شکور بودن حضرت نوح - تاریخچهٔ نسخه‌ها

عبدالرحیم رضاپور: /* منابع */

2026-09-01T05:00:39Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ سپتامبر ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۳۰
خط ۲۱:		خط ۲۱:
	\| سوره = تغابن		\| سوره = تغابن
	\|آیه=۱۷}}		\|آیه=۱۷}}
	برخی گفتند شكر به معناى قدردانى‏ و صرف كردن نعمت در آن‌چه غرض منعم تعلق گرفته، نعم الهى را صرف در طاعت نمودن، است.<ref>طیب، عبدالحسین، اطیب البیان في تفسیر القرآن، تهران، ناشر: اسلام‏، چاپ دوم، 1369 ه. ش‏، ج6، ص144.</ref> چهار بار صفت شکور برای خداوند در قرآن به‌کار رفته است. همراه با کلمات غفور، صبار، حلیم.<ref>سوره فاطر آیه ۳۰ و ۳۴، سوره شوری آیه ۲۳، سوره تغابن آیه ۱۷.</ref> شکور برای بندگانی هم که از داستان‌های قرآن نشانه‌هایی دریافت می‌کنند آمده است.<ref> سوره ابراهیم آیه ۵، سوره لقمان آیه ۳۱، سوره سبأ آیه ۱۹، سوره شوری آیه ۳۳</ref>		برخی گفتند شكر به معناى قدردانى‏ و صرف كردن نعمت در آن‌چه غرض منعم تعلق گرفته، نعم الهى را صرف در طاعت نمودن، است.<ref>طیب، عبدالحسین، اطیب البیان في تفسیر القرآن، تهران، ناشر: اسلام‏، چاپ دوم، 1369 ش‏، ج6، ص144.</ref> چهار بار صفت شکور برای خداوند در قرآن به‌کار رفته است. همراه با کلمات غفور، صبار، حلیم.<ref>سوره فاطر آیه ۳۰ و ۳۴، سوره شوری آیه ۲۳، سوره تغابن آیه ۱۷.</ref> شکور برای بندگانی هم که از داستان‌های قرآن نشانه‌هایی دریافت می‌کنند آمده است.<ref> سوره ابراهیم آیه ۵، سوره لقمان آیه ۳۱، سوره سبأ آیه ۱۹، سوره شوری آیه ۳۳</ref>
	==علت توصیف نوح(ع) به شکور بودن==		==علت توصیف نوح(ع) به شکور بودن==
	نام بردن از صفت بنده شکور، برای حضرت نوح به‌جهت خصوصیت و ظهور بیشتری بوده که در او وجود داشته و سبب گردیده خداوند او را با این صفت، نام ببرد. در روایات، علت‌هایی در شکور خواندن نوح(ع) گفته شده:		نام بردن از صفت بنده شکور، برای حضرت نوح به‌جهت خصوصیت و ظهور بیشتری بوده که در او وجود داشته و سبب گردیده خداوند او را با این صفت، نام ببرد. در روایات، علت‌هایی در شکور خواندن نوح(ع) گفته شده:

	* رسول خدا(ص) فرمود: «نوح هیچ چیزی کوچک یا بزرگ را برنمی‌داشت مگر آن‌که «[[بسم الله]] و الحمدلله» می‌گفت، و به همین جهت، خداوند او را بنده شکور نامید».<ref>سيوطى، عبدالرحمن بن ابى‏ بكر، الدر المنثور فى التفسير ~~بالماثور،~~ قم، ~~ناشر:~~ كتابخانه عمومى حضرت آيت الله العظمى مرعشى نجفى( ره)، چاپ اول، 1404 ه. ق‏، ج۴، ص۱۶۲.</ref>		* رسول خدا(ص) فرمود: «نوح هیچ چیزی کوچک یا بزرگ را برنمی‌داشت مگر آن‌که «[[بسم الله]] و الحمدلله» می‌گفت، و به همین جهت، خداوند او را بنده شکور نامید».<ref>سيوطى، عبدالرحمن بن ابى‏ بكر، الدر المنثور فى التفسير بالمأثور، قم، كتابخانه عمومى حضرت آيت الله العظمى مرعشى نجفى( ره)، چاپ اول، 1404 ق‏، ج۴، ص۱۶۲.</ref>
	* از [[امام باقر(ع) در کتب اهل سنت\|امام باقر]](ع) روایت شده که اگر خداوند نوح را عبد شکور نامید، برای این بود که او در هر صبح و شام این‌گونه می‌گفت: «بار الها من‏ گواهى‏ مى‏دهم كه اگر در شب و روز قرين نعمتها و عافيتم، همه آنها از تو است و تو يگانه‏اى هستى بى‏شريك، حمد و شكر تو به خاطر آن نعمتها بر من فرض است ولى نه تنها آن قدر كه راضى شوى بلكه رضايت بعد از رضا نيز لازم است‏.<ref>طباطبايى، سید محمدحسين‏، الميزان‏ في تفسیر القرآن، مترجم: ~~موسوى،~~ سید محمد باقر، قم، ~~ناشر:~~ جامعه مدرسين حوزه علميه قم، دفتر انتشارات اسلامى‏، چاپ پنجم، 1374 ه. ش‏، ج13، ص56.</ref> این معنا با مختصر تفاوتی در کتاب‌های معتبر شیعی روایت شده است.<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، اصول کافی، محقق / مصحح: غفارى على اكبر و آخوندى، محمد، تهران، دار الكتب الإسلامية، چاپ چهارم، 1407 ق‏، ج۲، ص۹۹، ح۲۹؛ قمى، على بن ابراهيم‏، تفسير القمي‏، محقق: موسوى جزايرى، طيب‏، ~~قم ناشر:~~ دار الكتاب‏، چاپ سوم، 1363 ه. ش‏، ج۲، ص14؛ عياشى، محمد بن مسعود، تفسير العياشي، محقق: رسولى، هاشم‏، تهران، ~~ناشر:~~ مكتبة العلمية الاسلامية، چاپ اول، 1380 ه. ق‏، ج۲، ص280 و 281، ح17-18.</ref>		* از [[امام باقر(ع) در کتب اهل سنت\|امام باقر]](ع) روایت شده که اگر خداوند نوح را عبد شکور نامید، برای این بود که او در هر صبح و شام این‌گونه می‌گفت: «بار الها من‏ گواهى‏ مى‏دهم كه اگر در شب و روز قرين نعمتها و عافيتم، همه آنها از تو است و تو يگانه‏اى هستى بى‏شريك، حمد و شكر تو به خاطر آن نعمتها بر من فرض است ولى نه تنها آن قدر كه راضى شوى بلكه رضايت بعد از رضا نيز لازم است‏.<ref>طباطبايى، سید محمدحسين‏، الميزان‏ في تفسیر القرآن، مترجم: موسوى همدانی، سید محمد باقر، قم، جامعه مدرسين حوزه علميه قم، دفتر انتشارات اسلامى‏، چاپ پنجم، 1374 ه. ش‏، ج13، ص56.</ref> این معنا با مختصر تفاوتی در کتاب‌های معتبر شیعی روایت شده است.<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، اصول کافی، محقق / مصحح: غفارى على اكبر و آخوندى، محمد، تهران، دار الكتب الإسلامية، چاپ چهارم، 1407 ق‏، ج۲، ص۹۹، ح۲۹؛ قمى، على بن ابراهيم‏، تفسير القمي‏، محقق: موسوى جزايرى، طيب‏، قم، دار الكتاب‏، چاپ سوم، 1363 ه. ش‏، ج۲، ص14؛ عياشى، محمد بن مسعود، تفسير العياشي، محقق: رسولى، هاشم‏، تهران، مكتبة العلمية الاسلامية، چاپ اول، 1380 ه. ق‏، ج۲، ص280 و 281، ح17-18.</ref>

	==منابع==		==منابع==

عبدالرحیم رضاپور: /* منابع */

2026-09-01T04:57:42Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ سپتامبر ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۲۷
خط ۲۶:		خط ۲۶:

	* رسول خدا(ص) فرمود: «نوح هیچ چیزی کوچک یا بزرگ را برنمی‌داشت مگر آن‌که «[[بسم الله]] و الحمدلله» می‌گفت، و به همین جهت، خداوند او را بنده شکور نامید».<ref>سيوطى، عبدالرحمن بن ابى‏ بكر، الدر المنثور فى التفسير بالماثور، قم، ناشر: كتابخانه عمومى حضرت آيت الله العظمى مرعشى نجفى( ره)، چاپ اول، 1404 ه. ق‏، ج۴، ص۱۶۲.</ref>		* رسول خدا(ص) فرمود: «نوح هیچ چیزی کوچک یا بزرگ را برنمی‌داشت مگر آن‌که «[[بسم الله]] و الحمدلله» می‌گفت، و به همین جهت، خداوند او را بنده شکور نامید».<ref>سيوطى، عبدالرحمن بن ابى‏ بكر، الدر المنثور فى التفسير بالماثور، قم، ناشر: كتابخانه عمومى حضرت آيت الله العظمى مرعشى نجفى( ره)، چاپ اول، 1404 ه. ق‏، ج۴، ص۱۶۲.</ref>
	* از [[امام باقر(ع) در کتب اهل سنت\|امام باقر]](ع) روایت شده که اگر خداوند نوح را عبد شکور نامید، برای این بود که او در هر صبح و شام این‌گونه می‌گفت: «بار الها من‏ گواهى‏ مى‏دهم كه اگر در شب و روز قرين نعمتها و عافيتم، همه آنها از تو است و تو يگانه‏اى هستى بى‏شريك، حمد و شكر تو به خاطر آن نعمتها بر من فرض است ولى نه تنها آن قدر كه راضى شوى بلكه رضايت بعد از رضا نيز لازم است‏.<ref>طباطبايى، سید محمدحسين‏، الميزان‏ في تفسیر القرآن، مترجم: موسوى، سید محمد باقر، قم، ناشر: جامعه مدرسين حوزه علميه قم، دفتر انتشارات اسلامى‏، چاپ پنجم، 1374 ه. ش‏، ج13، ص56.</ref> این معنا با مختصر تفاوتی در کتاب‌های معتبر شیعی روایت شده است.<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، اصول کافی، ج۲، ص۹۹، ح۲۹؛ ~~تفسیر قمی،~~ ج۲، ~~ص۸۴؛ تفسیر عیاشی،~~ ج۲، ~~ص۲۸۰، ح۱۷~~.</ref>		* از [[امام باقر(ع) در کتب اهل سنت\|امام باقر]](ع) روایت شده که اگر خداوند نوح را عبد شکور نامید، برای این بود که او در هر صبح و شام این‌گونه می‌گفت: «بار الها من‏ گواهى‏ مى‏دهم كه اگر در شب و روز قرين نعمتها و عافيتم، همه آنها از تو است و تو يگانه‏اى هستى بى‏شريك، حمد و شكر تو به خاطر آن نعمتها بر من فرض است ولى نه تنها آن قدر كه راضى شوى بلكه رضايت بعد از رضا نيز لازم است‏.<ref>طباطبايى، سید محمدحسين‏، الميزان‏ في تفسیر القرآن، مترجم: موسوى، سید محمد باقر، قم، ناشر: جامعه مدرسين حوزه علميه قم، دفتر انتشارات اسلامى‏، چاپ پنجم، 1374 ه. ش‏، ج13، ص56.</ref> این معنا با مختصر تفاوتی در کتاب‌های معتبر شیعی روایت شده است.<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، اصول کافی، محقق / مصحح: غفارى على اكبر و آخوندى، محمد، تهران، دار الكتب الإسلامية، چاپ چهارم، 1407 ق‏، ج۲، ص۹۹، ح۲۹؛ قمى، على بن ابراهيم‏، تفسير القمي‏، محقق: موسوى جزايرى، طيب‏، قم ناشر: دار الكتاب‏، چاپ سوم، 1363 ه. ش‏، ج۲، ص14؛ عياشى، محمد بن مسعود، تفسير العياشي، محقق: رسولى، هاشم‏، تهران، ناشر: مكتبة العلمية الاسلامية، چاپ اول، 1380 ه. ق‏، ج۲، ص280 و 281، ح17-18.</ref>

	==منابع==		==منابع==

عبدالرحیم رضاپور: /* منابع */

2026-09-01T04:45:39Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ سپتامبر ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۱۵
خط ۲۵:		خط ۲۵:
	نام بردن از صفت بنده شکور، برای حضرت نوح به‌جهت خصوصیت و ظهور بیشتری بوده که در او وجود داشته و سبب گردیده خداوند او را با این صفت، نام ببرد. در روایات، علت‌هایی در شکور خواندن نوح(ع) گفته شده:		نام بردن از صفت بنده شکور، برای حضرت نوح به‌جهت خصوصیت و ظهور بیشتری بوده که در او وجود داشته و سبب گردیده خداوند او را با این صفت، نام ببرد. در روایات، علت‌هایی در شکور خواندن نوح(ع) گفته شده:

	* رسول خدا(ص) فرمود: «نوح هیچ چیزی کوچک یا بزرگ را برنمی‌داشت مگر آن‌که «[[بسم الله]] و الحمدلله» می‌گفت، و به همین جهت، خداوند او را بنده شکور نامید».<ref>~~تفسیر درّالمنثور، بیروت، مؤسسه اعلمی للمطبوعات، ۱۴۰۲ق،~~ ج۴، ص۱۶۲.</ref>		* رسول خدا(ص) فرمود: «نوح هیچ چیزی کوچک یا بزرگ را برنمی‌داشت مگر آن‌که «[[بسم الله]] و الحمدلله» می‌گفت، و به همین جهت، خداوند او را بنده شکور نامید».<ref>سيوطى، عبدالرحمن بن ابى‏ بكر، الدر المنثور فى التفسير بالماثور، قم، ناشر: كتابخانه عمومى حضرت آيت الله العظمى مرعشى نجفى( ره)، چاپ اول، 1404 ه. ق‏، ج۴، ص۱۶۲.</ref>
	* از [[امام باقر(ع) در کتب اهل سنت\|امام باقر]](ع) روایت شده که اگر خداوند نوح را عبد شکور نامید، برای این بود که او در هر صبح و شام این‌گونه می‌گفت: ~~«بارالها من گواهی می‌دهم که~~ اگر در شب و روز ~~قرین نعمت‌ها~~ و ~~عافیتم،~~ همه ~~آن‌ها~~ از تو است و تو ~~یگانه و بی‌شریک هستی،~~ حمد و ~~[[شکر نعمت و کفران نعمت\|شکر]]~~ تو به خاطر آن ~~نعمت‌ها~~ بر من فرض است ~~ولی~~ نه تنها ~~آن‌قدر که راضی شوی بلکه~~ بعد از رضای تو نیز شکرگزارم.{{یادداشت\|«اللّهم إنّی اُشهِدُک أنّ ما اصبح او اَمسی بی نعمهٍ فی دینٍ او دنیا فمِنک وحدک لا شریک لک، لک الحمد و لک الشّکر بها علیّ حتی ترضا و بعدالرّضا، فأنزل الله أنه کان عبداً شکورا فهذا کان شکره»}} آن‌گاه خداوند او را بنده شکور دانست.<ref>تفسیر ~~برهان،~~ قم، ~~اسماعیلیان، ۱۳۸۲ش، ج۲، ص۴۰۵~~.</ref> این معنا با مختصر تفاوتی در کتاب‌های معتبر شیعی روایت شده است.<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، اصول کافی، ج۲، ص۹۹، ح۲۹؛ تفسیر قمی، ج۲، ص۸۴؛ تفسیر عیاشی، ج۲، ص۲۸۰، ح۱۷.</ref>		* از [[امام باقر(ع) در کتب اهل سنت\|امام باقر]](ع) روایت شده که اگر خداوند نوح را عبد شکور نامید، برای این بود که او در هر صبح و شام این‌گونه می‌گفت: «بار الها من‏ گواهى‏ مى‏دهم كه اگر در شب و روز قرين نعمتها و عافيتم، همه آنها از تو است و تو يگانه‏اى هستى بى‏شريك، حمد و شكر تو به خاطر آن نعمتها بر من فرض است ولى نه تنها آن قدر كه راضى شوى بلكه رضايت بعد از رضا نيز لازم است‏.<ref>طباطبايى، سید محمدحسين‏، الميزان‏ في تفسیر القرآن، مترجم: موسوى، سید محمد باقر، قم، ناشر: جامعه مدرسين حوزه علميه قم، دفتر انتشارات اسلامى‏، چاپ پنجم، 1374 ه. ش‏، ج13، ص56.</ref> این معنا با مختصر تفاوتی در کتاب‌های معتبر شیعی روایت شده است.<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، اصول کافی، ج۲، ص۹۹، ح۲۹؛ تفسیر قمی، ج۲، ص۸۴؛ تفسیر عیاشی، ج۲، ص۲۸۰، ح۱۷.</ref>

	==منابع==		==منابع==

عبدالرحیم رضاپور: /* شکور در قرآن */

2026-09-01T04:35:07Z

شکور در قرآن

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ سپتامبر ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۰۵
خط ۲۱:		خط ۲۱:
	\| سوره = تغابن		\| سوره = تغابن
	\|آیه=۱۷}}		\|آیه=۱۷}}
	~~شكور بودن‌ ‌خدا‌وند ‌را~~ به ~~معنای قدردانی، احترام‌~~ و ~~عنايت‌ كننده‌ ‌دانسته‌اند~~.<ref>~~عبدالحسین~~ طیب، اطیب ~~البیان، ج۱۷، ص۴۸~~.</ref> چهار بار صفت شکور برای خداوند در قرآن به‌کار رفته است. همراه با کلمات غفور، صبار، حلیم.<ref>سوره فاطر آیه ۳۰ و ۳۴، سوره شوری آیه ۲۳، سوره تغابن آیه ۱۷.</ref> شکور برای بندگانی هم که از داستان‌های قرآن نشانه‌هایی دریافت می‌کنند آمده است.<ref> سوره ابراهیم آیه ۵، سوره لقمان آیه ۳۱، سوره سبأ آیه ۱۹، سوره شوری آیه ۳۳</ref>		برخی گفتند شكر به معناى قدردانى‏ و صرف كردن نعمت در آن‌چه غرض منعم تعلق گرفته، نعم الهى را صرف در طاعت نمودن، است.<ref>طیب، عبدالحسین، اطیب البیان في تفسیر القرآن، تهران، ناشر: اسلام‏، چاپ دوم، 1369 ه. ش‏، ج6، ص144.</ref> چهار بار صفت شکور برای خداوند در قرآن به‌کار رفته است. همراه با کلمات غفور، صبار، حلیم.<ref>سوره فاطر آیه ۳۰ و ۳۴، سوره شوری آیه ۲۳، سوره تغابن آیه ۱۷.</ref> شکور برای بندگانی هم که از داستان‌های قرآن نشانه‌هایی دریافت می‌کنند آمده است.<ref> سوره ابراهیم آیه ۵، سوره لقمان آیه ۳۱، سوره سبأ آیه ۱۹، سوره شوری آیه ۳۳</ref>
	==علت توصیف نوح(ع) به شکور بودن==		==علت توصیف نوح(ع) به شکور بودن==
	نام بردن از صفت بنده شکور، برای حضرت نوح به‌جهت خصوصیت و ظهور بیشتری بوده که در او وجود داشته و سبب گردیده خداوند او را با این صفت، نام ببرد. در روایات، علت‌هایی در شکور خواندن نوح(ع) گفته شده:		نام بردن از صفت بنده شکور، برای حضرت نوح به‌جهت خصوصیت و ظهور بیشتری بوده که در او وجود داشته و سبب گردیده خداوند او را با این صفت، نام ببرد. در روایات، علت‌هایی در شکور خواندن نوح(ع) گفته شده:

عبدالرحیم رضاپور: /* شکور در قرآن */

2026-08-31T10:19:37Z

شکور در قرآن

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ اوت ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۴۹
خط ۱۵:		خط ۱۵:

	==شکور در قرآن==		==شکور در قرآن==
	محققان معتقدند نام بردن صفت شکور برای حضرت نوح به معنای اختصاص این صفت به ایشان نیست. همه انبیای الهی، بندگان شکرگزار بودند و خداوند، حضرت ابراهیم(ع) را نیز شکرگزار خواند: {{قرآن\|شَاكِرً‌ا لِّأَنْعُمِهِ\|سوره=نحل\|آیه=۱۲۱\|ترجمه=همیشه شکرگزار ~~نعمتهای~~ خدا بود}}		محققان معتقدند نام بردن صفت شکور برای حضرت نوح به معنای اختصاص این صفت به ایشان نیست. همه انبیای الهی، بندگان شکرگزار بودند و خداوند، حضرت ابراهیم(ع) را نیز شکرگزار خواند: {{قرآن\|شَاكِرً‌ا لِّأَنْعُمِهِ\|سوره=نحل\|آیه=۱۲۱\|ترجمه=همیشه شکرگزار نعمت‌های خدا بود}}

	در سوره تغابن، خداوند خود را در برابر فردی که صدقه‌های واجب و مستحب بدهد، با صفت «شکور» یاد می‌کند: {{قرآن\|إِنْ تُقْرِضُوا اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا يُضَاعِفْهُ لَكُمْ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ۚ وَاللَّهُ شَكُورٌ حَلِيمٌ		در سوره تغابن، خداوند خود را در برابر فردی که صدقه‌های واجب و مستحب بدهد، با صفت «شکور» یاد می‌کند: {{قرآن\|إِنْ تُقْرِضُوا اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا يُضَاعِفْهُ لَكُمْ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ۚ وَاللَّهُ شَكُورٌ حَلِيمٌ
خط ۲۱:		خط ۲۱:
	\| سوره = تغابن		\| سوره = تغابن
	\|آیه=۱۷}}		\|آیه=۱۷}}
	شكور بودن‌ ‌خدا‌وند ‌را به معنای قدردانی، احترام‌ و عنايت‌ كننده‌ ‌دانسته‌اند.<ref>عبدالحسین طیب، اطیب البیان، ج۱۷، ص۴۸.</ref> چهار بار صفت شکور برای خداوند در قرآن ~~بکار~~ رفته است. همراه با کلمات غفور، صبار، حلیم.<ref>سوره فاطر آیه ۳۰ و ۳۴، سوره شوری آیه ۲۳، سوره تغابن آیه ۱۷.</ref> شکور برای بندگانی هم که از داستان‌های قرآن نشانه‌هایی دریافت می‌کنند آمده است.<ref> سوره ابراهیم آیه ۵، سوره لقمان آیه ۳۱، سوره سبأ آیه ۱۹، سوره شوری آیه ۳۳</ref>		شكور بودن‌ ‌خدا‌وند ‌را به معنای قدردانی، احترام‌ و عنايت‌ كننده‌ ‌دانسته‌اند.<ref>عبدالحسین طیب، اطیب البیان، ج۱۷، ص۴۸.</ref> چهار بار صفت شکور برای خداوند در قرآن به‌کار رفته است. همراه با کلمات غفور، صبار، حلیم.<ref>سوره فاطر آیه ۳۰ و ۳۴، سوره شوری آیه ۲۳، سوره تغابن آیه ۱۷.</ref> شکور برای بندگانی هم که از داستان‌های قرآن نشانه‌هایی دریافت می‌کنند آمده است.<ref> سوره ابراهیم آیه ۵، سوره لقمان آیه ۳۱، سوره سبأ آیه ۱۹، سوره شوری آیه ۳۳</ref>
	==علت توصیف نوح(ع) به شکور بودن==		==علت توصیف نوح(ع) به شکور بودن==
	نام بردن از صفت بنده شکور، برای حضرت نوح به‌جهت خصوصیت و ظهور بیشتری بوده که در او وجود داشته و سبب گردیده خداوند او را با این صفت، نام ببرد. در روایات، علت‌هایی در شکور خواندن نوح(ع) گفته شده:		نام بردن از صفت بنده شکور، برای حضرت نوح به‌جهت خصوصیت و ظهور بیشتری بوده که در او وجود داشته و سبب گردیده خداوند او را با این صفت، نام ببرد. در روایات، علت‌هایی در شکور خواندن نوح(ع) گفته شده:

	* رسول خدا(ص) فرمود: «نوح هیچ چیزی کوچک یا بزرگ را برنمی‌داشت مگر ~~آنکه~~ «[[بسم الله]] و الحمدلله» می‌گفت، و به همین جهت، خداوند او را بنده شکور نامید».<ref>تفسیر درّالمنثور، بیروت، مؤسسه اعلمی للمطبوعات، ۱۴۰۲ق، ج۴، ص۱۶۲.</ref>		* رسول خدا(ص) فرمود: «نوح هیچ چیزی کوچک یا بزرگ را برنمی‌داشت مگر آن‌که «[[بسم الله]] و الحمدلله» می‌گفت، و به همین جهت، خداوند او را بنده شکور نامید».<ref>تفسیر درّالمنثور، بیروت، مؤسسه اعلمی للمطبوعات، ۱۴۰۲ق، ج۴، ص۱۶۲.</ref>
	* از [[امام باقر(ع) در کتب اهل سنت\|امام باقر]](ع) روایت شده که اگر خداوند نوح را عبد شکور نامید، برای این بود که او در هر صبح و شام این‌گونه می‌گفت: «بارالها من گواهی می‌دهم که اگر در شب و روز قرین ~~نعمتها~~ و عافیتم، همه ~~آنها~~ از تو است و تو یگانه و بی‌شریک هستی، حمد و [[شکر نعمت و کفران نعمت\|شکر]] تو به خاطر آن نعمت‌ها بر من فرض است ولی نه تنها ~~آنقدر~~ که راضی شوی بلکه بعد از رضای تو نیز شکرگزارم.{{یادداشت\|«اللّهم إنّی اُشهِدُک أنّ ما اصبح او اَمسی بی نعمهٍ فی دینٍ او دنیا فمِنک وحدک لا شریک لک، لک الحمد و لک الشّکر بها علیّ حتی ترضا و بعدالرّضا، فأنزل الله أنه کان عبداً شکورا فهذا کان شکره»}} ~~آنگاه~~ خداوند او را بنده شکور دانست.<ref>تفسیر برهان، قم، اسماعیلیان، ۱۳۸۲ش، ج۲، ص۴۰۵.</ref> این معنا با مختصر تفاوتی در کتاب‌های معتبر شیعی روایت شده است.<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، اصول کافی، ج۲، ص۹۹، ح۲۹؛ تفسیر قمی، ج۲، ص۸۴؛ تفسیر عیاشی، ج۲، ص۲۸۰، ح۱۷.</ref>		* از [[امام باقر(ع) در کتب اهل سنت\|امام باقر]](ع) روایت شده که اگر خداوند نوح را عبد شکور نامید، برای این بود که او در هر صبح و شام این‌گونه می‌گفت: «بارالها من گواهی می‌دهم که اگر در شب و روز قرین نعمت‌ها و عافیتم، همه آن‌ها از تو است و تو یگانه و بی‌شریک هستی، حمد و [[شکر نعمت و کفران نعمت\|شکر]] تو به خاطر آن نعمت‌ها بر من فرض است ولی نه تنها آن‌قدر که راضی شوی بلکه بعد از رضای تو نیز شکرگزارم.{{یادداشت\|«اللّهم إنّی اُشهِدُک أنّ ما اصبح او اَمسی بی نعمهٍ فی دینٍ او دنیا فمِنک وحدک لا شریک لک، لک الحمد و لک الشّکر بها علیّ حتی ترضا و بعدالرّضا، فأنزل الله أنه کان عبداً شکورا فهذا کان شکره»}} آن‌گاه خداوند او را بنده شکور دانست.<ref>تفسیر برهان، قم، اسماعیلیان، ۱۳۸۲ش، ج۲، ص۴۰۵.</ref> این معنا با مختصر تفاوتی در کتاب‌های معتبر شیعی روایت شده است.<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، اصول کافی، ج۲، ص۹۹، ح۲۹؛ تفسیر قمی، ج۲، ص۸۴؛ تفسیر عیاشی، ج۲، ص۲۸۰، ح۱۷.</ref>

	==منابع==		==منابع==

علی آزادوار در ‏۲۸ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۴۵

2025-12-28T10:45:35Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۱۵
خط ۵۰:		خط ۵۰:
	}}		}}
	{{پایان متن}}		{{پایان متن}}
			{{#seo:
			\|title=چرا حضرت نوح(ع) در قرآن «عبد شکور» نامیده شده است؟ - صفات حضرت نوح در قرآن - ویکی پاسخ
			\|title_mode=Replaced Title
			\|keywords=عبد شکور
			\|description=چرا خداوند در قرآن حضرت نوح(ع) را «عبد شکور» نامیده است؟معنای شکور، علت اختصاص این صفت و دیدگاه آیات و روایات درباره شکرگزاری نوح(ع).
			}}

علی آزادوار در ‏۲۸ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۴۱

2025-12-28T10:41:19Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۱۱
خط ۴:		خط ۴:
	چرا صفت شکور در قرآن کریم فقط برای حضرت نوح آمده است؟ آیا ویژگی خاصی وجود داشته است؟		چرا صفت شکور در قرآن کریم فقط برای حضرت نوح آمده است؟ آیا ویژگی خاصی وجود داشته است؟
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}خداوند، [[حضرت نوح(ع)]] را به سبب ویژگی‌هایی که داشت «عَبْدًا شَكُورًا؛ بنده شکرگزار» خوانده است. محققان معتقدند نام بردن این صفت در مورد حضرت نوح به معنای اختصاص آن به او نیست و همین جهت در قرآن [[حضرت ابراهیم(ع)]] نیز شکرگزار خوانده شد.		{{پاسخ}}خداوند، [[حضرت نوح(ع)]] را به سبب ویژگی‌هایی که داشت «عَبْدًا شَكُورًا؛ بنده شکرگزار» خوانده است. محققان معتقدند نام بردن این صفت در مورد حضرت نوح به معنای اختصاص آن به او نیست و همین جهت در قرآن [[حضرت ابراهیم(ع) در قرآن\|حضرت ابراهیم(ع)]] نیز شکرگزار خوانده شد.

	نام بردن از صفت شکور برای حضرت نوح به‌جهت خصوصیت و عواملی بوده که در او وجود داشت؛ از جمله اینکه او بسیار زیاد خدا را شکر می‌کرد، هر زمان که نعمتی به او می‌رسید و حتی پس از انجام امور روزانه مانند لباس پوشیدن و ... به ياد خدا می‌افتاد و شكرگزارى می‌كرد؛ از این جهت به او عبد شکور گفته شد.		نام بردن از صفت شکور برای حضرت نوح به‌جهت خصوصیت و عواملی بوده که در او وجود داشت؛ از جمله اینکه او بسیار زیاد خدا را شکر می‌کرد، هر زمان که نعمتی به او می‌رسید و حتی پس از انجام امور روزانه مانند لباس پوشیدن و ... به ياد خدا می‌افتاد و شكرگزارى می‌كرد؛ از این جهت به او عبد شکور گفته شد.
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	محققان معتقدند نام بردن صفت شکور برای حضرت نوح به معنای اختصاص این صفت به ایشان نیست. همه انبیای الهی، بندگان شکرگزار بودند و خداوند، حضرت ابراهیم(ع) را نیز شکرگزار خواند: {{قرآن\|شَاكِرً‌ا لِّأَنْعُمِهِ\|سوره=نحل\|آیه=۱۲۱\|ترجمه=همیشه شکرگزار نعمتهای خدا بود}}		محققان معتقدند نام بردن صفت شکور برای حضرت نوح به معنای اختصاص این صفت به ایشان نیست. همه انبیای الهی، بندگان شکرگزار بودند و خداوند، حضرت ابراهیم(ع) را نیز شکرگزار خواند: {{قرآن\|شَاكِرً‌ا لِّأَنْعُمِهِ\|سوره=نحل\|آیه=۱۲۱\|ترجمه=همیشه شکرگزار نعمتهای خدا بود}}

	در [[سوره ~~تغابن]]،~~ خداوند خود را در برابر فردی که صدقه‌های واجب و مستحب بدهد، با صفت «شکور» یاد می‌کند: {{قرآن\|إِنْ تُقْرِضُوا اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا يُضَاعِفْهُ لَكُمْ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ۚ وَاللَّهُ شَكُورٌ حَلِيمٌ		در سوره تغابن، خداوند خود را در برابر فردی که صدقه‌های واجب و مستحب بدهد، با صفت «شکور» یاد می‌کند: {{قرآن\|إِنْ تُقْرِضُوا اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا يُضَاعِفْهُ لَكُمْ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ۚ وَاللَّهُ شَكُورٌ حَلِيمٌ
	\| ترجمه = اگر به خدا قرض‌الحسنه دهيد برايتان دو برابرش خواهد كرد. و شما را مى‌آمرزد كه او شكرپذيرنده و بردبار است.		\| ترجمه = اگر به خدا قرض‌الحسنه دهيد برايتان دو برابرش خواهد كرد. و شما را مى‌آمرزد كه او شكرپذيرنده و بردبار است.
	\| سوره = تغابن		\| سوره = تغابن
خط ۲۵:		خط ۲۵:
	نام بردن از صفت بنده شکور، برای حضرت نوح به‌جهت خصوصیت و ظهور بیشتری بوده که در او وجود داشته و سبب گردیده خداوند او را با این صفت، نام ببرد. در روایات، علت‌هایی در شکور خواندن نوح(ع) گفته شده:		نام بردن از صفت بنده شکور، برای حضرت نوح به‌جهت خصوصیت و ظهور بیشتری بوده که در او وجود داشته و سبب گردیده خداوند او را با این صفت، نام ببرد. در روایات، علت‌هایی در شکور خواندن نوح(ع) گفته شده:

	* رسول خدا(ص) فرمود: «نوح هیچ چیزی کوچک یا بزرگ را برنمی‌داشت مگر آنکه ~~«بسم~~ الله و الحمدلله» می‌گفت، و به همین جهت، خداوند او را بنده شکور نامید».<ref>تفسیر درّالمنثور، بیروت، مؤسسه اعلمی للمطبوعات، ۱۴۰۲ق، ج۴، ص۱۶۲.</ref>		* رسول خدا(ص) فرمود: «نوح هیچ چیزی کوچک یا بزرگ را برنمی‌داشت مگر آنکه «[[بسم الله]] و الحمدلله» می‌گفت، و به همین جهت، خداوند او را بنده شکور نامید».<ref>تفسیر درّالمنثور، بیروت، مؤسسه اعلمی للمطبوعات، ۱۴۰۲ق، ج۴، ص۱۶۲.</ref>
	* از امام باقر(ع) روایت شده که اگر خداوند نوح را عبد شکور نامید، برای این بود که او در هر صبح و شام این‌گونه می‌گفت: «بارالها من گواهی می‌دهم که اگر در شب و روز قرین نعمتها و عافیتم، همه آنها از تو است و تو یگانه و بی‌شریک هستی، حمد و شکر تو به خاطر آن نعمت‌ها بر من فرض است ولی نه تنها آنقدر که راضی شوی بلکه بعد از رضای تو نیز شکرگزارم.{{یادداشت\|«اللّهم إنّی اُشهِدُک أنّ ما اصبح او اَمسی بی نعمهٍ فی دینٍ او دنیا فمِنک وحدک لا شریک لک، لک الحمد و لک الشّکر بها علیّ حتی ترضا و بعدالرّضا، فأنزل الله أنه کان عبداً شکورا فهذا کان شکره»}} آنگاه خداوند او را بنده شکور دانست.<ref>تفسیر برهان، قم، اسماعیلیان، ۱۳۸۲ش، ج۲، ص۴۰۵.</ref> این معنا با مختصر تفاوتی در کتاب‌های معتبر شیعی روایت شده است.<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، اصول کافی، ج۲، ص۹۹، ح۲۹؛ تفسیر قمی، ج۲، ص۸۴؛ تفسیر عیاشی، ج۲، ص۲۸۰، ح۱۷.</ref>		* از [[امام باقر(ع) در کتب اهل سنت\|امام باقر]](ع) روایت شده که اگر خداوند نوح را عبد شکور نامید، برای این بود که او در هر صبح و شام این‌گونه می‌گفت: «بارالها من گواهی می‌دهم که اگر در شب و روز قرین نعمتها و عافیتم، همه آنها از تو است و تو یگانه و بی‌شریک هستی، حمد و [[شکر نعمت و کفران نعمت\|شکر]] تو به خاطر آن نعمت‌ها بر من فرض است ولی نه تنها آنقدر که راضی شوی بلکه بعد از رضای تو نیز شکرگزارم.{{یادداشت\|«اللّهم إنّی اُشهِدُک أنّ ما اصبح او اَمسی بی نعمهٍ فی دینٍ او دنیا فمِنک وحدک لا شریک لک، لک الحمد و لک الشّکر بها علیّ حتی ترضا و بعدالرّضا، فأنزل الله أنه کان عبداً شکورا فهذا کان شکره»}} آنگاه خداوند او را بنده شکور دانست.<ref>تفسیر برهان، قم، اسماعیلیان، ۱۳۸۲ش، ج۲، ص۴۰۵.</ref> این معنا با مختصر تفاوتی در کتاب‌های معتبر شیعی روایت شده است.<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، اصول کافی، ج۲، ص۹۹، ح۲۹؛ تفسیر قمی، ج۲، ص۸۴؛ تفسیر عیاشی، ج۲، ص۲۸۰، ح۱۷.</ref>

	==منابع==		==منابع==

A.rezapour در ‏۲۹ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۴:۲۴

2022-09-29T04:24:27Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۵۴
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{در دست ویرایش\|کاربر=A.rezapour }}~~
	{{شروع متن}}		{{شروع متن}}

خط ۵:		خط ۴:
	چرا صفت شکور در قرآن کریم فقط برای حضرت نوح آمده است؟ آیا ویژگی خاصی وجود داشته است؟		چرا صفت شکور در قرآن کریم فقط برای حضرت نوح آمده است؟ آیا ویژگی خاصی وجود داشته است؟
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}خداوند، [[حضرت نوح(ع)]] را به سبب ویژگی‌هایی که داشت «عَبْدًا شَكُورًا؛ بنده شکرگزار» خوانده است. محققان معتقدند نام بردن این صفت در مورد حضرت نوح به معنای اختصاص آن به او نیست و همین جهت در قرآن [[حضرت ابراهیم(ع) ~~در قرآن\|حضرت ابراهیم~~]] نیز شکرگزار خوانده شد.		{{پاسخ}}خداوند، [[حضرت نوح(ع)]] را به سبب ویژگی‌هایی که داشت «عَبْدًا شَكُورًا؛ بنده شکرگزار» خوانده است. محققان معتقدند نام بردن این صفت در مورد حضرت نوح به معنای اختصاص آن به او نیست و همین جهت در قرآن [[حضرت ابراهیم(ع)]] نیز شکرگزار خوانده شد.

	نام بردن از صفت شکور برای حضرت نوح به‌جهت خصوصیت و عواملی بوده که در او وجود داشت؛ از جمله اینکه او بسیار زیاد خدا را شکر می‌کرد، هر زمان که نعمتی به او می‌رسید و حتی پس از انجام امور روزانه مانند لباس پوشیدن و ... به ياد خدا می‌افتاد و شكرگزارى می‌كرد؛ از این جهت به او عبد شکور گفته شد.		نام بردن از صفت شکور برای حضرت نوح به‌جهت خصوصیت و عواملی بوده که در او وجود داشت؛ از جمله اینکه او بسیار زیاد خدا را شکر می‌کرد، هر زمان که نعمتی به او می‌رسید و حتی پس از انجام امور روزانه مانند لباس پوشیدن و ... به ياد خدا می‌افتاد و شكرگزارى می‌كرد؛ از این جهت به او عبد شکور گفته شد.
خط ۲۲:		خط ۲۱:
	\| سوره = تغابن		\| سوره = تغابن
	\|آیه=۱۷}}		\|آیه=۱۷}}
	شكور بودن‌ ‌خدا‌وند ‌را به معنای قدردانی، احترام‌ و عنايت‌ كننده‌ ‌دانسته‌اند.<ref>عبدالحسین طیب، اطیب البیان، ج۱۷، ص۴۸.</ref>		شكور بودن‌ ‌خدا‌وند ‌را به معنای قدردانی، احترام‌ و عنايت‌ كننده‌ ‌دانسته‌اند.<ref>عبدالحسین طیب، اطیب البیان، ج۱۷، ص۴۸.</ref> چهار بار صفت شکور برای خداوند در قرآن بکار رفته است. همراه با کلمات غفور، صبار، حلیم.<ref>سوره فاطر آیه ۳۰ و ۳۴، سوره شوری آیه ۲۳، سوره تغابن آیه ۱۷.</ref> شکور برای بندگانی هم که از داستان‌های قرآن نشانه‌هایی دریافت می‌کنند آمده است.<ref> سوره ابراهیم آیه ۵، سوره لقمان آیه ۳۱، سوره سبأ آیه ۱۹، سوره شوری آیه ۳۳</ref>
	چهار بار صفت شکور برای خداوند در قرآن بکار رفته است. همراه با کلمات غفور، صبار، ~~حلیم،~~ <ref>سوره فاطر آیه ۳۰ و ۳۴، سوره شوری آیه ۲۳، سوره تغابن آیه ۱۷.</ref> شکور برای بندگانی هم که از داستان‌های قرآن نشانه‌هایی دریافت می‌کنند آمده است. <ref> سوره ابراهیم آیه ۵، سوره لقمان آیه ۳۱، سوره سبأ آیه ۱۹، سوره شوری آیه ۳۳</ref>
	==علت توصیف نوح(ع) به شکور بودن==		==علت توصیف نوح(ع) به شکور بودن==
	نام بردن از صفت بنده شکور، برای حضرت نوح به‌جهت خصوصیت و ظهور بیشتری بوده که در او وجود داشته و سبب گردیده خداوند او را با این صفت، نام ببرد. در روایات، علت‌هایی در شکور خواندن نوح(ع) گفته شده:		نام بردن از صفت بنده شکور، برای حضرت نوح به‌جهت خصوصیت و ظهور بیشتری بوده که در او وجود داشته و سبب گردیده خداوند او را با این صفت، نام ببرد. در روایات، علت‌هایی در شکور خواندن نوح(ع) گفته شده:

	* رسول خدا(ص) فرمود: «نوح هیچ چیزی کوچک یا بزرگ را برنمی‌داشت مگر آنکه «بسم الله و الحمدلله» می‌گفت، و به همین جهت، خداوند او را بنده شکور نامید».<ref>تفسیر درّالمنثور، بیروت، مؤسسه اعلمی للمطبوعات، ۱۴۰۲ق، ج۴، ص۱۶۲.</ref>		* رسول خدا(ص) فرمود: «نوح هیچ چیزی کوچک یا بزرگ را برنمی‌داشت مگر آنکه «بسم الله و الحمدلله» می‌گفت، و به همین جهت، خداوند او را بنده شکور نامید».<ref>تفسیر درّالمنثور، بیروت، مؤسسه اعلمی للمطبوعات، ۱۴۰۲ق، ج۴، ص۱۶۲.</ref>
	* از امام باقر(ع) روایت شده که اگر خداوند نوح را عبد شکور نامید، برای این بود که او در هر صبح و شام این‌گونه می‌گفت: «بارالها من گواهی می‌دهم که اگر در شب و روز قرین نعمتها و عافیتم، همه آنها از تو است و تو یگانه و بی‌شریک هستی، حمد و شکر تو به خاطر آن نعمت‌ها بر من فرض است ولی نه تنها آنقدر که راضی شوی بلکه بعد از رضای تو نیز شکرگزارم.{{یادداشت\|«اللّهم إنّی اُشهِدُک أنّ ما اصبح او اَمسی بی نعمهٍ فی دینٍ او دنیا فمِنک وحدک لا شریک لک، لک الحمد و لک الشّکر بها علیّ حتی ترضا و بعدالرّضا، فأنزل الله أنه کان عبداً شکورا فهذا کان شکره»}} ~~آن‌گاه~~ خداوند او را بنده شکور دانست.<ref>تفسیر برهان، قم، اسماعیلیان، ۱۳۸۲ش، ج۲، ص۴۰۵.</ref> این معنا با مختصر تفاوتی در کتاب‌های معتبر شیعی روایت شده است.<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، اصول کافی، ج۲، ص۹۹، ح۲۹؛ تفسیر قمی، ج۲، ص۸۴؛ تفسیر عیاشی، ج۲، ص۲۸۰، ح۱۷.</ref>		* از امام باقر(ع) روایت شده که اگر خداوند نوح را عبد شکور نامید، برای این بود که او در هر صبح و شام این‌گونه می‌گفت: «بارالها من گواهی می‌دهم که اگر در شب و روز قرین نعمتها و عافیتم، همه آنها از تو است و تو یگانه و بی‌شریک هستی، حمد و شکر تو به خاطر آن نعمت‌ها بر من فرض است ولی نه تنها آنقدر که راضی شوی بلکه بعد از رضای تو نیز شکرگزارم.{{یادداشت\|«اللّهم إنّی اُشهِدُک أنّ ما اصبح او اَمسی بی نعمهٍ فی دینٍ او دنیا فمِنک وحدک لا شریک لک، لک الحمد و لک الشّکر بها علیّ حتی ترضا و بعدالرّضا، فأنزل الله أنه کان عبداً شکورا فهذا کان شکره»}} آنگاه خداوند او را بنده شکور دانست.<ref>تفسیر برهان، قم، اسماعیلیان، ۱۳۸۲ش، ج۲، ص۴۰۵.</ref> این معنا با مختصر تفاوتی در کتاب‌های معتبر شیعی روایت شده است.<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، اصول کافی، ج۲، ص۹۹، ح۲۹؛ تفسیر قمی، ج۲، ص۸۴؛ تفسیر عیاشی، ج۲، ص۲۸۰، ح۱۷.</ref>

	==منابع==		==منابع==

A.rezapour در ‏۲۸ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۱۹

2022-09-28T10:19:09Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۴۹
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	\|آیه=۱۷}}		\|آیه=۱۷}}
	شكور بودن‌ ‌خدا‌وند ‌را به معنای قدردانی، احترام‌ و عنايت‌ كننده‌ ‌دانسته‌اند.<ref>عبدالحسین طیب، اطیب البیان، ج۱۷، ص۴۸.</ref>		شكور بودن‌ ‌خدا‌وند ‌را به معنای قدردانی، احترام‌ و عنايت‌ كننده‌ ‌دانسته‌اند.<ref>عبدالحسین طیب، اطیب البیان، ج۱۷، ص۴۸.</ref>
			چهار بار صفت شکور برای خداوند در قرآن بکار رفته است. همراه با کلمات غفور، صبار، حلیم، <ref>سوره فاطر آیه ۳۰ و ۳۴، سوره شوری آیه ۲۳، سوره تغابن آیه ۱۷.</ref> شکور برای بندگانی هم که از داستان‌های قرآن نشانه‌هایی دریافت می‌کنند آمده است. <ref> سوره ابراهیم آیه ۵، سوره لقمان آیه ۳۱، سوره سبأ آیه ۱۹، سوره شوری آیه ۳۳</ref>
	==علت توصیف نوح(ع) به شکور بودن==		==علت توصیف نوح(ع) به شکور بودن==
	نام بردن از صفت بنده شکور، برای حضرت نوح به‌جهت خصوصیت و ظهور بیشتری بوده که در او وجود داشته و سبب گردیده خداوند او را با این صفت، نام ببرد. در روایات، علت‌هایی در شکور خواندن نوح(ع) گفته شده:		نام بردن از صفت بنده شکور، برای حضرت نوح به‌جهت خصوصیت و ظهور بیشتری بوده که در او وجود داشته و سبب گردیده خداوند او را با این صفت، نام ببرد. در روایات، علت‌هایی در شکور خواندن نوح(ع) گفته شده:

A.rezapour در ‏۲۸ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۱۴

2022-09-28T09:14:46Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۴۴
خط ۱:		خط ۱:
			{{در دست ویرایش\|کاربر=A.rezapour }}
	{{شروع متن}}		{{شروع متن}}

خط ۱۴:		خط ۱۵:
	\|آیه=۳}}		\|آیه=۳}}

	==شکور ~~بودن~~==		==شکور در قرآن==
	محققان معتقدند نام بردن صفت شکور برای حضرت نوح به معنای اختصاص این صفت به ایشان نیست. همه انبیای الهی، بندگان شکرگزار بودند و خداوند، حضرت ابراهیم(ع) را نیز شکرگزار خواند: {{قرآن\|شَاكِرً‌ا لِّأَنْعُمِهِ\|سوره=نحل\|آیه=۱۲۱\|ترجمه=همیشه شکرگزار نعمتهای خدا بود}}		محققان معتقدند نام بردن صفت شکور برای حضرت نوح به معنای اختصاص این صفت به ایشان نیست. همه انبیای الهی، بندگان شکرگزار بودند و خداوند، حضرت ابراهیم(ع) را نیز شکرگزار خواند: {{قرآن\|شَاكِرً‌ا لِّأَنْعُمِهِ\|سوره=نحل\|آیه=۱۲۱\|ترجمه=همیشه شکرگزار نعمتهای خدا بود}}