شرح حکمت نهم نهج‌البلاغه - تاریخچهٔ نسخه‌ها

A.rezapour در ‏۲۶ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۲۶

2022-05-26T06:26:29Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۵۶
خط ۱:		خط ۱:
	{{شروع متن}}		{{شروع متن}}
	{{سوال}}		{{سوال}}
	در حکمت نهم نهج البلاغه ~~سبک زندگی با مردم را چگوه می‌توان تفسیر نمود؟~~		مقصود از حکمت نهم نهج البلاغه چیست؟{{پایان سوال}}
	{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}برخی از مفسرین حکمت نهم از [[نهج‌البلاغه]] را این گونه بیان نموده‌اند که هرگاه انسان دارای ثروت، قدرت و مقام بشود کارهای خوبی می‌تواند انجام بدهد که آن را انسان ضعیف و بی‌بضاعت نمی‌تواند انجام دهد یعنی کارهای خوبی که از عهده دیگران برنمیاید این شخص و گروه صاحب قدرت و ثروت انجام می‌دهد، ولی همین انسان وقتی رو به ضعف می‌رود کارهای کوچک خود را هم به شایستگی نمی‌تواند انجام بدهد زیرا هنگام اقبال دنیا اسباب انجام کارهای خیر فراهم بود و حالا از دست رفته است.<ref>بحرانی، میثم بن علی، اختیار مصباح السالکین، مشهد، اول، ۱۳۶۶ش، ص۵۷۹.</ref>		{{پاسخ}}برخی از مفسرین حکمت نهم از [[نهج‌البلاغه]] را این گونه بیان نموده‌اند که هرگاه انسان دارای ثروت، قدرت و مقام بشود کارهای خوبی می‌تواند انجام بدهد که آن را انسان ضعیف و بی‌بضاعت نمی‌تواند انجام دهد یعنی کارهای خوبی که از عهده دیگران برنمیاید این شخص و گروه صاحب قدرت و ثروت انجام می‌دهد، ولی همین انسان وقتی رو به ضعف می‌رود کارهای کوچک خود را هم به شایستگی نمی‌تواند انجام بدهد زیرا هنگام اقبال دنیا اسباب انجام کارهای خیر فراهم بود و حالا از دست رفته است.<ref>بحرانی، میثم بن علی، اختیار مصباح السالکین، مشهد، اول، ۱۳۶۶ش، ص۵۷۹.</ref>

	برخی دیگر از شارحان نهج‌البلاغه این کلام را به گونه دیگری تفسیر ~~نموده‌اند،~~ معیار و ملاک اقبال و رو آوردن مردم به یک انسان، این است که دارای مقام، قدرت، ثروت و ... باشد در چنین شرائطی دیده می‌شود که دیگران سعی می‌کنند به هر نحوی خود را به آن صاحب مقام عاریتی نزدیک کنند و برای رسیدن به این هدف خویش از گفتن و نشر خوبی‌هائی را که آن شخص ندارد ولی در دیگران یافت می‌شود، برای او و به نفع او برشمارند.<ref>جعفری، محمد تقی، ترجمه و تفسیر نهج البلاغه، هفتم، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، ۱۳۷۶ش، ج۲۳، ص۱۸۷.</ref> یعنی مسئله ثناگوئی بی‌دلیل بسیاری از افراد هدف سوء آنان ~~است،~~ نتیجه سوء این عملکرد زشت که بر معیاری باطل بنا نهاده شده، این است که اگر روزی هدف مورد نظر چاپلوسان برآورده نشود یا آن صاحب مقام و قدرت، مقام و قدرتش را از دست بدهد و دنیا به او پشت کند، دیگر نه تنها خوبی‌های دیگران را ذکر نمی‌کند بلکه حتی نیکی‌های او را نیز منکر می‌شود و راه‌کار این مشکل اجتماعی قرار گرفتن تحت تعلیمات اسلامی و تربیت‌های سازنده آن است که از یک‌سو توانایی‌ها و استعدادهای خدادادی انسان را تحریک می‌کند که برای خود و جامعه‌اش کاری کند و اراده‌اش را تقویت نموده و از وابستگی خویش به غیر خدا بکاهد و اصلاً به مقتضای توحید افعالی احدی غیر از خدا را مؤثر نبیند و در خود نیازی به تملق دیگران نبیند. از سوی دیگر به موجب اینکه هر چه غیر خداست از خود استقلال ندارد بنابراین تنها تکیه گاه انسان باید به غنی و بی‌نیاز مطلق یعنی خداوند باشد.		برخی دیگر از شارحان نهج‌البلاغه این کلام را به گونه دیگری تفسیر نموده‌اند که معیار و ملاک اقبال و رو آوردن مردم به یک انسان، این است که دارای مقام، قدرت، ثروت و ... باشد در چنین شرائطی دیده می‌شود که دیگران سعی می‌کنند به هر نحوی خود را به آن صاحب مقام عاریتی نزدیک کنند و برای رسیدن به این هدف خویش از گفتن و نشر خوبی‌هائی را که آن شخص ندارد ولی در دیگران یافت می‌شود، برای او و به نفع او برشمارند.<ref>جعفری، محمد تقی، ترجمه و تفسیر نهج البلاغه، هفتم، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، ۱۳۷۶ش، ج۲۳، ص۱۸۷.</ref> یعنی مسئله ثناگوئی بی‌دلیل بسیاری از افراد هدف سوء آنان است. نتیجه سوء این عملکرد زشت که بر معیاری باطل بنا نهاده شده، این است که اگر روزی هدف مورد نظر چاپلوسان برآورده نشود یا آن صاحب مقام و قدرت، مقام و قدرتش را از دست بدهد و دنیا به او پشت کند، دیگر نه تنها خوبی‌های دیگران را ذکر نمی‌کند بلکه حتی نیکی‌های او را نیز منکر می‌شود و راه‌کار این مشکل اجتماعی قرار گرفتن تحت تعلیمات اسلامی و تربیت‌های سازنده آن است که از یک‌سو توانایی‌ها و استعدادهای خدادادی انسان را تحریک می‌کند که برای خود و جامعه‌اش کاری کند و اراده‌اش را تقویت نموده و از وابستگی خویش به غیر خدا بکاهد و اصلاً به مقتضای توحید افعالی احدی غیر از خدا را مؤثر نبیند و در خود نیازی به تملق دیگران نبیند. از سوی دیگر به موجب اینکه هر چه غیر خداست از خود استقلال ندارد بنابراین تنها تکیه گاه انسان باید به غنی و بی‌نیاز مطلق یعنی خداوند باشد.

	این کلام کوتاه [[امام علی(ع)]] مطلبی را نیز برای صاحب مقام و ثروت بیان می‌کند که اگر انسانی به کمال رسید، نباید فریب انسان‌هایی که مانند مگس دور شیرینی قدرت و ثروت جمع می‌شوند، بخورد و بداند آنان همان‌طور که روزی زیبائی‌های دیگران را به خاطر ثروتش به او نسبت می‌دادند روزی دیگر همان را می‌گیرند و انسان از چاپلوسی چنین افرادی نباید دل‌شاد باشد. انسان‌هایی که تعلیم و تربیت اسلامی و انسانی را دیده‌اند این روی آوردن و پشت کردن مردم هیچ تأثیری در دل و مغز آنان نمی‌گذارد. امام علی(ع) به برادرش عقیل می‌فرماید: «تراکم انبوه مردم در دور من بر عزت من نمی‌افزاید و هم چنین پراکنده شدن آنان از دور من، موجب وحشت من نمی‌گردد.»<ref>فیض الاسلام، حاج سید علی‌نقی، ترجمه و شرح نهج البلاغه، دوم، ۱۳۷۵ش، انتشارات فقیه، ص۹۴۷.</ref> بنابراین انسان باید در زندگی فردی و اجتماعی خویش یک معیار عقلائی داشته باشد که بر اساس آن گفتار و کردار خویش را جهت بدهد و در صورت نبود انگیزه عقلائی نه از کسی بی‌دلیل توصیف کند و نه به مدح دیگران دل ببندد.		این کلام کوتاه [[امام علی(ع)]] مطلبی را نیز برای صاحب مقام و ثروت بیان می‌کند که اگر انسانی به کمال رسید، نباید فریب انسان‌هایی که مانند مگس دور شیرینی قدرت و ثروت جمع می‌شوند، بخورد و بداند آنان همان‌طور که روزی زیبائی‌های دیگران را به خاطر ثروتش به او نسبت می‌دادند روزی دیگر همان را می‌گیرند و انسان از چاپلوسی چنین افرادی نباید دل‌شاد باشد. انسان‌هایی که تعلیم و تربیت اسلامی و انسانی را دیده‌اند این روی آوردن و پشت کردن مردم هیچ تأثیری در دل و مغز آنان نمی‌گذارد. امام علی(ع) به برادرش عقیل می‌فرماید: «تراکم انبوه مردم در دور من بر عزت من نمی‌افزاید و هم چنین پراکنده شدن آنان از دور من، موجب وحشت من نمی‌گردد.»<ref>فیض الاسلام، حاج سید علی‌نقی، ترجمه و شرح نهج البلاغه، دوم، ۱۳۷۵ش، انتشارات فقیه، ص۹۴۷.</ref> بنابراین انسان باید در زندگی فردی و اجتماعی خویش یک معیار عقلائی داشته باشد که بر اساس آن گفتار و کردار خویش را جهت بدهد و در صورت نبود انگیزه عقلائی نه از کسی بی‌دلیل توصیف کند و نه به مدح دیگران دل ببندد.

A.rezapour در ‏۲۶ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۲۴

2022-05-26T06:24:43Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۵۴
خط ۳:		خط ۳:
	در حکمت نهم نهج البلاغه سبک زندگی با مردم را چگوه می‌توان تفسیر نمود؟		در حکمت نهم نهج البلاغه سبک زندگی با مردم را چگوه می‌توان تفسیر نمود؟
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}برخی از مفسرین حکمت نهم از [[نهج‌البلاغه]] را این گونه بیان نموده‌اند که هرگاه انسان دارای ثروت، قدرت و مقام بشود کارهای خوبی می‌تواند انجام بدهد که آن را انسان ضعیف و بی‌بضاعت نمی‌تواند انجام دهد یعنی کارهای خوبی که از عهده دیگران برنمیاید این شخص و گروه صاحب قدرت و ثروت انجام می‌دهد، ولی همین انسان وقتی رو به ضعف می‌رود کارهای کوچک خود را هم به شایستگی نمی‌تواند انجام بدهد زیرا هنگام اقبال دنیا اسباب انجام کارهای خیر فراهم بود و حالا از دست رفته است.<ref>بحرانی، میثم بن علی، اختیار مصباح السالکین، مشهد، اول، ۱۳۶۶ش، ص۵۷۹.</ref>

	~~== متن روایت ==~~
	{{عربی بزرگ\|وَ قَالَ (علیه السلام): إِذَا أَقْبَلَتِ الدُّنْيَا عَلَى أَحَدٍ، أَعَارَتْهُ مَحَاسِنَ غَيْرِهِ، وَ إِذَا أَدْبَرَتْ عَنْهُ، سَلَبَتْهُ مَحَاسِنَ نَفْسِه.\|ترجمه=چون دنیا به گروهی روی آورد کارهای پسندیده و نیکویی‌های دیگران را هم به آنان عاریه می‌دهد و چون از ایشان روی برگرداند نیکویی‌های خودشان را هم از ایشان می‌گیرد و سلب می‌کند}}
	برخی از مفسرین ~~این فراز~~ از [[نهج‌البلاغه]] را این گونه بیان نموده‌اند که هرگاه انسان دارای ثروت، قدرت و مقام بشود کارهای خوبی می‌تواند انجام بدهد که آن را انسان ضعیف و بی‌بضاعت نمی‌تواند انجام دهد یعنی کارهای خوبی که از عهده دیگران برنمیاید این شخص و گروه صاحب قدرت و ثروت انجام می‌دهد، ولی همین انسان وقتی رو به ضعف می‌رود کارهای کوچک خود را هم به شایستگی نمی‌تواند انجام بدهد زیرا هنگام اقبال دنیا اسباب انجام کارهای خیر فراهم بود و حالا از دست رفته است.<ref>بحرانی، میثم بن علی، اختیار مصباح السالکین، مشهد، اول، ۱۳۶۶ش، ص۵۷۹.</ref>

	برخی دیگر از شارحان نهج‌البلاغه این کلام را به گونه دیگری تفسیر نموده‌اند، معیار و ملاک اقبال و رو آوردن مردم به یک انسان، این است که دارای مقام، قدرت، ثروت و ... باشد در چنین شرائطی دیده می‌شود که دیگران سعی می‌کنند به هر نحوی خود را به آن صاحب مقام عاریتی نزدیک کنند و برای رسیدن به این هدف خویش از گفتن و نشر خوبی‌هائی را که آن شخص ندارد ولی در دیگران یافت می‌شود، برای او و به نفع او برشمارند.<ref>جعفری، محمد تقی، ترجمه و تفسیر نهج البلاغه، هفتم، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، ۱۳۷۶ش، ج۲۳، ص۱۸۷.</ref> یعنی مسئله ثناگوئی بی‌دلیل بسیاری از افراد هدف سوء آنان است، نتیجه سوء این عملکرد زشت که بر معیاری باطل بنا نهاده شده، این است که اگر روزی هدف مورد نظر چاپلوسان برآورده نشود یا آن صاحب مقام و قدرت، مقام و قدرتش را از دست بدهد و دنیا به او پشت کند، دیگر نه تنها خوبی‌های دیگران را ذکر نمی‌کند بلکه حتی نیکی‌های او را نیز منکر می‌شود و راه‌کار این مشکل اجتماعی قرار گرفتن تحت تعلیمات اسلامی و تربیت‌های سازنده آن است که از یک‌سو توانایی‌ها و استعدادهای خدادادی انسان را تحریک می‌کند که برای خود و جامعه‌اش کاری کند و اراده‌اش را تقویت نموده و از وابستگی خویش به غیر خدا بکاهد و اصلاً به مقتضای توحید افعالی احدی غیر از خدا را مؤثر نبیند و در خود نیازی به تملق دیگران نبیند. از سوی دیگر به موجب اینکه هر چه غیر خداست از خود استقلال ندارد بنابراین تنها تکیه گاه انسان باید به غنی و بی‌نیاز مطلق یعنی خداوند باشد.		برخی دیگر از شارحان نهج‌البلاغه این کلام را به گونه دیگری تفسیر نموده‌اند، معیار و ملاک اقبال و رو آوردن مردم به یک انسان، این است که دارای مقام، قدرت، ثروت و ... باشد در چنین شرائطی دیده می‌شود که دیگران سعی می‌کنند به هر نحوی خود را به آن صاحب مقام عاریتی نزدیک کنند و برای رسیدن به این هدف خویش از گفتن و نشر خوبی‌هائی را که آن شخص ندارد ولی در دیگران یافت می‌شود، برای او و به نفع او برشمارند.<ref>جعفری، محمد تقی، ترجمه و تفسیر نهج البلاغه، هفتم، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، ۱۳۷۶ش، ج۲۳، ص۱۸۷.</ref> یعنی مسئله ثناگوئی بی‌دلیل بسیاری از افراد هدف سوء آنان است، نتیجه سوء این عملکرد زشت که بر معیاری باطل بنا نهاده شده، این است که اگر روزی هدف مورد نظر چاپلوسان برآورده نشود یا آن صاحب مقام و قدرت، مقام و قدرتش را از دست بدهد و دنیا به او پشت کند، دیگر نه تنها خوبی‌های دیگران را ذکر نمی‌کند بلکه حتی نیکی‌های او را نیز منکر می‌شود و راه‌کار این مشکل اجتماعی قرار گرفتن تحت تعلیمات اسلامی و تربیت‌های سازنده آن است که از یک‌سو توانایی‌ها و استعدادهای خدادادی انسان را تحریک می‌کند که برای خود و جامعه‌اش کاری کند و اراده‌اش را تقویت نموده و از وابستگی خویش به غیر خدا بکاهد و اصلاً به مقتضای توحید افعالی احدی غیر از خدا را مؤثر نبیند و در خود نیازی به تملق دیگران نبیند. از سوی دیگر به موجب اینکه هر چه غیر خداست از خود استقلال ندارد بنابراین تنها تکیه گاه انسان باید به غنی و بی‌نیاز مطلق یعنی خداوند باشد.

	این کلام کوتاه [[امام علی(ع)]] مطلبی را نیز برای صاحب مقام و ثروت بیان می‌کند که اگر انسانی به کمال رسید، نباید فریب انسان‌هایی که مانند مگس دور شیرینی قدرت و ثروت جمع می‌شوند، بخورد و بداند آنان همان‌طور که روزی زیبائی‌های دیگران را به خاطر ثروتش به او نسبت می‌دادند روزی دیگر همان را می‌گیرند و انسان از چاپلوسی چنین افرادی نباید دل‌شاد باشد. انسان‌هایی که تعلیم و تربیت اسلامی و انسانی را دیده‌اند این روی آوردن و پشت کردن مردم هیچ تأثیری در دل و مغز آنان نمی‌گذارد. امام علی(ع) به برادرش عقیل می‌فرماید: «تراکم انبوه مردم در دور من بر عزت من نمی‌افزاید و هم چنین پراکنده شدن آنان از دور من، موجب وحشت من نمی‌گردد.»<ref>فیض الاسلام، حاج سید علی‌نقی، ترجمه و شرح نهج البلاغه، دوم، ۱۳۷۵ش، انتشارات فقیه، ص۹۴۷.</ref> بنابراین انسان باید در زندگی فردی و اجتماعی خویش یک معیار عقلائی داشته باشد که بر اساس آن گفتار و کردار خویش را جهت بدهد و در صورت نبود انگیزه عقلائی نه از کسی بی‌دلیل توصیف کند و نه به مدح دیگران دل ببندد.		این کلام کوتاه [[امام علی(ع)]] مطلبی را نیز برای صاحب مقام و ثروت بیان می‌کند که اگر انسانی به کمال رسید، نباید فریب انسان‌هایی که مانند مگس دور شیرینی قدرت و ثروت جمع می‌شوند، بخورد و بداند آنان همان‌طور که روزی زیبائی‌های دیگران را به خاطر ثروتش به او نسبت می‌دادند روزی دیگر همان را می‌گیرند و انسان از چاپلوسی چنین افرادی نباید دل‌شاد باشد. انسان‌هایی که تعلیم و تربیت اسلامی و انسانی را دیده‌اند این روی آوردن و پشت کردن مردم هیچ تأثیری در دل و مغز آنان نمی‌گذارد. امام علی(ع) به برادرش عقیل می‌فرماید: «تراکم انبوه مردم در دور من بر عزت من نمی‌افزاید و هم چنین پراکنده شدن آنان از دور من، موجب وحشت من نمی‌گردد.»<ref>فیض الاسلام، حاج سید علی‌نقی، ترجمه و شرح نهج البلاغه، دوم، ۱۳۷۵ش، انتشارات فقیه، ص۹۴۷.</ref> بنابراین انسان باید در زندگی فردی و اجتماعی خویش یک معیار عقلائی داشته باشد که بر اساس آن گفتار و کردار خویش را جهت بدهد و در صورت نبود انگیزه عقلائی نه از کسی بی‌دلیل توصیف کند و نه به مدح دیگران دل ببندد.
			== متن روایت ==
			{{عربی بزرگ\|وَ قَالَ (علیه السلام): إِذَا أَقْبَلَتِ الدُّنْيَا عَلَى أَحَدٍ، أَعَارَتْهُ مَحَاسِنَ غَيْرِهِ، وَ إِذَا أَدْبَرَتْ عَنْهُ، سَلَبَتْهُ مَحَاسِنَ نَفْسِه.\|ترجمه=چون دنیا به گروهی روی آورد کارهای پسندیده و نیکویی‌های دیگران را هم به آنان عاریه می‌دهد و چون از ایشان روی برگرداند نیکویی‌های خودشان را هم از ایشان می‌گیرد و سلب می‌کند}}
	{{پایان پاسخ}}		{{پایان پاسخ}}
	{{مطالعه بیشتر}}		{{مطالعه بیشتر}}

A.rezapour در ‏۲۶ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۲۳

2022-05-26T06:23:32Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۵۳
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{در دست ویرایش\|کاربر=A.rezapour }}~~
	{{شروع متن}}		{{شروع متن}}
	{{سوال}}		{{سوال}}
خط ۵:		خط ۴:
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}
	~~امام علی(ع) سبک زندگی را براساس آنچه در حکمت نهم نهج البلاغه نقل شده، چنین بیان می‌کند:~~

	{{قرآن بزرگ\|چون دنیا به گروهی روی آورد کارهای پسندیده و نیکویی‌های دیگران را هم به آنان عاریه می‌دهد و چون از ایشان روی برگرداند نیکویی‌های خودشان را هم از ایشان می‌گیرد و سلب می‌کند
	}}

			== متن روایت ==
			{{عربی بزرگ\|وَ قَالَ (علیه السلام): إِذَا أَقْبَلَتِ الدُّنْيَا عَلَى أَحَدٍ، أَعَارَتْهُ مَحَاسِنَ غَيْرِهِ، وَ إِذَا أَدْبَرَتْ عَنْهُ، سَلَبَتْهُ مَحَاسِنَ نَفْسِه.\|ترجمه=چون دنیا به گروهی روی آورد کارهای پسندیده و نیکویی‌های دیگران را هم به آنان عاریه می‌دهد و چون از ایشان روی برگرداند نیکویی‌های خودشان را هم از ایشان می‌گیرد و سلب می‌کند}}
	برخی از مفسرین این فراز از [[نهج‌البلاغه]] را این گونه بیان نموده‌اند که هرگاه انسان دارای ثروت، قدرت و مقام بشود کارهای خوبی می‌تواند انجام بدهد که آن را انسان ضعیف و بی‌بضاعت نمی‌تواند انجام دهد یعنی کارهای خوبی که از عهده دیگران برنمیاید این شخص و گروه صاحب قدرت و ثروت انجام می‌دهد، ولی همین انسان وقتی رو به ضعف می‌رود کارهای کوچک خود را هم به شایستگی نمی‌تواند انجام بدهد زیرا هنگام اقبال دنیا اسباب انجام کارهای خیر فراهم بود و حالا از دست رفته است.<ref>بحرانی، میثم بن علی، اختیار مصباح السالکین، مشهد، اول، ۱۳۶۶ش، ص۵۷۹.</ref>		برخی از مفسرین این فراز از [[نهج‌البلاغه]] را این گونه بیان نموده‌اند که هرگاه انسان دارای ثروت، قدرت و مقام بشود کارهای خوبی می‌تواند انجام بدهد که آن را انسان ضعیف و بی‌بضاعت نمی‌تواند انجام دهد یعنی کارهای خوبی که از عهده دیگران برنمیاید این شخص و گروه صاحب قدرت و ثروت انجام می‌دهد، ولی همین انسان وقتی رو به ضعف می‌رود کارهای کوچک خود را هم به شایستگی نمی‌تواند انجام بدهد زیرا هنگام اقبال دنیا اسباب انجام کارهای خیر فراهم بود و حالا از دست رفته است.<ref>بحرانی، میثم بن علی، اختیار مصباح السالکین، مشهد، اول، ۱۳۶۶ش، ص۵۷۹.</ref>

	ویژگی طبیعی [[عالم دنیا]] این است که انسان را از نظر قدرت و فکر به سوی ضعف و سستی برده و در چنین حالتی انسان ثروتمند نمی‌تواند از سرمایه خویش نیز به خوبی برای زندگی دنیا و آخرت بهره بگیرد. بر این اساس همان‌گونه که ثروت، قدرت و … امانتی در دست انسان است، کارهای خیری هم که موجب سعادت انسان است نیز وقت و فصل خاصی در زندگی انسان دارد و این‌گونه نیست که در هر زمان بتوان انجام داد.

	برخی دیگر از شارحان نهج‌البلاغه این کلام را به گونه دیگری تفسیر نموده‌اند، معیار و ملاک اقبال و رو آوردن مردم به یک انسان، این است که دارای مقام، قدرت، ثروت و ... باشد در چنین شرائطی دیده می‌شود که دیگران سعی می‌کنند به هر نحوی خود را به آن صاحب مقام عاریتی نزدیک کنند و برای رسیدن به این هدف خویش از گفتن و نشر خوبی‌هائی را که آن شخص ندارد ولی در دیگران یافت می‌شود، برای او و به نفع او برشمارند.<ref>جعفری، محمد تقی، ترجمه و تفسیر نهج البلاغه، هفتم، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، ۱۳۷۶ش، ج۲۳، ص۱۸۷.</ref> یعنی مسئله ثناگوئی بی‌دلیل بسیاری از افراد هدف سوء آنان است، نتیجه سوء این عملکرد زشت که بر معیاری باطل بنا نهاده شده، این است که اگر روزی هدف مورد نظر چاپلوسان برآورده نشود یا آن صاحب مقام و قدرت، مقام و قدرتش را از دست بدهد و دنیا به او پشت کند، دیگر نه تنها خوبی‌های دیگران را ذکر نمی‌کند بلکه حتی نیکی‌های او را نیز منکر می‌شود و راه‌کار این مشکل اجتماعی قرار گرفتن تحت تعلیمات اسلامی و تربیت‌های سازنده آن است که از یک‌سو توانایی‌ها و استعدادهای خدادادی انسان را تحریک می‌کند که برای خود و جامعه‌اش کاری کند و اراده‌اش را تقویت نموده و از وابستگی خویش به غیر خدا بکاهد و اصلاً به مقتضای توحید افعالی احدی غیر از خدا را مؤثر نبیند و در خود نیازی به تملق دیگران نبیند. از سوی دیگر به موجب اینکه هر چه غیر خداست از خود استقلال ندارد بنابراین تنها تکیه گاه انسان باید به غنی و بی‌نیاز مطلق یعنی خداوند باشد.		برخی دیگر از شارحان نهج‌البلاغه این کلام را به گونه دیگری تفسیر نموده‌اند، معیار و ملاک اقبال و رو آوردن مردم به یک انسان، این است که دارای مقام، قدرت، ثروت و ... باشد در چنین شرائطی دیده می‌شود که دیگران سعی می‌کنند به هر نحوی خود را به آن صاحب مقام عاریتی نزدیک کنند و برای رسیدن به این هدف خویش از گفتن و نشر خوبی‌هائی را که آن شخص ندارد ولی در دیگران یافت می‌شود، برای او و به نفع او برشمارند.<ref>جعفری، محمد تقی، ترجمه و تفسیر نهج البلاغه، هفتم، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، ۱۳۷۶ش، ج۲۳، ص۱۸۷.</ref> یعنی مسئله ثناگوئی بی‌دلیل بسیاری از افراد هدف سوء آنان است، نتیجه سوء این عملکرد زشت که بر معیاری باطل بنا نهاده شده، این است که اگر روزی هدف مورد نظر چاپلوسان برآورده نشود یا آن صاحب مقام و قدرت، مقام و قدرتش را از دست بدهد و دنیا به او پشت کند، دیگر نه تنها خوبی‌های دیگران را ذکر نمی‌کند بلکه حتی نیکی‌های او را نیز منکر می‌شود و راه‌کار این مشکل اجتماعی قرار گرفتن تحت تعلیمات اسلامی و تربیت‌های سازنده آن است که از یک‌سو توانایی‌ها و استعدادهای خدادادی انسان را تحریک می‌کند که برای خود و جامعه‌اش کاری کند و اراده‌اش را تقویت نموده و از وابستگی خویش به غیر خدا بکاهد و اصلاً به مقتضای توحید افعالی احدی غیر از خدا را مؤثر نبیند و در خود نیازی به تملق دیگران نبیند. از سوی دیگر به موجب اینکه هر چه غیر خداست از خود استقلال ندارد بنابراین تنها تکیه گاه انسان باید به غنی و بی‌نیاز مطلق یعنی خداوند باشد.

	این کلام کوتاه [[امام علی(ع)]] مطلبی را نیز برای صاحب مقام و ثروت بیان می‌کند که اگر انسانی به کمال رسید، نباید فریب انسان‌هایی که مانند مگس دور شیرینی قدرت و ثروت جمع می‌شوند، بخورد و بداند آنان همان‌طور که روزی زیبائی‌های دیگران را به خاطر ثروتش به او نسبت می‌دادند روزی دیگر همان را می‌گیرند و انسان از چاپلوسی چنین افرادی نباید دل‌شاد باشد. انسان‌هایی که تعلیم و تربیت اسلامی و انسانی را دیده‌اند این روی آوردن و پشت کردن مردم هیچ تأثیری در دل و مغز آنان نمی‌گذارد. امام علی(ع) به برادرش عقیل می‌فرماید: «تراکم انبوه مردم در دور من بر عزت من نمی‌افزاید و هم چنین پراکنده شدن آنان از دور من، موجب وحشت من نمی‌گردد.»<ref>فیض الاسلام، حاج سید علی‌نقی، ترجمه و شرح نهج البلاغه، دوم، ۱۳۷۵ش، انتشارات فقیه، ص۹۴۷.</ref> بنابراین انسان باید در زندگی فردی و اجتماعی خویش یک معیار عقلائی داشته باشد که بر اساس آن گفتار و کردار خویش را جهت بدهد و در صورت نبود انگیزه عقلائی نه از کسی بی‌دلیل توصیف کند و نه به مدح دیگران دل ببندد.		این کلام کوتاه [[امام علی(ع)]] مطلبی را نیز برای صاحب مقام و ثروت بیان می‌کند که اگر انسانی به کمال رسید، نباید فریب انسان‌هایی که مانند مگس دور شیرینی قدرت و ثروت جمع می‌شوند، بخورد و بداند آنان همان‌طور که روزی زیبائی‌های دیگران را به خاطر ثروتش به او نسبت می‌دادند روزی دیگر همان را می‌گیرند و انسان از چاپلوسی چنین افرادی نباید دل‌شاد باشد. انسان‌هایی که تعلیم و تربیت اسلامی و انسانی را دیده‌اند این روی آوردن و پشت کردن مردم هیچ تأثیری در دل و مغز آنان نمی‌گذارد. امام علی(ع) به برادرش عقیل می‌فرماید: «تراکم انبوه مردم در دور من بر عزت من نمی‌افزاید و هم چنین پراکنده شدن آنان از دور من، موجب وحشت من نمی‌گردد.»<ref>فیض الاسلام، حاج سید علی‌نقی، ترجمه و شرح نهج البلاغه، دوم، ۱۳۷۵ش، انتشارات فقیه، ص۹۴۷.</ref> بنابراین انسان باید در زندگی فردی و اجتماعی خویش یک معیار عقلائی داشته باشد که بر اساس آن گفتار و کردار خویش را جهت بدهد و در صورت نبود انگیزه عقلائی نه از کسی بی‌دلیل توصیف کند و نه به مدح دیگران دل ببندد.
	{{پایان پاسخ}}		{{پایان پاسخ}}
	{{مطالعه بیشتر}}		{{مطالعه بیشتر}}

A.rezapour: A.rezapour صفحهٔ سبک زندگی در حکمت نهم نهج‌البلاغه را به شرح حکمت نهم نهج‌البلاغه منتقل کرد

2022-05-26T06:18:34Z

A.rezapour صفحهٔ سبک زندگی در حکمت نهم نهج‌البلاغه را به شرح حکمت نهم نهج‌البلاغه منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۴۸
(بدون تفاوت)

A.rezapour در ‏۲۶ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۵:۴۶

2022-05-26T05:46:10Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۱۶
خط ۱:		خط ۱:
			{{در دست ویرایش\|کاربر=A.rezapour }}
	{{شروع متن}}		{{شروع متن}}
	{{سوال}}		{{سوال}}

A.rezapour در ‏۲۶ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۵:۴۵

2022-05-26T05:45:30Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۱۵
خط ۱۹:		خط ۱۹:
	{{مطالعه بیشتر}}		{{مطالعه بیشتر}}

	== ~~معرفی منابع جهت~~ مطالعه بیشتر ==		== مطالعه بیشتر ==
	* علامه محمد تقی جعفری، شرح نهج البلاغه، ج۲۳، ص۱۸۷ به بعد.		* علامه محمد تقی جعفری، شرح نهج البلاغه، ج۲۳، ص۱۸۷ به بعد.
	{{پایان مطالعه بیشتر}}		{{پایان مطالعه بیشتر}}

Rezapour در ‏۱۸ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۰۶

2022-04-18T10:06:04Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۳۶
خط ۴:		خط ۴:
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}
	~~'''~~سبک زندگی در حکمت نهم نهج البلاغه~~'''~~ چنین بیان می‌کند: ~~«چون~~ دنیا به گروهی روی آورد کارهای پسندیده و نیکویی‌های دیگران را هم به آنان عاریه می‌دهد و چون از ایشان روی برگرداند نیکویی‌های خودشان را هم از ایشان می‌گیرد و سلب ~~می‌کند».~~		امام علی(ع) سبک زندگی را براساس آنچه در حکمت نهم نهج البلاغه نقل شده، چنین بیان می‌کند:

			{{قرآن بزرگ\|چون دنیا به گروهی روی آورد کارهای پسندیده و نیکویی‌های دیگران را هم به آنان عاریه می‌دهد و چون از ایشان روی برگرداند نیکویی‌های خودشان را هم از ایشان می‌گیرد و سلب می‌کند
			}}

	برخی از مفسرین این فراز از [[نهج‌البلاغه]] را این گونه بیان نموده‌اند که هرگاه انسان دارای ثروت، قدرت و مقام بشود کارهای خوبی می‌تواند انجام بدهد که آن را انسان ضعیف و بی‌بضاعت نمی‌تواند انجام دهد یعنی کارهای خوبی که از عهده دیگران برنمیاید این شخص و گروه صاحب قدرت و ثروت انجام می‌دهد، ولی همین انسان وقتی رو به ضعف می‌رود کارهای کوچک خود را هم به شایستگی نمی‌تواند انجام بدهد زیرا هنگام اقبال دنیا اسباب انجام کارهای خیر فراهم بود و حالا از دست رفته است.<ref>بحرانی، میثم بن علی، اختیار مصباح السالکین، مشهد، اول، ۱۳۶۶ش، ص۵۷۹.</ref>		برخی از مفسرین این فراز از [[نهج‌البلاغه]] را این گونه بیان نموده‌اند که هرگاه انسان دارای ثروت، قدرت و مقام بشود کارهای خوبی می‌تواند انجام بدهد که آن را انسان ضعیف و بی‌بضاعت نمی‌تواند انجام دهد یعنی کارهای خوبی که از عهده دیگران برنمیاید این شخص و گروه صاحب قدرت و ثروت انجام می‌دهد، ولی همین انسان وقتی رو به ضعف می‌رود کارهای کوچک خود را هم به شایستگی نمی‌تواند انجام بدهد زیرا هنگام اقبال دنیا اسباب انجام کارهای خیر فراهم بود و حالا از دست رفته است.<ref>بحرانی، میثم بن علی، اختیار مصباح السالکین، مشهد، اول، ۱۳۶۶ش، ص۵۷۹.</ref>

Rahmani در ‏۱۱ اوت ۲۰۲۱، ساعت ۰۷:۴۷

2021-08-11T07:47:10Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ اوت ۲۰۲۱، ساعت ۱۱:۱۷
خط ۴:		خط ۴:
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}
	~~امام علی(ع)~~ در حکمت نهم نهج البلاغه چنین بیان می‌کند: «چون دنیا به گروهی روی آورد کارهای پسندیده و نیکویی‌های دیگران را هم به آنان عاریه می‌دهد و چون از ایشان روی برگرداند نیکویی‌های خودشان را هم از ایشان می‌گیرد و سلب می‌کند».		'''سبک زندگی در حکمت نهم نهج البلاغه''' چنین بیان می‌کند: «چون دنیا به گروهی روی آورد کارهای پسندیده و نیکویی‌های دیگران را هم به آنان عاریه می‌دهد و چون از ایشان روی برگرداند نیکویی‌های خودشان را هم از ایشان می‌گیرد و سلب می‌کند».

	برخی از مفسرین این فراز از نهج‌البلاغه را این گونه بیان ~~نموده اند~~ که هرگاه انسان دارای ثروت، قدرت و مقام بشود کارهای خوبی می‌تواند انجام بدهد که آن را انسان ضعیف و بی‌بضاعت نمی‌تواند انجام دهد یعنی کارهای خوبی که از عهده دیگران برنمیاید این شخص و گروه صاحب قدرت و ثروت انجام می‌دهد، ولی همین انسان وقتی رو به ضعف می‌رود کارهای کوچک خود را هم به شایستگی نمی‌تواند انجام بدهد زیرا هنگام اقبال دنیا اسباب انجام کارهای خیر فراهم بود و حالا از دست رفته است.<ref>بحرانی، میثم بن علی، اختیار مصباح السالکین، مشهد، اول، ۱۳۶۶ش، ص۵۷۹.</ref>		برخی از مفسرین این فراز از [[نهج‌البلاغه]] را این گونه بیان نموده‌اند که هرگاه انسان دارای ثروت، قدرت و مقام بشود کارهای خوبی می‌تواند انجام بدهد که آن را انسان ضعیف و بی‌بضاعت نمی‌تواند انجام دهد یعنی کارهای خوبی که از عهده دیگران برنمیاید این شخص و گروه صاحب قدرت و ثروت انجام می‌دهد، ولی همین انسان وقتی رو به ضعف می‌رود کارهای کوچک خود را هم به شایستگی نمی‌تواند انجام بدهد زیرا هنگام اقبال دنیا اسباب انجام کارهای خیر فراهم بود و حالا از دست رفته است.<ref>بحرانی، میثم بن علی، اختیار مصباح السالکین، مشهد، اول، ۱۳۶۶ش، ص۵۷۹.</ref>

	ویژگی طبیعی عالم دنیا این است که انسان را از نظر قدرت و فکر به سوی ضعف و سستی برده و در چنین حالتی انسان ثروتمند نمی‌تواند از سرمایه خویش نیز به خوبی برای زندگی دنیا و آخرت بهره بگیرد. بر این اساس همان‌گونه که ثروت، قدرت و … امانتی در دست انسان است، کارهای خیری هم که موجب سعادت انسان است نیز وقت و فصل خاصی در زندگی انسان دارد و این‌گونه نیست که در هر زمان بتوان انجام داد.		ویژگی طبیعی [[عالم دنیا]] این است که انسان را از نظر قدرت و فکر به سوی ضعف و سستی برده و در چنین حالتی انسان ثروتمند نمی‌تواند از سرمایه خویش نیز به خوبی برای زندگی دنیا و آخرت بهره بگیرد. بر این اساس همان‌گونه که ثروت، قدرت و … امانتی در دست انسان است، کارهای خیری هم که موجب سعادت انسان است نیز وقت و فصل خاصی در زندگی انسان دارد و این‌گونه نیست که در هر زمان بتوان انجام داد.

	برخی دیگر از شارحان ~~نهج البلاغه~~ این کلام را به گونه دیگری تفسیر نموده‌اند، معیار و ملاک اقبال و رو آوردن مردم به یک انسان، این است که دارای مقام، قدرت، ثروت و ... باشد در چنین شرائطی دیده می‌شود که دیگران سعی می‌کنند به هر نحوی خود را به آن صاحب مقام عاریتی نزدیک کنند و برای رسیدن به این هدف خویش از گفتن و نشر خوبی‌هائی را که آن شخص ندارد ولی در دیگران یافت می‌شود، برای او و به نفع او برشمارند.<ref>جعفری، محمد تقی، ترجمه و تفسیر نهج البلاغه، هفتم، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، ۱۳۷۶ش، ج۲۳، ص۱۸۷.</ref> یعنی مسئله ثناگوئی بی‌دلیل بسیاری از افراد ~~همان~~ هدف سوء آنان است، نتیجه سوء این عملکرد زشت که بر معیاری باطل بنا نهاده شده، این است که اگر روزی هدف مورد نظر چاپلوسان برآورده نشود یا آن صاحب مقام و قدرت، مقام و قدرتش را از دست بدهد و دنیا به او پشت کند، دیگر نه تنها خوبی‌های دیگران را ~~برای او تابلو درست~~ نمی‌کند بلکه حتی ~~نیکیهای خود~~ او را هم منکر می‌شود و ~~راهکار~~ این مشکل اجتماعی قرار گرفتن تحت تعلیمات ~~حیات بخش اسلام~~ و تربیت‌های سازنده آن است که از ~~یکسو~~ توانایی‌ها و استعدادهای خدادادی ~~خود~~ انسان را تحریک می‌کند که برای خود و ~~جامعه اش~~ کاری کند و ~~اراده اش~~ را تقویت نموده و از وابستگی خویش به غیر خدا بکاهد و اصلاً به مقتضای توحید افعالی احدی غیر از خدا را مؤثر نبیند و در خود نیازی به تملق دیگران نبیند و از سوی دیگر به موجب اینکه هر چه غیر خداست از خود استقلال ندارد بنابراین تنها تکیه گاه انسان باید به غنی و بی‌نیاز مطلق یعنی خداوند باشد.		برخی دیگر از شارحان نهج‌البلاغه این کلام را به گونه دیگری تفسیر نموده‌اند، معیار و ملاک اقبال و رو آوردن مردم به یک انسان، این است که دارای مقام، قدرت، ثروت و ... باشد در چنین شرائطی دیده می‌شود که دیگران سعی می‌کنند به هر نحوی خود را به آن صاحب مقام عاریتی نزدیک کنند و برای رسیدن به این هدف خویش از گفتن و نشر خوبی‌هائی را که آن شخص ندارد ولی در دیگران یافت می‌شود، برای او و به نفع او برشمارند.<ref>جعفری، محمد تقی، ترجمه و تفسیر نهج البلاغه، هفتم، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، ۱۳۷۶ش، ج۲۳، ص۱۸۷.</ref> یعنی مسئله ثناگوئی بی‌دلیل بسیاری از افراد هدف سوء آنان است، نتیجه سوء این عملکرد زشت که بر معیاری باطل بنا نهاده شده، این است که اگر روزی هدف مورد نظر چاپلوسان برآورده نشود یا آن صاحب مقام و قدرت، مقام و قدرتش را از دست بدهد و دنیا به او پشت کند، دیگر نه تنها خوبی‌های دیگران را ذکر نمی‌کند بلکه حتی نیکی‌های او را نیز منکر می‌شود و راه‌کار این مشکل اجتماعی قرار گرفتن تحت تعلیمات اسلامی و تربیت‌های سازنده آن است که از یک‌سو توانایی‌ها و استعدادهای خدادادی انسان را تحریک می‌کند که برای خود و جامعه‌اش کاری کند و اراده‌اش را تقویت نموده و از وابستگی خویش به غیر خدا بکاهد و اصلاً به مقتضای توحید افعالی احدی غیر از خدا را مؤثر نبیند و در خود نیازی به تملق دیگران نبیند. از سوی دیگر به موجب اینکه هر چه غیر خداست از خود استقلال ندارد بنابراین تنها تکیه گاه انسان باید به غنی و بی‌نیاز مطلق یعنی خداوند باشد.

	این کلام کوتاه علی(ع) مطلبی را ~~هم به~~ صاحب مقام و ثروت ~~گوشزد~~ می‌کند ~~و می‌گوید یک انسان~~ به کمال ~~رسید~~ نباید فریب ~~مگس‌های انسان نمای را~~ که دور شیرینی قدرت و ثروت جمع می‌شوند، بخورد و بداند آنان ~~همان طوری~~ که یک روزی زیبائی‌های دیگران را به خاطر ثروتش به او نسبت می‌دادند روزی دیگر همان را می‌گیرند و انسان از چاپلوسی چنین افرادی نباید ~~دلشاد~~ باشد ~~و مبادا در اثر این هیاهو و رفت آمد، تورمی در خود حیوانی او به وجود آید زیرا~~ انسان‌هایی که تعلیم و تربیت اسلامی و انسانی را دیده‌اند این ~~اقبال~~ و ~~ادبار~~ هیچ تأثیری در دل و مغز آنان نمی‌گذارد. امام علی(ع) به برادرش عقیل می‌فرماید: «تراکم انبوه مردم در دور من بر عزت من نمی‌افزاید و هم چنین پراکنده شدن آنان از دور من، موجب وحشت من ~~نمی‌گردد»~~.<ref>فیض الاسلام، حاج سید ~~علینقی،~~ ترجمه و شرح نهج البلاغه، دوم، ۱۳۷۵ش، انتشارات فقیه، ص۹۴۷.</ref>		این کلام کوتاه [[امام علی(ع)]] مطلبی را نیز برای صاحب مقام و ثروت بیان می‌کند که اگر انسانی به کمال رسید، نباید فریب انسان‌هایی که مانند مگس دور شیرینی قدرت و ثروت جمع می‌شوند، بخورد و بداند آنان همان‌طور که روزی زیبائی‌های دیگران را به خاطر ثروتش به او نسبت می‌دادند روزی دیگر همان را می‌گیرند و انسان از چاپلوسی چنین افرادی نباید دل‌شاد باشد. انسان‌هایی که تعلیم و تربیت اسلامی و انسانی را دیده‌اند این روی آوردن و پشت کردن مردم هیچ تأثیری در دل و مغز آنان نمی‌گذارد. امام علی(ع) به برادرش عقیل می‌فرماید: «تراکم انبوه مردم در دور من بر عزت من نمی‌افزاید و هم چنین پراکنده شدن آنان از دور من، موجب وحشت من نمی‌گردد.»<ref>فیض الاسلام، حاج سید علی‌نقی، ترجمه و شرح نهج البلاغه، دوم، ۱۳۷۵ش، انتشارات فقیه، ص۹۴۷.</ref> بنابراین انسان باید در زندگی فردی و اجتماعی خویش یک معیار عقلائی داشته باشد که بر اساس آن گفتار و کردار خویش را جهت بدهد و در صورت نبود انگیزه عقلائی نه از کسی بی‌دلیل توصیف کند و نه به مدح دیگران دل ببندد.

	دلیل این فرمایش حضرت هم روشن است چون داشتن قدرت و لشکر که عقول و دلهای انسان‌های برده دنیا را خیره می‌نماید همانند کوخها و کلبه‌های محقر یک روزی انسان را تنها می‌گذارد و همان گونه که فرعون و امثال او را با آن همه جلال و قدرت و شوکت فریبنده تنها گذاشت؛ بنابراین با توجه به عبرت‌های آموزنده دنیا و تاریخ، هم ثناگوئی و تمجید بی جهت ثناگویان از نظر عقل و شرع مذموم است و هم دل خوش داشتن صاحبان قدرت به این تعریف‌ها و قدرت‌ها چون آنکه به صرف تحسین و تعریف دیگران می‌خواهد شخصیت کمال گرای خویش را تقویت کند و به سعادت برسد در اشتباه است همان گونه که آن کسی که به این توصیف‌ها مغرور شده و نسبت به قدرت و ثروت خویش خوش‌بینی افراطی پیدا کرده و به همین جهت پنداشته است که ساختمان شخصیت هر کسی همان شوکت و قدرت او است.

	~~از آنچه گفته شد به این نتیجه می‌رسیم که~~ انسان باید در زندگی فردی و اجتماعی خویش یک معیار عقلائی داشته باشد که بر اساس آن گفتار و کردار خویش را جهت بدهد و در صورت نبود انگیزه عقلائی نه از کس بی‌دلیل توصیف کند و نه به مدح دیگران دل ببندد.
	{{پایان پاسخ}}		{{پایان پاسخ}}
	{{مطالعه بیشتر}}		{{مطالعه بیشتر}}
خط ۳۳:		خط ۲۹:
	}}		}}
	{{تکمیل مقاله		{{تکمیل مقاله
	\| شناسه =		\| شناسه =-
	\| تیترها =		\| تیترها =شد
	\| ویرایش =		\| ویرایش =شد
	\| لینک‌دهی =		\| لینک‌دهی =شد
	\| ناوبری =		\| ناوبری =
	\| نمایه =		\| نمایه =
خط ۴۳:		خط ۳۹:
	\| بازبینی =		\| بازبینی =
	\| تکمیل =		\| تکمیل =
	\| اولویت =		\| اولویت = ج
	\| کیفیت =		\| کیفیت = ج
	}}		}}
	{{پایان متن}}		{{پایان متن}}

Rahmani در ‏۱۱ اوت ۲۰۲۱، ساعت ۰۶:۵۴

2021-08-11T06:54:03Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ اوت ۲۰۲۱، ساعت ۱۰:۲۴
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	ویژگی طبیعی عالم دنیا این است که انسان را از نظر قدرت و فکر به سوی ضعف و سستی برده و در چنین حالتی انسان ثروتمند نمی‌تواند از سرمایه خویش نیز به خوبی برای زندگی دنیا و آخرت بهره بگیرد. بر این اساس همان‌گونه که ثروت، قدرت و … امانتی در دست انسان است، کارهای خیری هم که موجب سعادت انسان است نیز وقت و فصل خاصی در زندگی انسان دارد و این‌گونه نیست که در هر زمان بتوان انجام داد.		ویژگی طبیعی عالم دنیا این است که انسان را از نظر قدرت و فکر به سوی ضعف و سستی برده و در چنین حالتی انسان ثروتمند نمی‌تواند از سرمایه خویش نیز به خوبی برای زندگی دنیا و آخرت بهره بگیرد. بر این اساس همان‌گونه که ثروت، قدرت و … امانتی در دست انسان است، کارهای خیری هم که موجب سعادت انسان است نیز وقت و فصل خاصی در زندگی انسان دارد و این‌گونه نیست که در هر زمان بتوان انجام داد.

	برخی دیگر از شارحان نهج البلاغه این کلام را به گونه دیگری تفسیر نموده‌اند، معیار و ملاک اقبال و رو آوردن مردم به یک انسان، این است که دارای مقام، قدرت، ثروت و ~~سائر اشکال قدرت~~ باشد در چنین شرائطی دیده می‌شود که دیگران سعی می‌کنند به هر نحوی خود را به آن صاحب مقام عاریتی نزدیک کنند و برای رسیدن به این هدف خویش از گفتن و نشر ~~خوبیهائی~~ را که آن شخص ندارد ولی در دیگران یافت می‌شود، برای او و به نفع او ~~برمی‌شمارند~~<ref>~~علامه~~ جعفری، محمد تقی، ترجمه و تفسیر نهج البلاغه، هفتم، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، ۱۳۷۶ش، ج۲۳، ص۱۸۷.</ref> یعنی مسئله ثناگوئی بی‌دلیل ~~خیلی‌ها~~ همان هدف سوء ~~خود~~ آنان ~~است~~ نتیجه سوء این عملکرد زشت که بر معیاری ~~باطلی~~ بنا نهاده ~~شده~~ این است که اگر روزی هدف مورد نظر چاپلوسان برآورده نشود یا آن صاحب مقام و قدرت، مقام و قدرتش را از دست بدهد و دنیا به او پشت کند، دیگر نه تنها خوبی‌های دیگران را برای او تابلو درست نمی‌کند بلکه حتی نیکیهای خود او را هم منکر می‌شود و راهکار این مشکل اجتماعی قرار گرفتن تحت تعلیمات حیات بخش اسلام و تربیت‌های سازنده آن است که از یکسو توانایی‌ها و استعدادهای خدادادی خود انسان را تحریک می‌کند که برای خود و جامعه اش کاری کند و اراده اش را تقویت نموده و از وابستگی خویش به غیر خدا بکاهد و اصلاً به مقتضای توحید افعالی احدی غیر از خدا را مؤثر نبیند و در خود نیازی به تملق دیگران نبیند و از سوی دیگر به موجب اینکه هر چه غیر خداست از خود استقلال ندارد بنابراین تنها تکیه گاه انسان باید به غنی و بی‌نیاز مطلق یعنی خداوند باشد.		برخی دیگر از شارحان نهج البلاغه این کلام را به گونه دیگری تفسیر نموده‌اند، معیار و ملاک اقبال و رو آوردن مردم به یک انسان، این است که دارای مقام، قدرت، ثروت و ... باشد در چنین شرائطی دیده می‌شود که دیگران سعی می‌کنند به هر نحوی خود را به آن صاحب مقام عاریتی نزدیک کنند و برای رسیدن به این هدف خویش از گفتن و نشر خوبی‌هائی را که آن شخص ندارد ولی در دیگران یافت می‌شود، برای او و به نفع او برشمارند.<ref>جعفری، محمد تقی، ترجمه و تفسیر نهج البلاغه، هفتم، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، ۱۳۷۶ش، ج۲۳، ص۱۸۷.</ref> یعنی مسئله ثناگوئی بی‌دلیل بسیاری از افراد همان هدف سوء آنان است، نتیجه سوء این عملکرد زشت که بر معیاری باطل بنا نهاده شده، این است که اگر روزی هدف مورد نظر چاپلوسان برآورده نشود یا آن صاحب مقام و قدرت، مقام و قدرتش را از دست بدهد و دنیا به او پشت کند، دیگر نه تنها خوبی‌های دیگران را برای او تابلو درست نمی‌کند بلکه حتی نیکیهای خود او را هم منکر می‌شود و راهکار این مشکل اجتماعی قرار گرفتن تحت تعلیمات حیات بخش اسلام و تربیت‌های سازنده آن است که از یکسو توانایی‌ها و استعدادهای خدادادی خود انسان را تحریک می‌کند که برای خود و جامعه اش کاری کند و اراده اش را تقویت نموده و از وابستگی خویش به غیر خدا بکاهد و اصلاً به مقتضای توحید افعالی احدی غیر از خدا را مؤثر نبیند و در خود نیازی به تملق دیگران نبیند و از سوی دیگر به موجب اینکه هر چه غیر خداست از خود استقلال ندارد بنابراین تنها تکیه گاه انسان باید به غنی و بی‌نیاز مطلق یعنی خداوند باشد.

	این کلام کوتاه علی(ع) مطلبی را هم به صاحب مقام و ثروت گوشزد می‌کند و می‌گوید یک انسان به کمال رسید نباید فریب مگس‌های انسان نمای را که دور شیرینی قدرت و ثروت جمع می‌شوند، بخورد و بداند آنان همان طوری که یک روزی زیبائی‌های دیگران را به خاطر ثروتش به او نسبت می‌دادند روزی دیگر همان را می‌گیرند و انسان از چاپلوسی چنین افرادی نباید دلشاد باشد و مبادا در اثر این هیاهو و رفت آمد، تورمی در خود حیوانی او به وجود آید زیرا انسان‌هایی که تعلیم و تربیت اسلامی و انسانی را دیده‌اند این اقبال و ادبار هیچ تأثیری در دل و مغز آنان نمی‌گذارد. امام علی(ع) به برادرش عقیل می‌فرماید: «تراکم انبوه مردم در دور من بر عزت من نمی‌افزاید و هم چنین پراکنده شدن آنان از دور من، موجب وحشت من نمی‌گردد».<ref>فیض الاسلام، حاج سید علینقی، ترجمه و شرح نهج البلاغه، دوم، ۱۳۷۵ش، انتشارات فقیه، ص۹۴۷.</ref>		این کلام کوتاه علی(ع) مطلبی را هم به صاحب مقام و ثروت گوشزد می‌کند و می‌گوید یک انسان به کمال رسید نباید فریب مگس‌های انسان نمای را که دور شیرینی قدرت و ثروت جمع می‌شوند، بخورد و بداند آنان همان طوری که یک روزی زیبائی‌های دیگران را به خاطر ثروتش به او نسبت می‌دادند روزی دیگر همان را می‌گیرند و انسان از چاپلوسی چنین افرادی نباید دلشاد باشد و مبادا در اثر این هیاهو و رفت آمد، تورمی در خود حیوانی او به وجود آید زیرا انسان‌هایی که تعلیم و تربیت اسلامی و انسانی را دیده‌اند این اقبال و ادبار هیچ تأثیری در دل و مغز آنان نمی‌گذارد. امام علی(ع) به برادرش عقیل می‌فرماید: «تراکم انبوه مردم در دور من بر عزت من نمی‌افزاید و هم چنین پراکنده شدن آنان از دور من، موجب وحشت من نمی‌گردد».<ref>فیض الاسلام، حاج سید علینقی، ترجمه و شرح نهج البلاغه، دوم، ۱۳۷۵ش، انتشارات فقیه، ص۹۴۷.</ref>
خط ۲۱:		خط ۲۱:

	== معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر ==		== معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر ==
	۱ـ علامه محمد تقی جعفری، شرح نهج البلاغه، ج۲۳، ص۱۸۷ به بعد.		* علامه محمد تقی جعفری، شرح نهج البلاغه، ج۲۳، ص۱۸۷ به بعد.
	{{پایان مطالعه بیشتر}}		{{پایان مطالعه بیشتر}}

خط ۲۷:		خط ۲۷:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}
	{{شاخه		{{شاخه
	\| شاخه اصلی =		\| شاخه اصلی = حدیث
	\| شاخه فرعی۱ =		\| شاخه فرعی۱ = فقه الحدیث
	\| شاخه فرعی۲ =		\| شاخه فرعی۲ =
	\| شاخه فرعی۳ =		\| شاخه فرعی۳ =

Rahmani: ابرابزار

2021-08-11T05:50:32Z

ابرابزار

صفحهٔ تازه

{{شروع متن}}
{{سوال}}
در حکمت نهم نهج البلاغه سبک زندگی با مردم را چگوه می‌توان تفسیر نمود؟
{{پایان سوال}}
{{پاسخ}}
امام علی(ع) در حکمت نهم نهج البلاغه چنین بیان می‌کند: «چون دنیا به گروهی روی آورد کارهای پسندیده و نیکویی‌های دیگران را هم به آنان عاریه می‌دهد و چون از ایشان روی برگرداند نیکویی‌های خودشان را هم از ایشان می‌گیرد و سلب می‌کند».

برخی از مفسرین این فراز از نهج‌البلاغه را این گونه بیان نموده اند که هرگاه انسان دارای ثروت، قدرت و مقام بشود کارهای خوبی می‌تواند انجام بدهد که آن را انسان ضعیف و بی‌بضاعت نمی‌تواند انجام دهد یعنی کارهای خوبی که از عهده دیگران برنمیاید این شخص و گروه صاحب قدرت و ثروت انجام می‌دهد، ولی همین انسان وقتی رو به ضعف می‌رود کارهای کوچک خود را هم به شایستگی نمی‌تواند انجام بدهد زیرا هنگام اقبال دنیا اسباب انجام کارهای خیر فراهم بود و حالا از دست رفته است.<ref>بحرانی، میثم بن علی، اختیار مصباح السالکین، مشهد، اول، ۱۳۶۶ش، ص۵۷۹.</ref>

ویژگی طبیعی عالم دنیا این است که انسان را از نظر قدرت و فکر به سوی ضعف و سستی برده و در چنین حالتی انسان ثروتمند نمی‌تواند از سرمایه خویش نیز به خوبی برای زندگی دنیا و آخرت بهره بگیرد. بر این اساس همان‌گونه که ثروت، قدرت و … امانتی در دست انسان است، کارهای خیری هم که موجب سعادت انسان است نیز وقت و فصل خاصی در زندگی انسان دارد و این‌گونه نیست که در هر زمان بتوان انجام داد.

برخی دیگر از شارحان نهج البلاغه این کلام را به گونه دیگری تفسیر نموده‌اند، معیار و ملاک اقبال و رو آوردن مردم به یک انسان، این است که دارای مقام، قدرت، ثروت و سائر اشکال قدرت باشد در چنین شرائطی دیده می‌شود که دیگران سعی می‌کنند به هر نحوی خود را به آن صاحب مقام عاریتی نزدیک کنند و برای رسیدن به این هدف خویش از گفتن و نشر خوبیهائی را که آن شخص ندارد ولی در دیگران یافت می‌شود، برای او و به نفع او برمی‌شمارند<ref>علامه جعفری، محمد تقی، ترجمه و تفسیر نهج البلاغه، هفتم، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، ۱۳۷۶ش، ج۲۳، ص۱۸۷.</ref> یعنی مسئله ثناگوئی بی‌دلیل خیلی‌ها همان هدف سوء خود آنان است نتیجه سوء این عملکرد زشت که بر معیاری باطلی بنا نهاده شده این است که اگر روزی هدف مورد نظر چاپلوسان برآورده نشود یا آن صاحب مقام و قدرت، مقام و قدرتش را از دست بدهد و دنیا به او پشت کند، دیگر نه تنها خوبی‌های دیگران را برای او تابلو درست نمی‌کند بلکه حتی نیکیهای خود او را هم منکر می‌شود و راهکار این مشکل اجتماعی قرار گرفتن تحت تعلیمات حیات بخش اسلام و تربیت‌های سازنده آن است که از یکسو توانایی‌ها و استعدادهای خدادادی خود انسان را تحریک می‌کند که برای خود و جامعه اش کاری کند و اراده اش را تقویت نموده و از وابستگی خویش به غیر خدا بکاهد و اصلاً به مقتضای توحید افعالی احدی غیر از خدا را مؤثر نبیند و در خود نیازی به تملق دیگران نبیند و از سوی دیگر به موجب اینکه هر چه غیر خداست از خود استقلال ندارد بنابراین تنها تکیه گاه انسان باید به غنی و بی‌نیاز مطلق یعنی خداوند باشد.

این کلام کوتاه علی(ع) مطلبی را هم به صاحب مقام و ثروت گوشزد می‌کند و می‌گوید یک انسان به کمال رسید نباید فریب مگس‌های انسان نمای را که دور شیرینی قدرت و ثروت جمع می‌شوند، بخورد و بداند آنان همان طوری که یک روزی زیبائی‌های دیگران را به خاطر ثروتش به او نسبت می‌دادند روزی دیگر همان را می‌گیرند و انسان از چاپلوسی چنین افرادی نباید دلشاد باشد و مبادا در اثر این هیاهو و رفت آمد، تورمی در خود حیوانی او به وجود آید زیرا انسان‌هایی که تعلیم و تربیت اسلامی و انسانی را دیده‌اند این اقبال و ادبار هیچ تأثیری در دل و مغز آنان نمی‌گذارد. امام علی(ع) به برادرش عقیل می‌فرماید: «تراکم انبوه مردم در دور من بر عزت من نمی‌افزاید و هم چنین پراکنده شدن آنان از دور من، موجب وحشت من نمی‌گردد».<ref>فیض الاسلام، حاج سید علینقی، ترجمه و شرح نهج البلاغه، دوم، ۱۳۷۵ش، انتشارات فقیه، ص۹۴۷.</ref>

دلیل این فرمایش حضرت هم روشن است چون داشتن قدرت و لشکر که عقول و دلهای انسان‌های برده دنیا را خیره می‌نماید همانند کوخها و کلبه‌های محقر یک روزی انسان را تنها می‌گذارد و همان گونه که فرعون و امثال او را با آن همه جلال و قدرت و شوکت فریبنده تنها گذاشت؛ بنابراین با توجه به عبرت‌های آموزنده دنیا و تاریخ، هم ثناگوئی و تمجید بی جهت ثناگویان از نظر عقل و شرع مذموم است و هم دل خوش داشتن صاحبان قدرت به این تعریف‌ها و قدرت‌ها چون آنکه به صرف تحسین و تعریف دیگران می‌خواهد شخصیت کمال گرای خویش را تقویت کند و به سعادت برسد در اشتباه است همان گونه که آن کسی که به این توصیف‌ها مغرور شده و نسبت به قدرت و ثروت خویش خوش‌بینی افراطی پیدا کرده و به همین جهت پنداشته است که ساختمان شخصیت هر کسی همان شوکت و قدرت او است.

از آنچه گفته شد به این نتیجه می‌رسیم که انسان باید در زندگی فردی و اجتماعی خویش یک معیار عقلائی داشته باشد که بر اساس آن گفتار و کردار خویش را جهت بدهد و در صورت نبود انگیزه عقلائی نه از کس بی‌دلیل توصیف کند و نه به مدح دیگران دل ببندد.
{{پایان پاسخ}}
{{مطالعه بیشتر}}

== معرفی منابع جهت مطالعه بیشتر ==
۱ـ علامه محمد تقی جعفری، شرح نهج البلاغه، ج۲۳، ص۱۸۷ به بعد.
{{پایان مطالعه بیشتر}}

== منابع ==
{{پانویس}}
{{شاخه
| شاخه اصلی =
| شاخه فرعی۱ =
| شاخه فرعی۲ =
| شاخه فرعی۳ =
}}
{{تکمیل مقاله
| شناسه =
| تیترها =
| ویرایش =
| لینک‌دهی =
| ناوبری =
| نمایه =
| تغییر مسیر =
| ارجاعات =
| بازبینی =
| تکمیل =
| اولویت =
| کیفیت =
}}
{{پایان متن}}