حقیقت شفاعت - تاریخچهٔ نسخه‌ها

عبدالرحیم رضاپور: /* منابع */

2026-08-22T05:37:05Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ اوت ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۰۷
خط ۱۶:		خط ۱۶:
	بنابراین، گرچه در لسان روایات این اصطلاح بیشتر در مورد دوم یعنی نجات از عذاب به‌کار برده شده‌است، ولی چنان‌که اشاره گردید، دامنه شفاعت حوزه وسیعی دارد و شامل عموم مستحقان اعم از افراد مؤمن و صالح یا غیرصالح می‌شود، حتی افراد صالح نیز چون دارای مراتب و مقامات متفاوت می‌باشند، مقام بالاتر نسبت به مراتب پائین‌تر، حق شفاعت دارد.		بنابراین، گرچه در لسان روایات این اصطلاح بیشتر در مورد دوم یعنی نجات از عذاب به‌کار برده شده‌است، ولی چنان‌که اشاره گردید، دامنه شفاعت حوزه وسیعی دارد و شامل عموم مستحقان اعم از افراد مؤمن و صالح یا غیرصالح می‌شود، حتی افراد صالح نیز چون دارای مراتب و مقامات متفاوت می‌باشند، مقام بالاتر نسبت به مراتب پائین‌تر، حق شفاعت دارد.

	[[امام باقر(ع)]] می‌فرماید: یک فرد از مؤمنان، حداقل در مورد سی نفر حق شفاعت دارد<ref>محمدی ری شهری، میزان الحکمه، ~~۵ جلدی،~~ چاپ دارالحدیث، ج۲، ص۱۴۷۶، ح۹۵۲۴.</ref> و نیز می‌فرماید: یک مرد مؤمن در مورد قوم و بستگان و اهل خانواده خود می‌تواند شفاعت نماید.<ref>ری شهری، میزان الحکمه، دارالحدیث، ج۲، ص۱۴۷۶، ح۹۵۲۳.</ref> سررشته‌دار این سلسله نیز [[پیامبر(ص)]] و [[اهل بیت(ع)]] می‌باشند که صاحب مقام شفاعت کبری در قیامت‌ هستند. [[امام صادق(ع)]] در این مورد می‌فرماید: ''ما من احد من الاوّلین و الاخرین الا و هو یحتاج الی شفاعه محمد یوم القیامه''<ref>ری شهری، میزان الحکمه، دارالحدیث، ج۲، ص۱۴۷۴، ح۹۴۹۸.</ref> هیچ فردی از خوبان و بدان چه از امت‌های گذشته و چه از امت [[اسلام]] نیستند، مگر این‌که در قیامت محتاج شفاعت رسول اکرم (ص) می‌باشند؛ زیرا طبق روایات، این مقام از آن رسول اکرم(ص) می‌باشد که خداوند به آن حضرت اعطا فرموده است.		[[امام باقر(ع)]] می‌فرماید: یک فرد از مؤمنان، حداقل در مورد سی نفر حق شفاعت دارد<ref>محمدی ری شهری، محمد، میزان الحکمه، بی‌جا، چاپ دارالحدیث، بی‌تا، ج۲، ص۱۴۷۶، ح۹۵۲۴.</ref> و نیز می‌فرماید: یک مرد مؤمن در مورد قوم و بستگان و اهل خانواده خود می‌تواند شفاعت نماید.<ref>محمدی ری شهری، محمد، میزان الحکمه، بی‌جا، چاپ دارالحدیث، بی‌تا، ج۲، ص۱۴۷۶، ح۹۵۲۳.</ref> سررشته‌دار این سلسله نیز [[پیامبر(ص)]] و [[اهل بیت(ع)]] می‌باشند که صاحب مقام شفاعت کبری در قیامت‌ هستند. [[امام صادق(ع)]] در این مورد می‌فرماید: ''ما من احد من الاوّلین و الاخرین الا و هو یحتاج الی شفاعه محمد یوم القیامه''<ref>محمدی ری شهری، محمد، میزان الحکمه، بی‌جا، چاپ دارالحدیث، بی‌تا، ج۲، ص۱۴۷۴، ح۹۴۹۸.</ref> هیچ فردی از خوبان و بدان چه از امت‌های گذشته و چه از امت [[اسلام]] نیستند، مگر این‌که در قیامت محتاج شفاعت رسول اکرم (ص) می‌باشند؛ زیرا طبق روایات، این مقام از آن رسول اکرم(ص) می‌باشد که خداوند به آن حضرت اعطا فرموده است.

	مسئله شفاعت به معنای بهره گرفتن شایستگان از عفو و رحمت واسعه پروردگار در پرتو دستگیری و عنایت اؤلیای الهی، یکی از معارف [[قرآنی]] و از اعتقادات اصیل و امیدبخش اسلام است که از یک‌سو به خاطر زمینه‌های مساعد افراد و از سوی دیگر به خاطر مقام و منزلت و آبروی اؤلیای الهی مخصوصاً پیامبر اسلام(ص) و ائمه(ع)، این تفضل از رهگذر شفاعت آنان نصیب دیگران می‌گردد و بسیاری از کسانی‌که اهل عذاب و آتش‌ هستند و مستحق عقوبت و مجازات، به‌وسیله آنان نجات می‌یابند و به صف اهل [[بهشت]] می‌پیوندند.		مسئله شفاعت به معنای بهره گرفتن شایستگان از عفو و رحمت واسعه پروردگار در پرتو دستگیری و عنایت اؤلیای الهی، یکی از معارف [[قرآنی]] و از اعتقادات اصیل و امیدبخش اسلام است که از یک‌سو به خاطر زمینه‌های مساعد افراد و از سوی دیگر به خاطر مقام و منزلت و آبروی اؤلیای الهی مخصوصاً پیامبر اسلام(ص) و ائمه(ع)، این تفضل از رهگذر شفاعت آنان نصیب دیگران می‌گردد و بسیاری از کسانی‌که اهل عذاب و آتش‌ هستند و مستحق عقوبت و مجازات، به‌وسیله آنان نجات می‌یابند و به صف اهل [[بهشت]] می‌پیوندند.

عبدالرحیم رضاپور: /* منابع */

2026-08-22T05:32:13Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ اوت ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۰۲
خط ۹:		خط ۹:

	===مفهوم شناسی===		===مفهوم شناسی===
	کلمه «شفاعت» در لغت از ریشه «شفع» به معنای جفت‌شدن و کنار هم قرار گرفتن دو چیز است.<ref>راغب اصفهانى، حسين بن محمد، مفردات ألفاظ القرآن‏، محقق: داوودى، صفوان عدنان‏، بیروت، ناشر: دار الشامية، چاپ یکم، 1412 ه. ق‏، ص 457، کلمه «شفع».</ref> در کاربرد اصطلاح کلامی، این واژه به معنای وساطت اؤلیای الهی برای رساندن بندگان به فیض رحمت، مغفرت، دستگیری و نجات آنان از عذاب [[جهنم]]، می‌باشد.<ref>سبحانی، جعفر، الهیات، چاپ سوم، ~~۱۴۱۲ هـ ق، قم، مرکز جهانی علوم اسلامی،~~ ج۴، ص۳۴۴.</ref>		کلمه «شفاعت» در لغت از ریشه «شفع» به معنای جفت‌شدن و کنار هم قرار گرفتن دو چیز است.<ref>راغب اصفهانى، حسين بن محمد، مفردات ألفاظ القرآن‏، محقق: داوودى، صفوان عدنان‏، بیروت، ناشر: دار الشامية، چاپ یکم، 1412 ه. ق‏، ص 457، کلمه «شفع».</ref> در کاربرد اصطلاح کلامی، این واژه به معنای وساطت اؤلیای الهی برای رساندن بندگان به فیض رحمت، مغفرت، دستگیری و نجات آنان از عذاب [[جهنم]]، می‌باشد.<ref>سبحانی، جعفر، الهیات، قم، ناشر: المركز العالمي للدراسات الإسلامية، چاپ سوم، 1412 ق‏، ج۴، ص۳۴۴.</ref>

	===نیاز همه بندگان به شفاعت===		===نیاز همه بندگان به شفاعت===

عبدالرحیم رضاپور در ‏۲۲ اوت ۲۰۲۶، ساعت ۰۵:۲۹

2026-08-22T05:29:30Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ اوت ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۵۹
خط ۶:		خط ۶:

	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}
	شفاعت یعنی وساطت، همراهی و دستگیری ~~اولیای~~ الهی از بندگان در روز [[قیامت]] تا در نتیجه آن موجب ترفیع درجه یا رفع عذاب برای بندگان باشد. شفاعت هم شامل ~~انسان های~~ خوب با [[اعمال صالح]] ~~می شود~~ تا ~~آنها~~ را به ~~مقام های~~ بالاتری ببرد و هم شامل ~~انسانهای~~ بدکار ~~می شود~~ تا بخشیده شده و از عذاب جهنم نجات پیدا کنند.		شفاعت یعنی وساطت، همراهی و دستگیری اؤلیای الهی از بندگان در روز [[قیامت]] تا در نتیجه آن موجب ترفیع درجه یا رفع عذاب برای بندگان باشد. شفاعت هم شامل انسان‌های خوب با [[اعمال صالح]] می‌شود تا آن‌ها را به مقام‌های بالاتری ببرد و هم شامل انسان‌های بدکار می‌شود تا بخشیده شده و از عذاب جهنم نجات پیدا کنند.

	===مفهوم شناسی===		===مفهوم شناسی===
	کلمه «شفاعت» در لغت از ریشه «شفع» به معنای ~~جفت شدن~~ و کنار هم قرار گرفتن دو چیز است.<ref>مفردات ~~راغب،~~ کلمه «شفع».</ref> در کاربرد اصطلاح کلامی، این واژه به معنای وساطت ~~اولیاء~~ الهی برای رساندن بندگان به فیض رحمت، مغفرت، دستگیری و نجات آنان از عذاب [[جهنم]]، می‌باشد.<ref>سبحانی، جعفر، الهیات، چاپ سوم، ۱۴۱۲ هـ ق، قم، مرکز جهانی علوم اسلامی، ج۴، ص۳۴۴.</ref>		کلمه «شفاعت» در لغت از ریشه «شفع» به معنای جفت‌شدن و کنار هم قرار گرفتن دو چیز است.<ref>راغب اصفهانى، حسين بن محمد، مفردات ألفاظ القرآن‏، محقق: داوودى، صفوان عدنان‏، بیروت، ناشر: دار الشامية، چاپ یکم، 1412 ه. ق‏، ص 457، کلمه «شفع».</ref> در کاربرد اصطلاح کلامی، این واژه به معنای وساطت اؤلیای الهی برای رساندن بندگان به فیض رحمت، مغفرت، دستگیری و نجات آنان از عذاب [[جهنم]]، می‌باشد.<ref>سبحانی، جعفر، الهیات، چاپ سوم، ۱۴۱۲ هـ ق، قم، مرکز جهانی علوم اسلامی، ج۴، ص۳۴۴.</ref>

	===نیاز همه بندگان به شفاعت===		===نیاز همه بندگان به شفاعت===
	بر این اساس، حقیقت شفاعت، چیزی جز همراهی، وساطت، کمک و دستگیری برگزیدگان الهی در قیامت، نمی‌باشد. این همراهی و دستگیری یا برای ترفیع درجه است یا برای نجات از عقاب و عذاب. از این نظر، نیکوکاران و بدکاران همگی نیازمند شفاعت می‌باشند با این تفاوت که شفاعت انبیاء و ~~اولیاء~~ برای نیکوکاران موجب صعود آنان به مقام برتر و بهره‌مندی بیشتر از عنایات خاصه الهی ~~می‌شود.~~ اما برای ~~گناه کاران~~ تغییر سرنوشت محسوب می‌شود و موجب نجات آنان از آتش یا تخفیف مجازات می‌باشد.		بر این اساس، حقیقت شفاعت، چیزی جز همراهی، وساطت، کمک و دستگیری برگزیدگان الهی در قیامت، نمی‌باشد. این همراهی و دستگیری یا برای ترفیع درجه است یا برای نجات از عقاب و عذاب. از این نظر، نیکوکاران و بدکاران همگی نیازمند شفاعت می‌باشند با این تفاوت که شفاعت انبیاء و اؤلیاء برای نیکوکاران موجب صعود آنان به مقام برتر و بهره‌مندی بیشتر از عنایات خاصه الهی می‌شود، اما برای گناه‌کاران تغییر سرنوشت محسوب می‌شود و موجب نجات آنان از آتش یا تخفیف مجازات می‌باشد.

	بنابراین، گرچه در لسان روایات این اصطلاح بیشتر در مورد دوم یعنی نجات از عذاب ~~به کار~~ برده ~~شده است~~ ولی چنان‌که اشاره گردید، دامنه شفاعت حوزه وسیعی دارد و شامل عموم ~~مستحقین~~ اعم از افراد مؤمن و صالح یا غیرصالح می‌شود، حتی افراد صالح نیز چون دارای مراتب و مقامات متفاوت می‌باشند، مقام بالاتر نسبت به مراتب پائین‌تر، حق شفاعت دارد.		بنابراین، گرچه در لسان روایات این اصطلاح بیشتر در مورد دوم یعنی نجات از عذاب به‌کار برده شده‌است، ولی چنان‌که اشاره گردید، دامنه شفاعت حوزه وسیعی دارد و شامل عموم مستحقان اعم از افراد مؤمن و صالح یا غیرصالح می‌شود، حتی افراد صالح نیز چون دارای مراتب و مقامات متفاوت می‌باشند، مقام بالاتر نسبت به مراتب پائین‌تر، حق شفاعت دارد.

	[[امام باقر(ع)]] می‌فرماید: یک فرد از ~~مؤمنین،~~ حداقل در مورد سی نفر حق شفاعت دارد<ref>محمدی ری شهری، میزان الحکمه، ۵ جلدی، چاپ دارالحدیث، ج۲، ص۱۴۷۶، ح۹۵۲۴.</ref> و نیز می‌فرماید: یک مرد مؤمن در مورد قوم و بستگان و اهل خانواده خود می‌تواند شفاعت نماید.<ref>ری شهری، میزان الحکمه، دارالحدیث، ج۲، ص۱۴۷۶، ح۹۵۲۳.</ref> ~~سر رشته دار~~ این سلسله نیز [[پیامبر(ص)]] و [[اهل بیت(ع)]] می‌باشند که صاحب مقام شفاعت کبری در ~~قیامت‌اند~~. [[امام صادق(ع)]] در این مورد می‌فرماید: ''ما من احد من ~~الاولین~~ و الاخرین الا و هو یحتاج الی شفاعه محمد یوم القیامه''<ref>ری شهری، میزان الحکمه، دارالحدیث، ج۲، ص۱۴۷۴، ح۹۴۹۸.</ref> هیچ فردی از خوبان و بدان چه از امت‌های گذشته و چه از امت [[اسلام]] ~~نیستند~~ مگر ~~این که~~ در قیامت محتاج شفاعت رسول اکرم ~~می‌باشند.~~ زیرا طبق روایات، این مقام از آن رسول اکرم(ص) می‌باشد که خداوند به آن حضرت اعطا فرموده است.		[[امام باقر(ع)]] می‌فرماید: یک فرد از مؤمنان، حداقل در مورد سی نفر حق شفاعت دارد<ref>محمدی ری شهری، میزان الحکمه، ۵ جلدی، چاپ دارالحدیث، ج۲، ص۱۴۷۶، ح۹۵۲۴.</ref> و نیز می‌فرماید: یک مرد مؤمن در مورد قوم و بستگان و اهل خانواده خود می‌تواند شفاعت نماید.<ref>ری شهری، میزان الحکمه، دارالحدیث، ج۲، ص۱۴۷۶، ح۹۵۲۳.</ref> سررشته‌دار این سلسله نیز [[پیامبر(ص)]] و [[اهل بیت(ع)]] می‌باشند که صاحب مقام شفاعت کبری در قیامت‌ هستند. [[امام صادق(ع)]] در این مورد می‌فرماید: ''ما من احد من الاوّلین و الاخرین الا و هو یحتاج الی شفاعه محمد یوم القیامه''<ref>ری شهری، میزان الحکمه، دارالحدیث، ج۲، ص۱۴۷۴، ح۹۴۹۸.</ref> هیچ فردی از خوبان و بدان چه از امت‌های گذشته و چه از امت [[اسلام]] نیستند، مگر این‌که در قیامت محتاج شفاعت رسول اکرم (ص) می‌باشند؛ زیرا طبق روایات، این مقام از آن رسول اکرم(ص) می‌باشد که خداوند به آن حضرت اعطا فرموده است.

	مسئله شفاعت به معنای بهره گرفتن شایستگان از عفو و رحمت واسعه پروردگار در پرتو دستگیری و عنایت ~~اولیاء~~ الهی، یکی از معارف [[قرآنی]] و از اعتقادات اصیل و امیدبخش اسلام است که از ~~یکسو~~ به خاطر زمینه‌های مساعد افراد و از سوی دیگر به خاطر مقام و منزلت و آبروی ~~اولیاء~~ الهی مخصوصاً پیامبر اسلام(ص) و ائمه(ع)، این تفضل از رهگذر شفاعت آنان نصیب دیگران می‌گردد و بسیاری از ~~کسانی که~~ اهل عذاب و ~~آتش‌اند~~ و مستحق عقوبت و مجازات، ~~بوسیله~~ آنان نجات می‌یابند و به صف اهل [[بهشت]] می‌پیوندند.		مسئله شفاعت به معنای بهره گرفتن شایستگان از عفو و رحمت واسعه پروردگار در پرتو دستگیری و عنایت اؤلیای الهی، یکی از معارف [[قرآنی]] و از اعتقادات اصیل و امیدبخش اسلام است که از یک‌سو به خاطر زمینه‌های مساعد افراد و از سوی دیگر به خاطر مقام و منزلت و آبروی اؤلیای الهی مخصوصاً پیامبر اسلام(ص) و ائمه(ع)، این تفضل از رهگذر شفاعت آنان نصیب دیگران می‌گردد و بسیاری از کسانی‌که اهل عذاب و آتش‌ هستند و مستحق عقوبت و مجازات، به‌وسیله آنان نجات می‌یابند و به صف اهل [[بهشت]] می‌پیوندند.
	{{پایان پاسخ}}		{{پایان پاسخ}}

Nazarzadeh: جایگزینی متن - ' | بازبینی =' به ' | ارزیابی کمی ='

2024-09-29T07:40:51Z

جایگزینی متن - ' | بازبینی =' به ' | ارزیابی کمی ='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۱۰
خط ۵۰:		خط ۵۰:
	\| ارجاعات =		\| ارجاعات =
	\| بازبینی نویسنده =		\| بازبینی نویسنده =
	\| ~~بازبینی~~ =		\| ارزیابی کمی =
	\| تکمیل =		\| تکمیل =
	\| اولویت =		\| اولویت =

Rezvani در ‏۲ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۵:۲۱

2022-10-02T05:21:16Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۵۱
خط ۵۶:		خط ۵۶:
	}}		}}
	{{پایان متن}}		{{پایان متن}}
			[[ps:د شفاعت حقیقت]]
	[[رده:شرک]]		[[رده:شرک]]

Nazarzadeh: جایگزینی متن - '|شاخه فرعی' به '| شاخه فرعی'

2021-03-18T10:20:41Z

جایگزینی متن - '|شاخه فرعی' به '| شاخه فرعی'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ مارس ۲۰۲۱، ساعت ۱۳:۵۰
خط ۳۶:		خط ۳۶:
	{{شاخه		{{شاخه
	\| شاخه اصلی = کلام		\| شاخه اصلی = کلام
	\|شاخه فرعی۱ = امامت عامه		\| شاخه فرعی۱ = امامت عامه
	\|شاخه فرعی۲ = شفاعت		\| شاخه فرعی۲ = شفاعت
	\|شاخه فرعی۳ =		\| شاخه فرعی۳ =
	}}		}}
	{{تکمیل مقاله		{{تکمیل مقاله

127.0.0.1: جایگزینی متن - ' | ارجاعات =' به ' | ارجاعات = | بازبینی نویسنده = '

2021-03-07T11:28:37Z

جایگزینی متن - ' | ارجاعات =' به ' | ارجاعات = | بازبینی نویسنده = '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ مارس ۲۰۲۱، ساعت ۱۴:۵۸
خط ۴۸:		خط ۴۸:
	\| نمایه =شد		\| نمایه =شد
	\| تغییر مسیر =شد		\| تغییر مسیر =شد
	\| ارجاعات =		\| ارجاعات =
			\| بازبینی نویسنده =
	\| بازبینی =		\| بازبینی =
	\| تکمیل =		\| تکمیل =

Rezvani در ‏۲۱ ژانویهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۱۰:۳۵

2021-01-21T10:35:40Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ ژانویهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۱۴:۰۵
خط ۴۷:		خط ۴۷:
	\| ناوبری =		\| ناوبری =
	\| نمایه =شد		\| نمایه =شد
	\| تغییر مسیر =		\| تغییر مسیر =شد
	\| ارجاعات =		\| ارجاعات =
	\| بازبینی =		\| بازبینی =

Razavi.r در ‏۱۳ ژانویهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۱۰:۵۴

2021-01-13T10:54:33Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ ژانویهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۱۴:۲۴
خط ۶:		خط ۶:

	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}
	شفاعت یعنی وساطت، همراهی و دستگیری اولیای الهی از بندگان در روز [[قیامت]] تا در نتیجه آن موجب ترفیع درجه یا رفع عذاب برای بندگان باشد. شفاعت هم شامل انسان های خوب با [[اعمال صالح]] می شود تا آنها را به مقام های بالاتری ببرد و هم شامل انسانهای ~~بد با اعمال ناپسند~~ می شود تا ~~گناهان ایشان~~ بخشیده شده و از عذاب جهنم نجات پیدا کنند.		شفاعت یعنی وساطت، همراهی و دستگیری اولیای الهی از بندگان در روز [[قیامت]] تا در نتیجه آن موجب ترفیع درجه یا رفع عذاب برای بندگان باشد. شفاعت هم شامل انسان های خوب با [[اعمال صالح]] می شود تا آنها را به مقام های بالاتری ببرد و هم شامل انسانهای بدکار می شود تا بخشیده شده و از عذاب جهنم نجات پیدا کنند.

	===مفهوم شناسی===		===مفهوم شناسی===
خط ۱۴:		خط ۱۴:
	بر این اساس، حقیقت شفاعت، چیزی جز همراهی، وساطت، کمک و دستگیری برگزیدگان الهی در قیامت، نمی‌باشد. این همراهی و دستگیری یا برای ترفیع درجه است یا برای نجات از عقاب و عذاب. از این نظر، نیکوکاران و بدکاران همگی نیازمند شفاعت می‌باشند با این تفاوت که شفاعت انبیاء و اولیاء برای نیکوکاران موجب صعود آنان به مقام برتر و بهره‌مندی بیشتر از عنایات خاصه الهی می‌شود. اما برای گناه کاران تغییر سرنوشت محسوب می‌شود و موجب نجات آنان از آتش یا تخفیف مجازات می‌باشد.		بر این اساس، حقیقت شفاعت، چیزی جز همراهی، وساطت، کمک و دستگیری برگزیدگان الهی در قیامت، نمی‌باشد. این همراهی و دستگیری یا برای ترفیع درجه است یا برای نجات از عقاب و عذاب. از این نظر، نیکوکاران و بدکاران همگی نیازمند شفاعت می‌باشند با این تفاوت که شفاعت انبیاء و اولیاء برای نیکوکاران موجب صعود آنان به مقام برتر و بهره‌مندی بیشتر از عنایات خاصه الهی می‌شود. اما برای گناه کاران تغییر سرنوشت محسوب می‌شود و موجب نجات آنان از آتش یا تخفیف مجازات می‌باشد.

	بنابراین، گرچه در لسان روایات این اصطلاح بیشتر در مورد دوم یعنی نجات از عذاب به کار برده شده است ولی ~~چنانچه~~ اشاره گردید، دامنه شفاعت حوزه وسیعی دارد و شامل عموم مستحقین اعم از افراد مؤمن و صالح یا غیرصالح می‌شود، حتی افراد صالح نیز چون دارای مراتب و مقامات متفاوت می‌باشند، مقام بالاتر نسبت به مراتب پائین‌تر، حق شفاعت دارد.		بنابراین، گرچه در لسان روایات این اصطلاح بیشتر در مورد دوم یعنی نجات از عذاب به کار برده شده است ولی چنان‌که اشاره گردید، دامنه شفاعت حوزه وسیعی دارد و شامل عموم مستحقین اعم از افراد مؤمن و صالح یا غیرصالح می‌شود، حتی افراد صالح نیز چون دارای مراتب و مقامات متفاوت می‌باشند، مقام بالاتر نسبت به مراتب پائین‌تر، حق شفاعت دارد.

	[[امام باقر(ع)]] می‌فرماید: یک فرد از مؤمنین، حداقل در مورد سی نفر حق شفاعت دارد<ref>محمدی ری شهری، میزان الحکمه، ۵ جلدی، چاپ دارالحدیث، ج۲، ص۱۴۷۶، ح۹۵۲۴.</ref> و نیز می‌فرماید: یک مرد مؤمن در مورد قوم و بستگان و اهل خانواده خود می‌تواند شفاعت نماید.<ref>ری شهری، میزان الحکمه، دارالحدیث، ج۲، ص۱۴۷۶، ح۹۵۲۳.</ref> سر رشته دار این سلسله نیز [[پیامبر(ص)]] و [[اهل بیت(ع)]] می‌باشند که صاحب مقام شفاعت کبری در قیامت‌اند. [[امام صادق(ع)]] در این مورد می‌فرماید: ''ما من احد من الاولین و الاخرین الا و هو یحتاج الی شفاعه محمد یوم القیامه''<ref>ری شهری، میزان الحکمه، دارالحدیث، ج۲، ص۱۴۷۴، ح۹۴۹۸.</ref> هیچ فردی از خوبان و بدان چه از امت‌های گذشته و چه از امت [[اسلام]] نیستند مگر این که در قیامت محتاج شفاعت رسول اکرم می‌باشند. زیرا طبق روایات، این مقام از آن رسول اکرم(ص) می‌باشد که خداوند به آن حضرت اعطا فرموده است.		[[امام باقر(ع)]] می‌فرماید: یک فرد از مؤمنین، حداقل در مورد سی نفر حق شفاعت دارد<ref>محمدی ری شهری، میزان الحکمه، ۵ جلدی، چاپ دارالحدیث، ج۲، ص۱۴۷۶، ح۹۵۲۴.</ref> و نیز می‌فرماید: یک مرد مؤمن در مورد قوم و بستگان و اهل خانواده خود می‌تواند شفاعت نماید.<ref>ری شهری، میزان الحکمه، دارالحدیث، ج۲، ص۱۴۷۶، ح۹۵۲۳.</ref> سر رشته دار این سلسله نیز [[پیامبر(ص)]] و [[اهل بیت(ع)]] می‌باشند که صاحب مقام شفاعت کبری در قیامت‌اند. [[امام صادق(ع)]] در این مورد می‌فرماید: ''ما من احد من الاولین و الاخرین الا و هو یحتاج الی شفاعه محمد یوم القیامه''<ref>ری شهری، میزان الحکمه، دارالحدیث، ج۲، ص۱۴۷۴، ح۹۴۹۸.</ref> هیچ فردی از خوبان و بدان چه از امت‌های گذشته و چه از امت [[اسلام]] نیستند مگر این که در قیامت محتاج شفاعت رسول اکرم می‌باشند. زیرا طبق روایات، این مقام از آن رسول اکرم(ص) می‌باشد که خداوند به آن حضرت اعطا فرموده است.
خط ۴۶:		خط ۴۶:
	\| لینک‌دهی =		\| لینک‌دهی =
	\| ناوبری =		\| ناوبری =
	\| نمایه =		\| نمایه =شد
	\| تغییر مسیر =		\| تغییر مسیر =
	\| ارجاعات =		\| ارجاعات =
خط ۵۵:		خط ۵۵:
	}}		}}
	{{پایان متن}}		{{پایان متن}}

			[[رده:شرک]]

Nazarzadeh: جایگزینی متن - ' ج ' به ' ج'

2020-12-19T08:00:11Z

جایگزینی متن - ' ج ' به ' ج'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ دسامبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۱:۳۰
خط ۹:		خط ۹:

	===مفهوم شناسی===		===مفهوم شناسی===
	کلمه «شفاعت» در لغت از ریشه «شفع» به معنای جفت شدن و کنار هم قرار گرفتن دو چیز است.<ref>مفردات راغب، کلمه «شفع».</ref> در کاربرد اصطلاح کلامی، این واژه به معنای وساطت اولیاء الهی برای رساندن بندگان به فیض رحمت، مغفرت، دستگیری و نجات آنان از عذاب [[جهنم]]، می‌باشد.<ref>سبحانی، جعفر، الهیات، چاپ سوم، ۱۴۱۲ هـ ق، قم، مرکز جهانی علوم اسلامی، ~~ج ۴،~~ ص۳۴۴.</ref>		کلمه «شفاعت» در لغت از ریشه «شفع» به معنای جفت شدن و کنار هم قرار گرفتن دو چیز است.<ref>مفردات راغب، کلمه «شفع».</ref> در کاربرد اصطلاح کلامی، این واژه به معنای وساطت اولیاء الهی برای رساندن بندگان به فیض رحمت، مغفرت، دستگیری و نجات آنان از عذاب [[جهنم]]، می‌باشد.<ref>سبحانی، جعفر، الهیات، چاپ سوم، ۱۴۱۲ هـ ق، قم، مرکز جهانی علوم اسلامی، ج۴، ص۳۴۴.</ref>

	===نیاز همه بندگان به شفاعت===		===نیاز همه بندگان به شفاعت===
خط ۱۶:		خط ۱۶:
	بنابراین، گرچه در لسان روایات این اصطلاح بیشتر در مورد دوم یعنی نجات از عذاب به کار برده شده است ولی چنانچه اشاره گردید، دامنه شفاعت حوزه وسیعی دارد و شامل عموم مستحقین اعم از افراد مؤمن و صالح یا غیرصالح می‌شود، حتی افراد صالح نیز چون دارای مراتب و مقامات متفاوت می‌باشند، مقام بالاتر نسبت به مراتب پائین‌تر، حق شفاعت دارد.		بنابراین، گرچه در لسان روایات این اصطلاح بیشتر در مورد دوم یعنی نجات از عذاب به کار برده شده است ولی چنانچه اشاره گردید، دامنه شفاعت حوزه وسیعی دارد و شامل عموم مستحقین اعم از افراد مؤمن و صالح یا غیرصالح می‌شود، حتی افراد صالح نیز چون دارای مراتب و مقامات متفاوت می‌باشند، مقام بالاتر نسبت به مراتب پائین‌تر، حق شفاعت دارد.

	[[امام باقر(ع)]] می‌فرماید: یک فرد از مؤمنین، حداقل در مورد سی نفر حق شفاعت دارد<ref>محمدی ری شهری، میزان الحکمه، ۵ جلدی، چاپ دارالحدیث، ~~ج ۲،~~ ص۱۴۷۶، ح۹۵۲۴.</ref> و نیز می‌فرماید: یک مرد مؤمن در مورد قوم و بستگان و اهل خانواده خود می‌تواند شفاعت نماید.<ref>ری شهری، میزان الحکمه، دارالحدیث، ~~ج ۲،~~ ص۱۴۷۶، ح۹۵۲۳.</ref> سر رشته دار این سلسله نیز [[پیامبر(ص)]] و [[اهل بیت(ع)]] می‌باشند که صاحب مقام شفاعت کبری در قیامت‌اند. [[امام صادق(ع)]] در این مورد می‌فرماید: ''ما من احد من الاولین و الاخرین الا و هو یحتاج الی شفاعه محمد یوم القیامه''<ref>ری شهری، میزان الحکمه، دارالحدیث، ~~ج ۲،~~ ص۱۴۷۴، ح۹۴۹۸.</ref> هیچ فردی از خوبان و بدان چه از امت‌های گذشته و چه از امت [[اسلام]] نیستند مگر این که در قیامت محتاج شفاعت رسول اکرم می‌باشند. زیرا طبق روایات، این مقام از آن رسول اکرم(ص) می‌باشد که خداوند به آن حضرت اعطا فرموده است.		[[امام باقر(ع)]] می‌فرماید: یک فرد از مؤمنین، حداقل در مورد سی نفر حق شفاعت دارد<ref>محمدی ری شهری، میزان الحکمه، ۵ جلدی، چاپ دارالحدیث، ج۲، ص۱۴۷۶، ح۹۵۲۴.</ref> و نیز می‌فرماید: یک مرد مؤمن در مورد قوم و بستگان و اهل خانواده خود می‌تواند شفاعت نماید.<ref>ری شهری، میزان الحکمه، دارالحدیث، ج۲، ص۱۴۷۶، ح۹۵۲۳.</ref> سر رشته دار این سلسله نیز [[پیامبر(ص)]] و [[اهل بیت(ع)]] می‌باشند که صاحب مقام شفاعت کبری در قیامت‌اند. [[امام صادق(ع)]] در این مورد می‌فرماید: ''ما من احد من الاولین و الاخرین الا و هو یحتاج الی شفاعه محمد یوم القیامه''<ref>ری شهری، میزان الحکمه، دارالحدیث، ج۲، ص۱۴۷۴، ح۹۴۹۸.</ref> هیچ فردی از خوبان و بدان چه از امت‌های گذشته و چه از امت [[اسلام]] نیستند مگر این که در قیامت محتاج شفاعت رسول اکرم می‌باشند. زیرا طبق روایات، این مقام از آن رسول اکرم(ص) می‌باشد که خداوند به آن حضرت اعطا فرموده است.

	مسئله شفاعت به معنای بهره گرفتن شایستگان از عفو و رحمت واسعه پروردگار در پرتو دستگیری و عنایت اولیاء الهی، یکی از معارف [[قرآنی]] و از اعتقادات اصیل و امیدبخش اسلام است که از یکسو به خاطر زمینه‌های مساعد افراد و از سوی دیگر به خاطر مقام و منزلت و آبروی اولیاء الهی مخصوصاً پیامبر اسلام(ص) و ائمه(ع)، این تفضل از رهگذر شفاعت آنان نصیب دیگران می‌گردد و بسیاری از کسانی که اهل عذاب و آتش‌اند و مستحق عقوبت و مجازات، بوسیله آنان نجات می‌یابند و به صف اهل [[بهشت]] می‌پیوندند.		مسئله شفاعت به معنای بهره گرفتن شایستگان از عفو و رحمت واسعه پروردگار در پرتو دستگیری و عنایت اولیاء الهی، یکی از معارف [[قرآنی]] و از اعتقادات اصیل و امیدبخش اسلام است که از یکسو به خاطر زمینه‌های مساعد افراد و از سوی دیگر به خاطر مقام و منزلت و آبروی اولیاء الهی مخصوصاً پیامبر اسلام(ص) و ائمه(ع)، این تفضل از رهگذر شفاعت آنان نصیب دیگران می‌گردد و بسیاری از کسانی که اهل عذاب و آتش‌اند و مستحق عقوبت و مجازات، بوسیله آنان نجات می‌یابند و به صف اهل [[بهشت]] می‌پیوندند.
خط ۲۵:		خط ۲۵:
	== مطالعه بیشتر ==		== مطالعه بیشتر ==
	* شفاعت در قلمرو عقل و قرآن و حدیث، نوشته آیت الله جعفر سبحانی.		* شفاعت در قلمرو عقل و قرآن و حدیث، نوشته آیت الله جعفر سبحانی.
	* تفسیر المیزان، ~~ج ۱،~~ ذیل آیه ۴۸، سوره مبارکه بقره.		* تفسیر المیزان، ج۱، ذیل آیه ۴۸، سوره مبارکه بقره.
	{{پایان مطالعه بیشتر}}		{{پایان مطالعه بیشتر}}