رفتار پیامبر با مخالفان - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Fabbasi: اصلاح ارقام

2024-04-02T08:21:00Z

اصلاح ارقام

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۵۱
خط ۹:		خط ۹:
	یکی از مهربانانه‌ترین و بزرگ‌منشانه‌ترین برخوردهای پیامبر اعظم(ص) اعلان عفو عمومی مکه و بخشش و مدارا با سران کفر و شرک و دشمنان دیرین خود، پس از فتح مکه بود. گروه‌های متعصب و لجوجی که جنگ‌های خونینی علیه پیامبر(ص) به راه انداخته و اصحاب و یاران آن حضرت را به شهادت رسانده بودند با فتح مکه همه مورد عفو قرار گرفتند.<ref>انصاری، علیرضا، «رفق و مدارای پیامبر اعظم (ص) با مخالفان»، معارف اسلامی، سال بیست و هشتم، زمستان ۱۳۸۸ش، شماره ۷۸.</ref>		یکی از مهربانانه‌ترین و بزرگ‌منشانه‌ترین برخوردهای پیامبر اعظم(ص) اعلان عفو عمومی مکه و بخشش و مدارا با سران کفر و شرک و دشمنان دیرین خود، پس از فتح مکه بود. گروه‌های متعصب و لجوجی که جنگ‌های خونینی علیه پیامبر(ص) به راه انداخته و اصحاب و یاران آن حضرت را به شهادت رسانده بودند با فتح مکه همه مورد عفو قرار گرفتند.<ref>انصاری، علیرضا، «رفق و مدارای پیامبر اعظم (ص) با مخالفان»، معارف اسلامی، سال بیست و هشتم، زمستان ۱۳۸۸ش، شماره ۷۸.</ref>

	پیامبر در برخورد با اهل کتاب در مدینه تا آنجا که ممکن بود با گفت‏‌وگو و با عهد و پیمان سعی در زندگی مسالمت‏ آمیز در کنار هم داشت، اما وقتی آن‏ها پا را فراتر نهاده، خیانت می‏‌کردند یا نقض پیمانی صورت می‏‌گرفت. پیامبر برخورد می‏‌نمود؛ همانند برخورد عملی با قبایل یهودی مدینه. و در برخورد با منافقان، که با فتنه‏‌انگیزی، جبهه داخلی علیه پیامبر را تشکیل داده بودند، سعی پیامبر بر مدارا بود.آن حضرت به دلایل گوناگون سیاسی و اجتماعی با مخالفان با ملایمت و رفق برخورد می‏‌نمود، آن‏گونه که با [[عبداللّه بن اُبی]] برخورد کرد و در جریان فتنه‌‏انگیزی وی پس از غزوه «بنی‏‌المصطلق» حاضر به کشتن او، که سرکرده منافقان بود، نشد و در پاسخ به فرزند عبداللّه، که اجازه قتل پدرش را از پیامبر طلب نمود، فرمودند: «تا هنگامی که زنده است، مانند یک دوست و رفیق با او به نیکی رفتار ~~می‌‏کنیم~~.» به قول ابن‌‏هشام، همین رفتار آن حضرت باعث شد که عبداللّه بن ابی از آن پس مورد سرزنش و ملامت قوم و قبیله خود قرار گیرد.<ref>رزاقی موسوی، سید قاسم، «مدارا با مخالف و مبارزه با معاند در سیره نبوی»، معرفت، ۱۳۸۳ش، شماره ۸۶.</ref>		پیامبر در برخورد با اهل کتاب در مدینه تا آنجا که ممکن بود با گفت‏‌وگو و با عهد و پیمان سعی در زندگی مسالمت‏ آمیز در کنار هم داشت، اما وقتی آن‏ها پا را فراتر نهاده، خیانت می‏‌کردند یا نقض پیمانی صورت می‏‌گرفت. پیامبر برخورد می‏‌نمود؛ همانند برخورد عملی با قبایل یهودی مدینه. در برخورد با منافقان، که با فتنه‏‌انگیزی، جبهه داخلی علیه پیامبر را تشکیل داده بودند، سعی پیامبر بر مدارا بود. آن حضرت به دلایل گوناگون سیاسی و اجتماعی با مخالفان با ملایمت و رفق برخورد می‏‌نمود، آن‏گونه که با [[عبداللّه بن اُبی]] برخورد کرد و در جریان فتنه‌‏انگیزی وی پس از غزوه «بنی‏‌المصطلق» حاضر به کشتن او، که سرکرده منافقان بود، نشد و در پاسخ به فرزند عبداللّه، که اجازه قتل پدرش را از پیامبر طلب نمود، فرمودند: «تا هنگامی که زنده است، مانند یک دوست و رفیق با او به نیکی رفتار می‌‏کنیم». به قول ابن‌‏هشام، همین رفتار آن حضرت باعث شد که عبداللّه بن ابی از آن پس مورد سرزنش و ملامت قوم و قبیله خود قرار گیرد.<ref>رزاقی موسوی، سید قاسم، «مدارا با مخالف و مبارزه با معاند در سیره نبوی»، معرفت، ۱۳۸۳ش، شماره ۸۶.</ref>

	==جنبه دفاعی جنگ‌ها==		==جنبه دفاعی جنگ‌ها==
	بر [[رسول اکرم(ص)]] درطول عمر پربرکتش حدود ۲۸ جنگ بزرگ و کوچک تحمیل شده که ۱۷ جنگ یا به صلح انجامیده یا بدون درگیری به پایان رسیده است، که در تاریخ فرماندهان جنگ بی نظیر است. یکی از نشانه‌های صلح طلب بودن پیامبر اکرم همین که فقط ۱۰ جنگ از ۲۸ جنگ به درگیری انجامید و نکته جالب این که در همه این ۱۰ مورد، موضع پیامبر اعظم(ص) و سپاه اسلام جنبه دفاع از امت اسلامی داشت.<ref>اسلام و آیین نبرد، ~~احمد حسینیان،~~ ص۱۰۷ – ۱۳۳.</ref>		بر [[رسول اکرم(ص)]] درطول عمر پربرکتش حدود ۲۸ جنگ بزرگ و کوچک تحمیل شده که ۱۷ جنگ یا به صلح انجامیده یا بدون درگیری به پایان رسیده است، که در تاریخ فرماندهان جنگ بی نظیر است. یکی از نشانه‌های صلح طلب بودن پیامبر اکرم همین که فقط ۱۰ جنگ از ۲۸ جنگ به درگیری انجامید و نکته جالب این که در همه این ۱۰ مورد، موضع پیامبر اعظم(ص) و سپاه اسلام جنبه دفاع از امت اسلامی داشت.<ref>حسینیان، احمد، اسلام و آیین نبرد، ص۱۰۷ – ۱۳۳.</ref>

	پیامبر اعظم(ص) هیچ‌گاه آغازگر جنگ نبودند چنان‌که یکی از دستوراتی که قبل از جنگ بدر خطاب بر سربازان اسلام صادر نمود، این بود که شما آغازگر جنگ نباشید.<ref>قمی، علی بن ابراهیم، تفسیر قمی، ج۱، ص۲۶۲.</ref>		پیامبر اعظم(ص) هیچ‌گاه آغازگر جنگ نبودند چنان‌که یکی از دستوراتی که قبل از جنگ بدر خطاب بر سربازان اسلام صادر نمود، این بود که شما آغازگر جنگ نباشید.<ref>قمی، علی بن ابراهیم، تفسیر قمی، قم، مؤسسة دار الكتاب للطباعة والنشر، چاپ دوم، ۱۴۰۴ق، ج۱، ص۲۶۲.</ref>

	==برخورد با اسیران==		==برخورد با اسیران==
	در جنگ بدر هفتاد نفر از سپاه دشمن به اسارت نیروهای اسلام درآمدند که بعد از مجازات دو تن از آنها با این که بقیه نیز مستحق مجازات بودند، پیامبر اکرم(ص) به تقاضای مسلمانان از اسرا جریمه گرفت و آنها را آزاد کرد.<ref>قمی، علی بن ابراهیم، تفسیر قمی، ج۱، ص۲۷۰.</ref>		در جنگ بدر هفتاد نفر از سپاه دشمن به اسارت نیروهای اسلام درآمدند که بعد از مجازات دو تن از آنها با این که بقیه نیز مستحق مجازات بودند، پیامبر اکرم(ص) به تقاضای مسلمانان از اسرا جریمه گرفت و آنها را آزاد کرد.<ref>قمی، علی بن ابراهیم، تفسیر قمی، قم، مؤسسة دار الكتاب للطباعة والنشر، چاپ دوم، ۱۴۰۴ق، ج۱، ص۲۷۰.</ref>

	رسول اکرم(ص) بعد از فتح [[مکه]] خطاب به اهل مکه فرمودند ~~«بروید~~ که شما ~~آزادید»~~<ref>طبری، محمد بن جریر، تاریخ طبری، ج۳، ص۶۱.</ref> و این در حالی است که اهل مکه و مشرکان [[قریش]] در دوران زندگی پیامبر(ص) در مکه و بعد از هجرت از هیچ آزار و اذیتی علیه آن حضرت و مسلمانان کوتاهی ~~نکردند~~ اما آن حضرت در نهایت بزرگواری از آنان گذشت ~~کرد.و~~ به اصحابش می‌فرمود اسیران را گرامی بدارید؛ و ایشان نیز اسیران را هنگام غذا بر خود مقدم می‌داشتند<ref>ابن کثیر الدمشقی، تفسیر القرآن العظیم، ج۴، ص۴۴۵.</ref> پیامبر اکرم(ص) درباره اسرای بنی‌قریظه که محکوم به قتل ~~بودند~~ اجازه نداد در گرمای تابستان زیر آفتاب نگهداری شوند.<ref>طبری، محمد بن جریر، تاریخ طبری، ج۳، ص۶۱.</ref>		رسول اکرم(ص) بعد از فتح [[مکه]] خطاب به اهل مکه فرمودند: {{متن عربی\|بروید که شما آزادید.}}<ref>طبری، محمد بن جریر، تاریخ طبری، ج۳، ص۶۱.</ref> این در حالی است که اهل مکه و مشرکان [[قریش]] در دوران زندگی پیامبر(ص) در مکه و بعد از هجرت از هیچ آزار و اذیتی علیه آن حضرت و مسلمانان کوتاهی نکردند؛ اما آن حضرت در نهایت بزرگواری از آنان گذشت کردو به اصحابش می‌فرمود: اسیران را گرامی بدارید؛ و ایشان نیز اسیران را هنگام غذا بر خود مقدم می‌داشتند.<ref>ابن کثیر الدمشقی، تفسیر القرآن العظیم، ج۴، ص۴۴۵.</ref> پیامبر اکرم(ص) درباره اسرای بنی‌قریظه که محکوم به قتل بودند، اجازه نداد در گرمای تابستان زیر آفتاب نگهداری شوند.<ref>طبری، محمد بن جریر، تاریخ طبری، ج۳، ص۶۱.</ref>

	==دعوت به صلح قبل از جنگ==		==دعوت به صلح قبل از جنگ==
	یکی از نشانه‌های بارز و روشن صلح طلب بودن پیامبر(ص) اتمام محبت و دعوت به صلح قبل از جنگ بود به گواهی تاریخ، ایشان با سرسخت‌ترین دشمنان خود یعنی ابوسفیان روابط سیاسی خود را قطع نکرد، آن حضرت فرستاده‌های او را به حضور می‌پذیرفت، به نامه‌ها یا ~~پیامهایش~~ پاسخ می‌داد و درباره مسائل سیاسی و نظامی با او گفتگو می‌کرد؛ حتی در روزهای جنگ نیز همین روش ادامه داشت.<ref>ابن اشعث، محمد بن محمد، الجعفریات (الأشعثیات)، ~~۱جلد،~~ مکتبه النینوی ~~الحدیثه - تهران،~~ چاپ: اول، بی تا، ص۷۷.</ref>		یکی از نشانه‌های بارز و روشن صلح طلب بودن پیامبر(ص)، اتمام محبت و دعوت به صلح قبل از جنگ بود. به گواهی تاریخ، ایشان با سرسخت‌ترین دشمنان خود یعنی ابوسفیان روابط سیاسی خود را قطع نکرد، آن حضرت فرستاده‌های او را به حضور می‌پذیرفت، به نامه‌ها یا پیام‌هایش پاسخ می‌داد و درباره مسائل سیاسی و نظامی با او گفتگو می‌کرد؛ حتی در روزهای جنگ نیز همین روش ادامه داشت.<ref>ابن اشعث، محمد بن محمد، الجعفریات (الأشعثیات)، تهران، مکتبه النینوی الحدیثه، چاپ اول، بی تا، ص۷۷.</ref>

	البته با وجود این همه محبت و اشتیاق به صلح؛ پیامبر تن به ذلت نمی‌داد و زیر بار ظلم نمی‌رفت و تا می‌توانست از طریق گفتگو و صلح با آن‌ها مدارا می‌کرد و اگر از طریق گفتگو و اخلاق نمی‌توانست به اهداف خود برسد و آنها مزاحم پیامبر و اهداف او بودند جنگ را انتخاب می‌کرد.		البته با وجود این همه محبت و اشتیاق به صلح؛ پیامبر تن به ذلت نمی‌داد و زیر بار ظلم نمی‌رفت و تا می‌توانست از طریق گفتگو و صلح با آن‌ها مدارا می‌کرد و اگر از طریق گفتگو و اخلاق نمی‌توانست به اهداف خود برسد و آنها مزاحم پیامبر و اهداف او بودند جنگ را انتخاب می‌کرد.

A.rezapour: /* منابع */

2023-10-11T10:23:16Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۵۳
خط ۲۲:		خط ۲۲:

	==دعوت به صلح قبل از جنگ==		==دعوت به صلح قبل از جنگ==
	یکی از نشانه‌های بارز و روشن صلح طلب بودن پیامبر(ص) اتمام محبت و دعوت به صلح قبل از جنگ بود به گواهی تاریخ، ایشان با سرسخت‌ترین دشمنان خود یعنی ابوسفیان روابط سیاسی خود را قطع نکرد، آن حضرت فرستاده‌های او را به حضور می‌پذیرفت، به نامه‌ها یا پیامهایش پاسخ می‌داد و درباره مسائل سیاسی و نظامی با او گفتگو می‌کرد؛ حتی در روزهای جنگ نیز همین روش ادامه داشت.<ref>~~برای مطالعه بیشتر: http://www.rasekhoon.net/article/show-62681.aspx. و رک:~~ ابن اشعث، محمد بن محمد، الجعفریات (الأشعثیات)، ۱جلد، مکتبه النینوی الحدیثه - تهران، چاپ: اول، بی تا، ص۷۷.</ref>		یکی از نشانه‌های بارز و روشن صلح طلب بودن پیامبر(ص) اتمام محبت و دعوت به صلح قبل از جنگ بود به گواهی تاریخ، ایشان با سرسخت‌ترین دشمنان خود یعنی ابوسفیان روابط سیاسی خود را قطع نکرد، آن حضرت فرستاده‌های او را به حضور می‌پذیرفت، به نامه‌ها یا پیامهایش پاسخ می‌داد و درباره مسائل سیاسی و نظامی با او گفتگو می‌کرد؛ حتی در روزهای جنگ نیز همین روش ادامه داشت.<ref>ابن اشعث، محمد بن محمد، الجعفریات (الأشعثیات)، ۱جلد، مکتبه النینوی الحدیثه - تهران، چاپ: اول، بی تا، ص۷۷.</ref>

	البته با وجود این همه محبت و اشتیاق به صلح؛ پیامبر تن به ذلت نمی‌داد و زیر بار ظلم نمی‌رفت و تا می‌توانست از طریق گفتگو و صلح با آن‌ها مدارا می‌کرد و اگر از طریق گفتگو و اخلاق نمی‌توانست به اهداف خود برسد و آنها مزاحم پیامبر و اهداف او بودند جنگ را انتخاب می‌کرد.		البته با وجود این همه محبت و اشتیاق به صلح؛ پیامبر تن به ذلت نمی‌داد و زیر بار ظلم نمی‌رفت و تا می‌توانست از طریق گفتگو و صلح با آن‌ها مدارا می‌کرد و اگر از طریق گفتگو و اخلاق نمی‌توانست به اهداف خود برسد و آنها مزاحم پیامبر و اهداف او بودند جنگ را انتخاب می‌کرد.

A.rezapour در ‏۱۱ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۲۱

2023-10-11T10:21:20Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۵۱
خط ۴:		خط ۴:
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}
	[[پیامبر اسلام(ص)]] در طول ~~عمرشان بهترین~~ برخورد را با مخالفان و دشمنان داشتند و با ایشان در صلح و مدارا زندگی می‌کردند مگر در مواردی که جلوی گسترش و رسیدن ندای حق گرفته می‌شد. پیامبر اسلام(ص) همواره پیش از آغاز جنگ، دشمن را به صلح دعوت می‌نمود و تا جایی که می‌توانست از نزاع و خونریزی جلوگیری می‌کرد. منش ایشان در برخورد با اسیران، ملاطفت و نرمی بود و گاه آنان را آزاد می‌کرد.		[[پیامبر اسلام(ص)]] در طول عمر خود ملایم‌ترین برخورد را با مخالفان و دشمنان داشتند و با ایشان در صلح و مدارا زندگی می‌کردند مگر در مواردی که جلوی گسترش و رسیدن ندای حق گرفته می‌شد. پیامبر اسلام(ص) همواره پیش از آغاز جنگ، دشمن را به صلح دعوت می‌نمود و تا جایی که می‌توانست از نزاع و خونریزی جلوگیری می‌کرد. منش ایشان در برخورد با اسیران، ملاطفت و نرمی بود و گاه آنان را آزاد می‌کرد.

	== مدارا با مخالفان ==		== مدارا با مخالفان ==
	یکی از مهربانانه‌ترین و بزرگ‌منشانه‌ترین برخوردهای پیامبر اعظم(ص) اعلان عفو عمومی مکه و بخشش و مدارا با سران کفر و شرک و دشمنان دیرین خود، پس از فتح مکه بود. گروه‌های متعصب و لجوجی که جنگ‌های خونینی علیه پیامبر(ص) به راه انداخته و اصحاب و یاران آن حضرت را به شهادت رسانده بودند با فتح مکه همه مورد عفو قرار گرفتند.<ref>~~رفق~~ و مدارای پیامبر اعظم (ص) با ~~مخالفان، علیرضا انصاری،~~ معارف ~~اسلامی~~ سال بیست و ~~هشتم~~ زمستان ~~1388~~ شماره 78</ref>		یکی از مهربانانه‌ترین و بزرگ‌منشانه‌ترین برخوردهای پیامبر اعظم(ص) اعلان عفو عمومی مکه و بخشش و مدارا با سران کفر و شرک و دشمنان دیرین خود، پس از فتح مکه بود. گروه‌های متعصب و لجوجی که جنگ‌های خونینی علیه پیامبر(ص) به راه انداخته و اصحاب و یاران آن حضرت را به شهادت رسانده بودند با فتح مکه همه مورد عفو قرار گرفتند.<ref>انصاری، علیرضا، «رفق و مدارای پیامبر اعظم (ص) با مخالفان»، معارف اسلامی، سال بیست و هشتم، زمستان ۱۳۸۸ش، شماره ۷۸.</ref>

	پیامبر در برخورد با اهل کتاب در مدینه تا آنجا که ممکن بود با گفت‏‌وگو و با عهد و پیمان سعی در زندگی مسالمت‏ آمیز در کنار هم داشت، اما وقتی آن‏ها پا را فراتر نهاده، خیانت می‏‌کردند یا نقض پیمانی صورت می‏‌گرفت. پیامبر برخورد می‏‌نمود؛ همانند برخورد عملی با قبایل یهودی مدینه. و در برخورد با منافقان، که با فتنه‏‌انگیزی، جبهه داخلی علیه پیامبر را تشکیل داده بودند، سعی پیامبر بر مدارا بود.آن حضرت به دلایل گوناگون سیاسی و اجتماعی با مخالفان با ملایمت و رفق برخورد می‏‌نمود، آن‏گونه که با [[عبداللّه بن اُبی]] برخورد کرد و در جریان فتنه‌‏انگیزی وی پس از غزوه «بنی‏‌المصطلق» حاضر به کشتن او، که سرکرده منافقان بود، نشد و در پاسخ به فرزند عبداللّه، که اجازه قتل پدرش را از پیامبر طلب نمود، فرمودند: «تا هنگامی که زنده است، مانند یک دوست و رفیق با او به نیکی رفتار می‌‏کنیم.» به قول ابن‌‏هشام، همین رفتار آن حضرت باعث شد که عبداللّه بن ابی از آن پس مورد سرزنش و ملامت قوم و قبیله خود قرار گیرد.<ref>~~مدارا~~ با مخالف و مبارزه با معاند در ~~سیرة نبوی، سید قاسم رزاقی موسوی، معرفت 1383~~ شماره 86</ref>		پیامبر در برخورد با اهل کتاب در مدینه تا آنجا که ممکن بود با گفت‏‌وگو و با عهد و پیمان سعی در زندگی مسالمت‏ آمیز در کنار هم داشت، اما وقتی آن‏ها پا را فراتر نهاده، خیانت می‏‌کردند یا نقض پیمانی صورت می‏‌گرفت. پیامبر برخورد می‏‌نمود؛ همانند برخورد عملی با قبایل یهودی مدینه. و در برخورد با منافقان، که با فتنه‏‌انگیزی، جبهه داخلی علیه پیامبر را تشکیل داده بودند، سعی پیامبر بر مدارا بود.آن حضرت به دلایل گوناگون سیاسی و اجتماعی با مخالفان با ملایمت و رفق برخورد می‏‌نمود، آن‏گونه که با [[عبداللّه بن اُبی]] برخورد کرد و در جریان فتنه‌‏انگیزی وی پس از غزوه «بنی‏‌المصطلق» حاضر به کشتن او، که سرکرده منافقان بود، نشد و در پاسخ به فرزند عبداللّه، که اجازه قتل پدرش را از پیامبر طلب نمود، فرمودند: «تا هنگامی که زنده است، مانند یک دوست و رفیق با او به نیکی رفتار می‌‏کنیم.» به قول ابن‌‏هشام، همین رفتار آن حضرت باعث شد که عبداللّه بن ابی از آن پس مورد سرزنش و ملامت قوم و قبیله خود قرار گیرد.<ref>رزاقی موسوی، سید قاسم، «مدارا با مخالف و مبارزه با معاند در سیره نبوی»، معرفت، ۱۳۸۳ش، شماره ۸۶.</ref>

	==جنبه دفاعی جنگ‌ها==		==جنبه دفاعی جنگ‌ها==
	بر [[رسول اکرم(ص)]] درطول عمر پربرکتش حدود ۲۸ جنگ بزرگ و کوچک تحمیل شده که ۱۷ جنگ یا به صلح انجامیده یا بدون درگیری به پایان رسیده است، که در تاریخ فرماندهان جنگ بی نظیر است. یکی از نشانه‌های صلح طلب بودن پیامبر اکرم همین که فقط ۱۰ جنگ از ۲۸ جنگ به درگیری انجامید و نکته جالب این که در همه این ۱۰ مورد، موضع پیامبر اعظم(ص) و سپاه اسلام جنبه دفاع از امت اسلامی داشت.<ref>اسلام و آیین نبرد، احمد حسینیان، ص۱۰۷ – ۱۳۳.</ref>		بر [[رسول اکرم(ص)]] درطول عمر پربرکتش حدود ۲۸ جنگ بزرگ و کوچک تحمیل شده که ۱۷ جنگ یا به صلح انجامیده یا بدون درگیری به پایان رسیده است، که در تاریخ فرماندهان جنگ بی نظیر است. یکی از نشانه‌های صلح طلب بودن پیامبر اکرم همین که فقط ۱۰ جنگ از ۲۸ جنگ به درگیری انجامید و نکته جالب این که در همه این ۱۰ مورد، موضع پیامبر اعظم(ص) و سپاه اسلام جنبه دفاع از امت اسلامی داشت.<ref>اسلام و آیین نبرد، احمد حسینیان، ص۱۰۷ – ۱۳۳.</ref>

	پیامبر اعظم(ص) هیچ‌گاه آغازگر جنگ نبودند چنان‌که یکی از دستوراتی که قبل از جنگ بدر خطاب بر سربازان اسلام صادر نمود، این بود که شما آغازگر جنگ نباشید.<ref>تفسیر قمی، ج۱، ص۲۶۲.</ref>		پیامبر اعظم(ص) هیچ‌گاه آغازگر جنگ نبودند چنان‌که یکی از دستوراتی که قبل از جنگ بدر خطاب بر سربازان اسلام صادر نمود، این بود که شما آغازگر جنگ نباشید.<ref>قمی، علی بن ابراهیم، تفسیر قمی، ج۱، ص۲۶۲.</ref>

	==برخورد با اسیران==		==برخورد با اسیران==
	در جنگ بدر هفتاد نفر از سپاه دشمن به اسارت نیروهای اسلام درآمدند که بعد از مجازات دو تن از آنها با این که بقیه نیز مستحق مجازات بودند، پیامبر اکرم(ص) به تقاضای مسلمانان از اسرا جریمه گرفت و آنها را آزاد کرد.<ref>تفسیر قمی، ج۱، ص۲۷۰.</ref>		در جنگ بدر هفتاد نفر از سپاه دشمن به اسارت نیروهای اسلام درآمدند که بعد از مجازات دو تن از آنها با این که بقیه نیز مستحق مجازات بودند، پیامبر اکرم(ص) به تقاضای مسلمانان از اسرا جریمه گرفت و آنها را آزاد کرد.<ref>قمی، علی بن ابراهیم، تفسیر قمی، ج۱، ص۲۷۰.</ref>

	رسول اکرم(ص) بعد از فتح [[مکه]] خطاب به اهل مکه فرمودند «بروید که شما آزادید»<ref>تاریخ طبری، ج۳، ص۶۱.</ref> و این در حالی است که اهل مکه و مشرکان [[قریش]] در دوران زندگی پیامبر(ص) در مکه و بعد از هجرت از هیچ آزار و اذیتی علیه آن حضرت و مسلمانان کوتاهی نکردند اما آن حضرت در نهایت بزرگواری از آنان گذشت کرد.و به اصحابش می‌فرمود اسیران را گرامی بدارید؛ و ایشان نیز اسیران را هنگام غذا بر خود مقدم می‌داشتند<ref>تفسیر القرآن العظیم، ~~ابن کثیرالدمشقی،~~ ج۴، ص۴۴۵.</ref> پیامبر اکرم(ص) درباره اسرای بنی‌قریظه که محکوم به قتل بودند اجازه نداد در گرمای تابستان زیر آفتاب نگهداری شوند.<ref>تاریخ طبری، ج۳، ص۶۱.</ref>		رسول اکرم(ص) بعد از فتح [[مکه]] خطاب به اهل مکه فرمودند «بروید که شما آزادید»<ref>طبری، محمد بن جریر، تاریخ طبری، ج۳، ص۶۱.</ref> و این در حالی است که اهل مکه و مشرکان [[قریش]] در دوران زندگی پیامبر(ص) در مکه و بعد از هجرت از هیچ آزار و اذیتی علیه آن حضرت و مسلمانان کوتاهی نکردند اما آن حضرت در نهایت بزرگواری از آنان گذشت کرد.و به اصحابش می‌فرمود اسیران را گرامی بدارید؛ و ایشان نیز اسیران را هنگام غذا بر خود مقدم می‌داشتند<ref>ابن کثیر الدمشقی، تفسیر القرآن العظیم، ج۴، ص۴۴۵.</ref> پیامبر اکرم(ص) درباره اسرای بنی‌قریظه که محکوم به قتل بودند اجازه نداد در گرمای تابستان زیر آفتاب نگهداری شوند.<ref>طبری، محمد بن جریر، تاریخ طبری، ج۳، ص۶۱.</ref>

	==دعوت به صلح قبل از جنگ==		==دعوت به صلح قبل از جنگ==

A.rezapour در ‏۳ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۴۰

2022-10-03T08:40:58Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۱۰
خط ۴۰:		خط ۴۰:
	\| شناسه = شد		\| شناسه = شد
	\| تیترها =شد		\| تیترها =شد
	\| ویرایش =~~شدشد~~		\| ویرایش =شد
	\| لینک‌دهی =		\| لینک‌دهی =
	\| ناوبری =		\| ناوبری =

A.rezapour در ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۶:۰۵

2021-09-14T06:05:00Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۹:۳۵
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{در دست ویرایش\|کاربر=A.rezapour }}~~
	{{شروع متن}}		{{شروع متن}}
	{{سوال}}		{{سوال}}

A.rezapour در ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۶:۰۴

2021-09-14T06:04:25Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۹:۳۴
خط ۸:		خط ۸:

	== مدارا با مخالفان ==		== مدارا با مخالفان ==
			یکی از مهربانانه‌ترین و بزرگ‌منشانه‌ترین برخوردهای پیامبر اعظم(ص) اعلان عفو عمومی مکه و بخشش و مدارا با سران کفر و شرک و دشمنان دیرین خود، پس از فتح مکه بود. گروه‌های متعصب و لجوجی که جنگ‌های خونینی علیه پیامبر(ص) به راه انداخته و اصحاب و یاران آن حضرت را به شهادت رسانده بودند با فتح مکه همه مورد عفو قرار گرفتند.<ref>رفق و مدارای پیامبر اعظم (ص) با مخالفان، علیرضا انصاری، معارف اسلامی سال بیست و هشتم زمستان 1388 شماره 78</ref>

	پیامبر در برخورد با اهل کتاب در مدینه تا آنجا که ممکن بود با گفت‏‌وگو و با عهد و پیمان سعی در زندگی مسالمت‏ آمیز در کنار هم داشت، اما وقتی آن‏ها پا را فراتر نهاده، خیانت می‏‌کردند یا نقض پیمانی صورت می‏‌گرفت. پیامبر برخورد می‏‌نمود؛ همانند برخورد عملی با قبایل یهودی مدینه. و در برخورد با منافقان، که با فتنه‏‌انگیزی، جبهه داخلی علیه پیامبر را تشکیل داده بودند، سعی پیامبر بر مدارا بود.آن حضرت به دلایل گوناگون سیاسی و اجتماعی با مخالفان با ملایمت و رفق برخورد می‏‌نمود، آن‏گونه که با [[عبداللّه بن اُبی]] برخورد کرد و در جریان فتنه‌‏انگیزی وی پس از غزوه «بنی‏‌المصطلق» حاضر به کشتن او، که سرکرده منافقان بود، نشد و در پاسخ به فرزند عبداللّه، که اجازه قتل پدرش را از پیامبر طلب نمود، فرمودند: «تا هنگامی که زنده است، مانند یک دوست و رفیق با او به نیکی رفتار می‌‏کنیم.» به قول ابن‌‏هشام، همین رفتار آن حضرت باعث شد که عبداللّه بن ابی از آن پس مورد سرزنش و ملامت قوم و قبیله خود قرار گیرد.<ref>مدارا با مخالف و مبارزه با معاند در سیرة نبوی، سید قاسم رزاقی موسوی، معرفت 1383 شماره 86</ref>		پیامبر در برخورد با اهل کتاب در مدینه تا آنجا که ممکن بود با گفت‏‌وگو و با عهد و پیمان سعی در زندگی مسالمت‏ آمیز در کنار هم داشت، اما وقتی آن‏ها پا را فراتر نهاده، خیانت می‏‌کردند یا نقض پیمانی صورت می‏‌گرفت. پیامبر برخورد می‏‌نمود؛ همانند برخورد عملی با قبایل یهودی مدینه. و در برخورد با منافقان، که با فتنه‏‌انگیزی، جبهه داخلی علیه پیامبر را تشکیل داده بودند، سعی پیامبر بر مدارا بود.آن حضرت به دلایل گوناگون سیاسی و اجتماعی با مخالفان با ملایمت و رفق برخورد می‏‌نمود، آن‏گونه که با [[عبداللّه بن اُبی]] برخورد کرد و در جریان فتنه‌‏انگیزی وی پس از غزوه «بنی‏‌المصطلق» حاضر به کشتن او، که سرکرده منافقان بود، نشد و در پاسخ به فرزند عبداللّه، که اجازه قتل پدرش را از پیامبر طلب نمود، فرمودند: «تا هنگامی که زنده است، مانند یک دوست و رفیق با او به نیکی رفتار می‌‏کنیم.» به قول ابن‌‏هشام، همین رفتار آن حضرت باعث شد که عبداللّه بن ابی از آن پس مورد سرزنش و ملامت قوم و قبیله خود قرار گیرد.<ref>مدارا با مخالف و مبارزه با معاند در سیرة نبوی، سید قاسم رزاقی موسوی، معرفت 1383 شماره 86</ref>

A.rezapour در ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۵:۵۰

2021-09-14T05:50:16Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ سپتامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۹:۲۰
خط ۶:		خط ۶:
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}
	[[پیامبر اسلام(ص)]] در طول عمرشان بهترین برخورد را با مخالفان و دشمنان داشتند و با ایشان در صلح و مدارا زندگی می‌کردند مگر در مواردی که جلوی گسترش و رسیدن ندای حق گرفته می‌شد. پیامبر اسلام(ص) همواره پیش از آغاز جنگ، دشمن را به صلح دعوت می‌نمود و تا جایی که می‌توانست از نزاع و خونریزی جلوگیری می‌کرد. منش ایشان در برخورد با اسیران، ملاطفت و نرمی بود و گاه آنان را آزاد می‌کرد.		[[پیامبر اسلام(ص)]] در طول عمرشان بهترین برخورد را با مخالفان و دشمنان داشتند و با ایشان در صلح و مدارا زندگی می‌کردند مگر در مواردی که جلوی گسترش و رسیدن ندای حق گرفته می‌شد. پیامبر اسلام(ص) همواره پیش از آغاز جنگ، دشمن را به صلح دعوت می‌نمود و تا جایی که می‌توانست از نزاع و خونریزی جلوگیری می‌کرد. منش ایشان در برخورد با اسیران، ملاطفت و نرمی بود و گاه آنان را آزاد می‌کرد.

			== مدارا با مخالفان ==
			پیامبر در برخورد با اهل کتاب در مدینه تا آنجا که ممکن بود با گفت‏‌وگو و با عهد و پیمان سعی در زندگی مسالمت‏ آمیز در کنار هم داشت، اما وقتی آن‏ها پا را فراتر نهاده، خیانت می‏‌کردند یا نقض پیمانی صورت می‏‌گرفت. پیامبر برخورد می‏‌نمود؛ همانند برخورد عملی با قبایل یهودی مدینه. و در برخورد با منافقان، که با فتنه‏‌انگیزی، جبهه داخلی علیه پیامبر را تشکیل داده بودند، سعی پیامبر بر مدارا بود.آن حضرت به دلایل گوناگون سیاسی و اجتماعی با مخالفان با ملایمت و رفق برخورد می‏‌نمود، آن‏گونه که با [[عبداللّه بن اُبی]] برخورد کرد و در جریان فتنه‌‏انگیزی وی پس از غزوه «بنی‏‌المصطلق» حاضر به کشتن او، که سرکرده منافقان بود، نشد و در پاسخ به فرزند عبداللّه، که اجازه قتل پدرش را از پیامبر طلب نمود، فرمودند: «تا هنگامی که زنده است، مانند یک دوست و رفیق با او به نیکی رفتار می‌‏کنیم.» به قول ابن‌‏هشام، همین رفتار آن حضرت باعث شد که عبداللّه بن ابی از آن پس مورد سرزنش و ملامت قوم و قبیله خود قرار گیرد.<ref>مدارا با مخالف و مبارزه با معاند در سیرة نبوی، سید قاسم رزاقی موسوی، معرفت 1383 شماره 86</ref>

	==جنبه دفاعی جنگ‌ها==		==جنبه دفاعی جنگ‌ها==

A.rezapour: A.rezapour صفحهٔ مبنای پیامبر در برخورد با مخالفان را به رفتار پیامبر با مخالفان منتقل کرد

2021-09-09T09:30:37Z

A.rezapour صفحهٔ مبنای پیامبر در برخورد با مخالفان را به رفتار پیامبر با مخالفان منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ سپتامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۳:۰۰
(بدون تفاوت)

A.rezapour در ‏۹ سپتامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۵:۰۳

2021-09-09T05:03:45Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ سپتامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۸:۳۳
خط ۱:		خط ۱:
			{{در دست ویرایش\|کاربر=A.rezapour }}
	{{شروع متن}}		{{شروع متن}}
	{{سوال}}		{{سوال}}

Rezvani در ‏۸ ژوئن ۲۰۲۱، ساعت ۰۷:۳۸

2021-06-08T07:38:42Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ ژوئن ۲۰۲۱، ساعت ۱۱:۰۸
خط ۳۹:		خط ۳۹:
	\| ناوبری =		\| ناوبری =
	\| نمایه =		\| نمایه =
	\| تغییر مسیر =		\| تغییر مسیر =شد
	\| ارجاعات =		\| ارجاعات =
	\| بازبینی نویسنده =		\| بازبینی نویسنده =