حنیف در قرآن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Fabbasi: Fabbasi صفحهٔ مقصود از دین حنیف در قرآن را به حنیف در قرآن منتقل کرد: پاسخ بررسی واژه حنیف است نه دین حنیف

2025-01-15T08:27:41Z

Fabbasi صفحهٔ مقصود از دین حنیف در قرآن را به حنیف در قرآن منتقل کرد: پاسخ بررسی واژه حنیف است نه دین حنیف

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۵۷
(بدون تفاوت)

Fabbasi در ‏۱۵ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۲۶

2025-01-15T08:26:43Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۵۶
خط ۱:		خط ۱:
	{{شروع متن}}		{{شروع متن}}
	{{سوال}}		{{سوال}}
	منظور از ~~دین~~ حنیف در قرآن چیست؟		منظور از حنیف در قرآن چیست؟
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}

Fabbasi: /* حنیف وصف دین یا دین مستقل */

2025-01-15T08:24:09Z

حنیف وصف دین یا دین مستقل

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۵۴
خط ۳۹:		خط ۳۹:
	== حنیف وصف دین یا دین مستقل==		== حنیف وصف دین یا دین مستقل==
	کاربرد قرآنی این واژه‌ها چنین می‌رساند که حنیف به عنوان یک دین خاص و ارائه شده از سوی یک پیامبر شناسانده نشده است، بلکه توصیفی از یک دین آسمانی و الهی می‌باشد و پیروان هر دین آسمانی را که از شرک، بت‌پرستی‌ و امور خرافی دوری گزینند، می‌توان جزو حنفا شمرد. از این‌رو نمی‌توان برای ابراهیم (ع) دینی ویژه و اختصاصی در نظر گرفت که نام آن دین حنیف باشد.		کاربرد قرآنی این واژه‌ها چنین می‌رساند که حنیف به عنوان یک دین خاص و ارائه شده از سوی یک پیامبر شناسانده نشده است، بلکه توصیفی از یک دین آسمانی و الهی می‌باشد و پیروان هر دین آسمانی را که از شرک، بت‌پرستی‌ و امور خرافی دوری گزینند، می‌توان جزو حنفا شمرد. از این‌رو نمی‌توان برای ابراهیم (ع) دینی ویژه و اختصاصی در نظر گرفت که نام آن دین حنیف باشد.
	در این‌باره یک مسئله مطرح شده و آن این است که آیات ۱۳۵ سوره بقره و ۶۷ سوره آل عمران دلالت دارد که حنیفیت، یهودیت و مسیحیت نیست.<ref>دائرة المعارف تشیع، ج۶، «مقاله حنیف»، بهاء‌الدین خرمشاهی، ص۵۳۹.</ref> با پذیرش این نظر نمی‌توان حنیفیت را با این ادیان یکسان دانست، بلکه دینی در عرض ادیان دیگر خواهد بود. اما این آیات چنین معنایی را نمی‌رسانند به ویژه آیه نخست در پاسخ اهل کتاب است که گفتند «یهودی یا مسیحی شوید تا هدایت یابید، چنین نازل شد که بگو از آیین خالص ابراهیم پیروی کنید و او هرگز از مشرکان نبود». منظور این است که از این آیین‌های تحریف شده پیروی نکنید و آشکار است که یهودیان و مسیحیان مشرک نبوده‌اند، بلکه به تدریج برخی باورهای آنان تحریف گردیده است. به تعبیری «دین حنیف ابراهیم بر آن دو ترجیح داده شده و بر مشرک نبودن او تکیه و تاکید شده است که اشاره است به این نکته که جنبه توحیدی دین حنیف، قوی‌تر از دین یهود و نصارا است (به جهت اعتقاد به اینکه عزیر پسر خداست و یا به جهت اعتقاد نصارا به اینکه مسیح پسر خداست».<ref> زریاب خویی، عباس، سیره رسول‌الله از آغاز تا هجرت، ص۷۹.</ref>		در این‌باره یک مسئله مطرح شده و آن این است که آیات ۱۳۵ سوره بقره و ۶۷ سوره آل عمران دلالت دارد که حنیفیت، یهودیت و مسیحیت نیست.<ref>دائرة المعارف تشیع، ج۶، «مقاله حنیف»، بهاء‌الدین خرمشاهی، ص۵۳۹.</ref>

			با پذیرش این نظر نمی‌توان حنیفیت را با این ادیان یکسان دانست، بلکه دینی در عرض ادیان دیگر خواهد بود. اما این آیات چنین معنایی را نمی‌رسانند به ویژه آیه نخست در پاسخ اهل کتاب است که گفتند «یهودی یا مسیحی شوید تا هدایت یابید، چنین نازل شد که بگو از آیین خالص ابراهیم پیروی کنید و او هرگز از مشرکان نبود». منظور این است که از این آیین‌های تحریف شده پیروی نکنید و آشکار است که یهودیان و مسیحیان مشرک نبوده‌اند، بلکه به تدریج برخی باورهای آنان تحریف گردیده است. به تعبیری «دین حنیف ابراهیم بر آن دو ترجیح داده شده و بر مشرک نبودن او تکیه و تاکید شده است که اشاره است به این نکته که جنبه توحیدی دین حنیف، قوی‌تر از دین یهود و نصارا است (به جهت اعتقاد به اینکه عزیر پسر خداست و یا به جهت اعتقاد نصارا به اینکه مسیح پسر خداست».<ref> زریاب خویی، عباس، سیره رسول‌الله از آغاز تا هجرت، ص۷۹.</ref>

	== مطالعه بیشتر ==		== مطالعه بیشتر ==

Fabbasi: /* حنیف وصف دین */

2025-01-15T08:22:20Z

حنیف وصف دین

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۵۲
خط ۳۷:		خط ۳۷:
	[[علامه طباطبایی]] بر این باور است که خدای تعالی اسلام را بدین جهت دین حنیف خوانده که خلق را دستور می‌دهد به اینکه در تمامی امور حد وسط و حالت اعتدال را از دست ندهند، از انحراف به سوی افراط و تفریط بپرهیزند.<ref>طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه: محمد باقر موسوی همدانی، ج۲۰، ص۵۷۵.</ref>		[[علامه طباطبایی]] بر این باور است که خدای تعالی اسلام را بدین جهت دین حنیف خوانده که خلق را دستور می‌دهد به اینکه در تمامی امور حد وسط و حالت اعتدال را از دست ندهند، از انحراف به سوی افراط و تفریط بپرهیزند.<ref>طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه: محمد باقر موسوی همدانی، ج۲۰، ص۵۷۵.</ref>

	== حنیف وصف دین ==		== حنیف وصف دین یا دین مستقل==
	کاربرد قرآنی این واژه‌ها چنین می‌رساند که حنیف به عنوان یک دین خاص و ارائه شده از سوی یک پیامبر شناسانده نشده است، بلکه توصیفی از یک دین آسمانی و الهی می‌باشد و پیروان هر دین آسمانی را که از شرک، بت‌پرستی‌ و امور خرافی دوری گزینند، می‌توان جزو حنفا شمرد. از این‌رو نمی‌توان برای ابراهیم (ع) دینی ویژه و اختصاصی در نظر گرفت که نام آن دین حنیف باشد.		کاربرد قرآنی این واژه‌ها چنین می‌رساند که حنیف به عنوان یک دین خاص و ارائه شده از سوی یک پیامبر شناسانده نشده است، بلکه توصیفی از یک دین آسمانی و الهی می‌باشد و پیروان هر دین آسمانی را که از شرک، بت‌پرستی‌ و امور خرافی دوری گزینند، می‌توان جزو حنفا شمرد. از این‌رو نمی‌توان برای ابراهیم (ع) دینی ویژه و اختصاصی در نظر گرفت که نام آن دین حنیف باشد.
	در این‌باره یک مسئله مطرح شده و آن این است که آیات ۱۳۵ سوره بقره و ۶۷ سوره آل عمران دلالت دارد که حنیفیت، یهودیت و مسیحیت نیست.<ref>دائرة المعارف تشیع، ج۶، «مقاله حنیف»، بهاء‌الدین خرمشاهی، ص۵۳۹.</ref> با پذیرش این نظر نمی‌توان حنیفیت را با این ادیان یکسان دانست، بلکه دینی در عرض ادیان دیگر خواهد بود. اما این آیات چنین معنایی را نمی‌رسانند به ویژه آیه نخست در پاسخ اهل کتاب است که گفتند «یهودی یا مسیحی شوید تا هدایت یابید، چنین نازل شد که بگو از آیین خالص ابراهیم پیروی کنید و او هرگز از مشرکان نبود». منظور این است که از این آیین‌های تحریف شده پیروی نکنید و آشکار است که یهودیان و مسیحیان مشرک نبوده‌اند، بلکه به تدریج برخی باورهای آنان تحریف گردیده است. به تعبیری «دین حنیف ابراهیم بر آن دو ترجیح داده شده و بر مشرک نبودن او تکیه و تاکید شده است که اشاره است به این نکته که جنبه توحیدی دین حنیف، قوی‌تر از دین یهود و نصارا است (به جهت اعتقاد به اینکه عزیر پسر خداست و یا به جهت اعتقاد نصارا به اینکه مسیح پسر خداست».<ref> زریاب خویی، عباس، سیره رسول‌الله از آغاز تا هجرت، ص۷۹.</ref>		در این‌باره یک مسئله مطرح شده و آن این است که آیات ۱۳۵ سوره بقره و ۶۷ سوره آل عمران دلالت دارد که حنیفیت، یهودیت و مسیحیت نیست.<ref>دائرة المعارف تشیع، ج۶، «مقاله حنیف»، بهاء‌الدین خرمشاهی، ص۵۳۹.</ref> با پذیرش این نظر نمی‌توان حنیفیت را با این ادیان یکسان دانست، بلکه دینی در عرض ادیان دیگر خواهد بود. اما این آیات چنین معنایی را نمی‌رسانند به ویژه آیه نخست در پاسخ اهل کتاب است که گفتند «یهودی یا مسیحی شوید تا هدایت یابید، چنین نازل شد که بگو از آیین خالص ابراهیم پیروی کنید و او هرگز از مشرکان نبود». منظور این است که از این آیین‌های تحریف شده پیروی نکنید و آشکار است که یهودیان و مسیحیان مشرک نبوده‌اند، بلکه به تدریج برخی باورهای آنان تحریف گردیده است. به تعبیری «دین حنیف ابراهیم بر آن دو ترجیح داده شده و بر مشرک نبودن او تکیه و تاکید شده است که اشاره است به این نکته که جنبه توحیدی دین حنیف، قوی‌تر از دین یهود و نصارا است (به جهت اعتقاد به اینکه عزیر پسر خداست و یا به جهت اعتقاد نصارا به اینکه مسیح پسر خداست».<ref> زریاب خویی، عباس، سیره رسول‌الله از آغاز تا هجرت، ص۷۹.</ref>

Fabbasi: /* کاربرد حنیف در قرآن */ اصلاح ارقام

2025-01-15T08:21:56Z

کاربرد حنیف در قرآن: اصلاح ارقام

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۵۱
خط ۲۱:		خط ۲۱:
	== کاربرد حنیف در قرآن ==		== کاربرد حنیف در قرآن ==
	کلمه حنیف ده بار در قرآن تکرار شده است.<ref>سوره بقره،‌ آیه ۱۳۵. سوره آل عمران، آیه ۶۷ و آیه۹۵. سوره نساء، آیه ۱۲۵. سوره انعام، آیه۷۹ وآیه۱۶۱. سوره یونس، آیه ۱۰۵. سوره نحل، آیه۱۲۰ و آیه ۱۲۳. سوره روم، آیه ۳۰.</ref> جمع آن یعنی کلمه حنفاء دو بار در قرآن آمده است.<ref>سوره حج، آیه ۳۱. سوره بینه، آیه ۵.</ref>		کلمه حنیف ده بار در قرآن تکرار شده است.<ref>سوره بقره،‌ آیه ۱۳۵. سوره آل عمران، آیه ۶۷ و آیه۹۵. سوره نساء، آیه ۱۲۵. سوره انعام، آیه۷۹ وآیه۱۶۱. سوره یونس، آیه ۱۰۵. سوره نحل، آیه۱۲۰ و آیه ۱۲۳. سوره روم، آیه ۳۰.</ref> جمع آن یعنی کلمه حنفاء دو بار در قرآن آمده است.<ref>سوره حج، آیه ۳۱. سوره بینه، آیه ۵.</ref>
	# '''حنیف توصیف کلمه دین:''' حنیف دوبار در توصیف کلمه دین آورده شده است.<ref>سوره یونس، آیه ۱۰۵. سوره روم، آیه ۳۰.</ref>		# '''حنیف توصیف کلمه دین:''' حنیف دوبار در توصیف کلمه دین آورده شده است.<ref>سوره یونس، آیه ۱۰۵. سوره روم، آیه ۳۰.</ref> حنیف صفت است برای دین الهی که خداوند برای هدایت انسان‌ها، همه پیامبران را مأمور به تبلیغ آن دین کرده و نام آن، اسلام به معنای تسلیم در برابر خداوند است: {{قرآن\|إِنَّ الدِّينَ عِنْدَ اللَّهِ الْإِسْلَامُ \|ترجمه= دین در نزد خدا اسلام و تسلیم شدن در برابر حق است.\|سوره=آل عمران\|آیه=۱۹}} و چون این دین مطابق با فطرت، مستقیم، دور از افراط و تفریط و دارای احکام عملی خاصی است، آن را با صفت حنیف، توصیف می‌کنند. به همین دلیل {{قرآن\| مِلَّةَ إِبْرَاهِيمَ\|سوره=آل عمران\|آیه=۹۵}} یعنی دین آن حضرت با صفت حنیفیت، توصیف شده است.<ref>طبرسی، فضل بن الحسن، مجمع البیان، انتشارات فراهانی، ج۲، ص۷۱.</ref> <ref>کاشانی، فتح الله، منهج الصادقین، ۱۳۴۴ش، ج۱، ص۳۲۶.</ref>قرآن در توصیف دین می‌فرماید: {{قرآن\|وَأَنْ أَقِمْ وَجْهَكَ لِلدِّينِ حَنِيفًا وَلَا تَكُونَنَّ مِنَ الْمُشْرِكِينَ\| ترجمه=و [به من دستور داده شده است‌] كه به دين حنيف روى آور، و زنهار از مشركان مباش.\|سوره=یونس\|آیه=۱۰۵}}
	# '''حنیف حال یا صفت:''' حنیف حال یا صفت از دین و ملت ابراهیم است.<ref>سوره بقره،‌ آیه ۱۳۵. سوره آل عمران، آیه ۹۵. سوره نساء، آیه ۱۲۵. سوره انعام، آیه ۱۶۱. سوره نحل، آیه ۱۲۳.</ref> در این آیات به تبعیت از دین حضرت ابراهیم -دینی که از همه دین‌های باطل به سوی دین حق مایل بوده- امر شده است.		# '''حنیف حال یا صفت:''' حنیف حال یا صفت از دین و ملت ابراهیم است.<ref>سوره بقره،‌ آیه ۱۳۵. سوره آل عمران، آیه ۹۵. سوره نساء، آیه ۱۲۵. سوره انعام، آیه ۱۶۱. سوره نحل، آیه ۱۲۳.</ref> در این آیات به تبعیت از دین حضرت ابراهیم -دینی که از همه دین‌های باطل به سوی دین حق مایل بوده- امر شده است.
	# '''حنیف توصیف حضرت ابراهیم:''' کلمه حنیف دوبار در توصیف خود حضرت ابراهیم آورده شده است.<ref>سوره آل عمران، آیه ۶۷. سوره نحل، آیه ۱۲۰.</ref> در توصیف اعتقادات او می‌فرماید: {{قرآن\|ما کانَ إِبراهیم یهُودیاً وَلا نَصْرانیاً ولکنْ کانَ حَنیفاً مُسْلِماً وَما کانَ مِنَ الْمُشْرِکین\|ترجمه=ابراهيم نه يهودى بود و نه نصرانى، بلكه حق گرايى فرمانبردار بود، و از مشركان نبود.\| سوره= آل عمران\| آیه= ۶۷}} همین معنا را در آیه۱۲۰ سوره نحل دیگر تکرار کرده و می‌فرماید: {{قرآن\|إِنَّ إِبْراهیمَ کانَ أُمَّه قانِتاً لِلّهِ حَنِیفاً وَلَمْ یک مِنَ الْمُشْرِکین\|ترجمه= به راستى ابراهيم به تنهایی امتی مطيع خدا [و] حق‌گراى بود و از مشركان نبود.\| سوره=نحل\| آیه=۱۲۰}}		# '''حنیف توصیف حضرت ابراهیم:''' کلمه حنیف دوبار در توصیف خود حضرت ابراهیم آورده شده است.<ref>سوره آل عمران، آیه ۶۷. سوره نحل، آیه ۱۲۰.</ref> در توصیف اعتقادات او می‌فرماید: {{قرآن\|ما کانَ إِبراهیم یهُودیاً وَلا نَصْرانیاً ولکنْ کانَ حَنیفاً مُسْلِماً وَما کانَ مِنَ الْمُشْرِکین\|ترجمه=ابراهيم نه يهودى بود و نه نصرانى، بلكه حق گرايى فرمانبردار بود، و از مشركان نبود.\| سوره= آل عمران\| آیه= ۶۷}} همین معنا را در آیه۱۲۰ سوره نحل دیگر تکرار کرده و می‌فرماید: {{قرآن\|إِنَّ إِبْراهیمَ کانَ أُمَّه قانِتاً لِلّهِ حَنِیفاً وَلَمْ یک مِنَ الْمُشْرِکین\|ترجمه= به راستى ابراهيم به تنهایی امتی مطيع خدا [و] حق‌گراى بود و از مشركان نبود.\| سوره=نحل\| آیه=۱۲۰}}
			* '''گرایش به دین حق:''' برخی گفته‌اند حنیف کسی است که از ادیان باطل به دین حق گرایش پیدا کند.<ref>مشهدی، میرزا محمد، کنز الدقائق، قم، مؤسسة النشر الاسلامی، بی‌تا، ج۱، ص۳۵۰.</ref> این اصطلاح بیشتر ناظر به معنای لغوی حنیف بوده است.

	در تمام این آیات حنیف به معنای حق‌گرایی آمده است که بیشتر درباره دین [[حضرت ابراهیم(ع)]] گفته شده است. دین حنیف، آیین پاک و خالص و تسلیم در برابر حق و اعتقاد به توحید کامل است که تمام پیامبران بزرگ الهی از جمله حضرت ابراهیم(ع) و حضرت محمد(ص) به چنین آیین و دینی بودند.<ref>طباطبایی، سید محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، تهران، دار الکتب الاسلامیه، چاپ سوم، ۱۳۹۷ ق، ج۳، ص۲۹۸.</ref>		در تمام این آیات حنیف به معنای حق‌گرایی آمده است که بیشتر درباره دین [[حضرت ابراهیم(ع)]] گفته شده است. دین حنیف، آیین پاک و خالص و تسلیم در برابر حق و اعتقاد به توحید کامل است که تمام پیامبران بزرگ الهی از جمله حضرت ابراهیم(ع) و حضرت محمد(ص) به چنین آیین و دینی بودند.<ref>طباطبایی، سید محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، تهران، دار الکتب الاسلامیه، چاپ سوم، ۱۳۹۷ ق، ج۳، ص۲۹۸.</ref>

Fabbasi در ‏۱۵ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۰۶

2025-01-15T08:06:44Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۳۶
خط ۳۵:		خط ۳۵:
	* {{قرآن\|وَمَا أُمِرُوا إِلَّا لِیَعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصِینَ لَهُ الدِّینَ حُنَفَاءَ\|ترجمه=و فرمان نیافته بودند جز اینکه خدا را بپرستند، و در حالی که به توحید گراییده‌اند، دین [خود] را برای او خالص گردانند\|سوره=بینه\|آیه=۵}}		* {{قرآن\|وَمَا أُمِرُوا إِلَّا لِیَعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصِینَ لَهُ الدِّینَ حُنَفَاءَ\|ترجمه=و فرمان نیافته بودند جز اینکه خدا را بپرستند، و در حالی که به توحید گراییده‌اند، دین [خود] را برای او خالص گردانند\|سوره=بینه\|آیه=۵}}
	[[علامه طباطبایی]] بر این باور است که خدای تعالی اسلام را بدین جهت دین حنیف خوانده که خلق را دستور می‌دهد به اینکه در تمامی امور حد وسط و حالت اعتدال را از دست ندهند، از انحراف به سوی افراط و تفریط بپرهیزند.<ref>طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه: محمد باقر موسوی همدانی، ج۲۰، ص۵۷۵.</ref>		[[علامه طباطبایی]] بر این باور است که خدای تعالی اسلام را بدین جهت دین حنیف خوانده که خلق را دستور می‌دهد به اینکه در تمامی امور حد وسط و حالت اعتدال را از دست ندهند، از انحراف به سوی افراط و تفریط بپرهیزند.<ref>طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه: محمد باقر موسوی همدانی، ج۲۰، ص۵۷۵.</ref>

			== حنیف وصف دین ==
			کاربرد قرآنی این واژه‌ها چنین می‌رساند که حنیف به عنوان یک دین خاص و ارائه شده از سوی یک پیامبر شناسانده نشده است، بلکه توصیفی از یک دین آسمانی و الهی می‌باشد و پیروان هر دین آسمانی را که از شرک، بت‌پرستی‌ و امور خرافی دوری گزینند، می‌توان جزو حنفا شمرد. از این‌رو نمی‌توان برای ابراهیم (ع) دینی ویژه و اختصاصی در نظر گرفت که نام آن دین حنیف باشد.
			در این‌باره یک مسئله مطرح شده و آن این است که آیات ۱۳۵ سوره بقره و ۶۷ سوره آل عمران دلالت دارد که حنیفیت، یهودیت و مسیحیت نیست.<ref>دائرة المعارف تشیع، ج۶، «مقاله حنیف»، بهاء‌الدین خرمشاهی، ص۵۳۹.</ref> با پذیرش این نظر نمی‌توان حنیفیت را با این ادیان یکسان دانست، بلکه دینی در عرض ادیان دیگر خواهد بود. اما این آیات چنین معنایی را نمی‌رسانند به ویژه آیه نخست در پاسخ اهل کتاب است که گفتند «یهودی یا مسیحی شوید تا هدایت یابید، چنین نازل شد که بگو از آیین خالص ابراهیم پیروی کنید و او هرگز از مشرکان نبود». منظور این است که از این آیین‌های تحریف شده پیروی نکنید و آشکار است که یهودیان و مسیحیان مشرک نبوده‌اند، بلکه به تدریج برخی باورهای آنان تحریف گردیده است. به تعبیری «دین حنیف ابراهیم بر آن دو ترجیح داده شده و بر مشرک نبودن او تکیه و تاکید شده است که اشاره است به این نکته که جنبه توحیدی دین حنیف، قوی‌تر از دین یهود و نصارا است (به جهت اعتقاد به اینکه عزیر پسر خداست و یا به جهت اعتقاد نصارا به اینکه مسیح پسر خداست».<ref> زریاب خویی، عباس، سیره رسول‌الله از آغاز تا هجرت، ص۷۹.</ref>

	== مطالعه بیشتر ==		== مطالعه بیشتر ==

Fabbasi: /* معنای حنیف */

2025-01-15T07:59:26Z

معنای حنیف

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۲۹
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	<ref>شيبانى، محمد بن حسن، كتاب الجيم، قاهره، الهيئه العامه لشئون المطابع الاميريه، چاپ اول، ۱۹۷۵م، ج۱، ص۱۴۴.</ref>		<ref>شيبانى، محمد بن حسن، كتاب الجيم، قاهره، الهيئه العامه لشئون المطابع الاميريه، چاپ اول، ۱۹۷۵م، ج۱، ص۱۴۴.</ref>
	<ref>ابن فارس، أحمد بن فارس، معجم مقاييس اللغه، قم، مكتب الاعلام الاسلامي‏، چاپ اول، ۱۴۰۴ق، ج۲، ص۱۱۰.</ref>		<ref>ابن فارس، أحمد بن فارس، معجم مقاييس اللغه، قم، مكتب الاعلام الاسلامي‏، چاپ اول، ۱۴۰۴ق، ج۲، ص۱۱۰.</ref>
	از همین روی به کسی که میل به راه و دین مستقیم داشته باشد، حنيف گویند و قرآن حضرت ابراهیم را حنیف دانسته است یعنی کسی که از باطل کناره‌گیری کرده و به حق روی آورد: {{قرآن\|ما كانَ إِبْراهيمُ يَهُودِيًّا وَ لا نَصْرانِيًّا وَ لكِنْ كانَ حَنيفاً مُسْلِماً وَ ما كانَ مِنَ الْمُشْرِكينَ\|ترجمه=ابراهيم نه يهودى بود و نه نصرانى؛ بلكه موحّدى خالص و مسلمان بود و هرگز از مشركان نبود.\|سوره=آل‏ عمران\|آیه= ۶۷ }}<ref>ابن فارس، أحمد بن فارس، معجم مقاييس اللغه، قم، مكتب الاعلام الاسلامي‏، چاپ اول، ۱۴۰۴ق، ج۲، ص۱۱۰.</ref> [[شیخ طوسی]] ذیل این آیه اورده است: حنیف میل به حق پیدا کردن است و از معنای تمایل پا گرفته شده است.<ref>طوسى، محمد بن حسن، التبيان في تفسير القرآن، بیروت، دار إحياء التراث العربي، چاپ اول، بی‌تا، ج۲، ص۴۹۳</ref>		از همین روی به کسی که میل به راه و دین مستقیم داشته باشد، حنيف گویند و [[قرآن]] حضرت ابراهیم را حنیف دانسته است یعنی کسی که از باطل کناره‌گیری کرده و به حق روی آورد: {{قرآن\|ما كانَ إِبْراهيمُ يَهُودِيًّا وَ لا نَصْرانِيًّا وَ لكِنْ كانَ حَنيفاً مُسْلِماً وَ ما كانَ مِنَ الْمُشْرِكينَ\|ترجمه=ابراهيم نه يهودى بود و نه نصرانى؛ بلكه موحّدى خالص و مسلمان بود و هرگز از مشركان نبود.\|سوره=آل‏ عمران\|آیه= ۶۷ }}<ref>ابن فارس، أحمد بن فارس، معجم مقاييس اللغه، قم، مكتب الاعلام الاسلامي‏، چاپ اول، ۱۴۰۴ق، ج۲، ص۱۱۰.</ref> [[شیخ طوسی]] ذیل این آیه اورده است: حنیف میل به حق پیدا کردن است و از معنای تمایل پا گرفته شده است.<ref>طوسى، محمد بن حسن، التبيان في تفسير القرآن، بیروت، دار إحياء التراث العربي، چاپ اول، بی‌تا، ج۲، ص۴۹۳</ref>

	راغب اصفهانی لغت شناس قرآنی بر همین اساس می‌نویسد که حنیف به معنای هدایت به استقامت و راه مستقیم‏، برگشتن از گمراهى به استقامت و راه مستقيم و ميل كننده به هدايت و راه راست است. اعراب قبل از اسلام هر كسى را كه زيارت حج مى‏رفت و ختنه مى‏‌شد، حنيف مى‏‌ناميدند، يعنى بر دين ابراهيم است.<ref>راغب اصفهانى، حسين بن محمد، ترجمه و تحقيق مفردات الفاظ قرآن، ترجمه: غلامرضا خسروی، تهران، مرتضوی، چاپ دوم، ۱۳۷۴ش، ج۱، ص۵۵۱.</ref>		راغب اصفهانی لغت شناس قرآنی بر همین اساس می‌نویسد که حنیف به معنای هدایت به استقامت و راه مستقیم‏، برگشتن از گمراهى به استقامت و راه مستقيم و ميل كننده به هدايت و راه راست است. اعراب قبل از اسلام هر كسى را كه زيارت حج مى‏رفت و ختنه مى‏‌شد، حنيف مى‏‌ناميدند، يعنى بر دين ابراهيم است.<ref>راغب اصفهانى، حسين بن محمد، ترجمه و تحقيق مفردات الفاظ قرآن، ترجمه: غلامرضا خسروی، تهران، مرتضوی، چاپ دوم، ۱۳۷۴ش، ج۱، ص۵۵۱.</ref>

Fabbasi در ‏۱۵ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۵۸

2025-01-15T07:58:49Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۲۸
خط ۳۴:		خط ۳۴:
	* {{قرآن\|حُنَفَاءَ لِلَّهِ غَیْرَ مُشْرِکِینَ بِهِ\|ترجمه=در حالی که گروندگان خالص به خدا باشید؛ نه شریک‌گیرندگان او\|سوره=حج\|آیه=۳۱}}		* {{قرآن\|حُنَفَاءَ لِلَّهِ غَیْرَ مُشْرِکِینَ بِهِ\|ترجمه=در حالی که گروندگان خالص به خدا باشید؛ نه شریک‌گیرندگان او\|سوره=حج\|آیه=۳۱}}
	* {{قرآن\|وَمَا أُمِرُوا إِلَّا لِیَعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصِینَ لَهُ الدِّینَ حُنَفَاءَ\|ترجمه=و فرمان نیافته بودند جز اینکه خدا را بپرستند، و در حالی که به توحید گراییده‌اند، دین [خود] را برای او خالص گردانند\|سوره=بینه\|آیه=۵}}		* {{قرآن\|وَمَا أُمِرُوا إِلَّا لِیَعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصِینَ لَهُ الدِّینَ حُنَفَاءَ\|ترجمه=و فرمان نیافته بودند جز اینکه خدا را بپرستند، و در حالی که به توحید گراییده‌اند، دین [خود] را برای او خالص گردانند\|سوره=بینه\|آیه=۵}}
	علامه طباطبایی بر این باور است که خدای تعالی اسلام را بدین جهت دین حنیف خوانده که خلق را دستور می‌دهد به اینکه در تمامی امور حد وسط و حالت اعتدال را از دست ندهند، از انحراف به سوی افراط و تفریط بپرهیزند.<ref>طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه: محمد باقر موسوی همدانی، ج۲۰، ص۵۷۵.</ref>		[[علامه طباطبایی]] بر این باور است که خدای تعالی اسلام را بدین جهت دین حنیف خوانده که خلق را دستور می‌دهد به اینکه در تمامی امور حد وسط و حالت اعتدال را از دست ندهند، از انحراف به سوی افراط و تفریط بپرهیزند.<ref>طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه: محمد باقر موسوی همدانی، ج۲۰، ص۵۷۵.</ref>

	== مطالعه بیشتر ==		== مطالعه بیشتر ==

Fabbasi: /* کاربرد حنیف در قرآن */

2025-01-15T07:57:46Z

کاربرد حنیف در قرآن

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۲۷
خط ۳۲:		خط ۳۲:

	واژه حنیف در دو مورد در قرآن به صورت جمع آمده است:		واژه حنیف در دو مورد در قرآن به صورت جمع آمده است:
	* {قرآن\|حُنَفَاءَ لِلَّهِ غَیْرَ مُشْرِکِینَ بِهِ\|ترجمه=در حالی که گروندگان خالص به خدا باشید؛ نه شریک‌گیرندگان ~~[برای]~~ او\|سوره=حج\|آیه=۳۱}}		* {{قرآن\|حُنَفَاءَ لِلَّهِ غَیْرَ مُشْرِکِینَ بِهِ\|ترجمه=در حالی که گروندگان خالص به خدا باشید؛ نه شریک‌گیرندگان او\|سوره=حج\|آیه=۳۱}}
	* {{قرآن\|وَمَا أُمِرُوا إِلَّا لِیَعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصِینَ لَهُ الدِّینَ حُنَفَاءَ\|ترجمه=و فرمان نیافته بودند جز اینکه خدا را بپرستند، و در حالی که به توحید گراییده‌اند، دین [خود] را برای او خالص گردانند\|سوره=بینه\|آیه=۵}}		* {{قرآن\|وَمَا أُمِرُوا إِلَّا لِیَعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصِینَ لَهُ الدِّینَ حُنَفَاءَ\|ترجمه=و فرمان نیافته بودند جز اینکه خدا را بپرستند، و در حالی که به توحید گراییده‌اند، دین [خود] را برای او خالص گردانند\|سوره=بینه\|آیه=۵}}
	علامه طباطبایی بر این باور است که خدای تعالی اسلام را بدین جهت دین حنیف خوانده که خلق را دستور می‌دهد به اینکه در تمامی امور حد وسط و حالت اعتدال را از دست ندهند، از انحراف به سوی افراط و تفریط بپرهیزند.<ref>طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه: محمد باقر موسوی همدانی، ج۲۰، ص۵۷۵.</ref>		علامه طباطبایی بر این باور است که خدای تعالی اسلام را بدین جهت دین حنیف خوانده که خلق را دستور می‌دهد به اینکه در تمامی امور حد وسط و حالت اعتدال را از دست ندهند، از انحراف به سوی افراط و تفریط بپرهیزند.<ref>طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، ترجمه: محمد باقر موسوی همدانی، ج۲۰، ص۵۷۵.</ref>

Fabbasi در ‏۱۵ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۵۳

2025-01-15T07:53:14Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۲۳
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{ویرایش\|fabbasi}}~~
	{{شروع متن}}		{{شروع متن}}
	{{سوال}}		{{سوال}}
خط ۶۲:		خط ۶۱:
	\| تکمیل =		\| تکمیل =
	\| اولویت =ج		\| اولویت =ج
	\| کیفیت =ج		\| کیفیت =ب
	}}		}}
	{{پایان متن}}		{{پایان متن}}