راه‌های مقابله با دلبستگی به دنیا - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Shahroudi در ‏۹ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۲:۱۷

2025-09-09T02:17:59Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۴۷
خط ۴:		خط ۴:
	راه‌های دل‌بسته نشدن انسان به دنیا چیست؟		راه‌های دل‌بسته نشدن انسان به دنیا چیست؟
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
	~~{{درگاه\|واژه‌ها}}~~
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}
	[[دنیا]] به‌معنای دوره زندگی هر انسان تا پیش از [[مرگ]] است و دوستی آن منشأ همۀ خطاها معرفی شده است. این دوستی، شامل [[حب مال]]، مقام، برتری‌جویی، تن‌پروری و غیره است و گاه چنان طوفانی در روح [[انسان]] ایجاد می‌کند که موجب می‌شود انسان حیات دنیا را بر [[آخرت]] مقدم دارد.		[[دنیا]] به‌معنای دوره زندگی هر انسان تا پیش از [[مرگ]] است و دوستی آن منشأ همۀ خطاها معرفی شده است. این دوستی، شامل [[حب مال]]، مقام، برتری‌جویی، تن‌پروری و غیره است و گاه چنان طوفانی در روح [[انسان]] ایجاد می‌کند که موجب می‌شود انسان حیات دنیا را بر [[آخرت]] مقدم دارد.

Shahroudi در ‏۷ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۳۲

2024-11-07T09:32:49Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۰۲
خط ۸:		خط ۸:
	[[دنیا]] به‌معنای دوره زندگی هر انسان تا پیش از [[مرگ]] است و دوستی آن منشأ همۀ خطاها معرفی شده است. این دوستی، شامل [[حب مال]]، مقام، برتری‌جویی، تن‌پروری و غیره است و گاه چنان طوفانی در روح [[انسان]] ایجاد می‌کند که موجب می‌شود انسان حیات دنیا را بر [[آخرت]] مقدم دارد.		[[دنیا]] به‌معنای دوره زندگی هر انسان تا پیش از [[مرگ]] است و دوستی آن منشأ همۀ خطاها معرفی شده است. این دوستی، شامل [[حب مال]]، مقام، برتری‌جویی، تن‌پروری و غیره است و گاه چنان طوفانی در روح [[انسان]] ایجاد می‌کند که موجب می‌شود انسان حیات دنیا را بر [[آخرت]] مقدم دارد.

	دنیادوستی پیامدهای ناگواری همانند فراموشی یاد خدا، غفلت از آخرت و آلودگی به انواع گناهان دارد. از همین رو برای رهایی از آن راهکارهایی همچون اندیشیدن درباره ماهیت دنیا و توجه به زودگذر بودن آن، یاد مرگ و توجه به آخرت، افزایش [[ایمان]] و [[تقوا]] ذکر شده است.		[[دنیادوستی]] پیامدهای ناگواری همانند فراموشی یاد خدا، غفلت از آخرت و آلودگی به انواع گناهان دارد. از همین رو برای رهایی از آن راهکارهایی همچون اندیشیدن درباره ماهیت دنیا و توجه به زودگذر بودن آن، یاد مرگ و توجه به آخرت، افزایش [[ایمان]] و [[تقوا]] ذکر شده است.

	== معناشناسی ==		== معناشناسی ==

Shahroudi: Shahroudi صفحهٔ پیش نویس:دلبسته نشدن به دنیا را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به راه‌های مقابله با دلبستگی به دنیا منتقل کرد

2024-11-07T09:31:52Z

Shahroudi صفحهٔ پیش نویس:دلبسته نشدن به دنیا را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به راه‌های مقابله با دلبستگی به دنیا منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۰۱
(بدون تفاوت)

Shahroudi در ‏۷ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۳۰

2024-11-07T09:30:37Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۰۰
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{پیش نویس\|تکمیل}}~~
	{{شروع متن}}		{{شروع متن}}

	{{سوال}}		{{سوال}}
	~~چگونه~~ انسان به دنیا ~~دلبسته نشود؟~~		راه‌های دل‌بسته نشدن انسان به دنیا چیست؟
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
	{{درگاه\|واژه‌ها}}		{{درگاه\|واژه‌ها}}
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}
	~~'''~~[[دنیا]]~~'''~~ به‌معنای دوره زندگی هر انسان تا پیش از [[مرگ]] است و دوستی آن منشأ همۀ خطاها معرفی شده است. این دوستی، شامل [[حب مال]]، مقام، برتری‌جویی، تن‌پروری و غیره است و گاه چنان طوفانی در روح [[انسان]] ایجاد می‌کند که موجب می‌شود انسان [[حیات دنیا]] را بر [[آخرت]] مقدم دارد. دنیادوستی پیامدهای ~~سوئی دارد مانند:~~ فراموشی یاد ~~خدا؛~~ غفلت از آخرت و آلودگی به انواع گناهان. ~~لذا~~ برای رهایی از آن راهکارهایی ~~بیان شده است مانند:~~ اندیشیدن درباره ماهیت دنیا و توجه به زودگذر بودن ~~آن؛~~ یاد مرگ و توجه به ~~آخرت؛~~ افزایش [[ایمان]] و [[تقوا]] ~~و غیره~~.		[[دنیا]] به‌معنای دوره زندگی هر انسان تا پیش از [[مرگ]] است و دوستی آن منشأ همۀ خطاها معرفی شده است. این دوستی، شامل [[حب مال]]، مقام، برتری‌جویی، تن‌پروری و غیره است و گاه چنان طوفانی در روح [[انسان]] ایجاد می‌کند که موجب می‌شود انسان حیات دنیا را بر [[آخرت]] مقدم دارد.

			دنیادوستی پیامدهای ناگواری همانند فراموشی یاد خدا، غفلت از آخرت و آلودگی به انواع گناهان دارد. از همین رو برای رهایی از آن راهکارهایی همچون اندیشیدن درباره ماهیت دنیا و توجه به زودگذر بودن آن، یاد مرگ و توجه به آخرت، افزایش [[ایمان]] و [[تقوا]] ذکر شده است.

	== معناشناسی ==		== معناشناسی ==
خط ۱۳:		خط ۱۴:

	== پیامدهای دنیاطلبی ==		== پیامدهای دنیاطلبی ==
	~~دوستی [[دنیا]]~~ منشأ ~~همۀ~~ خطاها معرفی شده است.<ref>{{عربی\|حب الدنیا رأس کل خطیئه}}؛ مصباح الشریعة، ص ۱۳۸، بیروت، اعلمی، چاپ اول، ۱۴۰۰ق.</ref> ~~دوستی دنیا،~~ اعم از [[حب مال]]، مقام، برتری‌جویی، تن‌پروری، انتقام‌جویی و مانند اینها، گاه چنان طوفانی در روح [[انسان]] ایجاد می‌کند که موجب می‌شود انسان [[حیات دنیا]] را بر [[آخرت]] مقدم دارد.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=تفسیر نمونه\|سال=1371\|نام=ناصر\|نام خانوادگی=مکارم شیرازی\|پیوند نویسنده=7\|ناشر=دار الکتب الإسلامیة\|جلد=26\|صفحه‌ها=406 ـ}}</ref> اما باید توجه داشت که در بیان [[قرآن]] و [[روایات]]، دنیا به دو قسم تقسیم شده است: [[دنیای مذموم]] و [[دنیای ممدوح]]. گاهی زندگی دنیا به «لهو و لعب» توصیف شده: {{قرآن\|و ما الحیاة الدنیا الا لعب و لهو\|ترجمه=زندگی دنیا جز بازی و سرگرمی نیست\|سوره=سوره انعام\|آیه=32}} و عامل غرور و فریب دانسته شده است<ref>سوره لقمان، آیه ۳۳؛ سوره حدید، آیه ۲۰؛ سوره آل عمران، آیه ۱۸۵؛ سوره انعام، آیه ۷۰؛ سوره جاثیه، آیه ۳۵؛ سوره آل عمران، آیه ۱۹۶.</ref> و گاهی اگر این مواهب مادی و در اصطلاح فرصت‌های دنیایی، با بصیرت و ارادۀ دارندۀ آن، تغییر جهت داده و نردبانی برای رسیدن به اهداف الهی گردند، سرمایه‌هایی می‌شوند که خدا آنها را از مؤمنان می‌خرد و بهشت جاودان و سعادت ابدی به آنها می‌بخشد.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=نهج البلاغة\|سال=1414\|نام=محمد بن حسین\|نام خانوادگی=شريف الرضى‏\|ناشر=هجرت\|صفحه=352}}</ref> آن‌گونه که [[حضرت علی(ع)]] فرمود: {{عربی\|الدنیا خلقت لغیرها و لم تخلق لنفسها\|ترجمه=دنیا برای رسیدن به آخرت آفریده شده، نه برای رسیدن به خود}}.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=نهج البلاغه\|سال=1414\|نام=محمد بن حسين‏\|نام خانوادگی=شريف الرضى‏\|ناشر=قم، هجرت\|صفحه=ص557، حکمت463}}</ref>		دنیادوستی منشأ بسیاری از خطاها معرفی شده است.<ref>{{عربی\|حب الدنیا رأس کل خطیئه}}؛ مصباح الشریعة، ص ۱۳۸، بیروت، اعلمی، چاپ اول، ۱۴۰۰ق.</ref> دنیادوستی، اعم از [[حب مال]]، مقام، برتری‌جویی، تن‌پروری، انتقام‌جویی و مانند اینها، گاه چنان طوفانی در روح [[انسان]] ایجاد می‌کند که موجب می‌شود انسان [[حیات دنیا]] را بر [[آخرت]] مقدم دارد.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=تفسیر نمونه\|سال=1371\|نام=ناصر\|نام خانوادگی=مکارم شیرازی\|پیوند نویسنده=7\|ناشر=دار الکتب الإسلامیة\|جلد=26\|صفحه‌ها=406 ـ}}</ref> اما باید توجه داشت که در بیان [[قرآن]] و [[روایات]]، دنیا به دو قسم تقسیم شده است: [[دنیای مذموم]] و [[دنیای ممدوح]]. گاهی زندگی دنیا به «لهو و لعب» توصیف شده: {{قرآن\|و ما الحیاة الدنیا الا لعب و لهو\|ترجمه=زندگی دنیا جز بازی و سرگرمی نیست\|سوره=سوره انعام\|آیه=32}} و عامل غرور و فریب دانسته شده است<ref>سوره لقمان، آیه ۳۳؛ سوره حدید، آیه ۲۰؛ سوره آل عمران، آیه ۱۸۵؛ سوره انعام، آیه ۷۰؛ سوره جاثیه، آیه ۳۵؛ سوره آل عمران، آیه ۱۹۶.</ref> و گاهی اگر این مواهب مادی و در اصطلاح فرصت‌های دنیایی، با بصیرت و ارادۀ دارندۀ آن، تغییر جهت داده و نردبانی برای رسیدن به اهداف الهی گردند، سرمایه‌هایی می‌شوند که خدا آنها را از مؤمنان می‌خرد و بهشت جاودان و سعادت ابدی به آنها می‌بخشد.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=نهج البلاغة\|سال=1414\|نام=محمد بن حسین\|نام خانوادگی=شريف الرضى‏\|ناشر=هجرت\|صفحه=352}}</ref> آن‌گونه که [[حضرت علی(ع)]] فرمود: {{عربی\|الدنیا خلقت لغیرها و لم تخلق لنفسها\|ترجمه=دنیا برای رسیدن به آخرت آفریده شده، نه برای رسیدن به خود}}.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=نهج البلاغه\|سال=1414\|نام=محمد بن حسين‏\|نام خانوادگی=شريف الرضى‏\|ناشر=قم، هجرت\|صفحه=ص557، حکمت463}}</ref> در هر صورت اگر انسان دنبال دنیاطلبی و دنیا دوستی بدون نگاه آخرتی باشد آثار ناگوار فراوانی در پی دارد که برخی از آنها ‌عبارت‌اند از:

	در هر صورت اگر انسان دنبال دنیاطلبی و دنیا دوستی بدون نگاه آخرتی باشد آثار ناگوار فراوانی در پی دارد که برخی از آنها ‌عبارت‌اند از:
	# '''فراموشی یاد خدا:''' از آثار ناگوار دنیا دوستی غفلت و فراموشی یاد خداست. قرآن کریم می فرماید: {{قرآن\|ما جَعَلَ اللَّهُ لِرَجُلٍ مِنْ قَلْبَینِ فی‏ جَوْفِه\|ترجمه=خداوند براى هيچ مردى در درونش دو دل ننهاده است\|سوره=سوره احزاب\|آیه=4}}. اگر محبت دنیا قلب انسان را پر کند دیگر جایی برای تجلی محبت خدا باقی نمی ماند.		# '''فراموشی یاد خدا:''' از آثار ناگوار دنیا دوستی غفلت و فراموشی یاد خداست. قرآن کریم می فرماید: {{قرآن\|ما جَعَلَ اللَّهُ لِرَجُلٍ مِنْ قَلْبَینِ فی‏ جَوْفِه\|ترجمه=خداوند براى هيچ مردى در درونش دو دل ننهاده است\|سوره=سوره احزاب\|آیه=4}}. اگر محبت دنیا قلب انسان را پر کند دیگر جایی برای تجلی محبت خدا باقی نمی ماند.
	# '''غفلت از آخرت:''' پیامد آشکار مشغول شدن قلب انسان به دنیا، فراموشی آخرت است که موجب خسران ابدی برای انسان است. امام علی(ع) می‌فرمایند: {{عربی\|کیفَ یعْمَلُ لِلْآخِرَةِ الْمَشْغُولُ بِالدُّنْیا\|ترجمه=کسی که سرگرم دنیاست، چگونه برای آخرت کار کند؟!}}<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=تصنیف غرر الحکم و درر الکلم\|سال=1366\|نام=عبد الواحد بن محمد\|نام خانوادگی=تميمى آمدى‏\|صفحه=141}}</ref> انسان دنیا دوست همه توان و توجه خود را در گرد آوری توشۀ ناچیز دنیا صرف خواهد کرد و و دستش از توشۀ آخرت به کلی خالی خواهد بود.		# '''غفلت از آخرت:''' پیامد آشکار مشغول شدن قلب انسان به دنیا، فراموشی آخرت است که موجب خسران ابدی برای انسان است. امام علی(ع) می‌فرمایند: {{عربی\|کیفَ یعْمَلُ لِلْآخِرَةِ الْمَشْغُولُ بِالدُّنْیا\|ترجمه=کسی که سرگرم دنیاست، چگونه برای آخرت کار کند؟!}}<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=تصنیف غرر الحکم و درر الکلم\|سال=1366\|نام=عبد الواحد بن محمد\|نام خانوادگی=تميمى آمدى‏\|صفحه=141}}</ref> انسان دنیا دوست همه توان و توجه خود را در گرد آوری توشۀ ناچیز دنیا صرف خواهد کرد و و دستش از توشۀ آخرت به کلی خالی خواهد بود.
خط ۲۴:		خط ۲۳:
	== راه‌های دلبسته نشدن به دنیا ==		== راه‌های دلبسته نشدن به دنیا ==
	باتوجه به پیامدهای منفی که برای دنیاگرایی بیان شده است، انسان باید دنبال راهکارهایی برای دل نبستن به آن باشد. برخی از راه‌های دلبسته نشدن به دنیا چنین است:		باتوجه به پیامدهای منفی که برای دنیاگرایی بیان شده است، انسان باید دنبال راهکارهایی برای دل نبستن به آن باشد. برخی از راه‌های دلبسته نشدن به دنیا چنین است:
	# '''اندیشیدن درباره [[ماهیت دنیا]]''': از راه‌های از بین بردن [[حب ~~دنیا]]،~~ اندیشیدن درباره ماهیت دنیا دانسته شده است. قرآن بین دنیا و آخرت مقایسه‌هایی انجام داده که تأمل در آنها می‌تواند انسان را به این نکته برساند که دنیا پایدار نیست (سوره نحل، آیه ۹۶) باید توجه داشت بر فرض که لذایذی در دنیا فراهم باشد، ولی همه از بین می‌رود؛ از آن طرف لذت‌های آخرت پایدار بوده و به لحاظ مقدار نیز بی‌نهایت است.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=حب دنیا و راه‌های زدودن آن\|نام=محمد تقی\|نام خانوادگی=مصباح یزدی\|صفحه‌ها=12}}</ref>		# '''اندیشیدن درباره ماهیت دنیا''': از راه‌های از بین بردن حب دنیا، اندیشیدن درباره ماهیت دنیا دانسته شده است. قرآن بین دنیا و آخرت مقایسه‌هایی انجام داده که تأمل در آنها می‌تواند انسان را به این نکته برساند که دنیا پایدار نیست (سوره نحل، آیه ۹۶) باید توجه داشت بر فرض که لذایذی در دنیا فراهم باشد، ولی همه از بین می‌رود؛ از آن طرف لذت‌های آخرت پایدار بوده و به لحاظ مقدار نیز بی‌نهایت است.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=حب دنیا و راه‌های زدودن آن\|نام=محمد تقی\|نام خانوادگی=مصباح یزدی\|صفحه‌ها=12}}</ref>
	# '''توجه به زودگذر بودن دنیا''': خواندن سرگذشت امیران و پادشاهانی که ثروت و قدرت گذشته خود را از دست داده و دچار ذلت و خواری شده‌اند، در توجه به بی‌اعتباری دنیا تأثیرگذار است.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=درس‌هایی از تربیت انسانی\|سال=1373\|نام=محمد\|نام خانوادگی=اسدی گرمارودی\|ناشر=مرکز نشر فرهنگی رجاء\|جلد=3\|صفحه=245}}</ref>		# '''توجه به زودگذر بودن دنیا''': خواندن سرگذشت امیران و پادشاهانی که ثروت و قدرت گذشته خود را از دست داده و دچار ذلت و خواری شده‌اند، در توجه به بی‌اعتباری دنیا تأثیرگذار است.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=درس‌هایی از تربیت انسانی\|سال=1373\|نام=محمد\|نام خانوادگی=اسدی گرمارودی\|ناشر=مرکز نشر فرهنگی رجاء\|جلد=3\|صفحه=245}}</ref>
	# '''یاد مرگ و توجه به آخرت''': به یاد آوردن مرگ که سفر حتمیِ پیش روی انسان است، باعث می‌شود دل بستن به دنیا کم شده، یا از بین برود. یاد مرگ موجب می‌شود انسان در دنیا به انجام کارهای نیک پرداخته و توشه‌ای برای آخرت فراهم کند. باور قلبی به قیامت و آخرت نیز، از [[غفلت]] و سرگرم شدن به دنیا جلوگیری می‌کند.		# '''یاد مرگ و توجه به آخرت''': به یاد آوردن مرگ که سفر حتمیِ پیش روی انسان است، باعث می‌شود دل بستن به دنیا کم شده، یا از بین برود. یاد مرگ موجب می‌شود انسان در دنیا به انجام کارهای نیک پرداخته و توشه‌ای برای آخرت فراهم کند. باور قلبی به قیامت و آخرت نیز، از [[غفلت]] و سرگرم شدن به دنیا جلوگیری می‌کند.
	# صدقه و انفاق مستحبی: راه دیگر برای زدودن حب دنیا، صدقه و انفاق مستحبی و پرداخت واجبات مالی همچون خمس و زکات معرفی شده است؛<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=آداب الصلاة\|سال=1378\|نام=سید روح الله\|نام خانوادگی=خمینی\|ناشر=موسسه تنظيم و نشر آثار امام خمينى\|صفحه‌ها=50 ـ 51}}</ref> زیرا وقتی انسان آنچه را که با زحمت به دست آورده و دوست دارد انفاق می‌کند، عملا دل از آن می‌کَند و این رفتار بر قلب اثر می‌گذارد.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=حب دنیا و راه‌های زدودن آن\|نام=محمد تقی\|نام خانوادگی=مصباح یزدی\|صفحه=13}}</ref>		# صدقه و انفاق مستحبی: راه دیگر برای زدودن حب دنیا، صدقه و انفاق مستحبی و پرداخت واجبات مالی همچون خمس و زکات معرفی شده است؛<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=آداب الصلاة\|سال=1378\|نام=سید روح الله\|نام خانوادگی=خمینی\|ناشر=موسسه تنظيم و نشر آثار امام خمينى\|صفحه‌ها=50 ـ 51}}</ref> زیرا وقتی انسان آنچه را که با زحمت به دست آورده و دوست دارد انفاق می‌کند، عملا دل از آن می‌کَند و این رفتار بر قلب اثر می‌گذارد.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=حب دنیا و راه‌های زدودن آن\|نام=محمد تقی\|نام خانوادگی=مصباح یزدی\|صفحه=13}}</ref>
	# '''افزایش [[ایمان]] و [[تقوا]]:''' هرچه ایمان انسان به خدا بیش‌تر شود، وابستگی به دنیا، کم‌تر می‌شود. [[پیامبران الهی]] و اولیای خدا، هرگز دل‌بستگی به دنیا نداشتند. علی (ع) در این باره می‌فرماید: «ای دنیا! غیر علی را فریب بده‌، من تو را سه طلاقه کرده‌ام‌».<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=غرر الحکم‌\|سال=1410\|نام=عبد الواحد بن محمد\|نام خانوادگی=تميمى آمدى‏\|ناشر=دار الكتاب الإسلاميی\|جلد=2\|صفحه=86}}</ref>		# '''افزایش ایمان و تقوا:''' هرچه ایمان انسان به خدا بیش‌تر شود، وابستگی به دنیا، کم‌تر می‌شود. [[پیامبران الهی]] و اولیای خدا، هرگز دل‌بستگی به دنیا نداشتند. علی (ع) در این باره می‌فرماید: «ای دنیا! غیر علی را فریب بده‌، من تو را سه طلاقه کرده‌ام‌».<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=غرر الحکم‌\|سال=1410\|نام=عبد الواحد بن محمد\|نام خانوادگی=تميمى آمدى‏\|ناشر=دار الكتاب الإسلاميی\|جلد=2\|صفحه=86}}</ref>
	# '''[[خودشناسی]]:''' انسان باید خود را به خوبی بشناسد و بداند موجودی است آسیب‌پذیر که فاصلۀ میان مرگ و زندگی او بسیار کم است. امروز سالم است و پر نشاط، فردا ممکن است گرفتار سخت‌ترین بیماری‌ها، یا اندوه‌بارترین مصایب گردد. امروز قوی و غنی و قدرت‌مند است، فردا ممکن است از ضعیف‌ترین و فقیرترین افراد باشد و نمونه‌های آن صفحات تاریخ بشریّت را پر کرده است. این اندیشه در او روحیۀ متعالی هجرت و جهاد را زنده می‌کند.(سوره توبه، آیه ۲۰ - ۲۱)		# '''[[خودشناسی]]:''' انسان باید خود را به خوبی بشناسد و بداند موجودی است آسیب‌پذیر که فاصلۀ میان مرگ و زندگی او بسیار کم است. امروز سالم است و پر نشاط، فردا ممکن است گرفتار سخت‌ترین بیماری‌ها، یا اندوه‌بارترین مصایب گردد. امروز قوی و غنی و قدرت‌مند است، فردا ممکن است از ضعیف‌ترین و فقیرترین افراد باشد و نمونه‌های آن صفحات تاریخ بشریّت را پر کرده است. این اندیشه در او روحیۀ متعالی هجرت و جهاد را زنده می‌کند. (سوره توبه، آیه ۲۰ - ۲۱)
	# '''اندیشه در [[حرص]] و اندوختن مال:''' انسان باید اندیشه کند که حرص در اندوختن و ذخیره‌کردن اموال و برنامه‌ریزی برای رسیدن به آرزوها و آمال، هرگز مایۀ سعادت انسان نمی‌شود، بلکه دائماً او را به درد و رنج گرفتار می‌سازد؛ از این‌رو باید صبر و استقامت که خمیرمایۀ همۀ کارهای مثبت و پایۀ اصلی هرگونه اطاعت و ترک معصیت و دنیای مذموم است و از جمله اسباب ورود در بهشت و رضوان الهی است، را پیشه سازد.(سوره انسان، آیه ۱۲؛ سوره رعد، آیه ۲۴) این اندیشه موجب می‌گردد در امور زندگی [[قناعت]] پیشه نموده و به ضروریات زندگی اکتفا نماید. به زندگی سادۀ فقرا و مردمی که در سطحی پایین‌تر هستند نگاه کرده و از این طریق روح انفاق و کمک به مستمندان را در خویش تقویت نماید.(سوره مائده، آیه ۸۵)		# '''اندیشه در حرص و اندوختن مال:''' انسان باید اندیشه کند که حرص در اندوختن و ذخیره‌کردن اموال و برنامه‌ریزی برای رسیدن به آرزوها و آمال، هرگز مایۀ سعادت انسان نمی‌شود، بلکه دائماً او را به درد و رنج گرفتار می‌سازد؛ از این‌رو باید صبر و استقامت که خمیرمایۀ همۀ کارهای مثبت و پایۀ اصلی هرگونه اطاعت و ترک معصیت و دنیای مذموم است و از جمله اسباب ورود در بهشت و رضوان الهی است، را پیشه سازد.(سوره انسان، آیه ۱۲؛ سوره رعد، آیه ۲۴) این اندیشه موجب می‌گردد در امور زندگی [[قناعت]] پیشه نموده و به ضروریات زندگی اکتفا نماید. به زندگی سادۀ فقرا و مردمی که در سطحی پایین‌تر هستند نگاه کرده و از این طریق روح انفاق و کمک به مستمندان را در خویش تقویت نماید. (سوره مائده، آیه ۸۵)

	== منابع ==		== منابع ==

R.bahmani در ‏۳۰ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۴۳

2024-10-30T18:43:48Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۲۲:۱۳
خط ۵:		خط ۵:
	چگونه انسان به دنیا دلبسته نشود؟		چگونه انسان به دنیا دلبسته نشود؟
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
			{{درگاه\|واژه‌ها}}
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}
	'''[[دنیا]]''' به‌معنای دوره زندگی هر انسان تا پیش از [[مرگ]] است و دوستی آن منشأ همۀ خطاها معرفی شده است. این دوستی، شامل [[حب مال]]، مقام، برتری‌جویی، تن‌پروری و غیره است و گاه چنان طوفانی در روح [[انسان]] ایجاد می‌کند که موجب می‌شود انسان [[حیات دنیا]] را بر [[آخرت]] مقدم دارد. دنیادوستی پیامدهای سوئی دارد مانند: فراموشی یاد خدا؛ غفلت از آخرت و آلودگی به انواع گناهان. لذا برای رهایی از آن راهکارهایی بیان شده است مانند: اندیشیدن درباره ماهیت دنیا و توجه به زودگذر بودن آن؛ یاد مرگ و توجه به آخرت؛ افزایش [[ایمان]] و [[تقوا]] و غیره.		'''[[دنیا]]''' به‌معنای دوره زندگی هر انسان تا پیش از [[مرگ]] است و دوستی آن منشأ همۀ خطاها معرفی شده است. این دوستی، شامل [[حب مال]]، مقام، برتری‌جویی، تن‌پروری و غیره است و گاه چنان طوفانی در روح [[انسان]] ایجاد می‌کند که موجب می‌شود انسان [[حیات دنیا]] را بر [[آخرت]] مقدم دارد. دنیادوستی پیامدهای سوئی دارد مانند: فراموشی یاد خدا؛ غفلت از آخرت و آلودگی به انواع گناهان. لذا برای رهایی از آن راهکارهایی بیان شده است مانند: اندیشیدن درباره ماهیت دنیا و توجه به زودگذر بودن آن؛ یاد مرگ و توجه به آخرت؛ افزایش [[ایمان]] و [[تقوا]] و غیره.

R.bahmani: /* پیامدهای دنیاطلبی */

2024-10-30T15:39:49Z

پیامدهای دنیاطلبی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۰۹
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	# '''فراموشی یاد خدا:''' از آثار ناگوار دنیا دوستی غفلت و فراموشی یاد خداست. قرآن کریم می فرماید: {{قرآن\|ما جَعَلَ اللَّهُ لِرَجُلٍ مِنْ قَلْبَینِ فی‏ جَوْفِه\|ترجمه=خداوند براى هيچ مردى در درونش دو دل ننهاده است\|سوره=سوره احزاب\|آیه=4}}. اگر محبت دنیا قلب انسان را پر کند دیگر جایی برای تجلی محبت خدا باقی نمی ماند.		# '''فراموشی یاد خدا:''' از آثار ناگوار دنیا دوستی غفلت و فراموشی یاد خداست. قرآن کریم می فرماید: {{قرآن\|ما جَعَلَ اللَّهُ لِرَجُلٍ مِنْ قَلْبَینِ فی‏ جَوْفِه\|ترجمه=خداوند براى هيچ مردى در درونش دو دل ننهاده است\|سوره=سوره احزاب\|آیه=4}}. اگر محبت دنیا قلب انسان را پر کند دیگر جایی برای تجلی محبت خدا باقی نمی ماند.
	# '''غفلت از آخرت:''' پیامد آشکار مشغول شدن قلب انسان به دنیا، فراموشی آخرت است که موجب خسران ابدی برای انسان است. امام علی(ع) می‌فرمایند: {{عربی\|کیفَ یعْمَلُ لِلْآخِرَةِ الْمَشْغُولُ بِالدُّنْیا\|ترجمه=کسی که سرگرم دنیاست، چگونه برای آخرت کار کند؟!}}<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=تصنیف غرر الحکم و درر الکلم\|سال=1366\|نام=عبد الواحد بن محمد\|نام خانوادگی=تميمى آمدى‏\|صفحه=141}}</ref> انسان دنیا دوست همه توان و توجه خود را در گرد آوری توشۀ ناچیز دنیا صرف خواهد کرد و و دستش از توشۀ آخرت به کلی خالی خواهد بود.		# '''غفلت از آخرت:''' پیامد آشکار مشغول شدن قلب انسان به دنیا، فراموشی آخرت است که موجب خسران ابدی برای انسان است. امام علی(ع) می‌فرمایند: {{عربی\|کیفَ یعْمَلُ لِلْآخِرَةِ الْمَشْغُولُ بِالدُّنْیا\|ترجمه=کسی که سرگرم دنیاست، چگونه برای آخرت کار کند؟!}}<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=تصنیف غرر الحکم و درر الکلم\|سال=1366\|نام=عبد الواحد بن محمد\|نام خانوادگی=تميمى آمدى‏\|صفحه=141}}</ref> انسان دنیا دوست همه توان و توجه خود را در گرد آوری توشۀ ناچیز دنیا صرف خواهد کرد و و دستش از توشۀ آخرت به کلی خالی خواهد بود.
	# '''شعله ور شدن آتش [[طمع]]:''' طمع سرچشمه بسیاری از بدبختی‌های انسان است و دنیا دوستی باعث شعله ور شدن آتش طمع در انسان می شود. [[امام صادق(ع)]] می‌فرمایند: {{عربی\|مَثَلُ الدُّنْیا کمَثَلِ مَاءِ الْبَحْرِ کلَّمَا شَرِبَ مِنْهُ الْعَطْشَانُ ازْدَادَ عَطَشاً حَتَّى یقْتُلَهُ\|ترجمه=دنیا مانند آب دریاست که هر چه شخص تشنه از آن بیشتر آشامد، تشنگی‌اش بیشتر شود تا او را بکشد}}<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=الکافی\|سال=1407\|نام=محمد بن يعقوب بن اسحاق‏\|نام خانوادگی=کلینی\|جلد=2\|صفحه=136}}</ref>		# '''شعله ور شدن آتش [[طمع]]:''' طمع سرچشمه بسیاری از بدبختی‌های انسان است و دنیا دوستی باعث شعله ور شدن آتش طمع در انسان می شود. [[امام صادق(ع)]] می‌فرمایند: {{عربی\|مَثَلُ الدُّنْیا کمَثَلِ مَاءِ الْبَحْرِ کلَّمَا شَرِبَ مِنْهُ الْعَطْشَانُ ازْدَادَ عَطَشاً حَتَّى یقْتُلَهُ\|ترجمه=دنیا مانند آب دریاست که هر چه شخص تشنه از آن بیشتر آشامد، تشنگی‌اش بیشتر شود تا او را بکشد}}.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=الکافی\|سال=1407\|نام=محمد بن يعقوب بن اسحاق‏\|نام خانوادگی=کلینی\|جلد=2\|صفحه=136}}</ref>
	# '''آلودگی به انواع [[گناهان]]:''' شعله‌ور شدن میل انسان به ظواهر دنیا باعث می شود انسان از راهی به دنبال رسیدن به خواسته‌های بی‌پایان خود باشد. او چشم و گوش بسته به هر بی‌اخلاقی تن می‌دهد تا به اهدافش برسد. برای چنین انسانی رعایت حدود الهی و مرزهای زهد و تقوا ممکن نخواهد بود. چنانکه امام علی(ع) فرمودند: {{عربی\|حَرَامٌ عَلَى کلِّ قَلْبٍ مُتَوَلِّهٍ بِالدُّنْیا أَنْ یسْکنَهُ التَّقْوَى\|ترجمه=بر هر دلی که شیفته دنیاست، حرام است که [[تقوا]] در آن خانه کند}}.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=تصنیف غرر الحکم و درر الکلم\|سال=1366\|نام=عبد الواحد بن محمد\|نام خانوادگی=تميمى آمدى‏\|صفحه‌ها=142}}</ref>		# '''آلودگی به انواع [[گناهان]]:''' شعله‌ور شدن میل انسان به ظواهر دنیا باعث می شود انسان از راهی به دنبال رسیدن به خواسته‌های بی‌پایان خود باشد. او چشم و گوش بسته به هر بی‌اخلاقی تن می‌دهد تا به اهدافش برسد. برای چنین انسانی رعایت حدود الهی و مرزهای زهد و تقوا ممکن نخواهد بود. چنانکه امام علی(ع) فرمودند: {{عربی\|حَرَامٌ عَلَى کلِّ قَلْبٍ مُتَوَلِّهٍ بِالدُّنْیا أَنْ یسْکنَهُ التَّقْوَى\|ترجمه=بر هر دلی که شیفته دنیاست، حرام است که [[تقوا]] در آن خانه کند}}.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=تصنیف غرر الحکم و درر الکلم\|سال=1366\|نام=عبد الواحد بن محمد\|نام خانوادگی=تميمى آمدى‏\|صفحه‌ها=142}}</ref>
	# '''تباهی خرد:''' دنیا دوستی آنچنان عقل و جان انسان را احاطه می‌کند که او را از درست اندیشیدن باز می دارد. امام علی(ع) می‌فرماید: {{عربی\|لِحُبِّ الدُّنْیا صَمَّتِ الْأَسْمَاعُ عَنْ سَمَاعِ الْحِکمَةِ وَ عَمِیتِ الْقُلُوبُ عَنْ نُورِ الْبَصِیرَة\|ترجمه=از برای دوستی دنیا کر شده‌اند گوش‌ها از شنیدن حکمت و کور گشته‌اند دل‌ها از نور بصیرت}}.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=تصنیف غرر الحکم و درر الکلم\|سال=1366\|نام=عبد الواحد بن محمد\|نام خانوادگی=تميمى آمدى‏\|صفحه=142}}</ref>		# '''تباهی خرد:''' دنیا دوستی آنچنان عقل و جان انسان را احاطه می‌کند که او را از درست اندیشیدن باز می دارد. امام علی(ع) می‌فرماید: {{عربی\|لِحُبِّ الدُّنْیا صَمَّتِ الْأَسْمَاعُ عَنْ سَمَاعِ الْحِکمَةِ وَ عَمِیتِ الْقُلُوبُ عَنْ نُورِ الْبَصِیرَة\|ترجمه=از برای دوستی دنیا کر شده‌اند گوش‌ها از شنیدن حکمت و کور گشته‌اند دل‌ها از نور بصیرت}}.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=تصنیف غرر الحکم و درر الکلم\|سال=1366\|نام=عبد الواحد بن محمد\|نام خانوادگی=تميمى آمدى‏\|صفحه=142}}</ref>

R.bahmani: /* پیامدهای دنیاطلبی */

2024-10-30T15:38:27Z

پیامدهای دنیاطلبی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۰۸
خط ۱۳:		خط ۱۳:

	== پیامدهای دنیاطلبی ==		== پیامدهای دنیاطلبی ==
	دوستی [[دنیا]] منشأ همۀ خطاها معرفی شده است.<ref>{{عربی\|حب الدنیا رأس کل خطیئه}}؛ مصباح الشریعة، ص ۱۳۸، بیروت، اعلمی، چاپ اول، ۱۴۰۰ق.</ref> دوستی دنیا، اعم از [[حب مال]]، مقام، برتری‌جویی، تن‌پروری، انتقام‌جویی و مانند اینها، گاه چنان طوفانی در روح [[انسان]] ایجاد می‌کند که موجب می‌شود انسان [[حیات دنیا]] را بر [[آخرت]] مقدم دارد.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=تفسیر نمونه\|سال=1371\|نام=ناصر\|نام خانوادگی=مکارم شیرازی\|پیوند نویسنده=7\|ناشر=دار الکتب الإسلامیة\|جلد=26\|صفحه‌ها=406 ـ}}</ref> اما باید توجه داشت که در بیان [[قرآن]] و [[روایات]]، دنیا به دو قسم تقسیم شده است: [[دنیای مذموم]] و [[دنیای ممدوح]]. گاهی زندگی دنیا به «لهو و لعب» توصیف شده: {{قرآن\|و ما الحیاة الدنیا الا لعب و لهو\|ترجمه=زندگی دنیا جز بازی و سرگرمی نیست\|سوره=سوره انعام\|آیه=32}} و عامل غرور و فریب دانسته شده است<ref>سوره لقمان، آیه ۳۳؛ سوره حدید، آیه ۲۰؛ سوره آل عمران، آیه ۱۸۵؛ سوره انعام، آیه ۷۰؛ سوره جاثیه، آیه ۳۵؛ سوره آل عمران، آیه ۱۹۶.</ref> و گاهی اگر این مواهب مادی و در اصطلاح فرصت‌های دنیایی، با بصیرت و ارادۀ دارندۀ آن، تغییر جهت داده و نردبانی برای رسیدن به اهداف الهی گردند، سرمایه‌هایی می‌شوند که خدا آنها را از مؤمنان می‌خرد و بهشت جاودان و سعادت ابدی به آنها می‌بخشد.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=نهج البلاغة\|سال=1414\|نام=محمد بن حسین\|نام خانوادگی=شريف الرضى‏\|ناشر=هجرت\|صفحه=352}}</ref> آن‌گونه که [[حضرت علی(ع)]] فرمود: {{عربی\|الدنیا خلقت لغیرها و لم تخلق لنفسها\|ترجمه=دنیا برای رسیدن به آخرت آفریده شده، نه برای رسیدن به خود}}<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=نهج البلاغه\|سال=1414\|نام=محمد بن حسين‏\|نام خانوادگی=شريف الرضى‏\|ناشر=قم، هجرت\|صفحه=ص557، حکمت463}}</ref>		دوستی [[دنیا]] منشأ همۀ خطاها معرفی شده است.<ref>{{عربی\|حب الدنیا رأس کل خطیئه}}؛ مصباح الشریعة، ص ۱۳۸، بیروت، اعلمی، چاپ اول، ۱۴۰۰ق.</ref> دوستی دنیا، اعم از [[حب مال]]، مقام، برتری‌جویی، تن‌پروری، انتقام‌جویی و مانند اینها، گاه چنان طوفانی در روح [[انسان]] ایجاد می‌کند که موجب می‌شود انسان [[حیات دنیا]] را بر [[آخرت]] مقدم دارد.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=تفسیر نمونه\|سال=1371\|نام=ناصر\|نام خانوادگی=مکارم شیرازی\|پیوند نویسنده=7\|ناشر=دار الکتب الإسلامیة\|جلد=26\|صفحه‌ها=406 ـ}}</ref> اما باید توجه داشت که در بیان [[قرآن]] و [[روایات]]، دنیا به دو قسم تقسیم شده است: [[دنیای مذموم]] و [[دنیای ممدوح]]. گاهی زندگی دنیا به «لهو و لعب» توصیف شده: {{قرآن\|و ما الحیاة الدنیا الا لعب و لهو\|ترجمه=زندگی دنیا جز بازی و سرگرمی نیست\|سوره=سوره انعام\|آیه=32}} و عامل غرور و فریب دانسته شده است<ref>سوره لقمان، آیه ۳۳؛ سوره حدید، آیه ۲۰؛ سوره آل عمران، آیه ۱۸۵؛ سوره انعام، آیه ۷۰؛ سوره جاثیه، آیه ۳۵؛ سوره آل عمران، آیه ۱۹۶.</ref> و گاهی اگر این مواهب مادی و در اصطلاح فرصت‌های دنیایی، با بصیرت و ارادۀ دارندۀ آن، تغییر جهت داده و نردبانی برای رسیدن به اهداف الهی گردند، سرمایه‌هایی می‌شوند که خدا آنها را از مؤمنان می‌خرد و بهشت جاودان و سعادت ابدی به آنها می‌بخشد.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=نهج البلاغة\|سال=1414\|نام=محمد بن حسین\|نام خانوادگی=شريف الرضى‏\|ناشر=هجرت\|صفحه=352}}</ref> آن‌گونه که [[حضرت علی(ع)]] فرمود: {{عربی\|الدنیا خلقت لغیرها و لم تخلق لنفسها\|ترجمه=دنیا برای رسیدن به آخرت آفریده شده، نه برای رسیدن به خود}}.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=نهج البلاغه\|سال=1414\|نام=محمد بن حسين‏\|نام خانوادگی=شريف الرضى‏\|ناشر=قم، هجرت\|صفحه=ص557، حکمت463}}</ref>

	در هر صورت اگر انسان دنبال دنیاطلبی و دنیا دوستی بدون نگاه آخرتی باشد آثار ناگوار فراوانی در پی دارد که برخی از آنها ‌عبارت‌اند از:		در هر صورت اگر انسان دنبال دنیاطلبی و دنیا دوستی بدون نگاه آخرتی باشد آثار ناگوار فراوانی در پی دارد که برخی از آنها ‌عبارت‌اند از:

R.bahmani: /* پیامدهای دنیاطلبی */

2024-10-30T15:38:07Z

پیامدهای دنیاطلبی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۰۸
خط ۱۳:		خط ۱۳:

	== پیامدهای دنیاطلبی ==		== پیامدهای دنیاطلبی ==
	دوستی [[دنیا]] منشأ همۀ خطاها معرفی شده است.<ref>{{عربی\|حب الدنیا رأس کل خطیئه}}؛ مصباح الشریعة، ص ۱۳۸، بیروت، اعلمی، چاپ اول، ۱۴۰۰ق.</ref> دوستی دنیا، اعم از [[حب مال]]، مقام، برتری‌جویی، تن‌پروری، انتقام‌جویی و مانند اینها، گاه چنان طوفانی در روح [[انسان]] ایجاد می‌کند که موجب می‌شود انسان [[حیات دنیا]] را بر [[آخرت]] مقدم دارد.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=تفسیر نمونه\|سال=1371\|نام=ناصر\|نام خانوادگی=مکارم شیرازی\|پیوند نویسنده=7\|ناشر=دار الکتب الإسلامیة\|جلد=26\|صفحه‌ها=406 ـ}}</ref> اما باید توجه داشت که در بیان [[قرآن]] و [[روایات]]، دنیا به دو قسم تقسیم شده است: [[دنیای مذموم]] و [[دنیای ممدوح]]. گاهی زندگی دنیا به «لهو و لعب» توصیف شده: {{قرآن\|و ما الحیاة الدنیا الا لعب و لهو\|ترجمه=زندگی دنیا جز بازی و سرگرمی نیست\|سوره=سوره انعام\|آیه=32}} و عامل غرور و فریب دانسته شده است<ref>سوره لقمان، آیه ۳۳؛ سوره حدید، آیه ۲۰؛ سوره آل عمران، آیه ۱۸۵؛ سوره انعام، آیه ۷۰؛ سوره جاثیه، آیه ۳۵؛ سوره آل عمران، آیه ۱۹۶.</ref> و گاهی اگر این مواهب مادی و در اصطلاح فرصت‌های دنیایی، با بصیرت و ارادۀ دارندۀ آن، تغییر جهت داده و نردبانی برای رسیدن به اهداف الهی گردند، سرمایه‌هایی می‌شوند که خدا آنها را از مؤمنان می‌خرد و بهشت جاودان و سعادت ابدی به آنها می‌بخشد.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=نهج البلاغة\|سال=1414\|نام=محمد بن حسین\|نام خانوادگی=شريف الرضى‏\|ناشر=هجرت\|صفحه=352}}</ref> آن‌گونه که [[حضرت علی(ع)]] فرمود: {{عربی\|الدنیا خلقت لغیرها و لم تخلق لنفسها\|ترجمه=دنیا برای رسیدن به آخرت آفریده شده، نه برای رسیدن به خود}} ~~«نهج البلاغة، ص ۵۵۷، حکمت ۴۶۳».~~		دوستی [[دنیا]] منشأ همۀ خطاها معرفی شده است.<ref>{{عربی\|حب الدنیا رأس کل خطیئه}}؛ مصباح الشریعة، ص ۱۳۸، بیروت، اعلمی، چاپ اول، ۱۴۰۰ق.</ref> دوستی دنیا، اعم از [[حب مال]]، مقام، برتری‌جویی، تن‌پروری، انتقام‌جویی و مانند اینها، گاه چنان طوفانی در روح [[انسان]] ایجاد می‌کند که موجب می‌شود انسان [[حیات دنیا]] را بر [[آخرت]] مقدم دارد.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=تفسیر نمونه\|سال=1371\|نام=ناصر\|نام خانوادگی=مکارم شیرازی\|پیوند نویسنده=7\|ناشر=دار الکتب الإسلامیة\|جلد=26\|صفحه‌ها=406 ـ}}</ref> اما باید توجه داشت که در بیان [[قرآن]] و [[روایات]]، دنیا به دو قسم تقسیم شده است: [[دنیای مذموم]] و [[دنیای ممدوح]]. گاهی زندگی دنیا به «لهو و لعب» توصیف شده: {{قرآن\|و ما الحیاة الدنیا الا لعب و لهو\|ترجمه=زندگی دنیا جز بازی و سرگرمی نیست\|سوره=سوره انعام\|آیه=32}} و عامل غرور و فریب دانسته شده است<ref>سوره لقمان، آیه ۳۳؛ سوره حدید، آیه ۲۰؛ سوره آل عمران، آیه ۱۸۵؛ سوره انعام، آیه ۷۰؛ سوره جاثیه، آیه ۳۵؛ سوره آل عمران، آیه ۱۹۶.</ref> و گاهی اگر این مواهب مادی و در اصطلاح فرصت‌های دنیایی، با بصیرت و ارادۀ دارندۀ آن، تغییر جهت داده و نردبانی برای رسیدن به اهداف الهی گردند، سرمایه‌هایی می‌شوند که خدا آنها را از مؤمنان می‌خرد و بهشت جاودان و سعادت ابدی به آنها می‌بخشد.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=نهج البلاغة\|سال=1414\|نام=محمد بن حسین\|نام خانوادگی=شريف الرضى‏\|ناشر=هجرت\|صفحه=352}}</ref> آن‌گونه که [[حضرت علی(ع)]] فرمود: {{عربی\|الدنیا خلقت لغیرها و لم تخلق لنفسها\|ترجمه=دنیا برای رسیدن به آخرت آفریده شده، نه برای رسیدن به خود}}<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=نهج البلاغه\|سال=1414\|نام=محمد بن حسين‏\|نام خانوادگی=شريف الرضى‏\|ناشر=قم، هجرت\|صفحه=ص557، حکمت463}}</ref>

	در هر صورت اگر انسان دنبال دنیاطلبی و دنیا دوستی بدون نگاه آخرتی باشد آثار ناگوار فراوانی در پی دارد که برخی از آنها ‌عبارت‌اند از:		در هر صورت اگر انسان دنبال دنیاطلبی و دنیا دوستی بدون نگاه آخرتی باشد آثار ناگوار فراوانی در پی دارد که برخی از آنها ‌عبارت‌اند از:

R.bahmani: /* معناشناسی */

2024-10-30T15:32:46Z

معناشناسی

R.bahmani در ‏۲۸ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۵۰

2024-10-28T18:50:46Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۲۲:۲۰
خط ۱:		خط ۱:
	{{پیش نویس\|~~در حال ویرایش~~}}		{{پیش نویس\|تکمیل}}
	{{شروع متن}}		{{شروع متن}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۰۹
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	# '''فراموشی یاد خدا:''' از آثار ناگوار دنیا دوستی غفلت و فراموشی یاد خداست. قرآن کریم می فرماید: {{قرآن\|ما جَعَلَ اللَّهُ لِرَجُلٍ مِنْ قَلْبَینِ فی‏ جَوْفِه\|ترجمه=خداوند براى هيچ مردى در درونش دو دل ننهاده است\|سوره=سوره احزاب\|آیه=4}}. اگر محبت دنیا قلب انسان را پر کند دیگر جایی برای تجلی محبت خدا باقی نمی ماند.		# '''فراموشی یاد خدا:''' از آثار ناگوار دنیا دوستی غفلت و فراموشی یاد خداست. قرآن کریم می فرماید: {{قرآن\|ما جَعَلَ اللَّهُ لِرَجُلٍ مِنْ قَلْبَینِ فی‏ جَوْفِه\|ترجمه=خداوند براى هيچ مردى در درونش دو دل ننهاده است\|سوره=سوره احزاب\|آیه=4}}. اگر محبت دنیا قلب انسان را پر کند دیگر جایی برای تجلی محبت خدا باقی نمی ماند.
	# '''غفلت از آخرت:''' پیامد آشکار مشغول شدن قلب انسان به دنیا، فراموشی آخرت است که موجب خسران ابدی برای انسان است. امام علی(ع) می‌فرمایند: {{عربی\|کیفَ یعْمَلُ لِلْآخِرَةِ الْمَشْغُولُ بِالدُّنْیا\|ترجمه=کسی که سرگرم دنیاست، چگونه برای آخرت کار کند؟!}}<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=تصنیف غرر الحکم و درر الکلم\|سال=1366\|نام=عبد الواحد بن محمد\|نام خانوادگی=تميمى آمدى‏\|صفحه=141}}</ref> انسان دنیا دوست همه توان و توجه خود را در گرد آوری توشۀ ناچیز دنیا صرف خواهد کرد و و دستش از توشۀ آخرت به کلی خالی خواهد بود.		# '''غفلت از آخرت:''' پیامد آشکار مشغول شدن قلب انسان به دنیا، فراموشی آخرت است که موجب خسران ابدی برای انسان است. امام علی(ع) می‌فرمایند: {{عربی\|کیفَ یعْمَلُ لِلْآخِرَةِ الْمَشْغُولُ بِالدُّنْیا\|ترجمه=کسی که سرگرم دنیاست، چگونه برای آخرت کار کند؟!}}<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=تصنیف غرر الحکم و درر الکلم\|سال=1366\|نام=عبد الواحد بن محمد\|نام خانوادگی=تميمى آمدى‏\|صفحه=141}}</ref> انسان دنیا دوست همه توان و توجه خود را در گرد آوری توشۀ ناچیز دنیا صرف خواهد کرد و و دستش از توشۀ آخرت به کلی خالی خواهد بود.
	# '''شعله ور شدن آتش [[طمع]]:''' طمع سرچشمه بسیاری از بدبختی‌های انسان است و دنیا دوستی باعث شعله ور شدن آتش طمع در انسان می شود. [[امام صادق(ع)]] می‌فرمایند: {{عربی\|مَثَلُ الدُّنْیا کمَثَلِ مَاءِ الْبَحْرِ کلَّمَا شَرِبَ مِنْهُ الْعَطْشَانُ ازْدَادَ عَطَشاً حَتَّى یقْتُلَهُ\|ترجمه=دنیا مانند آب دریاست که هر چه شخص تشنه از آن بیشتر آشامد، تشنگی‌اش بیشتر شود تا او را بکشد}}<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=الکافی\|سال=1407\|نام=محمد بن يعقوب بن اسحاق‏\|نام خانوادگی=کلینی\|جلد=2\|صفحه=136}}</ref>		# '''شعله ور شدن آتش [[طمع]]:''' طمع سرچشمه بسیاری از بدبختی‌های انسان است و دنیا دوستی باعث شعله ور شدن آتش طمع در انسان می شود. [[امام صادق(ع)]] می‌فرمایند: {{عربی\|مَثَلُ الدُّنْیا کمَثَلِ مَاءِ الْبَحْرِ کلَّمَا شَرِبَ مِنْهُ الْعَطْشَانُ ازْدَادَ عَطَشاً حَتَّى یقْتُلَهُ\|ترجمه=دنیا مانند آب دریاست که هر چه شخص تشنه از آن بیشتر آشامد، تشنگی‌اش بیشتر شود تا او را بکشد}}.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=الکافی\|سال=1407\|نام=محمد بن يعقوب بن اسحاق‏\|نام خانوادگی=کلینی\|جلد=2\|صفحه=136}}</ref>
	# '''آلودگی به انواع [[گناهان]]:''' شعله‌ور شدن میل انسان به ظواهر دنیا باعث می شود انسان از راهی به دنبال رسیدن به خواسته‌های بی‌پایان خود باشد. او چشم و گوش بسته به هر بی‌اخلاقی تن می‌دهد تا به اهدافش برسد. برای چنین انسانی رعایت حدود الهی و مرزهای زهد و تقوا ممکن نخواهد بود. چنانکه امام علی(ع) فرمودند: {{عربی\|حَرَامٌ عَلَى کلِّ قَلْبٍ مُتَوَلِّهٍ بِالدُّنْیا أَنْ یسْکنَهُ التَّقْوَى\|ترجمه=بر هر دلی که شیفته دنیاست، حرام است که [[تقوا]] در آن خانه کند}}.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=تصنیف غرر الحکم و درر الکلم\|سال=1366\|نام=عبد الواحد بن محمد\|نام خانوادگی=تميمى آمدى‏\|صفحه‌ها=142}}</ref>		# '''آلودگی به انواع [[گناهان]]:''' شعله‌ور شدن میل انسان به ظواهر دنیا باعث می شود انسان از راهی به دنبال رسیدن به خواسته‌های بی‌پایان خود باشد. او چشم و گوش بسته به هر بی‌اخلاقی تن می‌دهد تا به اهدافش برسد. برای چنین انسانی رعایت حدود الهی و مرزهای زهد و تقوا ممکن نخواهد بود. چنانکه امام علی(ع) فرمودند: {{عربی\|حَرَامٌ عَلَى کلِّ قَلْبٍ مُتَوَلِّهٍ بِالدُّنْیا أَنْ یسْکنَهُ التَّقْوَى\|ترجمه=بر هر دلی که شیفته دنیاست، حرام است که [[تقوا]] در آن خانه کند}}.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=تصنیف غرر الحکم و درر الکلم\|سال=1366\|نام=عبد الواحد بن محمد\|نام خانوادگی=تميمى آمدى‏\|صفحه‌ها=142}}</ref>
	# '''تباهی خرد:''' دنیا دوستی آنچنان عقل و جان انسان را احاطه می‌کند که او را از درست اندیشیدن باز می دارد. امام علی(ع) می‌فرماید: {{عربی\|لِحُبِّ الدُّنْیا صَمَّتِ الْأَسْمَاعُ عَنْ سَمَاعِ الْحِکمَةِ وَ عَمِیتِ الْقُلُوبُ عَنْ نُورِ الْبَصِیرَة\|ترجمه=از برای دوستی دنیا کر شده‌اند گوش‌ها از شنیدن حکمت و کور گشته‌اند دل‌ها از نور بصیرت}}.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=تصنیف غرر الحکم و درر الکلم\|سال=1366\|نام=عبد الواحد بن محمد\|نام خانوادگی=تميمى آمدى‏\|صفحه=142}}</ref>		# '''تباهی خرد:''' دنیا دوستی آنچنان عقل و جان انسان را احاطه می‌کند که او را از درست اندیشیدن باز می دارد. امام علی(ع) می‌فرماید: {{عربی\|لِحُبِّ الدُّنْیا صَمَّتِ الْأَسْمَاعُ عَنْ سَمَاعِ الْحِکمَةِ وَ عَمِیتِ الْقُلُوبُ عَنْ نُورِ الْبَصِیرَة\|ترجمه=از برای دوستی دنیا کر شده‌اند گوش‌ها از شنیدن حکمت و کور گشته‌اند دل‌ها از نور بصیرت}}.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=تصنیف غرر الحکم و درر الکلم\|سال=1366\|نام=عبد الواحد بن محمد\|نام خانوادگی=تميمى آمدى‏\|صفحه=142}}</ref>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۰۲
خط ۱۰:		خط ۱۰:

	== معناشناسی ==		== معناشناسی ==
	برخی لغت‌شناسان دنیا را به معنای نزدیک‌تر بودن نسبت به [[جهان آخرت]] و مرحله نخست زندگی می‌دانند و برخی دیگر آن را به معنای پست‌تر نسبت به جهان آخرت دانسته‌اند.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=معجم مقاییس اللغه\|نام=احمد\|نام خانوادگی=ابن فارس‏\|ناشر=مكتب الاعلام الاسلامي‏\|جلد=2\|صفحه=303\|سال=1404}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=لسان العرب‏\|سال=1414\|نام=محمد بن مكرم‏\|نام خانوادگی=ابن منظور\|جلد=14\|صفحه=272}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=النهاية في غريب الحديث و الأثر\|سال=1367\|نام=مبارك بن محمد\|نام خانوادگی=ابن اثير جزريی\|جلد=2\|صفحه=137}}</ref> در فرهنگ اسلامی دنیا بیشتر به معنای دوره زندگی هر انسان تا پیش از مرگ به کار رفته که محدود بوده و به ندرت به معنای جهان مادی و کیهان آمده است. دنیا مزرعه آخرت {{عربی\|الدنیا مزرعة الآخرة}} و محل سعی و کوشش است و آنچه در آخرت نصیب انسان می‌شود جز دستاورد تلاش دنیا نیست: {{قرآن\|وَأَنْ لَيْسَ لِلْإِنْسَانِ إِلَّا مَا سَعَى\|ترجمه=و اینکه آدمی را چیزی جز آنچه (برای آن) کوشیده است نخواهد بود\|سوره=سوره نجم\|آیه=~~آیه39~~}}.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=دانشنامه امام علی، مقاله دنیا و آخرت\|سال=1387\|نام=عبدالامیر\|نام خانوادگی=خادم علی‌زاده\|جلد=7\|صفحه=109}}</ref>		برخی لغت‌شناسان دنیا را به معنای نزدیک‌تر بودن نسبت به [[جهان آخرت]] و مرحله نخست زندگی می‌دانند و برخی دیگر آن را به معنای پست‌تر نسبت به جهان آخرت دانسته‌اند.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=معجم مقاییس اللغه\|نام=احمد\|نام خانوادگی=ابن فارس‏\|ناشر=مكتب الاعلام الاسلامي‏\|جلد=2\|صفحه=303\|سال=1404}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=لسان العرب‏\|سال=1414\|نام=محمد بن مكرم‏\|نام خانوادگی=ابن منظور\|جلد=14\|صفحه=272}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=النهاية في غريب الحديث و الأثر\|سال=1367\|نام=مبارك بن محمد\|نام خانوادگی=ابن اثير جزريی\|جلد=2\|صفحه=137}}</ref> در فرهنگ اسلامی دنیا بیشتر به معنای دوره زندگی هر انسان تا پیش از مرگ به کار رفته که محدود بوده و به ندرت به معنای جهان مادی و کیهان آمده است. دنیا مزرعه آخرت {{عربی\|الدنیا مزرعة الآخرة}} و محل سعی و کوشش است و آنچه در آخرت نصیب انسان می‌شود جز دستاورد تلاش دنیا نیست: {{قرآن\|وَأَنْ لَيْسَ لِلْإِنْسَانِ إِلَّا مَا سَعَى\|ترجمه=و اینکه آدمی را چیزی جز آنچه (برای آن) کوشیده است نخواهد بود\|سوره=سوره نجم\|آیه=39}}.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=دانشنامه امام علی، مقاله دنیا و آخرت\|سال=1387\|نام=عبدالامیر\|نام خانوادگی=خادم علی‌زاده\|جلد=7\|صفحه=109}}</ref>

	== پیامدهای دنیاطلبی ==		== پیامدهای دنیاطلبی ==
خط ۱۶:		خط ۱۶:

	در هر صورت اگر انسان دنبال دنیاطلبی و دنیا دوستی بدون نگاه آخرتی باشد آثار ناگوار فراوانی در پی دارد که برخی از آنها ‌عبارت‌اند از:		در هر صورت اگر انسان دنبال دنیاطلبی و دنیا دوستی بدون نگاه آخرتی باشد آثار ناگوار فراوانی در پی دارد که برخی از آنها ‌عبارت‌اند از:
	# '''فراموشی یاد خدا:''' از آثار ناگوار دنیا دوستی غفلت و فراموشی یاد خداست. قرآن کریم می فرماید: {{قرآن\|ما جَعَلَ اللَّهُ لِرَجُلٍ مِنْ قَلْبَینِ فی‏ جَوْفِه\|ترجمه=خداوند براى هيچ مردى در درونش دو دل ننهاده است\|سوره=سوره احزاب\|آیه=~~آیه~~ 4}}. اگر محبت دنیا قلب انسان را پر کند دیگر جایی برای تجلی محبت خدا باقی نمی ماند.		# '''فراموشی یاد خدا:''' از آثار ناگوار دنیا دوستی غفلت و فراموشی یاد خداست. قرآن کریم می فرماید: {{قرآن\|ما جَعَلَ اللَّهُ لِرَجُلٍ مِنْ قَلْبَینِ فی‏ جَوْفِه\|ترجمه=خداوند براى هيچ مردى در درونش دو دل ننهاده است\|سوره=سوره احزاب\|آیه=4}}. اگر محبت دنیا قلب انسان را پر کند دیگر جایی برای تجلی محبت خدا باقی نمی ماند.
	# '''غفلت از آخرت:''' پیامد آشکار مشغول شدن قلب انسان به دنیا، فراموشی آخرت است که موجب خسران ابدی برای انسان است. امام علی(ع) می‌فرمایند: {{عربی\|کیفَ یعْمَلُ لِلْآخِرَةِ الْمَشْغُولُ بِالدُّنْیا\|ترجمه=کسی که سرگرم دنیاست، چگونه برای آخرت کار کند؟!}}<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=تصنیف غرر الحکم و درر الکلم\|سال=1366\|نام=عبد الواحد بن محمد\|نام خانوادگی=تميمى آمدى‏\|صفحه=141}}</ref> انسان دنیا دوست همه توان و توجه خود را در گرد آوری توشۀ ناچیز دنیا صرف خواهد کرد و و دستش از توشۀ آخرت به کلی خالی خواهد بود.		# '''غفلت از آخرت:''' پیامد آشکار مشغول شدن قلب انسان به دنیا، فراموشی آخرت است که موجب خسران ابدی برای انسان است. امام علی(ع) می‌فرمایند: {{عربی\|کیفَ یعْمَلُ لِلْآخِرَةِ الْمَشْغُولُ بِالدُّنْیا\|ترجمه=کسی که سرگرم دنیاست، چگونه برای آخرت کار کند؟!}}<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=تصنیف غرر الحکم و درر الکلم\|سال=1366\|نام=عبد الواحد بن محمد\|نام خانوادگی=تميمى آمدى‏\|صفحه=141}}</ref> انسان دنیا دوست همه توان و توجه خود را در گرد آوری توشۀ ناچیز دنیا صرف خواهد کرد و و دستش از توشۀ آخرت به کلی خالی خواهد بود.
	# '''شعله ور شدن آتش [[طمع]]:''' طمع سرچشمه بسیاری از بدبختی‌های انسان است و دنیا دوستی باعث شعله ور شدن آتش طمع در انسان می شود. [[امام صادق(ع)]] می‌فرمایند: {{عربی\|مَثَلُ الدُّنْیا کمَثَلِ مَاءِ الْبَحْرِ کلَّمَا شَرِبَ مِنْهُ الْعَطْشَانُ ازْدَادَ عَطَشاً حَتَّى یقْتُلَهُ\|ترجمه=دنیا مانند آب دریاست که هر چه شخص تشنه از آن بیشتر آشامد، تشنگی‌اش بیشتر شود تا او را بکشد}}<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=الکافی\|سال=1407\|نام=محمد بن يعقوب بن اسحاق‏\|نام خانوادگی=کلینی\|جلد=2\|صفحه=136}}</ref>		# '''شعله ور شدن آتش [[طمع]]:''' طمع سرچشمه بسیاری از بدبختی‌های انسان است و دنیا دوستی باعث شعله ور شدن آتش طمع در انسان می شود. [[امام صادق(ع)]] می‌فرمایند: {{عربی\|مَثَلُ الدُّنْیا کمَثَلِ مَاءِ الْبَحْرِ کلَّمَا شَرِبَ مِنْهُ الْعَطْشَانُ ازْدَادَ عَطَشاً حَتَّى یقْتُلَهُ\|ترجمه=دنیا مانند آب دریاست که هر چه شخص تشنه از آن بیشتر آشامد، تشنگی‌اش بیشتر شود تا او را بکشد}}<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=الکافی\|سال=1407\|نام=محمد بن يعقوب بن اسحاق‏\|نام خانوادگی=کلینی\|جلد=2\|صفحه=136}}</ref>
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	# صدقه و انفاق مستحبی: راه دیگر برای زدودن حب دنیا، صدقه و انفاق مستحبی و پرداخت واجبات مالی همچون خمس و زکات معرفی شده است؛<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=آداب الصلاة\|سال=1378\|نام=سید روح الله\|نام خانوادگی=خمینی\|ناشر=موسسه تنظيم و نشر آثار امام خمينى\|صفحه‌ها=50 ـ 51}}</ref> زیرا وقتی انسان آنچه را که با زحمت به دست آورده و دوست دارد انفاق می‌کند، عملا دل از آن می‌کَند و این رفتار بر قلب اثر می‌گذارد.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=حب دنیا و راه‌های زدودن آن\|نام=محمد تقی\|نام خانوادگی=مصباح یزدی\|صفحه=13}}</ref>		# صدقه و انفاق مستحبی: راه دیگر برای زدودن حب دنیا، صدقه و انفاق مستحبی و پرداخت واجبات مالی همچون خمس و زکات معرفی شده است؛<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=آداب الصلاة\|سال=1378\|نام=سید روح الله\|نام خانوادگی=خمینی\|ناشر=موسسه تنظيم و نشر آثار امام خمينى\|صفحه‌ها=50 ـ 51}}</ref> زیرا وقتی انسان آنچه را که با زحمت به دست آورده و دوست دارد انفاق می‌کند، عملا دل از آن می‌کَند و این رفتار بر قلب اثر می‌گذارد.<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=حب دنیا و راه‌های زدودن آن\|نام=محمد تقی\|نام خانوادگی=مصباح یزدی\|صفحه=13}}</ref>
	# '''افزایش [[ایمان]] و [[تقوا]]:''' هرچه ایمان انسان به خدا بیش‌تر شود، وابستگی به دنیا، کم‌تر می‌شود. [[پیامبران الهی]] و اولیای خدا، هرگز دل‌بستگی به دنیا نداشتند. علی (ع) در این باره می‌فرماید: «ای دنیا! غیر علی را فریب بده‌، من تو را سه طلاقه کرده‌ام‌».<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=غرر الحکم‌\|سال=1410\|نام=عبد الواحد بن محمد\|نام خانوادگی=تميمى آمدى‏\|ناشر=دار الكتاب الإسلاميی\|جلد=2\|صفحه=86}}</ref>		# '''افزایش [[ایمان]] و [[تقوا]]:''' هرچه ایمان انسان به خدا بیش‌تر شود، وابستگی به دنیا، کم‌تر می‌شود. [[پیامبران الهی]] و اولیای خدا، هرگز دل‌بستگی به دنیا نداشتند. علی (ع) در این باره می‌فرماید: «ای دنیا! غیر علی را فریب بده‌، من تو را سه طلاقه کرده‌ام‌».<ref>{{یادکرد کتاب\|عنوان=غرر الحکم‌\|سال=1410\|نام=عبد الواحد بن محمد\|نام خانوادگی=تميمى آمدى‏\|ناشر=دار الكتاب الإسلاميی\|جلد=2\|صفحه=86}}</ref>
	# '''[[خودشناسی]]:''' انسان باید خود را به خوبی بشناسد و بداند موجودی است آسیب‌پذیر که فاصلۀ میان مرگ و زندگی او بسیار کم است. امروز سالم است و پر نشاط، فردا ممکن است گرفتار سخت‌ترین بیماری‌ها، یا اندوه‌بارترین مصایب گردد. امروز قوی و غنی و قدرت‌مند است، فردا ممکن است از ضعیف‌ترین و فقیرترین افراد باشد و نمونه‌های آن صفحات تاریخ بشریّت را پر کرده است. این اندیشه در او روحیۀ متعالی هجرت و جهاد را زنده می‌کند.(سوره توبه، آیه ۲۰ - )۲۱		# '''[[خودشناسی]]:''' انسان باید خود را به خوبی بشناسد و بداند موجودی است آسیب‌پذیر که فاصلۀ میان مرگ و زندگی او بسیار کم است. امروز سالم است و پر نشاط، فردا ممکن است گرفتار سخت‌ترین بیماری‌ها، یا اندوه‌بارترین مصایب گردد. امروز قوی و غنی و قدرت‌مند است، فردا ممکن است از ضعیف‌ترین و فقیرترین افراد باشد و نمونه‌های آن صفحات تاریخ بشریّت را پر کرده است. این اندیشه در او روحیۀ متعالی هجرت و جهاد را زنده می‌کند.(سوره توبه، آیه ۲۰ - ۲۱)
	# '''اندیشه در [[حرص]] و اندوختن مال:''' انسان باید اندیشه کند که حرص در اندوختن و ذخیره‌کردن اموال و برنامه‌ریزی برای رسیدن به آرزوها و آمال، هرگز مایۀ سعادت انسان نمی‌شود، بلکه دائماً او را به درد و رنج گرفتار می‌سازد؛ از این‌رو باید صبر و استقامت که خمیرمایۀ همۀ کارهای مثبت و پایۀ اصلی هرگونه اطاعت و ترک معصیت و دنیای مذموم است و از جمله اسباب ورود در بهشت و رضوان الهی است، را پیشه سازد.(سوره انسان، آیه ۱۲؛ سوره رعد، آیه ۲۴) این اندیشه موجب می‌گردد در امور زندگی [[قناعت]] پیشه نموده و به ضروریات زندگی اکتفا نماید. به زندگی سادۀ فقرا و مردمی که در سطحی پایین‌تر هستند نگاه کرده و از این طریق روح انفاق و کمک به مستمندان را در خویش تقویت نماید.(سوره مائده، آیه ۸۵)		# '''اندیشه در [[حرص]] و اندوختن مال:''' انسان باید اندیشه کند که حرص در اندوختن و ذخیره‌کردن اموال و برنامه‌ریزی برای رسیدن به آرزوها و آمال، هرگز مایۀ سعادت انسان نمی‌شود، بلکه دائماً او را به درد و رنج گرفتار می‌سازد؛ از این‌رو باید صبر و استقامت که خمیرمایۀ همۀ کارهای مثبت و پایۀ اصلی هرگونه اطاعت و ترک معصیت و دنیای مذموم است و از جمله اسباب ورود در بهشت و رضوان الهی است، را پیشه سازد.(سوره انسان، آیه ۱۲؛ سوره رعد، آیه ۲۴) این اندیشه موجب می‌گردد در امور زندگی [[قناعت]] پیشه نموده و به ضروریات زندگی اکتفا نماید. به زندگی سادۀ فقرا و مردمی که در سطحی پایین‌تر هستند نگاه کرده و از این طریق روح انفاق و کمک به مستمندان را در خویش تقویت نماید.(سوره مائده، آیه ۸۵)