سهو النبی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Fabbasi در ‏۲۲ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۳۰

2025-09-22T08:30:34Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۰۰
خط ۸:		خط ۸:

	==رد روایات سهو النبی==		==رد روایات سهو النبی==
	درباره سهو النبی در [[نماز]] یا این که روزی بر اثر غلبه خواب [[نماز صبح]] پیامبر(ص) قضا شد، روایاتی آمده است.<ref>کلینی، محمّد بن یعقوب، الفروع فی الکافی، تهران، نشر دار الکتب اسلامیه، ۱۳۷۷ ش، ج۳، ص۳۵۵، باب من تکلم فی صلاته، حدیث ۱.</ref> <ref>ابن بابویه، من لا یحضره الفقیه، قم، نشر جامعه مدرسین، بی‌تا، ج۱، ص۳۵۸، حدیث ۱۰۳۱.</ref>اما این روایات از حیث سند و راوی و دلالت دارای اشکال می‌باشد.		درباره سهو النبی در [[نماز]] یا این که روزی بر اثر غلبه خواب [[نماز صبح]] پیامبر(ص) قضا شد، روایاتی آمده است.<ref>کلینی، محمّد بن یعقوب، الفروع فی الکافی، تهران، نشر دار الکتب اسلامیه، ۱۳۷۷ ش، ج۳، ص۳۵۵، باب من تکلم فی صلاته، حدیث ۱.</ref> <ref name=":0">ابن بابویه، من لا یحضره الفقیه، قم، نشر جامعه مدرسین، بی‌تا، ج۱، ص۳۵۸، حدیث ۱۰۳۱.</ref>اما این روایات از حیث سند و راوی و دلالت دارای اشکال می‌باشد.

	روایاتی وجود دارد که وقوع هر گونه سهو و نسیانی را از [[پیامبر(ص)]] نفی می‌کند؛ به گونه‌ای که در برخی روایات صریحاً وقوع سهو در نماز پیامبر(ص) انکار گردیده است؛ زراره از [[امام صادق(ع)]] سؤال می‌کند: {{متن عربی\|هَلْ‏ سَجَدَ رَسُولُ اللَّهِ سَجْدَتَيِ السَّهْوِ قَطُّ فَقَالَ لَا وَ لَا يَسْجُدُهُمَا فَقِيهٌ\| ترجمه= آیا پیامبر در عمر خود سجده سهو به جا آورد؟ امام پاسخ داد: نه، پیامبر سجده سهو انجام نداد، بلکه هیچ عالمی، سجده سهو به جا نمی‌آورد. }}<ref>طوسى، محمد بن الحسن، تهذيب الأحكام، تحقيق: خرسان، تهران، دار الكتب الإسلاميه‏، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ ق، ج۲، ص۳۵۰.</ref> یعنی سجده سهو برای کسانی است که از یاد خدا غافل شده‌اند، دچار فراموشی و زیاده و نقصان در اجزای نماز می‌گردند؛ امّا کسانی که دائماً خود را در محضر خدا می‌بینند و حتّی در غیر نماز نیز لحظه‌ای از توجّه به او غفلت نمی‌کنند چگونه ممکن است در نماز دچار سهو گردیده، نیاز به [[سجده سهو]] پیدا نمایند؟!<ref>یوسفیان، حسن، پژوهشی در عصمت معصومان، نشر پژوهش‌گاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، ۱۳۷۷ ش، ص۲۴۹.</ref>		روایاتی وجود دارد که وقوع هر گونه سهو و نسیانی را از [[پیامبر(ص)]] نفی می‌کند؛ به گونه‌ای که در برخی روایات صریحاً وقوع سهو در نماز پیامبر(ص) انکار گردیده است؛ زراره از [[امام صادق(ع)]] سؤال می‌کند: {{متن عربی\|هَلْ‏ سَجَدَ رَسُولُ اللَّهِ سَجْدَتَيِ السَّهْوِ قَطُّ فَقَالَ لَا وَ لَا يَسْجُدُهُمَا فَقِيهٌ\| ترجمه= آیا پیامبر در عمر خود سجده سهو به جا آورد؟ امام پاسخ داد: نه، پیامبر سجده سهو انجام نداد، بلکه هیچ عالمی، سجده سهو به جا نمی‌آورد. }}<ref>طوسى، محمد بن الحسن، تهذيب الأحكام، تحقيق: خرسان، تهران، دار الكتب الإسلاميه‏، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ ق، ج۲، ص۳۵۰.</ref> یعنی سجده سهو برای کسانی است که از یاد خدا غافل شده‌اند، دچار فراموشی و زیاده و نقصان در اجزای نماز می‌گردند؛ امّا کسانی که دائماً خود را در محضر خدا می‌بینند و حتّی در غیر نماز نیز لحظه‌ای از توجّه به او غفلت نمی‌کنند چگونه ممکن است در نماز دچار سهو گردیده، نیاز به [[سجده سهو]] پیدا نمایند؟!<ref>یوسفیان، حسن، پژوهشی در عصمت معصومان، نشر پژوهش‌گاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، ۱۳۷۷ ش، ص۲۴۹.</ref>
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	بعید نیست این گونه روایات که در کتب شیعه آمده از باب [[تقیّه]] گفته شده باشد؛ زیرا در کتاب‌های [[اهل‌سنت]]، مسئله سهو النبی در نماز بسیار مطرح شده، و اهل‌سنت [[عصمت]] را به آن نحو کامل و دقیق که [[شیعه]] معتقد است باور ندارند؛ چنان‌که [[شیخ طوسی]] می‌گوید: «آنچه که من بر اساس آن فتوا می‌دهم، مضمون روایاتی است که صدور سهو در نماز پیامبر را نفی می‌کند؛ اما اخباری که دلالت بر سهو پیامبر در نماز دارد، مورد پذیرش ما نیستند، چون موافق با نظریه اهل‌سنت می‌باشند و لذا معلوم می‌شود که از روی تقیه صادر شده است.»<ref>طوسی، محمد بن الحسن، تهذیب الاحکام، بیروت، نشر دار التعاریف للمطبوعات، ۱۴۱۲ ق، ج۲، ص۳۵۱.</ref>		بعید نیست این گونه روایات که در کتب شیعه آمده از باب [[تقیّه]] گفته شده باشد؛ زیرا در کتاب‌های [[اهل‌سنت]]، مسئله سهو النبی در نماز بسیار مطرح شده، و اهل‌سنت [[عصمت]] را به آن نحو کامل و دقیق که [[شیعه]] معتقد است باور ندارند؛ چنان‌که [[شیخ طوسی]] می‌گوید: «آنچه که من بر اساس آن فتوا می‌دهم، مضمون روایاتی است که صدور سهو در نماز پیامبر را نفی می‌کند؛ اما اخباری که دلالت بر سهو پیامبر در نماز دارد، مورد پذیرش ما نیستند، چون موافق با نظریه اهل‌سنت می‌باشند و لذا معلوم می‌شود که از روی تقیه صادر شده است.»<ref>طوسی، محمد بن الحسن، تهذیب الاحکام، بیروت، نشر دار التعاریف للمطبوعات، ۱۴۱۲ ق، ج۲، ص۳۵۱.</ref>

	[[شیخ صدوق]] درباره سهو النبی در نماز این روایت را آورده است: {{متن عربی\|خداوند رسول خود را به خواب برد تا آفتاب طلوع کرد و نماز صبح او قضا شد، و نیز او را دچار سهو کرد تا در نمازی در رکعت دوم، سلام بگوید.}}<ref~~>ابن بابویه، محمد بن علی بن بابویه، من لا یحضره الفقیه، قم، نشر جامعه مدرسین، بی‌تا، ص۳۵۸، حدیث ۱۰۳۱.<~~/~~ref~~> صدوق بر اساس این روایت معتقد بر نظریه «اسهاء» شده است و مرادش آن است که پیامبر(ص) به خودی خود دچار سهو و فراموشی نمی‌گردد، لیکن گاه خداوند او را دچار فراموشی می‌کند تا حکم سهو در نماز را عملاً به مردم تعلیم دهد. یا به جهت این که بشر بودن انبیا هر چه بیشتر برای مردم روشن گردد تا مبادا درباره آنها غلوّ کرده و برای آنان مقامی بالاتر از بندگی قائل شوند.		[[شیخ صدوق]] درباره سهو النبی در نماز این روایت را آورده است: {{متن عربی\|خداوند رسول خود را به خواب برد تا آفتاب طلوع کرد و نماز صبح او قضا شد، و نیز او را دچار سهو کرد تا در نمازی در رکعت دوم، سلام بگوید.}}<ref name=":0" /> صدوق بر اساس این روایت معتقد بر نظریه «اسهاء» شده است و مرادش آن است که پیامبر(ص) به خودی خود دچار سهو و فراموشی نمی‌گردد، لیکن گاه خداوند او را دچار فراموشی می‌کند تا حکم سهو در نماز را عملاً به مردم تعلیم دهد. یا به جهت این که بشر بودن انبیا هر چه بیشتر برای مردم روشن گردد تا مبادا درباره آنها غلوّ کرده و برای آنان مقامی بالاتر از بندگی قائل شوند.

	قرائن و دلایل عقلی وجود دارد بر این که پیامبر همان‌گونه که در بیداری از گزند سهو و نسیان مصون است، از هرگونه کارهای غیر معصومانه و استیلای غیر معصومانه در خواب نیز محفوظ است. البته خواب و بیداری بدن، نقص و کمال نیست؛ ولی خوابِ روح نقص است و از آنجا که معصوم در حالت خواب بدنی نیز شاهد اعمال امّت خود است تا در روز رستاخیر نسبت به آنها شهادت دهد، چنانچه قرآن فرمود: {{قرآن\|وَجِئْنَا بِكَ عَلَىٰ هَـٰؤُلَاءِ شَهِيدًا\|ترجمه=و تو را بر آنان گواه آوريم.\|سوره=نساء\|آیه=۴۱}} از کمال عدم تسلّط خواب بر روحش بهره‌مند است؛ خواب چشم و سکون بدن، نه نقص است و نه منافی احاطه وجودی روح انسان کامل بر عالم و آدم.<ref>جوادی آملی، عبدالله، تفسیر موضوعی قرآن کریم، قم، نشر مرکز اسراء، ۱۳۷۶ ش، ج۹، ص۴۸.</ref>		قرائن و دلایل عقلی وجود دارد بر این که پیامبر همان‌گونه که در بیداری از گزند سهو و نسیان مصون است، از هرگونه کارهای غیر معصومانه و استیلای غیر معصومانه در خواب نیز محفوظ است. البته خواب و بیداری بدن، نقص و کمال نیست؛ ولی خوابِ روح نقص است و از آنجا که معصوم در حالت خواب بدنی نیز شاهد اعمال امّت خود است تا در روز رستاخیر نسبت به آنها شهادت دهد، چنانچه قرآن فرمود: {{قرآن\|وَجِئْنَا بِكَ عَلَىٰ هَـٰؤُلَاءِ شَهِيدًا\|ترجمه=و تو را بر آنان گواه آوريم.\|سوره=نساء\|آیه=۴۱}} از کمال عدم تسلّط خواب بر روحش بهره‌مند است؛ خواب چشم و سکون بدن، نه نقص است و نه منافی احاطه وجودی روح انسان کامل بر عالم و آدم.<ref>جوادی آملی، عبدالله، تفسیر موضوعی قرآن کریم، قم، نشر مرکز اسراء، ۱۳۷۶ ش، ج۹، ص۴۸.</ref>

Fabbasi: تکمیل منابع ، اصلاح مطالعه بیشتر

2025-09-22T08:29:48Z

تکمیل منابع ، اصلاح مطالعه بیشتر

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۵۹
خط ۳:		خط ۳:
	شیخ صدوق روایتی را نقل کرده است که پیامبر اسلام(ص) یکی از نمازهای چهار رکعتی را سهواً دو رکعت خواند، و مردم به او یادآور شدند و حضرت نماز را دوباره خواند. آیا این روایت صحیح است یا نه؟ اگر صحیح است آیا این موضوع با عصمت پیامبر(ص) مغایر نیست؟		شیخ صدوق روایتی را نقل کرده است که پیامبر اسلام(ص) یکی از نمازهای چهار رکعتی را سهواً دو رکعت خواند، و مردم به او یادآور شدند و حضرت نماز را دوباره خواند. آیا این روایت صحیح است یا نه؟ اگر صحیح است آیا این موضوع با عصمت پیامبر(ص) مغایر نیست؟
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}روایاتی وجود دارد که پیامبر در تعداد رکعات نماز اشتباه کردند و نیز در اثر غلبه خواب، نماز صبح پیامبر(ص) قضا شد که این موضوع به سهو نبی مشهور است. این روایات از لحاظ سند و راوی و دلالت دارای اشکالات زیادی است. کسانی که این روایات را نقل ~~کردند~~ مجهول الحال هستند. این احادیث اخبار واحد هستند و در مسائل اعتقادی نمی‌توان به اخبار واحد اعتماد کرد.		{{پاسخ}}روایاتی وجود دارد که پیامبر در تعداد رکعات نماز اشتباه کردند و نیز در اثر غلبه خواب، نماز صبح پیامبر(ص) قضا شد که این موضوع به سهو نبی مشهور است. این روایات از لحاظ سند و راوی و دلالت دارای اشکالات زیادی است. کسانی که این روایات را نقل کردند، مجهول الحال هستند. این احادیث اخبار واحد هستند و در مسائل اعتقادی نمی‌توان به اخبار واحد اعتماد کرد.

	در مقابل این روایات، احادیث زیادی داریم که هرگونه سهو و اشتباه و نسیانی در عبادات را از پیامبر نفی می‌کند.		در مقابل این روایات، احادیث زیادی داریم که هرگونه سهو و اشتباه و نسیانی در عبادات را از پیامبر نفی می‌کند.

	==رد روایات سهو النبی==		==رد روایات سهو النبی==
	درباره سهو النبی در [[نماز]] یا این که روزی بر اثر غلبه خواب [[نماز صبح]] پیامبر(ص) قضا شد، روایاتی آمده است.<ref>کلینی، محمّد بن یعقوب، الفروع فی الکافی، تهران، نشر دار الکتب اسلامیه، ۱۳۷۷ ش، ج۳، ص۳۵۵، باب من تکلم فی صلاته، حدیث ~~۱، صدوق،~~ من لا یحضره الفقیه، قم، نشر جامعه مدرسین، بی‌تا، ج۱، ص۳۵۸، حدیث ۱۰۳۱.</ref> اما این روایات از حیث سند و راوی و دلالت دارای اشکال می‌باشد.		درباره سهو النبی در [[نماز]] یا این که روزی بر اثر غلبه خواب [[نماز صبح]] پیامبر(ص) قضا شد، روایاتی آمده است.<ref>کلینی، محمّد بن یعقوب، الفروع فی الکافی، تهران، نشر دار الکتب اسلامیه، ۱۳۷۷ ش، ج۳، ص۳۵۵، باب من تکلم فی صلاته، حدیث ۱.</ref> <ref>ابن بابویه، من لا یحضره الفقیه، قم، نشر جامعه مدرسین، بی‌تا، ج۱، ص۳۵۸، حدیث ۱۰۳۱.</ref>اما این روایات از حیث سند و راوی و دلالت دارای اشکال می‌باشد.

	روایاتی وجود دارد که وقوع هر گونه سهو و نسیانی را از [[پیامبر(ص)]] نفی می‌کند؛ به گونه‌ای که در برخی روایات صریحاً وقوع سهو در نماز پیامبر(ص) انکار گردیده است؛ زراره از [[امام صادق(ع)]] سؤال می‌کند: آیا پیامبر در عمر خود [[سجده سهو]] به جا آورد؟ امام در پاسخ ~~می‌فرماید~~: نه، پیامبر سجده سهو انجام نداد، بلکه هیچ ~~انسان آگاه و~~ عالمی، سجده سهو به جا ~~نمی‌آورد؛~~ یعنی سجده سهو برای کسانی است که از یاد خدا غافل شده‌اند، دچار فراموشی و زیاده و نقصان در اجزای نماز می‌گردند؛ امّا کسانی که دائماً خود را در محضر خدا می‌بینند و حتّی در غیر نماز نیز لحظه‌ای از توجّه به او غفلت نمی‌کنند چگونه ممکن است در نماز دچار سهو گردیده، نیاز به [[سجده سهو]] پیدا نمایند؟!<ref>یوسفیان، حسن، پژوهشی در عصمت معصومان، نشر پژوهش‌گاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، ۱۳۷۷ ش، ص۲۴۹.</ref>		روایاتی وجود دارد که وقوع هر گونه سهو و نسیانی را از [[پیامبر(ص)]] نفی می‌کند؛ به گونه‌ای که در برخی روایات صریحاً وقوع سهو در نماز پیامبر(ص) انکار گردیده است؛ زراره از [[امام صادق(ع)]] سؤال می‌کند: {{متن عربی\|هَلْ‏ سَجَدَ رَسُولُ اللَّهِ سَجْدَتَيِ السَّهْوِ قَطُّ فَقَالَ لَا وَ لَا يَسْجُدُهُمَا فَقِيهٌ\| ترجمه= آیا پیامبر در عمر خود سجده سهو به جا آورد؟ امام پاسخ داد: نه، پیامبر سجده سهو انجام نداد، بلکه هیچ عالمی، سجده سهو به جا نمی‌آورد. }}<ref>طوسى، محمد بن الحسن، تهذيب الأحكام، تحقيق: خرسان، تهران، دار الكتب الإسلاميه‏، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ ق، ج۲، ص۳۵۰.</ref> یعنی سجده سهو برای کسانی است که از یاد خدا غافل شده‌اند، دچار فراموشی و زیاده و نقصان در اجزای نماز می‌گردند؛ امّا کسانی که دائماً خود را در محضر خدا می‌بینند و حتّی در غیر نماز نیز لحظه‌ای از توجّه به او غفلت نمی‌کنند چگونه ممکن است در نماز دچار سهو گردیده، نیاز به [[سجده سهو]] پیدا نمایند؟!<ref>یوسفیان، حسن، پژوهشی در عصمت معصومان، نشر پژوهش‌گاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، ۱۳۷۷ ش، ص۲۴۹.</ref>

	روایات سهو نبی گذشته از آن که از جهت راویان آنها مورد اشکال است، چون کسانی که آن روایات را نقل کرده مجهول‌الحال هستند، از نظر صدور نیز تام نیست. و دیگر اینکه آن اخبار، خبر واحد است؛ و در مسائل اعتقادی مثلا جواز سهو برای پیامبر هرگز نمی‌توان به آن گونه اخبار اعتماد کرد، چون مسائل اعتقادی (جواز سهو نبی) با خبر واحد ثابت نمی‌شود.		روایات سهو نبی گذشته از آن که از جهت راویان آنها مورد اشکال است، چون کسانی که آن روایات را نقل کرده مجهول‌الحال هستند، از نظر صدور نیز تام نیست. دیگر اینکه آن اخبار، خبر واحد است؛ و در مسائل اعتقادی مثلا جواز سهو برای پیامبر هرگز نمی‌توان به آن گونه اخبار اعتماد کرد، چون مسائل اعتقادی (جواز سهو نبی) با خبر واحد ثابت نمی‌شود.

	گذشته از ضعف روایاتی که سهو النبی را نقل ~~کرده‌اند~~ از نظر متن نیز تناقضات بسیاری بین آنها وجود دارد. به عنوان مثال داستان سهو النبی یا سجده سهو بعد از نماز یا اینکه حضرت خشمگین شد، به صورت‌های بسیار مختلف در روایات آمده است؛ در مجموع معلوم می‌شود که نحوه نقل این جریان، خود دلیل بر مشکوک بودن اصل مسئله است و داستان به گونه‌ای نقل شده که هرگز با شأن پیامبر سازگار نیست.<ref>یوسفیان، حسن، پژوهشی در عصمت معصومان، نشر پژوهش‌گاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، ۱۳۷۷ ش، ص۲۴۶ و ۲۴۷.</ref>		گذشته از ضعف روایاتی که سهو النبی را نقل کرده‌اند، از نظر متن نیز تناقضات بسیاری بین آنها وجود دارد. به عنوان مثال داستان سهو النبی یا سجده سهو بعد از نماز یا اینکه حضرت خشمگین شد، به صورت‌های بسیار مختلف در روایات آمده است؛ در مجموع معلوم می‌شود که نحوه نقل این جریان، خود دلیل بر مشکوک بودن اصل مسئله است و داستان به گونه‌ای نقل شده که هرگز با شأن پیامبر(ص) سازگار نیست.<ref>یوسفیان، حسن، پژوهشی در عصمت معصومان، نشر پژوهش‌گاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، ۱۳۷۷ ش، ص۲۴۶ و ۲۴۷.</ref>

	و بعید نیست این گونه روایات که در کتب شیعه آمده از باب [[تقیّه]] گفته شده باشد؛ زیرا در کتاب‌های [[اهل‌سنت]]، مسئله سهو النبی در نماز بسیار مطرح شده، و اهل‌سنت [[عصمت]] را به آن نحو کامل و دقیق که [[شیعه]] معتقد است باور ندارند؛ چنان‌که [[شیخ طوسی]] می‌گوید: «آنچه که من بر اساس آن فتوا می‌دهم، مضمون روایاتی است که صدور سهو در نماز پیامبر را نفی می‌کند؛ اما اخباری که دلالت بر سهو پیامبر در نماز دارد، مورد پذیرش ما نیستند، چون موافق با نظریه اهل‌سنت می‌باشند و لذا معلوم می‌شود که از روی تقیه صادر شده است.»<ref>طوسی، محمد بن الحسن، تهذیب الاحکام، بیروت، نشر دار التعاریف للمطبوعات، ۱۴۱۲ ق، ج۲، ص۳۵۱.</ref>		بعید نیست این گونه روایات که در کتب شیعه آمده از باب [[تقیّه]] گفته شده باشد؛ زیرا در کتاب‌های [[اهل‌سنت]]، مسئله سهو النبی در نماز بسیار مطرح شده، و اهل‌سنت [[عصمت]] را به آن نحو کامل و دقیق که [[شیعه]] معتقد است باور ندارند؛ چنان‌که [[شیخ طوسی]] می‌گوید: «آنچه که من بر اساس آن فتوا می‌دهم، مضمون روایاتی است که صدور سهو در نماز پیامبر را نفی می‌کند؛ اما اخباری که دلالت بر سهو پیامبر در نماز دارد، مورد پذیرش ما نیستند، چون موافق با نظریه اهل‌سنت می‌باشند و لذا معلوم می‌شود که از روی تقیه صادر شده است.»<ref>طوسی، محمد بن الحسن، تهذیب الاحکام، بیروت، نشر دار التعاریف للمطبوعات، ۱۴۱۲ ق، ج۲، ص۳۵۱.</ref>

	[[شیخ صدوق]] درباره سهو النبی در نماز این روایت را آورده است: ~~«[[~~خداوند]] رسول خود را به خواب برد تا آفتاب طلوع کرد و نماز صبح او قضا شد، و نیز او را دچار سهو کرد تا در نمازی در رکعت ~~دوم~~ سلام ~~بگوید»؛~~<ref>~~صدوق،~~ محمد بن علی بن بابویه، من لا یحضره الفقیه، نشر ~~پیشین،~~ ص۳۵۸، حدیث ۱۰۳۱.</ref> صدوق بر اساس این روایت معتقد بر نظریه «اسهاء» شده است. و مرادش آن است که پیامبر به خودی خود دچار سهو و فراموشی نمی‌گردد، لیکن گاه خداوند او را دچار فراموشی می‌کند تا حکم سهو در نماز را عملاً به مردم تعلیم دهد. یا به جهت این که بشر بودن انبیا هر چه بیشتر برای مردم روشن گردد تا مبادا درباره آنها غلوّ کرده و برای آنان مقامی بالاتر از بندگی قائل شوند.		[[شیخ صدوق]] درباره سهو النبی در نماز این روایت را آورده است: {{متن عربی\|خداوند رسول خود را به خواب برد تا آفتاب طلوع کرد و نماز صبح او قضا شد، و نیز او را دچار سهو کرد تا در نمازی در رکعت دوم، سلام بگوید.}}<ref>ابن بابویه، محمد بن علی بن بابویه، من لا یحضره الفقیه، قم، نشر جامعه مدرسین، بی‌تا، ص۳۵۸، حدیث ۱۰۳۱.</ref> صدوق بر اساس این روایت معتقد بر نظریه «اسهاء» شده است و مرادش آن است که پیامبر(ص) به خودی خود دچار سهو و فراموشی نمی‌گردد، لیکن گاه خداوند او را دچار فراموشی می‌کند تا حکم سهو در نماز را عملاً به مردم تعلیم دهد. یا به جهت این که بشر بودن انبیا هر چه بیشتر برای مردم روشن گردد تا مبادا درباره آنها غلوّ کرده و برای آنان مقامی بالاتر از بندگی قائل شوند.

	قرائن و دلایل عقلی وجود دارد بر این که پیامبر همان‌گونه که در بیداری از گزند سهو و نسیان مصون است، از هرگونه کارهای غیر معصومانه و استیلای غیر معصومانه در خواب نیز محفوظ است. البته خواب و بیداری بدن، نقص و کمال نیست؛ ولی خوابِ روح نقص است و از آنجا که معصوم در حالت خواب بدنی نیز شاهد اعمال امّت خود است تا در روز رستاخیر نسبت به آنها شهادت دهد، چنانچه قرآن فرمود: {{قرآن\|وَجِئْنَا بِكَ عَلَىٰ هَـٰؤُلَاءِ شَهِيدًا\|ترجمه=و تو را بر آنان گواه آوريم.\|سوره=نساء\|آیه=۴۱}} از کمال عدم تسلّط خواب بر روحش بهره‌مند است؛ و خواب چشم و سکون بدن، نه نقص است و نه منافی احاطه وجودی روح انسان کامل بر عالم و آدم.<ref>جوادی آملی، عبدالله، تفسیر موضوعی قرآن کریم، قم، نشر مرکز اسراء، ۱۳۷۶ ش، ج۹، ص۴۸.</ref>		قرائن و دلایل عقلی وجود دارد بر این که پیامبر همان‌گونه که در بیداری از گزند سهو و نسیان مصون است، از هرگونه کارهای غیر معصومانه و استیلای غیر معصومانه در خواب نیز محفوظ است. البته خواب و بیداری بدن، نقص و کمال نیست؛ ولی خوابِ روح نقص است و از آنجا که معصوم در حالت خواب بدنی نیز شاهد اعمال امّت خود است تا در روز رستاخیر نسبت به آنها شهادت دهد، چنانچه قرآن فرمود: {{قرآن\|وَجِئْنَا بِكَ عَلَىٰ هَـٰؤُلَاءِ شَهِيدًا\|ترجمه=و تو را بر آنان گواه آوريم.\|سوره=نساء\|آیه=۴۱}} از کمال عدم تسلّط خواب بر روحش بهره‌مند است؛ خواب چشم و سکون بدن، نه نقص است و نه منافی احاطه وجودی روح انسان کامل بر عالم و آدم.<ref>جوادی آملی، عبدالله، تفسیر موضوعی قرآن کریم، قم، نشر مرکز اسراء، ۱۳۷۶ ش، ج۹، ص۴۸.</ref>

	{{مطالعه بیشتر}}		{{مطالعه بیشتر}}

	==مطالعه بیشتر==		==مطالعه بیشتر==
	* جعفر سبحانی، ''الهیات''، ج۳، صفحات ۱۹۳ و ۲۰۵ و ۲۰۶، نشر مؤسسه امام صادق(ع)، قم، ۱۴۱۷ ق.
	* مجلسی، ''بحارالانوار''، ج۱۷، ص۱۰۲، نشر دار الاحیاء لتراث العربی، ۱۴۰۳ ق.
	* جوادی آملی، ''ولایت فقیه''، ص۷۸، انتشارات الزهراء، تهران، ۱۳۷۲ ش.
	* قیصر التمیمی، ''نظریه الاسهاء عند الشیخ الصدوق''، قم، مرکز جهانی علوم اسلامی.		* قیصر التمیمی، ''نظریه الاسهاء عند الشیخ الصدوق''، قم، مرکز جهانی علوم اسلامی.
			* نفی السهو عن النبی(ص)، از میرزا جواد تبریزی
			* رسالة سهو النبی،‏ نوشته محمداسماعیل خواجویی.
	==منابع==		==منابع==
	{{پانویس\|۲}}		{{پانویس\|۲}}

Fabbasi در ‏۲۲ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۱۹

2025-09-22T08:19:15Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۴۹
خط ۳:		خط ۳:
	شیخ صدوق روایتی را نقل کرده است که پیامبر اسلام(ص) یکی از نمازهای چهار رکعتی را سهواً دو رکعت خواند، و مردم به او یادآور شدند و حضرت نماز را دوباره خواند. آیا این روایت صحیح است یا نه؟ اگر صحیح است آیا این موضوع با عصمت پیامبر(ص) مغایر نیست؟		شیخ صدوق روایتی را نقل کرده است که پیامبر اسلام(ص) یکی از نمازهای چهار رکعتی را سهواً دو رکعت خواند، و مردم به او یادآور شدند و حضرت نماز را دوباره خواند. آیا این روایت صحیح است یا نه؟ اگر صحیح است آیا این موضوع با عصمت پیامبر(ص) مغایر نیست؟
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}روایاتی وجود دارد که پیامبر در تعداد رکعات نماز اشتباه کردند و نیز در اثر غلبه خواب، نماز صبح پیامبر(ص) قضا شد که این موضوع به سهو نبی مشهور است. این روایات از لحاظ سند و ~~روایت~~ و دلالت دارای اشکالات زیادی است. کسانی که این روایات را نقل کردند مجهول الحال هستند. این احادیث اخبار واحد هستند و در مسائل اعتقادی نمی‌توان به اخبار واحد اعتماد کرد.		{{پاسخ}}روایاتی وجود دارد که پیامبر در تعداد رکعات نماز اشتباه کردند و نیز در اثر غلبه خواب، نماز صبح پیامبر(ص) قضا شد که این موضوع به سهو نبی مشهور است. این روایات از لحاظ سند و راوی و دلالت دارای اشکالات زیادی است. کسانی که این روایات را نقل کردند مجهول الحال هستند. این احادیث اخبار واحد هستند و در مسائل اعتقادی نمی‌توان به اخبار واحد اعتماد کرد.

	در مقابل این روایات، احادیث زیادی داریم که هرگونه سهو و اشتباه و نسیانی در عبادات را از پیامبر نفی می‌کند.		در مقابل این روایات، احادیث زیادی داریم که هرگونه سهو و اشتباه و نسیانی در عبادات را از پیامبر نفی می‌کند.

Shahroudi: added Category:مقاله‌های پیشنهادی using HotCat

2024-12-05T15:39:38Z

added Category:مقاله‌های پیشنهادی using HotCat

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۰۹
خط ۵۵:		خط ۵۵:
	{{پایان متن}}		{{پایان متن}}
	<references />		<references />

			[[رده:مقاله‌های پیشنهادی]]

Nazarzadeh: جایگزینی متن - 'مسایل' به 'مسائل'

2022-07-26T10:39:25Z

جایگزینی متن - 'مسایل' به 'مسائل'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۰۹
خط ۳:		خط ۳:
	شیخ صدوق روایتی را نقل کرده است که پیامبر اسلام(ص) یکی از نمازهای چهار رکعتی را سهواً دو رکعت خواند، و مردم به او یادآور شدند و حضرت نماز را دوباره خواند. آیا این روایت صحیح است یا نه؟ اگر صحیح است آیا این موضوع با عصمت پیامبر(ص) مغایر نیست؟		شیخ صدوق روایتی را نقل کرده است که پیامبر اسلام(ص) یکی از نمازهای چهار رکعتی را سهواً دو رکعت خواند، و مردم به او یادآور شدند و حضرت نماز را دوباره خواند. آیا این روایت صحیح است یا نه؟ اگر صحیح است آیا این موضوع با عصمت پیامبر(ص) مغایر نیست؟
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}روایاتی وجود دارد که پیامبر در تعداد رکعات نماز اشتباه کردند و نیز در اثر غلبه خواب، نماز صبح پیامبر(ص) قضا شد که این موضوع به سهو نبی مشهور است. این روایات از لحاظ سند و روایت و دلالت دارای اشکالات زیادی است. کسانی که این روایات را نقل کردند مجهول الحال هستند. این احادیث اخبار واحد هستند و در ~~مسایل~~ اعتقادی نمی‌توان به اخبار واحد اعتماد کرد.		{{پاسخ}}روایاتی وجود دارد که پیامبر در تعداد رکعات نماز اشتباه کردند و نیز در اثر غلبه خواب، نماز صبح پیامبر(ص) قضا شد که این موضوع به سهو نبی مشهور است. این روایات از لحاظ سند و روایت و دلالت دارای اشکالات زیادی است. کسانی که این روایات را نقل کردند مجهول الحال هستند. این احادیث اخبار واحد هستند و در مسائل اعتقادی نمی‌توان به اخبار واحد اعتماد کرد.

	در مقابل این روایات، احادیث زیادی داریم که هرگونه سهو و اشتباه و نسیانی در عبادات را از پیامبر نفی می‌کند.		در مقابل این روایات، احادیث زیادی داریم که هرگونه سهو و اشتباه و نسیانی در عبادات را از پیامبر نفی می‌کند.

A.rezapour در ‏۵ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۰۰

2022-05-05T10:00:05Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۳۰
خط ۳:		خط ۳:
	شیخ صدوق روایتی را نقل کرده است که پیامبر اسلام(ص) یکی از نمازهای چهار رکعتی را سهواً دو رکعت خواند، و مردم به او یادآور شدند و حضرت نماز را دوباره خواند. آیا این روایت صحیح است یا نه؟ اگر صحیح است آیا این موضوع با عصمت پیامبر(ص) مغایر نیست؟		شیخ صدوق روایتی را نقل کرده است که پیامبر اسلام(ص) یکی از نمازهای چهار رکعتی را سهواً دو رکعت خواند، و مردم به او یادآور شدند و حضرت نماز را دوباره خواند. آیا این روایت صحیح است یا نه؟ اگر صحیح است آیا این موضوع با عصمت پیامبر(ص) مغایر نیست؟
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}روایاتی وجود دارد که پیامبر در تعداد رکعات نماز اشتباه کردند و ~~آنکه~~ در اثر غلبه ~~خواب~~ نماز صبح پیامبر(ص) قضا شد که این موضوع به سهو نبی مشهور است. این روایات از لحاظ سند و روایت و دلالت دارای اشکالات زیادی است. کسانی که این روایات را نقل کردند مجهول الحال هستند. این احادیث اخبار واحد هستند و در مسایل اعتقادی هم نمی‌توان به اخبار واحد اعتماد کرد.		{{پاسخ}}روایاتی وجود دارد که پیامبر در تعداد رکعات نماز اشتباه کردند و نیز در اثر غلبه خواب، نماز صبح پیامبر(ص) قضا شد که این موضوع به سهو نبی مشهور است. این روایات از لحاظ سند و روایت و دلالت دارای اشکالات زیادی است. کسانی که این روایات را نقل کردند مجهول الحال هستند. این احادیث اخبار واحد هستند و در مسایل اعتقادی نمی‌توان به اخبار واحد اعتماد کرد.

	و در مقابل این روایات، احادیث زیادی داریم که هرگونه سهو و اشتباه و نسیانی در عبادات را از پیامبر نفی می‌کند.		در مقابل این روایات، احادیث زیادی داریم که هرگونه سهو و اشتباه و نسیانی در عبادات را از پیامبر نفی می‌کند.

	==رد روایات سهو النبی==		==رد روایات سهو النبی==
	درباره سهو النبی در [[نماز]] یا این که روزی بر اثر غلبه خواب نماز صبح ~~آن حضرت~~ قضا شد، روایاتی آمده است.<ref>کلینی، محمّد بن یعقوب، الفروع فی الکافی، تهران، نشر دار الکتب اسلامیه، ۱۳۷۷ ش، ج۳، ص۳۵۵، باب من تکلم فی صلاته، حدیث ۱، صدوق، من لا یحضره الفقیه، قم، نشر جامعه مدرسین، بی‌تا، ج۱، ص۳۵۸، حدیث ۱۰۳۱.</ref> اما این روایات از حیث سند و راوی و دلالت دارای اشکال می‌باشد.		درباره سهو النبی در [[نماز]] یا این که روزی بر اثر غلبه خواب [[نماز صبح]] پیامبر(ص) قضا شد، روایاتی آمده است.<ref>کلینی، محمّد بن یعقوب، الفروع فی الکافی، تهران، نشر دار الکتب اسلامیه، ۱۳۷۷ ش، ج۳، ص۳۵۵، باب من تکلم فی صلاته، حدیث ۱، صدوق، من لا یحضره الفقیه، قم، نشر جامعه مدرسین، بی‌تا، ج۱، ص۳۵۸، حدیث ۱۰۳۱.</ref> اما این روایات از حیث سند و راوی و دلالت دارای اشکال می‌باشد.

	روایاتی وجود دارد که وقوع هر گونه سهو و نسیانی را از پیامبر نفی می‌کند؛ به گونه‌ای که در برخی روایات صریحاً وقوع سهو در نماز پیامبر(ص) انکار گردیده است؛ زراره از [[امام صادق(ع)]] سؤال می‌کند: آیا پیامبر در عمر خود [[سجده سهو]] به جا آورد؟ امام در پاسخ می‌فرماید: نه، پیامبر سجده سهو انجام نداد، بلکه هیچ انسان آگاه و عالمی، سجده سهو به جا نمی‌آورد؛ یعنی سجده سهو برای کسانی است که از یاد خدا غافل شده‌اند، دچار فراموشی و زیاده و نقصان در اجزای نماز می‌گردند؛ امّا کسانی که دائماً خود را در محضر خدا می‌بینند و حتّی در غیر نماز نیز لحظه‌ای از توجّه به او غفلت نمی‌کنند چگونه ممکن است در نماز دچار سهو گردیده، نیاز به [[سجده سهو]] پیدا نمایند؟!<ref>یوسفیان، حسن، پژوهشی در عصمت معصومان، نشر پژوهش‌گاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، ۱۳۷۷ ش، ص۲۴۹.</ref>		روایاتی وجود دارد که وقوع هر گونه سهو و نسیانی را از [[پیامبر(ص)]] نفی می‌کند؛ به گونه‌ای که در برخی روایات صریحاً وقوع سهو در نماز پیامبر(ص) انکار گردیده است؛ زراره از [[امام صادق(ع)]] سؤال می‌کند: آیا پیامبر در عمر خود [[سجده سهو]] به جا آورد؟ امام در پاسخ می‌فرماید: نه، پیامبر سجده سهو انجام نداد، بلکه هیچ انسان آگاه و عالمی، سجده سهو به جا نمی‌آورد؛ یعنی سجده سهو برای کسانی است که از یاد خدا غافل شده‌اند، دچار فراموشی و زیاده و نقصان در اجزای نماز می‌گردند؛ امّا کسانی که دائماً خود را در محضر خدا می‌بینند و حتّی در غیر نماز نیز لحظه‌ای از توجّه به او غفلت نمی‌کنند چگونه ممکن است در نماز دچار سهو گردیده، نیاز به [[سجده سهو]] پیدا نمایند؟!<ref>یوسفیان، حسن، پژوهشی در عصمت معصومان، نشر پژوهش‌گاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، ۱۳۷۷ ش، ص۲۴۹.</ref>

	روایات سهو نبی گذشته از آن که از جهت راویان آنها مورد اشکال است، چون کسانی که آن روایات را نقل کرده مجهول‌الحال هستند، از نظر صدور نیز تام نیست. و دیگر اینکه آن اخبار، خبر واحد است؛ و در مسائل اعتقادی مثلا جواز سهو برای پیامبر هرگز نمی‌توان به آن گونه اخبار اعتماد کرد، چون مسائل اعتقادی (جواز سهو نبی) با خبر واحد ثابت نمی‌شود.		روایات سهو نبی گذشته از آن که از جهت راویان آنها مورد اشکال است، چون کسانی که آن روایات را نقل کرده مجهول‌الحال هستند، از نظر صدور نیز تام نیست. و دیگر اینکه آن اخبار، خبر واحد است؛ و در مسائل اعتقادی مثلا جواز سهو برای پیامبر هرگز نمی‌توان به آن گونه اخبار اعتماد کرد، چون مسائل اعتقادی (جواز سهو نبی) با خبر واحد ثابت نمی‌شود.

Rezapour: Rezapour صفحهٔ سهو نبی(ص) را به سهو النبی منتقل کرد

2021-11-21T10:59:45Z

Rezapour صفحهٔ سهو نبی(ص) را به سهو النبی منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۴:۲۹
(بدون تفاوت)

A.rezapour در ‏۲۱ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۶:۲۰

2021-11-21T06:20:17Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۹:۵۰
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{در دست ویرایش\|کاربر=A.rezapour }}~~
	{{شروع متن}}		{{شروع متن}}
	{{سوال}}		{{سوال}}
	شیخ صدوق روایتی را نقل کرده است که پیامبر اسلام(ص) یکی از نمازهای چهار رکعتی را سهواً دو رکعت خواند، و مردم به او یادآور شدند و حضرت نماز را دوباره خواند. آیا این روایت صحیح است یا نه؟ اگر صحیح است آیا این موضوع با عصمت پیامبر(ص) مغایر نیست؟		شیخ صدوق روایتی را نقل کرده است که پیامبر اسلام(ص) یکی از نمازهای چهار رکعتی را سهواً دو رکعت خواند، و مردم به او یادآور شدند و حضرت نماز را دوباره خواند. آیا این روایت صحیح است یا نه؟ اگر صحیح است آیا این موضوع با عصمت پیامبر(ص) مغایر نیست؟
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}روایاتی وجود دارد که پیامبر در تعداد رکعات نماز اشتباه کردند و آنکه در اثر غلبه خواب نماز صبح پیامبر(ص) قضا شد که این موضوع به سهو نبی مشهور است. این روایات از لحاظ سند و روایت و دلالت دارای اشکالات زیادی است. کسانی که این روایات را نقل کردند مجهول الحال هستند. این احادیث اخبار واحد هستند و در مسایل اعتقادی هم نمی‌توان به اخبار واحد اعتماد کرد.

			و در مقابل این روایات، احادیث زیادی داریم که هرگونه سهو و اشتباه و نسیانی در عبادات را از پیامبر نفی می‌کند.

	==رد روایات سهو النبی==		==رد روایات سهو النبی==
	درباره سهو النبی در [[نماز]] یا این که روزی بر اثر غلبه خواب نماز صبح آن حضرت قضا شد، روایاتی آمده است.<ref>کلینی، محمّد بن یعقوب، الفروع فی الکافی، تهران، نشر دار الکتب اسلامیه، ۱۳۷۷ ش، ج۳، ص۳۵۵، باب من تکلم فی صلاته، حدیث ۱، صدوق، من لا یحضره الفقیه، قم، نشر جامعه مدرسین، بی‌تا، ج۱، ص۳۵۸، حدیث ۱۰۳۱.</ref> اما این روایات از حیث سند و راوی و دلالت دارای اشکال می‌باشد.		درباره سهو النبی در [[نماز]] یا این که روزی بر اثر غلبه خواب نماز صبح آن حضرت قضا شد، روایاتی آمده است.<ref>کلینی، محمّد بن یعقوب، الفروع فی الکافی، تهران، نشر دار الکتب اسلامیه، ۱۳۷۷ ش، ج۳، ص۳۵۵، باب من تکلم فی صلاته، حدیث ۱، صدوق، من لا یحضره الفقیه، قم، نشر جامعه مدرسین، بی‌تا، ج۱، ص۳۵۸، حدیث ۱۰۳۱.</ref> اما این روایات از حیث سند و راوی و دلالت دارای اشکال می‌باشد.

	روایاتی وجود دارد که وقوع هر گونه سهو و نسیانی را از پیامبر نفی می‌کند؛ به گونه‌ای که در برخی روایات صریحاً وقوع سهو در نماز پیامبر(ص) انکار گردیده است؛ زراره از [[امام صادق]](ع) سؤال می‌کند: آیا پیامبر در عمر خود [[سجده سهو]] به جا آورد؟ امام در پاسخ می‌فرماید: نه، پیامبر سجده سهو انجام نداد، بلکه هیچ انسان آگاه و عالمی، سجده سهو به جا نمی‌آورد؛ یعنی سجده سهو برای کسانی است که از یاد خدا غافل شده‌اند، دچار فراموشی و زیاده و نقصان در اجزای نماز می‌گردند؛ امّا کسانی که دائماً خود را در محضر خدا می‌بینند و حتّی در غیر نماز نیز لحظه‌ای از توجّه به او غفلت نمی‌کنند چگونه ممکن است در نماز دچار سهو گردیده، نیاز به [[سجده سهو]] پیدا نمایند؟!<ref>یوسفیان، حسن، پژوهشی در عصمت معصومان، نشر پژوهش‌گاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، ۱۳۷۷ ش، ص۲۴۹.</ref>		روایاتی وجود دارد که وقوع هر گونه سهو و نسیانی را از پیامبر نفی می‌کند؛ به گونه‌ای که در برخی روایات صریحاً وقوع سهو در نماز پیامبر(ص) انکار گردیده است؛ زراره از [[امام صادق(ع)]] سؤال می‌کند: آیا پیامبر در عمر خود [[سجده سهو]] به جا آورد؟ امام در پاسخ می‌فرماید: نه، پیامبر سجده سهو انجام نداد، بلکه هیچ انسان آگاه و عالمی، سجده سهو به جا نمی‌آورد؛ یعنی سجده سهو برای کسانی است که از یاد خدا غافل شده‌اند، دچار فراموشی و زیاده و نقصان در اجزای نماز می‌گردند؛ امّا کسانی که دائماً خود را در محضر خدا می‌بینند و حتّی در غیر نماز نیز لحظه‌ای از توجّه به او غفلت نمی‌کنند چگونه ممکن است در نماز دچار سهو گردیده، نیاز به [[سجده سهو]] پیدا نمایند؟!<ref>یوسفیان، حسن، پژوهشی در عصمت معصومان، نشر پژوهش‌گاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، ۱۳۷۷ ش، ص۲۴۹.</ref>

	روایات سهو نبی گذشته از آن که از جهت راویان آنها مورد اشکال است، چون کسانی که آن روایات را نقل کرده مجهول‌الحال هستند، از نظر صدور نیز تام نیست. و دیگر اینکه آن اخبار، خبر واحد است؛ و در مسائل اعتقادی مثلا جواز سهو برای پیامبر هرگز نمی‌توان به آن گونه اخبار اعتماد کرد، چون مسائل اعتقادی (جواز سهو نبی) با خبر واحد ثابت نمی‌شود.		روایات سهو نبی گذشته از آن که از جهت راویان آنها مورد اشکال است، چون کسانی که آن روایات را نقل کرده مجهول‌الحال هستند، از نظر صدور نیز تام نیست. و دیگر اینکه آن اخبار، خبر واحد است؛ و در مسائل اعتقادی مثلا جواز سهو برای پیامبر هرگز نمی‌توان به آن گونه اخبار اعتماد کرد، چون مسائل اعتقادی (جواز سهو نبی) با خبر واحد ثابت نمی‌شود.

A.rezapour در ‏۱۸ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۷:۱۲

2021-11-18T07:12:03Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۰:۴۲
خط ۵:		خط ۵:
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}

			==رد روایات سهو النبی==
	درباره سهو النبی در [[نماز]] یا این که روزی بر اثر غلبه خواب نماز صبح آن حضرت قضا شد، روایاتی آمده است.<ref>کلینی، محمّد بن یعقوب، الفروع فی الکافی، تهران، نشر دار الکتب اسلامیه، ۱۳۷۷ ش، ج۳، ص۳۵۵، باب من تکلم فی صلاته، حدیث ۱، صدوق، من لا یحضره الفقیه، قم، نشر جامعه مدرسین، بی‌تا، ج۱، ص۳۵۸، حدیث ۱۰۳۱.</ref> اما این روایات از حیث سند و راوی و دلالت دارای اشکال می‌باشد.		درباره سهو النبی در [[نماز]] یا این که روزی بر اثر غلبه خواب نماز صبح آن حضرت قضا شد، روایاتی آمده است.<ref>کلینی، محمّد بن یعقوب، الفروع فی الکافی، تهران، نشر دار الکتب اسلامیه، ۱۳۷۷ ش، ج۳، ص۳۵۵، باب من تکلم فی صلاته، حدیث ۱، صدوق، من لا یحضره الفقیه، قم، نشر جامعه مدرسین، بی‌تا، ج۱، ص۳۵۸، حدیث ۱۰۳۱.</ref> اما این روایات از حیث سند و راوی و دلالت دارای اشکال می‌باشد.

	قرائن و شواهد عقلی وجود دارد بر این که پیامبر همان‌گونه که در بیداری از گزند سهو و نسیان مصون است، از هرگونه کارهای غیر معصومانه و استیلای غیر معصومانه در خواب نیز محفوظ است. البته خواب و بیداری بدن، نقص و کمال نیست؛ ولی خوابِ روح نقص است و از آنجا که معصوم در حالت خواب بدنی نیز شاهد اعمال امّت خود است تا در روز رستاخیر نسبت به آنها شهادت دهد، چنانچه قرآن فرمود: {{قرآن\|وَجِئْنَا بِكَ عَلَىٰ هَـٰؤُلَاءِ شَهِيدًا\|ترجمه=و تو را بر آنان گواه آوريم.\|سوره=نساء\|آیه=۴۱}} از کمال عدم تسلّط خواب بر روحش بهره‌مند است؛ و خواب چشم و سکون بدن، نه نقص است و نه منافی احاطه وجودی روح انسان کامل بر عالم و آدم.<ref>جوادی آملی، عبدالله، تفسیر موضوعی قرآن کریم، قم، نشر مرکز اسراء، ۱۳۷۶ ش، ج۹، ص۴۸.</ref>

	~~==رد روایات سهو النبی==~~
	روایاتی وجود دارد که وقوع هر گونه سهو و نسیانی را از پیامبر نفی می‌کند؛ به گونه‌ای که در برخی روایات صریحاً وقوع سهو در نماز پیامبر(ص) انکار گردیده است؛ زراره از [[امام صادق]](ع) سؤال می‌کند: آیا پیامبر در عمر خود [[سجده سهو]] به جا آورد؟ امام در پاسخ می‌فرماید: نه، پیامبر سجده سهو انجام نداد، بلکه هیچ انسان آگاه و عالمی، سجده سهو به جا نمی‌آورد؛ یعنی سجده سهو برای کسانی است که از یاد خدا غافل شده‌اند، دچار فراموشی و زیاده و نقصان در اجزای نماز می‌گردند؛ امّا کسانی که دائماً خود را در محضر خدا می‌بینند و حتّی در غیر نماز نیز لحظه‌ای از توجّه به او غفلت نمی‌کنند چگونه ممکن است در نماز دچار سهو گردیده، نیاز به [[سجده سهو]] پیدا نمایند؟!<ref>یوسفیان، حسن، پژوهشی در عصمت معصومان، نشر پژوهش‌گاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، ۱۳۷۷ ش، ص۲۴۹.</ref>		روایاتی وجود دارد که وقوع هر گونه سهو و نسیانی را از پیامبر نفی می‌کند؛ به گونه‌ای که در برخی روایات صریحاً وقوع سهو در نماز پیامبر(ص) انکار گردیده است؛ زراره از [[امام صادق]](ع) سؤال می‌کند: آیا پیامبر در عمر خود [[سجده سهو]] به جا آورد؟ امام در پاسخ می‌فرماید: نه، پیامبر سجده سهو انجام نداد، بلکه هیچ انسان آگاه و عالمی، سجده سهو به جا نمی‌آورد؛ یعنی سجده سهو برای کسانی است که از یاد خدا غافل شده‌اند، دچار فراموشی و زیاده و نقصان در اجزای نماز می‌گردند؛ امّا کسانی که دائماً خود را در محضر خدا می‌بینند و حتّی در غیر نماز نیز لحظه‌ای از توجّه به او غفلت نمی‌کنند چگونه ممکن است در نماز دچار سهو گردیده، نیاز به [[سجده سهو]] پیدا نمایند؟!<ref>یوسفیان، حسن، پژوهشی در عصمت معصومان، نشر پژوهش‌گاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، ۱۳۷۷ ش، ص۲۴۹.</ref>

خط ۱۹:		خط ۱۸:

	[[شیخ صدوق]] درباره سهو النبی در نماز این روایت را آورده است: «[[خداوند]] رسول خود را به خواب برد تا آفتاب طلوع کرد و نماز صبح او قضا شد، و نیز او را دچار سهو کرد تا در نمازی در رکعت دوم سلام بگوید»؛<ref>صدوق، محمد بن علی بن بابویه، من لا یحضره الفقیه، نشر پیشین، ص۳۵۸، حدیث ۱۰۳۱.</ref> صدوق بر اساس این روایت معتقد بر نظریه «اسهاء» شده است. و مرادش آن است که پیامبر به خودی خود دچار سهو و فراموشی نمی‌گردد، لیکن گاه خداوند او را دچار فراموشی می‌کند تا حکم سهو در نماز را عملاً به مردم تعلیم دهد. یا به جهت این که بشر بودن انبیا هر چه بیشتر برای مردم روشن گردد تا مبادا درباره آنها غلوّ کرده و برای آنان مقامی بالاتر از بندگی قائل شوند.		[[شیخ صدوق]] درباره سهو النبی در نماز این روایت را آورده است: «[[خداوند]] رسول خود را به خواب برد تا آفتاب طلوع کرد و نماز صبح او قضا شد، و نیز او را دچار سهو کرد تا در نمازی در رکعت دوم سلام بگوید»؛<ref>صدوق، محمد بن علی بن بابویه، من لا یحضره الفقیه، نشر پیشین، ص۳۵۸، حدیث ۱۰۳۱.</ref> صدوق بر اساس این روایت معتقد بر نظریه «اسهاء» شده است. و مرادش آن است که پیامبر به خودی خود دچار سهو و فراموشی نمی‌گردد، لیکن گاه خداوند او را دچار فراموشی می‌کند تا حکم سهو در نماز را عملاً به مردم تعلیم دهد. یا به جهت این که بشر بودن انبیا هر چه بیشتر برای مردم روشن گردد تا مبادا درباره آنها غلوّ کرده و برای آنان مقامی بالاتر از بندگی قائل شوند.

			قرائن و دلایل عقلی وجود دارد بر این که پیامبر همان‌گونه که در بیداری از گزند سهو و نسیان مصون است، از هرگونه کارهای غیر معصومانه و استیلای غیر معصومانه در خواب نیز محفوظ است. البته خواب و بیداری بدن، نقص و کمال نیست؛ ولی خوابِ روح نقص است و از آنجا که معصوم در حالت خواب بدنی نیز شاهد اعمال امّت خود است تا در روز رستاخیر نسبت به آنها شهادت دهد، چنانچه قرآن فرمود: {{قرآن\|وَجِئْنَا بِكَ عَلَىٰ هَـٰؤُلَاءِ شَهِيدًا\|ترجمه=و تو را بر آنان گواه آوريم.\|سوره=نساء\|آیه=۴۱}} از کمال عدم تسلّط خواب بر روحش بهره‌مند است؛ و خواب چشم و سکون بدن، نه نقص است و نه منافی احاطه وجودی روح انسان کامل بر عالم و آدم.<ref>جوادی آملی، عبدالله، تفسیر موضوعی قرآن کریم، قم، نشر مرکز اسراء، ۱۳۷۶ ش، ج۹، ص۴۸.</ref>

	{{مطالعه بیشتر}}		{{مطالعه بیشتر}}

A.rezapour در ‏۱۷ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۰:۱۸

2021-11-17T10:18:17Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۳:۴۸
خط ۱:		خط ۱:
			{{در دست ویرایش\|کاربر=A.rezapour }}
	{{شروع متن}}		{{شروع متن}}
	{{سوال}}		{{سوال}}