روایت «کم‌رويى با محروميت همراه است» - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazarzadeh: جایگزینی متن - 'مسایل' به 'مسائل'

2022-07-26T10:38:36Z

جایگزینی متن - 'مسایل' به 'مسائل'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۰۸
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	[[شیخ کلینی]] در [[کتاب اصول کافی]] حدیثی از [[پیامبر(ص)]] نقل می‌کند که آن حضرت فرمودند: {{متن عربی\|الْحَيَاءُ حَيَاءَانِ حَيَاءُ عَقْلٍ وَحَيَاءُ حُمْقٍ فَحَيَاءُ الْعَقْلِ هُوَ الْعِلْمُ و َحَيَاءُ الْحُمْقِ هُوَ الْجَهْلُ\|ترجمه=حیا دو قسم است: یکی حیا عقل است دیگری حیا حماقت، حیا عقل [[علم]] است و حیا حماقت [[جهل]] است.}}<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، اصول کافی، دارالکتب الاسلامیه، چاپ چهارم، ۱۳۶۵ق، ج۲، ص۱۰۶، ح۶.</ref>		[[شیخ کلینی]] در [[کتاب اصول کافی]] حدیثی از [[پیامبر(ص)]] نقل می‌کند که آن حضرت فرمودند: {{متن عربی\|الْحَيَاءُ حَيَاءَانِ حَيَاءُ عَقْلٍ وَحَيَاءُ حُمْقٍ فَحَيَاءُ الْعَقْلِ هُوَ الْعِلْمُ و َحَيَاءُ الْحُمْقِ هُوَ الْجَهْلُ\|ترجمه=حیا دو قسم است: یکی حیا عقل است دیگری حیا حماقت، حیا عقل [[علم]] است و حیا حماقت [[جهل]] است.}}<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، اصول کافی، دارالکتب الاسلامیه، چاپ چهارم، ۱۳۶۵ق، ج۲، ص۱۰۶، ح۶.</ref>

	[[علامه مجلسی]] در [[کتاب بحار الانوار]] بعد از نقل حدیث قبل از پیامبر(ص) می‌گوید: فرموده پیامبر اسلام(ص) دلالت می‌کند بر این که حیا بر دو قسم است، یکی ممدوح و آن حیایی است که ناشی از عقل و خردمندی است، به این که شخصی از چیزی شرمنده باشد که عقل صحیح یا شرع به زشتی آن حکم کند مانند شرمندگی از گناهان و ناشایسته‌ها، و دیگری مذموم و آن حیایی است که ناشی از حماقت و بی‌خردی است، به این که شخص شرمنده شود از کاری که عوام مردم آن را زشت پندارند و در واقع زشت نیست و عقل صحیح و شرع به آن حکم می‌نمایند، مانند شرمندگی از پرسش ~~مسایل~~ علمی یا به جا آوردن [[عبادات شرعی]].<ref>مجلسی، محمدباقر، بحار الانوار، بیروت، مؤسسه الوفاء، چاپ دوم، ۱۴۰۳ق، ج۶۸، ص۳۳۱–۳۳۲، ذیل حدیث ۶.</ref>{{پایان پاسخ}}		[[علامه مجلسی]] در [[کتاب بحار الانوار]] بعد از نقل حدیث قبل از پیامبر(ص) می‌گوید: فرموده پیامبر اسلام(ص) دلالت می‌کند بر این که حیا بر دو قسم است، یکی ممدوح و آن حیایی است که ناشی از عقل و خردمندی است، به این که شخصی از چیزی شرمنده باشد که عقل صحیح یا شرع به زشتی آن حکم کند مانند شرمندگی از گناهان و ناشایسته‌ها، و دیگری مذموم و آن حیایی است که ناشی از حماقت و بی‌خردی است، به این که شخص شرمنده شود از کاری که عوام مردم آن را زشت پندارند و در واقع زشت نیست و عقل صحیح و شرع به آن حکم می‌نمایند، مانند شرمندگی از پرسش مسائل علمی یا به جا آوردن [[عبادات شرعی]].<ref>مجلسی، محمدباقر، بحار الانوار، بیروت، مؤسسه الوفاء، چاپ دوم، ۱۴۰۳ق، ج۶۸، ص۳۳۱–۳۳۲، ذیل حدیث ۶.</ref>{{پایان پاسخ}}
	{{مطالعه بیشتر}}{{پایان مطالعه بیشتر}}		{{مطالعه بیشتر}}{{پایان مطالعه بیشتر}}

Rezapour در ‏۱۵ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۵۰

2022-05-15T09:50:06Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۲۰
خط ۴:		خط ۴:
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}
	گفتار «کم‌رويى با محروميت همراه است» از امام علی(ع) که در [[نهج البلاغه]] نقل شده است. براساس این روایت، خجالت، کم‌رویی و حیای بی‌جا، انسان را به محرومیت می‌رساند؛ زیرا که این خجالت و کم‌رویی انسان را در انجام کارهایی که با اجتماع و جامعه روبرو است، ناتوان می‌سازد.		گفتار «کم‌رويى با محروميت همراه است» روایتی است از امام علی(ع) که در [[نهج البلاغه]] نقل شده است. براساس این روایت، خجالت، کم‌رویی و حیای بی‌جا، انسان را به محرومیت می‌رساند؛ زیرا که این خجالت و کم‌رویی انسان را در انجام کارهایی که با اجتماع و جامعه روبرو است، ناتوان می‌سازد.

	== متن روایت ==		== متن روایت ==

Rezapour: Rezapour صفحهٔ روایت «کم‌رویی و محرومیت» در نهج‌البلاغه را به روایت «کم‌رويى با محروميت همراه است» منتقل کرد

2022-05-15T09:49:02Z

Rezapour صفحهٔ روایت «کم‌رویی و محرومیت» در نهج‌البلاغه را به روایت «کم‌رويى با محروميت همراه است» منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۵ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۱۹
(بدون تفاوت)

Rezapour در ‏۱۵ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۴۷

2022-05-15T09:47:45Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۱۷
خط ۴:		خط ۴:
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}
	گفتار ~~«کم رويى~~ با محروميت همراه است» از امام علی(ع) که در [[نهج البلاغه]] نقل شده است. براساس این روایت، خجالت، کم‌رویی و حیای بی‌جا، انسان را به محرومیت می‌رساند؛ زیرا که این خجالت و کم‌رویی انسان را در انجام کارهایی که با اجتماع و جامعه روبرو است، ناتوان می‌سازد.		گفتار «کم‌رويى با محروميت همراه است» از امام علی(ع) که در [[نهج البلاغه]] نقل شده است. براساس این روایت، خجالت، کم‌رویی و حیای بی‌جا، انسان را به محرومیت می‌رساند؛ زیرا که این خجالت و کم‌رویی انسان را در انجام کارهایی که با اجتماع و جامعه روبرو است، ناتوان می‌سازد.

	== متن روایت ==		== متن روایت ==

Rezapour در ‏۱۵ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۴۷

2022-05-15T09:47:24Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۱۷
خط ۴:		خط ۴:
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}
	~~جمله قصاری~~ در [[نهج البلاغه]] ~~از امام علی(ع)~~ نقل شده ~~«حیا همراه با محرومیت است»~~. براساس این روایت، خجالت، کم‌رویی و حیای بی‌جا، انسان را به محرومیت می‌رساند؛ زیرا که این خجالت و کم‌رویی انسان را در انجام کارهایی که با اجتماع و جامعه روبرو است، ناتوان می‌سازد.		گفتار «کم رويى با محروميت همراه است» از امام علی(ع) که در [[نهج البلاغه]] نقل شده است. براساس این روایت، خجالت، کم‌رویی و حیای بی‌جا، انسان را به محرومیت می‌رساند؛ زیرا که این خجالت و کم‌رویی انسان را در انجام کارهایی که با اجتماع و جامعه روبرو است، ناتوان می‌سازد.

	== متن روایت ==		== متن روایت ==

Rezapour در ‏۱۵ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۲۶

2022-05-15T07:26:28Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۵۶
خط ۴:		خط ۴:
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}
	جمله ~~قصار~~ در [[نهج البلاغه]] ~~که گفته~~ شده «حیا همراه با محرومیت ~~است»، معنای خجالت و~~ کم‌رویی و حیای ~~بی جا را می‌دهد که این اخلاق و خصوصیت~~ انسان را به محرومیت می‌رساند؛ زیرا که این خجالت و کم‌رویی انسان را در انجام کارهایی که با اجتماع و جامعه روبرو ~~است~~ ناتوان می‌سازد.		جمله قصاری در [[نهج البلاغه]] از امام علی(ع) نقل شده «حیا همراه با محرومیت است». براساس این روایت، خجالت، کم‌رویی و حیای بی‌جا، انسان را به محرومیت می‌رساند؛ زیرا که این خجالت و کم‌رویی انسان را در انجام کارهایی که با اجتماع و جامعه روبرو است، ناتوان می‌سازد.

	== متن روایت ==		== متن روایت ==

A.rezapour در ‏۱۴ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۴۹

2022-05-14T07:49:53Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۱۹
خط ۴:		خط ۴:
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}
	جمله قصار در نهج البلاغه که گفته شده «حیا همراه با محرومیت است»، معنای خجالت و ~~کم رویی~~ و حیای بی جا را می‌دهد که این اخلاق و خصوصیت انسان را به محرومیت می‌رساند؛ زیرا که این خجالت و ~~کم رویی~~ انسان را در انجام کارهایی که با اجتماع و جامعه روبرو است ناتوان می‌سازد.		جمله قصار در [[نهج البلاغه]] که گفته شده «حیا همراه با محرومیت است»، معنای خجالت و کم‌رویی و حیای بی جا را می‌دهد که این اخلاق و خصوصیت انسان را به محرومیت می‌رساند؛ زیرا که این خجالت و کم‌رویی انسان را در انجام کارهایی که با اجتماع و جامعه روبرو است ناتوان می‌سازد.

	== متن روایت ==		== متن روایت ==
	{{عربی بزرگ\|قُرِنَتِ ... وَ الْحَيَاءُ بِالْحِرْمَانِ\|ترجمه=و کم رويى با محروميت همراه است.}}		{{عربی بزرگ\|قُرِنَتِ ... وَ الْحَيَاءُ بِالْحِرْمَانِ\|ترجمه=و کم رويى با محروميت همراه است.}}

	==~~جمع میان شرم و~~ حیا ~~و محرومیت~~==		==معنای حیا ==
	حدیث {{متن عربی\|قُرِنَتِ ... وَ الْحَيَاءُ بِالْحِرْمَانِ\|ترجمه=شرم با محروميت همراه است.}} چنین برداشت شده است، کسی که برای به دست آوردن چیزی بیش از حد [[خجالت]] بکشد از رسیدن به آن محروم می‌ماند و حیا هر چند صفتی بسیار پسندیده است لکن در برخی مواقع ناکامی به بار می‌آورد.		حدیث {{متن عربی\|قُرِنَتِ ... وَ الْحَيَاءُ بِالْحِرْمَانِ\|ترجمه=شرم با محروميت همراه است.}} چنین برداشت شده است، کسی که برای به دست آوردن چیزی بیش از حد [[خجالت]] بکشد از رسیدن به آن محروم می‌ماند و حیا هر چند صفتی بسیار پسندیده است لکن در برخی مواقع ناکامی به بار می‌آورد.

A.rezapour در ‏۱۴ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۰۰

2022-05-14T07:00:49Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۳۰
خط ۱:		خط ۱:
	{{شروع متن}}		{{شروع متن}}
	{{سوال}}		{{سوال}}
	در کلمات قصار نهج البلاغه آمده است که: {{متن عربی\|قُرِنَتِ ... وَ الْحَيَاءُ بِالْحِرْمَانِ\|ترجمه=شرم با محروميت همراه است.}} این حدیث چگونه ~~با مسئله حجاب قابل جمع است؟~~		در کلمات قصار نهج البلاغه آمده است که: {{متن عربی\|قُرِنَتِ ... وَ الْحَيَاءُ بِالْحِرْمَانِ\|ترجمه=شرم با محروميت همراه است.}} این حدیث چگونه معنا و تفسیر می‌شود؟
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	[[شیخ کلینی]] در [[کتاب اصول کافی]] حدیثی از [[پیامبر(ص)]] نقل می‌کند که آن حضرت فرمودند: {{متن عربی\|الْحَيَاءُ حَيَاءَانِ حَيَاءُ عَقْلٍ وَحَيَاءُ حُمْقٍ فَحَيَاءُ الْعَقْلِ هُوَ الْعِلْمُ و َحَيَاءُ الْحُمْقِ هُوَ الْجَهْلُ\|ترجمه=حیا دو قسم است: یکی حیا عقل است دیگری حیا حماقت، حیا عقل [[علم]] است و حیا حماقت [[جهل]] است.}}<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، اصول کافی، دارالکتب الاسلامیه، چاپ چهارم، ۱۳۶۵ق، ج۲، ص۱۰۶، ح۶.</ref>		[[شیخ کلینی]] در [[کتاب اصول کافی]] حدیثی از [[پیامبر(ص)]] نقل می‌کند که آن حضرت فرمودند: {{متن عربی\|الْحَيَاءُ حَيَاءَانِ حَيَاءُ عَقْلٍ وَحَيَاءُ حُمْقٍ فَحَيَاءُ الْعَقْلِ هُوَ الْعِلْمُ و َحَيَاءُ الْحُمْقِ هُوَ الْجَهْلُ\|ترجمه=حیا دو قسم است: یکی حیا عقل است دیگری حیا حماقت، حیا عقل [[علم]] است و حیا حماقت [[جهل]] است.}}<ref>کلینی، محمد بن یعقوب، اصول کافی، دارالکتب الاسلامیه، چاپ چهارم، ۱۳۶۵ق، ج۲، ص۱۰۶، ح۶.</ref>

	[[علامه مجلسی]] در [[کتاب بحار الانوار]] بعد از نقل حدیث قبل از پیامبر(ص) می‌گوید: فرموده پیامبر اسلام(ص) دلالت می‌کند بر این که حیا بر دو قسم است، یکی ممدوح و آن حیایی است که ناشی از عقل و خردمندی است، به این که شخصی از چیزی شرمنده باشد که عقل صحیح یا شرع به زشتی آن حکم کند مانند شرمندگی از گناهان و ناشایسته‌ها، و دیگری مذموم و آن حیایی است که ناشی از حماقت و بی‌خردی است، به این که شخص شرمنده شود از کاری که عوام مردم آن را زشت پندارند و در واقع زشت نیست و عقل صحیح و شرع به آن حکم می‌نمایند، مانند شرمندگی از پرسش مسایل علمی یا به جا آوردن [[عبادات شرعی]].<ref>مجلسی، محمدباقر، بحار الانوار، بیروت، مؤسسه الوفاء، چاپ دوم، ۱۴۰۳ق، ج۶۸، ص۳۳۱–۳۳۲، ذیل حدیث ۶.</ref>		[[علامه مجلسی]] در [[کتاب بحار الانوار]] بعد از نقل حدیث قبل از پیامبر(ص) می‌گوید: فرموده پیامبر اسلام(ص) دلالت می‌کند بر این که حیا بر دو قسم است، یکی ممدوح و آن حیایی است که ناشی از عقل و خردمندی است، به این که شخصی از چیزی شرمنده باشد که عقل صحیح یا شرع به زشتی آن حکم کند مانند شرمندگی از گناهان و ناشایسته‌ها، و دیگری مذموم و آن حیایی است که ناشی از حماقت و بی‌خردی است، به این که شخص شرمنده شود از کاری که عوام مردم آن را زشت پندارند و در واقع زشت نیست و عقل صحیح و شرع به آن حکم می‌نمایند، مانند شرمندگی از پرسش مسایل علمی یا به جا آوردن [[عبادات شرعی]].<ref>مجلسی، محمدباقر، بحار الانوار، بیروت، مؤسسه الوفاء، چاپ دوم، ۱۴۰۳ق، ج۶۸، ص۳۳۱–۳۳۲، ذیل حدیث ۶.</ref>{{پایان پاسخ}}
			{{مطالعه بیشتر}}{{پایان مطالعه بیشتر}}
	~~==تقسیم‌بندی شرم و حیا==~~
	حیا و شرم تقسیم‌های دیگری نیز دارد از قبیل: [[حیا عارفان]]، [[حیا حق‌شناسان]]، [[حیا پارسایان]]، [[حیا گناه‌کاران]]، [[حیا بلند نظران]]، [[حیا نجیبان]]، [[حیا بخیلان]]، [[حیا خودخواهان]] و …

	با توجه به موضوعات مطرح شده باید گفت که حدیث با مسئله حجاب تعارضی ندارد بلکه توافق دارد، زیرا همان گونه که حفظ حجاب در حد معمول آن تا اندازه‌ای محدودیت ایجاد می‌کند، حیا نیز در حد معمول خود دارای محدودیت است. فرد با حجاب و با حیا بسیاری از کارهایی را که اشخاص بی‌قید و بند دست به آن می‌زنند انجام نمی‌دهد، با این بیان تعارض در این دو مورد وجود ندارد بلکه حیا و ایجاد محدودیت قابل جمع هستند. بنابراین حجاب عملی با ارزش است و عقل و شرع به عمل با ارزش توصیه دارند، و حیا نیز صفتی پسندیده در بین همه است و یکی از تفاوت‌های انسان و غیر انسان است.
	{{پایان پاسخ}}
	{{مطالعه بیشتر}}

	~~== مطالعه بیشتر ==~~
	~~۱ـ مسئله حجاب، مرتضی مطهری.~~

	~~۲ـ زن در آیینه جمال، جوادی آملی.~~

	~~۳ـ زینب بانوی حیا، مجله مبلغان، شماره ۴۲.~~
	{{پایان مطالعه بیشتر}}

	== منابع ==		== منابع ==

A.rezapour: A.rezapour صفحهٔ حدود شرم و حیا در نهج‌البلاغه را به روایت «کم‌رویی و محرومیت» در نهج‌البلاغه منتقل کرد

2022-05-14T06:59:28Z

A.rezapour صفحهٔ حدود شرم و حیا در نهج‌البلاغه را به روایت «کم‌رویی و محرومیت» در نهج‌البلاغه منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۴ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۲۹
(بدون تفاوت)

A.rezapour در ‏۱۴ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۵۸

2022-05-14T06:58:32Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۲۸
خط ۴:		خط ۴:
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}
	~~'''حدود شرم و حیا~~ در ~~نهج‌البلاغه'''~~ همراه با ~~محدودیت بیان شده است. با وجود تاکید بر [[شرم~~ و ~~حیا]]~~ و ~~نیز موضوع [[حجاب]]، این دو مسئله چگونه قابل جمع است؟ با وجود تفاسیر مختلف از حیا می‌توان به~~ این ~~نتیجه رسید که در حیا~~ و ~~حجاب هر دو محدودیت‌هایی وجود دارد، اما این محدودت~~ به ~~شکل کلی دارای منافع بسیاری برای صاحبان این فضیلت‌ها است. درباره محدودیت حیا اما باید بیان شود~~ که این ~~محدودیت~~ در ~~صورت وجود [[افراط~~ و ~~تفریط]] در این مسئله~~ است.		جمله قصار در نهج البلاغه که گفته شده «حیا همراه با محرومیت است»، معنای خجالت و کم رویی و حیای بی جا را می‌دهد که این اخلاق و خصوصیت انسان را به محرومیت می‌رساند؛ زیرا که این خجالت و کم رویی انسان را در انجام کارهایی که با اجتماع و جامعه روبرو است ناتوان می‌سازد.

	==~~شرم و حیا و مسئله حجاب~~==		== متن روایت ==
	مسئله حجاب یکی از مسائل باارزش [[دین اسلام]] است. در [[قرآن]] آیاتی به این مسئله پرداخته است از جمله آیه {{قرآن\|وَ لْیَضْرِبْنَ بِخُمُرِهِنَّ عَلَی جُیُوبِهِنَّ\|ترجمه=زن‌ها باید روسری‌های خود را بر سینه خود افکنند (تا گردن و سینه با آن پوشانده شود).\|سوره=نور\|آیه=۳۲}} روایات فراوانی نیز از جانب [[معصومین(ع)]] درباره این موضوع نقل شده است، به عنوان نمونه حدیثی از [[امیرالمؤمنین(ع)]] نقل شده که فرمودند: {{~~متن~~ عربی\|وَ اکْفُفْ عَلَیْهِنَّ مِنْ أَبْصَارِهِنَّ بِحِجَابِکَ إِیَّاهُنَّ فَإِنَّ شِدَّةَ الْحِجَابِ أَبْقَى عَلَیْهِنَّ ...\|ترجمه=~~حجاب [[پرهیز~~ و ~~تقوی]] بر چشمشان گذار چون چنین حجاب و پوشش برای آنان اطمینان بخش‌تر~~ است.}}<ref>نهج البلاغه فیض الاسلام، ج۵، ص۹۳۹، ن۳۱.</ref> این مطلب چنین تفسیر شده است که هر چیز دارای ارزش زیاد در دسترس همگان قرار داده نمی‌شود بلکه پنهانش می‌کنند. در مورد زن نیز که یکی از مخلوقات باارزش الهی است همین معنا صدق می‌کند.		{{عربی بزرگ\|قُرِنَتِ ... وَ الْحَيَاءُ بِالْحِرْمَانِ\|ترجمه=و کم رويى با محروميت همراه است.}}

	[[رهبر انقلاب]] فرمودند: «مسئله حجاب به معنای منزوی کردن زن نیست، اگر کسی چنین برداشتی از حجاب داشته باشد این یک برداشت کاملاً غلط است، مسئله حجاب به معنای جلوگیری از اختلاط و آمیزش بی‌قید و شرط زن و مرد در جامعه است».<ref>محمدی نیا، اسدالله، بهشت جوانان، چاپ مهدیه، چاپ اول، ۱۳۷۸، ص۲۲۶، نقل از فرهنگ و تهاجم فرهنگی، ص۲۵۴.</ref>

	==جمع میان شرم و حیا و محرومیت==		==جمع میان شرم و حیا و محرومیت==