفع اختلاف‌ها.		عبادت خداوند و اجتناب از طاغوت؛ حکومت و داوری به حق میان مردم و مخالفت با هوای نفسانی؛ ایجاد عدالت اجتماعی توسط مردم؛ تعلیم کتاب و دستورهای الهی و حکمت؛ خروج مردم از ظلمت به نور؛ اتمام حجت بر مردم؛ رفع اختلاف‌ها.

	== بعثت انبیا برای عبادت خداوند و اجتناب از طاغوت ==		== بعثت انبیا برای عبادت خداوند و اجتناب از طاغوت ==
خط ۳۹:		خط ۳۹:

	== اتمام حجت بر مردم ==		== اتمام حجت بر مردم ==
	اتمام حجت بر مردم یکی دیگر از ضرورت‌های بعثت پیامبران است: {{قرآن\|رُسُلاً ~~مُبَشِّرِینَ وَمُنْذِرِینَ~~ لِئَلاَّ یَکُونَ لِلنَّاسِ عَلَی ~~اللّهِ حُجَّه~~ بَعْدَ الرُّسُلِ ~~وَکَانَ اللّهُ عَزِیزاً حَکِیماً~~		اتمام حجت بر مردم یکی دیگر از ضرورت‌های بعثت پیامبران است: {{قرآن\|رُسُلاً مُبَشِّرینَ وَ مُنْذِرینَ لِئَلاَّ یَکُونَ لِلنَّاسِ عَلَی اللَّهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ وَ کانَ اللَّهُ عَزیزاً حَکیماً \| ترجمه= پیامبرانی که بشارت دهنده و بیم دهنده بودند، تا بعد از این پیامبران، حجتی برای مردم بر خدا باقی نماند و خداوند توانا و حکیم است.\| سوره = نساء\| آیه= ۱۶۵}}
	\| ترجمه= پیامبرانی که بشارت دهنده و بیم دهنده بودند، تا بعد از این پیامبران، حجتی برای مردم بر خدا باقی ~~نماند؛~~ و خداوند توانا و حکیم است.\| سوره = نساء\| آیه= ۱۶۵}}

	~~== احیا~~ و ~~زنده کردن آدمیان ==~~		اتمام حجت برای این است که خدا اگر پیامبری نفرستد عده‌ای خوهند گفت ما بی‌خبر بودیم و گرنه ایمان می‌آوردیم.<ref>صادقی تهرانی، محمد، الفرقان فی تفسیر القرآن بالقرآن و السنه، قم، فرهنگ اسلامی، چاپ دوم، ۱۴۰۶ق، ج۷، ص۴۵۰.</ref> قرآن این حقیقت را در آیات دیگر هم بیان کرده است.<ref>سوره طه، آیه۱۳۴. سوره قصص، آیه۴۷.</ref>
	~~یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اسْتَجِیبُوا لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُمْ لِمَا یُحْیِیکُمْ~~<ref>~~سوره انفال: ۲۴~~.</ref>~~ای کسانی که ایمان آورده‌اید؛ خدا و پیامبرش~~ را ~~اطاعت کنید، هنگامی که شما را به سوی چیزی می‌خواند که شما را حیات می‌بخشد~~.

	== امر به معروف و نهی از ~~منکر،~~ بیان احکام، و رها کردن زنجیرهای ~~اسارت ==~~		[[رسول خدا(ص)]] با [[امر به معروف و نهی از منکر]]، بیان احکام، و رها کردن زنجیرهای اسارت، با مردم اتمام حجت می‌کرد تا کسی نگوید نیکی‌ها را نمی‌شناخت؛ از زشتی‌ها خبر نداشت؛ احکام الهی را نمی‌دانست.<ref>سوره اعراف، آیه ۱۵۷.</ref>این مأموریت همه پیامبران الهی بوده است.<ref>قرشی بنابی، علی‌اکبر، تفسیر احسن الحدیث، تهران، بنیاد بعثت، مرکز چاپ و نشر، چاپ دوم، ۱۳۷۵ش، ج۴، ص۱۷.</ref>
	الَّذِینَ یَتَّبِعُونَ الرَّسُولَ النَّبِیَّ الْأُمِّیَ الَّذِی یَجِدُونَهُ مَکْتُوباً عِندَهُمْ فِی التَّورَاه وَالْإِنْجِیلِ یَأْمُرُهُم بِالْمَعْرُوفِ وَیَنْهَاهُمْ عَنِ الْمُنْکَرِ وَیُحِلُّ لَهُمُ الطَّیِّبَاتِ وَیُحَرِّمُ عَلَیْهِمُ الْخَبَائِثَ وَیَضَعُ عَنْهُمْ إِصْرَهُمْ وَالْأَغْلاَلَ الَّتِی کَانَتْ عَلَیْهِمْ فَالَّذِینَ آمَنُوا بِهِ وَعَزَّرُوهُ وَنَصَرُوهُ وَاتَّبَعُوا النُّورَ الَّذِی أُنْزِلَ مَعَهُ أُوْلئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ<ref>سوره ~~اعراف:~~ ۱۵۷.</ref>همان‌ها که از فرستادهٔ خدا، پیامبر امّی، پیروی می‌کنند؛ پیامبری که صفاتش را، در تورات و انجیلی که نزدشان است، می‌یابند؛ آنها را به معروف دستور می‌دهد و از منکر بازمی‌دارد؛ اشیای پاکیزه را برای آنها حلال می‌شمرد و ناپاکی‌ها را تحریم می‌کند و بارهای سنگین و زنجیرهایی را که بر آنها بود، برمی‌دارد؛ پس کسانی که به او ایمان آوردند و حمایت و یاری اش کردند و از نوری که با او نازل شده پیروی نمودند، آنان رستگاران اند.

	== رفع اختلاف‌ها ==		== رفع اختلاف‌ها ==
	کَانَ النَّاسُ أُمَّه وَاحِدَه فَبَعَثَ اللّهُ النَّبِیِّینَ مُبَشِّرِینَ وَمُنْذِرِینَ وَأَنْزَلَ مَعَهُمُ الْکِتَابَ بِالْحَقِّ لِیَحْکُمَ بَیْنَ النَّاسِ فِیَما اخْتَلَفُوا فِیهِ وَمَا اخْتَلَفَ فِیهِ إِلاَّ الَّذِینَ أُوتُوهُ مِن بَعْدِ مَا جَاءَتْهُمُ الْبَیِّناتُ بَغْیاً بَیْنَهُمْ فَهَدَی اللّهُ الَّذِینَ آمَنُوا لِمَا اخْتَلَفُوا فِیهِ مِنَ الْحَقِّ بِإِذْنِهِ وَاللّهُ یَهْدِی مَنْ یَشَاءُ إِلَی صِرَاط مُسْتَقِیم~~<ref>سوره بقره: ۲۱۳.</ref>~~مردم، قبل از بعثت انبیا، یک امت بودند. خداوند به جهت اختلافی که در میان آنان پدید آمد، انبیایی به بشارت و انذار برگزید و با آنان کتاب را به حق نازل فرمود، تا طبق آن در میان مردم و در آنچه اختلاف کرده‌اند حکم کنند، این بار در خود دین و کتاب اختلاف کردند و این اختلاف پدیدار نشد، مگر از ~~ناحیهٔ~~ کسانی که ~~انگیزهٔ~~ حسادت داشتند. در این هنگام بود که خدا کسانی را که ایمان آوردند، در مسائل مورد اختلاف، به سوی حق رهنمون شد و خدا هر که را بخواهد به صراط مستقیم هدایت می‌کند.		انسان به حسب فطرتش اجتماعی است؛ گاهی برای جذب منافع خود با یکدیگر اختلاف پیدا می‌کند. برای برطرف کردن اختلاف‌ها به وضع قوانین نیازمند دارنند. این قوانین بایستی لباس دین به خود پوشاند و مستلزم بشارت و انذار و ثواب و عقاب گردید تا با عمل بدان جامعه رشد کند.<ref>طباطبایی، محمدحسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه: محمد باقر موسوی همدانی، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ پنجم، ۱۳۷۴ش، ج۲، ص۱۶۸.</ref> پیامبران مبعوث شدند تا این اختلاف‌ها را حل کنند و نگذارند دامنه آن به اختلاف در آموزه‌های کشیده شود: {{قرآن\| کَانَ النَّاسُ أُمَّه وَاحِدَه فَبَعَثَ اللّهُ النَّبِیِّینَ مُبَشِّرِینَ وَمُنْذِرِینَ وَأَنْزَلَ مَعَهُمُ الْکِتَابَ بِالْحَقِّ لِیَحْکُمَ بَیْنَ النَّاسِ فِیَما اخْتَلَفُوا فِیهِ وَمَا اخْتَلَفَ فِیهِ إِلاَّ الَّذِینَ أُوتُوهُ مِن بَعْدِ مَا جَاءَتْهُمُ الْبَیِّناتُ بَغْیاً بَیْنَهُمْ فَهَدَی اللّهُ الَّذِینَ آمَنُوا لِمَا اخْتَلَفُوا فِیهِ مِنَ الْحَقِّ بِإِذْنِهِ وَاللّهُ یَهْدِی مَنْ یَشَاءُ إِلَی صِرَاط مُسْتَقِیم\| ترجمه= مردم، قبل از بعثت انبیا، یک امت بودند. خداوند به جهت اختلافی که در میان آنان پدید آمد، انبیایی به بشارت و انذار برگزید و با آنان کتاب را به حق نازل فرمود، تا طبق آن در میان مردم و در آنچه اختلاف کرده‌اند حکم کنند، این بار در خود دین و کتاب اختلاف کردند و این اختلاف پدیدار نشد، مگر از ناحیهه کسانی که انگیزه حسادت داشتند. در این هنگام بود که خدا کسانی را که ایمان آوردند، در مسائل مورد اختلاف، به سوی حق رهنمون شد و خدا هر که را بخواهد به صراط مستقیم هدایت می‌کند.\| سوره= بقره\|آیه= ۲۱۳}}

	~~مرحوم علامه طباطبائی، در تفسیر المیزان، جلد دوم، ذیل این~~ آیه می‌فرماید: انسان به حسب فطرتش اجتماعی و تعاونی است و در آغاز اجتماعش یک امت بود؛ اما همان فطرت وادارشان کرد تا برای جذب منافع خود با یکدیگر اختلاف نمایند. در این‌جا برای برطرف کردن اختلاف‌ها به وضع قوانین نیازمند شدند. این قوانین لباس دین به خود پوشاند و مستلزم بشارت و انذار و ثواب و عقاب گردید، تا مردم از آن طریق مهذّب گردند؛ و به همین سبب، پیامبران مبعوث شدند؛ و رفته رفته، در دین نیز اختلاف پدیدار شد، شعبه‌ها و حزب‌ها پیدا شد؛ ولی این اختلاف‌ها بعد از تشریع دین، به جز دشمنی و ظلم و طغیان، منشأ دیگری ندارد؛ پس اختلاف‌ها دو قسم است: نخست، اختلاف در دین، که سرمنشأ آن ستمگری و طغیان است، و دوم، اختلافی که منشأش فطرت و غریزهٔ بشری است. اختلاف دوم که همان اختلاف در امر دنیاست، باعث تشریع دین شد؛ و خدا به وسیلهٔ دین خود، عده ای را به سوی حق هدایت کرد و حق را روشن ساخت؛ پس دین الهی تنها وسیلهٔ سعادت برای نوع بشر است و حیات بشری را اصلاح می‌نماید.

	علامه طباطبائی در توضیح اختلاف دوم می‌فرماید: هر انسانی دارای قریحه ای است که می‌خواهد انسان‌های دیگر را استخدام، و از آنها بهره‌کشی کند؛ و بر این اساس، اختلاف، و سرانجام هرج و مرج ظاهر می‌گردد و انسانیتِ انسان را به هلاکت می‌کشاند؛ پس انسان‌ها در عین این که در جهتی اتحاد دارند، از جهت دیگر اختلاف دارند. اختلاف در احساسات و ادراکات باعث می‌شود که هدف‌ها و آرزوها هم مختلف گردند و در نتیجه، اختلاف در افعال و اختلال در نظام اجتماعی پدیدار شود؛ در این‌جا ضرورت تشریع قوانین کلیه ای که عمل به آنها باعث رفع اختلاف شود و صاحب حق را به حقش برساند، آشکار می‌گردد.

	مرحوم کلینی<ref>اصول کافی جلد، ج۱، کتاب الحجه، باب الاضطرار.</ref> پنج حدیث در باب لزوم بعثت انبیا و حجت‌های الهی بیان کرده است، یکی از آنها حدیث هشام بن حکم است که می‌گوید:

	امام صادق (علیه السلام) به زندیقی که پرسید: پیغمبران و رسولان را از چه راهی ثابت می‌کنی؟ فرمود: چون ثابت کردیم که ما آفریننده و صانعی داریم که از ما و تمام مخلوقات، برتر و با حکمت و رفعت است و روا نباشد که خلقش او را ببیند ولمس کند و بی‌واسطه با یکدیگر برخورد و مباحثه کنند، ثابت شد که برای او سفیرانی در میان خلقش باشند که خواست او را برای مخلوقات و بندگانش بیان کنند و ایشان را به مصالح و منافع و موجبات تباه و فنایشان رهبری نمایند، پس وجود امر و نهی کنندگان از طرف خدای حکیم دانا در میان خلقش ثابت گشت و ایشان همان پیغمبران و برگزیده‌های خلق او باشند. حکیمانی هستند که به حکمت، تربیت شده و مبعوث گشته‌اند؛ با آن که در خلقت و اندام با مردم شریک اند، در احوال و اخلاق شریک ایشان نباشند؛ و از جانب خدای حکیم دانا به حکمت مؤید باشند. سپس آمدن پیامبران در هر عصری به سبب دلایل و براهینی که آورده‌اند ثابت شود، تا زمین خدا از حجتی که بر صدق گفتار و جواز عدالتش نشانهٔ الهی دارد خالی نماند.

	تحقق هدف آفرینش انسان، که معرفت مبدأ، معاد و سایر مجهولات است، بدون بعثت انبیا محقق نمی‌گردد. خداوند سبحان بر اساس حکمت خود و قابلیت‌های انسان در پذیرش دعوت، پیامبران را مبعوث ساخت، تا توحید و یکتاپرستی و امیدواری به آخرت را به انسان‌ها بیاموزند و اختلاف‌ها و خصومت‌های مردم را رفع سازند و با تبشیر و انذار مردم و تشکیل حکومت دینی و آموزش کتاب و حکمت، بربندگان اتمام حجت نمایند.

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Fabbasi در ‏۴ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۵۶

2024-02-04T09:56:06Z

نمایش تغییرات

Fabbasi در ‏۴ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۵۷

2024-02-04T08:57:05Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۲۷
خط ۳۲:		خط ۳۲:
	== تعليم كتاب و دستورهاى الهى و حكمت==		== تعليم كتاب و دستورهاى الهى و حكمت==

	كَمَا أَرْسَلْنَا فِيكُمْ رَسُولاً مِنْكُمْ يَتْلُوا عَلَيْكُمْ آيَاتِنَا وَيُزَكِّيكُمْ وَيُعَلِّمُكُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَه وَيُعَلِّمُكُمْ مَا لَمْ تَكُونُوا تَعْلَمُونَ~~<ref>سوره بقره: ۱۵۱.</ref>~~همان گونه كه رسولى از خودتان در ميان شما فرستاديم، تا آيات ما را بر شما بخواند و شما را پاك كند و به شما كتاب و حكمت بياموزد و آنچه را نمى دانستيد به شما ياد دهد.		تعلیم و تربیت جامعه یکی از اهداف بزرگ پیامبران الهی بوده است.<ref>مكارم شيرازى، ناصر، پيام قرآن، تهران، دار الكتب الإسلامية، چاپ نهم، ۱۳۸۶ش، ج۲، ص۶۲.</ref> قرآن کریم بارها هدف از بعثت پیامبران را را تعلیم و تزکیه می‌داند: {{قرآن\| كَمَا أَرْسَلْنَا فِيكُمْ رَسُولاً مِنْكُمْ يَتْلُوا عَلَيْكُمْ آيَاتِنَا وَيُزَكِّيكُمْ وَيُعَلِّمُكُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَه وَيُعَلِّمُكُمْ مَا لَمْ تَكُونُوا تَعْلَمُونَ\| ترجمه= همان گونه كه رسولى از خودتان در ميان شما فرستاديم، تا آيات ما را بر شما بخواند و شما را پاك كند و به شما كتاب و حكمت بياموزد و آنچه را نمى دانستيد به شما ياد دهد.\|سوره = بقره\|آیه= ۱۵۱}}

	== خروج مردم از ظلمت به نور==		== خروج مردم از ظلمت به نور==

Fabbasi: /* ايجاد عدالت اجتماعى توسط مردم */

2024-02-04T08:04:43Z

ايجاد عدالت اجتماعى توسط مردم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۳۴
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	== ايجاد عدالت اجتماعى توسط مردم ==		== ايجاد عدالت اجتماعى توسط مردم ==

	لَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلَنَا بِالْبَيِّنَاتِ وَأَنزَلْنَا مَعَهُمُ الْكِتَابَ وَالْميزَانَ لِيَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ<ref>سوره ~~حديد: ۲۵~~.</ref>ما رسولان خود را به دلايل روشن فرستاديم، و با آنها كتاب (~~آسمانى~~) ~~و ميزان~~ نازل كرديم تا مردم به عدالت ~~قيام كنند.~~		برقرارى عدالت در جامعه و روابط بين افراد یک اصل اساسی است.<ref>سوره نحل، آیه۹۰. مركز فرهنگ و معارف قرآن، دايره المعارف قرآن كريم، قم، بوستان كتاب قم، چاپ سوم، ۱۳۸۲ش، ج۴، ص۱۳۰.</ref> از همین روست که در قرآن هدف از ارسال پيامبران، اشاعه عدالت در روابط بين افراد و برپايى جامعه سالم بيان شده است‏: {{قرآن\| لَقَدْ أَرْسَلْنا رُسُلَنا بِالْبَيِّناتِ وَ أَنْزَلْنا مَعَهُمُ الْكِتابَ وَ الْميزانَ لِيَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ وَ أَنْزَلْنَا الْحَديدَ فيهِ بَأْسٌ شَديدٌ وَ مَنافِعُ لِلنَّاسِ وَ لِيَعْلَمَ اللَّهُ مَنْ يَنْصُرُهُ وَ رُسُلَهُ بِالْغَيْبِ إِنَّ اللَّهَ قَوِيٌّ عَزيزٌ \|ترجمه= ما رسولان خود را با دلايل روشن فرستاديم، و با آنها كتاب و ميزان (شناسايى حقّ از باطل و قوانين عادلانه) نازل كرديم تا مردم قيام به عدالت كنند؛ و آهن را نازل كرديم كه در آن نيروى شديد و منافعى براى مردم است، تا خداوند بداند چه كسى او و رسولانش را يارى مى‏‌كند بى‏آنكه او را ببينند؛ خداوند قوىّ و شكست‏‌ناپذير است! \|سوره = حديد\| آیه=۲۵}}

	== تعليم كتاب و دستورهاى الهى و حكمت==		== تعليم كتاب و دستورهاى الهى و حكمت==

Fabbasi در ‏۴ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۵۲

2024-02-04T07:52:56Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۲۲
خط ۵:		خط ۵:
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}
	استدلال به آيات قرآنى در مسئله ضرورت بعثت ~~انبيا،~~ از باب تعبد و استدلال به دلايل نقلى نيست؛ بلكه مى‌توان از اين آيات براهين عقلى استخراج كرد. به دیگر سخن، هر چند ضرورت بعثت پیامبران تنها با برهان عقلى اثبات مى‌شود اما با نگاه برون دينى به قرآن نیز، نيازمندى به پيامبر، به صورت عقلى قابل اثبات است.		استدلال به آيات قرآنى در مسئله ضرورت بعثت پیامبران، از باب تعبد و استدلال به دلايل نقلى نيست؛ بلكه مى‌توان از اين آيات براهين عقلى استخراج كرد. به دیگر سخن، هر چند ضرورت بعثت پیامبران تنها با برهان عقلى اثبات مى‌شود اما با نگاه برون دينى به قرآن نیز، نيازمندى به پيامبر، به صورت عقلى قابل اثبات است.

	قرآن از زواياى گوناگونى بعثت ~~انبيا~~ را ضرورى شمرده است:		قرآن از زواياى گوناگونى بعثت پیامبران را ضرورى شمرده است:

	عبادت خداوند و اجتناب از طاغوت؛ حكومت و داورى به حق ميان مردم و مخالفت با هواى نفسانى؛ ايجاد عدالت اجتماعى توسط مردم؛ تعليم كتاب و دستورهاى الهى و حكمت؛ خروج مردم از ظلمت به نور؛ اتمام حجت بر مردم؛ احيا و زنده كردن آدميان؛ امر به معروف و نهى از منكر و بيان احكام؛ رفع اختلاف ها.		عبادت خداوند و اجتناب از طاغوت؛ حكومت و داورى به حق ميان مردم و مخالفت با هواى نفسانى؛ ايجاد عدالت اجتماعى توسط مردم؛ تعليم كتاب و دستورهاى الهى و حكمت؛ خروج مردم از ظلمت به نور؛ اتمام حجت بر مردم؛ احيا و زنده كردن آدميان؛ امر به معروف و نهى از منكر و بيان احكام؛ رفع اختلاف ها.
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	مساله بعثت رسول، امرى است كه اختصاص به امتى ندارد، بلكه سنتى است كه در تمامى مردم و همه اقوام جريان مى‏‌يابد.‏<ref>طباطبايى، محمدحسين، تفسير الميزان فی تفسیر القرآن، ترجمه: محمد باقر موسوی همدانی، قم، دفتر انتشارات اسلامى، چاپ پنجم، ۱۳۷۴ش، ج۱۲، ص۳۵۳.</ref> خداوند در میان هر قومی پیامبرانی را فرومی‌فرستاد تا آن‌ها را به عبادت الهی و دوری از پرستش طاغوت دعوت کنند: {{قرآن\|وَ لَقَدْ بَعَثْنا في‏ كُلِّ أُمَّةٍ رَسُولاً أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَ اجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ \| ترجمه= ما در هر امتى رسولى برانگيختيم كه خداى يكتا را بپرستيد و از طاغوت اجتناب نماييد.\|سوره= نحل\| آیه= ۳۶}}		مساله بعثت رسول، امرى است كه اختصاص به امتى ندارد، بلكه سنتى است كه در تمامى مردم و همه اقوام جريان مى‏‌يابد.‏<ref>طباطبايى، محمدحسين، تفسير الميزان فی تفسیر القرآن، ترجمه: محمد باقر موسوی همدانی، قم، دفتر انتشارات اسلامى، چاپ پنجم، ۱۳۷۴ش، ج۱۲، ص۳۵۳.</ref> خداوند در میان هر قومی پیامبرانی را فرومی‌فرستاد تا آن‌ها را به عبادت الهی و دوری از پرستش طاغوت دعوت کنند: {{قرآن\|وَ لَقَدْ بَعَثْنا في‏ كُلِّ أُمَّةٍ رَسُولاً أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَ اجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ \| ترجمه= ما در هر امتى رسولى برانگيختيم كه خداى يكتا را بپرستيد و از طاغوت اجتناب نماييد.\|سوره= نحل\| آیه= ۳۶}}

	پیامبران الهی دعوت خود را از مساله توحيد و مبارزه با شرك و بت پرستى شروع می‌کردند.<ref>مكارم شيرازى، ناصر، تفسير نمونه، تهران، دار الكتب الإسلاميه، چاپ دهم، ۱۳۷۱ش، ج۶، ص۲۲۷.</ref> قرآن لزوم بعثت حضرت هود را عبادت الهی دانسته است: {{قرآن\|وَ إِلى‏ عادٍ أَخاهُمْ هُوداً قالَ يا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ ما لَكُمْ مِنْ إِلهٍ غَيْرُهُ أَ فَلا تَتَّقُونَ \| ترجمه= و به سوى قوم عاد برادرشان، هود را (فرستاديم) گفت: اى قوم من! (تنها) خدا را پرستش كنيد كه جز او معبودى براى شما نيست. آيا پرهيز گارى نمى كنيد؟!\|سوره =اعراف\|آیه= ۶۵}}		پیامبران الهی دعوت خود را از مساله توحيد و مبارزه با [[شرک\|شرك و بت پرستى]] شروع می‌کردند.<ref>مكارم شيرازى، ناصر، تفسير نمونه، تهران، دار الكتب الإسلاميه، چاپ دهم، ۱۳۷۱ش، ج۶، ص۲۲۷.</ref> قرآن لزوم بعثت [[حضرت هود(ع)]] را عبادت الهی دانسته است: {{قرآن\|وَ إِلى‏ عادٍ أَخاهُمْ هُوداً قالَ يا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ ما لَكُمْ مِنْ إِلهٍ غَيْرُهُ أَ فَلا تَتَّقُونَ \| ترجمه= و به سوى قوم عاد برادرشان، هود را (فرستاديم) گفت: اى قوم من! (تنها) خدا را پرستش كنيد كه جز او معبودى براى شما نيست. آيا پرهيز گارى نمى كنيد؟!\|سوره =اعراف\|آیه= ۶۵}}

	عبادت غیر خدا، کاری ناروا و افترا بستن به خداست: {{قرآن\|وَ إِلى‏ عادٍ أَخاهُمْ‏ هُوداً قالَ يا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ ما لَكُمْ مِنْ إِلهٍ غَيْرُهُ إِنْ أَنْتُمْ إِلاَّ مُفْتَرُونَ \| ترجمه= به سوى عاد، برادرشان هود را فرستاديم؛ گفت: اى قوم من! خدا را پرستش كنيد، كه معبودى جز او براى شما نيست! شما فقط تهمت مى‏زنيد (و بتها را شريك او مى‏‌خوانيد)! \|سوره= هود\|آیه=۵۰}}		عبادت غیر خدا، کاری ناروا و افترا بستن به خداست: {{قرآن\|وَ إِلى‏ عادٍ أَخاهُمْ‏ هُوداً قالَ يا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ ما لَكُمْ مِنْ إِلهٍ غَيْرُهُ إِنْ أَنْتُمْ إِلاَّ مُفْتَرُونَ \| ترجمه= به سوى عاد، برادرشان هود را فرستاديم؛ گفت: اى قوم من! خدا را پرستش كنيد، كه معبودى جز او براى شما نيست! شما فقط تهمت مى‏زنيد (و بتها را شريك او مى‏‌خوانيد)! \|سوره= هود\|آیه=۵۰}}
خط ۲۱:		خط ۲۱:
	== حكومت و داورى به حق ميان مردم و مخالفت با هواى نفسانى ==		== حكومت و داورى به حق ميان مردم و مخالفت با هواى نفسانى ==

	{{قرآن\|~~يَا دَاوُدُ~~ إِنَّا ~~جَعَلْنَاكَ خَلِيفَه~~ فِي الْأَرْضِ ~~فَاحْكُم~~ بَيْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ ~~وَلاَ~~ تَتَّبِعِ ~~الْهَوَى~~ فَيُضِلَّكَ ~~عَن سَبِيلِ~~ اللَّهِ إِنَّ ~~الَّذِينَ~~ يَضِلُّونَ ~~عَن سَبِيلِ~~ اللَّهِ لَهُمْ ~~عَذَابٌ شَدِيدٌ بِمَا~~ نَسُوا يَوْمَ ~~الْحِسَابِ~~\| ترجمه= اى داود! ما تو را خليفه (و نماينده ى خود) در زمين قرار داديم، پس ميان مردم به حق داورى كن و از هواى نفس پيروى مكن كه تو را از راه خدا منحرف سازد؛ كسانى كه از راه خدا گمراه شوند، عذاب شديدى به خاطر فراموش كردن روز حساب دارند.\|سوره = ص\|آیه= ۲۶}}		مقام نبوّت به‏‌طور طبيعى ايجاب مى‏‌كند كه در ميان مردم به حق داورى كند: {{قرآن\|يا داوُدُ إِنَّا جَعَلْناكَ خَليفَةً فِي الْأَرْضِ فَاحْكُمْ بَيْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ وَ لا تَتَّبِعِ الْهَوى‏ فَيُضِلَّكَ عَنْ سَبيلِ اللَّهِ إِنَّ الَّذينَ يَضِلُّونَ عَنْ سَبيلِ اللَّهِ لَهُمْ عَذابٌ شَديدٌ بِما نَسُوا يَوْمَ الْحِسابِ \| ترجمه= اى داود! ما تو را خليفه (و نماينده ى خود) در زمين قرار داديم، پس ميان مردم به حق داورى كن و از هواى نفس پيروى مكن كه تو را از راه خدا منحرف سازد؛ كسانى كه از راه خدا گمراه شوند، عذاب شديدى به خاطر فراموش كردن روز حساب دارند.\|سوره = ص\|آیه= ۲۶}}

	~~چه بسيار احكامى كه اگر انسان بخواهد~~ از ~~طريق تجربه،~~ به حسن و قبح و بايستى و نبايستى آن پى ببرد، گرفتار ضرر جبران ناپذير بشود; حقايقى كه، به يك معنا، تجربه ناپذيرند و با تجربه ى آنها گوهر آدمى متلاشى مى شود; مثل، روابط جنسى كه ~~در اسلام حكم به محدوديت آن آمده است، اگر حكمش به دست تجربه ى بشرى نهاده شود، ارزش ذات و گوهر انسانى~~ را ~~تنزل مى دهد~~ و ~~بعد از كشف ضررهاى آزادى جنسى، توان جبرانش از بشر گرفته مى شود~~.		خداوند بعد از خلیفه قرار دادن [[حضرت داود(ع)]] به وی هشدار می‌دهد که هرگز از هواى نفس‏ پيروى منما كه از راه راست منحرف گردى يعنى چنانچه از هواى نفس پيروى نمودى هواى نفس تو را از راه حق و طريق مستقيم پروردگار منحرف بگرداند.<ref>بروجردى، محمدابراهيم، تفسير جامع، تهران، كتابخانه صدر، چاپ ششم، ۱۳۶۶ش، ج۶، ص۲۸.</ref>

			هشدار به پیروی از هوی و هوس به انبیای الهی بارها در قرآن تکرار شده است که بیانگر اهمیت آن در برنامه‌های پیامبران الهی است.<ref>سوره مائده، آیه۴۹-۴۸. سوره انعام، آیه۱۵۰. سوره شوری، آیه۱۵. سوره جاثیه، آیه۱۸. </ref>
	== ايجاد عدالت اجتماعى توسط مردم ==		== ايجاد عدالت اجتماعى توسط مردم ==

Fabbasi: /* بعثت انبيا براى عبادت خداوند و اجتناب از طاغوت */ اصلاح ارقام

2024-02-04T07:31:56Z

بعثت انبيا براى عبادت خداوند و اجتناب از طاغوت: اصلاح ارقام

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۰۱
خط ۱۳:		خط ۱۳:
	== بعثت انبيا براى عبادت خداوند و اجتناب از طاغوت ==		== بعثت انبيا براى عبادت خداوند و اجتناب از طاغوت ==

	خداوند در میان هر قومی پیامبرانی را فرومی‌فرستاد تا آن‌ها را به عبادت الهی و دوری از پرستش طاغوت دعوت کنند: {{قرآن\|~~وَلَقَدْ بَعَثْنَا فِي~~ كُلِّ ~~أُمَّه~~ رَسُولاً أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ ~~وَاجْتَنِبُوا~~ الطَّاغُوتَ\| ترجمه= ما در هر امتى رسولى برانگيختيم كه خداى يكتا را بپرستيد و از طاغوت اجتناب نماييد.\|سوره= نحل\| آیه= ۳۶}}		مساله بعثت رسول، امرى است كه اختصاص به امتى ندارد، بلكه سنتى است كه در تمامى مردم و همه اقوام جريان مى‏‌يابد.‏<ref>طباطبايى، محمدحسين، تفسير الميزان فی تفسیر القرآن، ترجمه: محمد باقر موسوی همدانی، قم، دفتر انتشارات اسلامى، چاپ پنجم، ۱۳۷۴ش، ج۱۲، ص۳۵۳.</ref> خداوند در میان هر قومی پیامبرانی را فرومی‌فرستاد تا آن‌ها را به عبادت الهی و دوری از پرستش طاغوت دعوت کنند: {{قرآن\|وَ لَقَدْ بَعَثْنا في‏ كُلِّ أُمَّةٍ رَسُولاً أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَ اجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ \| ترجمه= ما در هر امتى رسولى برانگيختيم كه خداى يكتا را بپرستيد و از طاغوت اجتناب نماييد.\|سوره= نحل\| آیه= ۳۶}}

	~~تبعيت از هوا و هوس و تمايلات نفسانى، آدمى~~ را از ~~قرب الهى~~ و ~~صراط مستقيم دور مى سازد~~ و ~~به انحراف و اعوجاج مى كشاند و انسان ها در عصر جديد بيش تر از گذشته گرفتار~~ بت پرستى ~~اند~~. ~~تاريخ گواهى مى دهد~~ كه ~~هر گاه مردم از انبيا فاصله گرفتند، گرفتار شرك و طاغوت شدند~~.		پیامبران الهی دعوت خود را از مساله توحيد و مبارزه با شرك و بت پرستى شروع می‌کردند.<ref>مكارم شيرازى، ناصر، تفسير نمونه، تهران، دار الكتب الإسلاميه، چاپ دهم، ۱۳۷۱ش، ج۶، ص۲۲۷.</ref> قرآن لزوم بعثت حضرت هود را عبادت الهی دانسته است: {{قرآن\|وَ إِلى‏ عادٍ أَخاهُمْ هُوداً قالَ يا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ ما لَكُمْ مِنْ إِلهٍ غَيْرُهُ أَ فَلا تَتَّقُونَ \| ترجمه= و به سوى قوم عاد برادرشان، هود را (فرستاديم) گفت: اى قوم من! (تنها) خدا را پرستش كنيد كه جز او معبودى براى شما نيست. آيا پرهيز گارى نمى كنيد؟!\|سوره =اعراف\|آیه= ۶۵}}

	{{قرآن\|~~وَإِلَى عَاد أَخَاهُمْ~~ هُوداً ~~قَالَ يَاقَوْمِ~~ اعْبُدُوا ~~اللّهَ مَا~~ لَكُمْ مِنْ ~~إِله~~ غَيْرُهُ ~~أَفَلاَ تَتَّقُونَ~~\| ترجمه= و به سوى ~~قوم عاد برادرشان،~~ هود را ~~(فرستاديم)~~ گفت: اى قوم من! ~~(تنها)~~ خدا را پرستش ~~كنيد~~ كه جز او ~~معبودى~~ براى شما نيست~~. آيا پرهيز گارى نمى كنيد؟~~!\|سوره =~~اعراف~~\|آیه= ۶۵}}		عبادت غیر خدا، کاری ناروا و افترا بستن به خداست: {{قرآن\|وَ إِلى‏ عادٍ أَخاهُمْ‏ هُوداً قالَ يا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ ما لَكُمْ مِنْ إِلهٍ غَيْرُهُ إِنْ أَنْتُمْ إِلاَّ مُفْتَرُونَ \| ترجمه= به سوى عاد، برادرشان هود را فرستاديم؛ گفت: اى قوم من! خدا را پرستش كنيد، كه معبودى جز او براى شما نيست! شما فقط تهمت مى‏زنيد (و بتها را شريك او مى‏‌خوانيد)! \|سوره= هود\|آیه=۵۰}}

	== حكومت و داورى به حق ميان مردم و مخالفت با هواى نفسانى ==		== حكومت و داورى به حق ميان مردم و مخالفت با هواى نفسانى ==

Fabbasi در ‏۴ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۵۸

2024-02-04T06:58:31Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۲۸
خط ۵:		خط ۵:
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}
	استدلال به آيات قرآنى ~~و روايات پيشوايان دين~~ در مسئله ضرورت بعثت انبيا، از باب تعبد و استدلال به دلايل نقلى ~~نيست;~~ بلكه مى‌توان از اين آيات ~~و روايات~~ براهين عقلى استخراج كرد. هر چند ضرورت بعثت ~~انبيا~~ تنها با برهان عقلى اثبات مى‌شود اما با نگاه برون دينى به قرآن نیز، نيازمندى به پيامبر، به صورت عقلى قابل اثبات است. قرآن از زواياى گوناگونى بعثت انبيا را ضرورى شمرده است:		استدلال به آيات قرآنى در مسئله ضرورت بعثت انبيا، از باب تعبد و استدلال به دلايل نقلى نيست؛ بلكه مى‌توان از اين آيات براهين عقلى استخراج كرد. به دیگر سخن، هر چند ضرورت بعثت پیامبران تنها با برهان عقلى اثبات مى‌شود اما با نگاه برون دينى به قرآن نیز، نيازمندى به پيامبر، به صورت عقلى قابل اثبات است.

			قرآن از زواياى گوناگونى بعثت انبيا را ضرورى شمرده است:

	عبادت خداوند و اجتناب از طاغوت؛ حكومت و داورى به حق ميان مردم و مخالفت با هواى نفسانى؛ ايجاد عدالت اجتماعى توسط مردم؛ تعليم كتاب و دستورهاى الهى و حكمت؛ خروج مردم از ظلمت به نور؛ اتمام حجت بر مردم؛ احيا و زنده كردن آدميان؛ امر به معروف و نهى از منكر و بيان احكام؛ رفع اختلاف ها.		عبادت خداوند و اجتناب از طاغوت؛ حكومت و داورى به حق ميان مردم و مخالفت با هواى نفسانى؛ ايجاد عدالت اجتماعى توسط مردم؛ تعليم كتاب و دستورهاى الهى و حكمت؛ خروج مردم از ظلمت به نور؛ اتمام حجت بر مردم؛ احيا و زنده كردن آدميان؛ امر به معروف و نهى از منكر و بيان احكام؛ رفع اختلاف ها.
خط ۱۱:		خط ۱۳:
	== بعثت انبيا براى عبادت خداوند و اجتناب از طاغوت ==		== بعثت انبيا براى عبادت خداوند و اجتناب از طاغوت ==

	~~انبيا، علاوه بر تشويق مردم~~ به عبادت ~~خداوند~~ و ~~اجتناب~~ از طاغوت ~~و بت هاى ساختگى، پرهيز از طاغوت و بت نفس را نيز توصيه مى كردند~~: {{قرآن\|وَلَقَدْ بَعَثْنَا فِي كُلِّ أُمَّه رَسُولاً أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَاجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ\| ترجمه= ما در هر امتى رسولى برانگيختيم كه خداى يكتا را بپرستيد و از طاغوت اجتناب نماييد.\|سوره= نحل\| آیه= ۳۶}}		خداوند در میان هر قومی پیامبرانی را فرومی‌فرستاد تا آن‌ها را به عبادت الهی و دوری از پرستش طاغوت دعوت کنند: {{قرآن\|وَلَقَدْ بَعَثْنَا فِي كُلِّ أُمَّه رَسُولاً أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَاجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ\| ترجمه= ما در هر امتى رسولى برانگيختيم كه خداى يكتا را بپرستيد و از طاغوت اجتناب نماييد.\|سوره= نحل\| آیه= ۳۶}}

	تبعيت از هوا و هوس و تمايلات نفسانى، آدمى را از قرب الهى و صراط مستقيم دور مى سازد و به انحراف و اعوجاج مى كشاند و انسان ها در عصر جديد بيش تر از گذشته گرفتار بت پرستى اند. تاريخ گواهى مى دهد كه هر گاه مردم از انبيا فاصله گرفتند، گرفتار شرك و طاغوت شدند.		تبعيت از هوا و هوس و تمايلات نفسانى، آدمى را از قرب الهى و صراط مستقيم دور مى سازد و به انحراف و اعوجاج مى كشاند و انسان ها در عصر جديد بيش تر از گذشته گرفتار بت پرستى اند. تاريخ گواهى مى دهد كه هر گاه مردم از انبيا فاصله گرفتند، گرفتار شرك و طاغوت شدند.