حدیث بوسیدن پیشانی مؤمن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Aliazad در ‏۱۷ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۳۰

2025-09-17T19:30:26Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۲۳:۰۰
خط ۶۵:		خط ۶۵:
	[[رده:فقه الحدیث]]		[[رده:فقه الحدیث]]
	{{#seo:		{{#seo:
	\|title=حدیث بوسیدن پیشانی مؤمن ~~تفسیر و اهمیت آن در منابع شیعه~~ - ویکی پاسخ		\|title=حدیث بوسیدن پیشانی مؤمن - بوسیدن پیشانی نشانه چیست - ویکی پاسخ
	\|title_mode=Replaced Title		\|title_mode=Replaced Title
	\|keywords=بوسیدن پیشانی مؤمن		\|keywords=بوسیدن پیشانی مؤمن
	\|description=حدیث بوسیدن پیشانی مؤمن در منابع شیعه بیانگر نشانه محبت و احترام میان مسلمانان است؛ تفسیر و اهمیت این عمل در اسلام را بخوانید.		\|description=حدیث بوسیدن پیشانی مؤمن در منابع شیعه بیانگر نشانه محبت و احترام میان مسلمانان است؛ تفسیر و اهمیت این عمل در اسلام را بخوانید.
	}}		}}

Fabbasi: /* سند */

2025-07-09T07:12:33Z

سند

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۴۲
خط ۲۹:		خط ۲۹:

	== سند ==		== سند ==
	حدیث بوسیدن پیشانی مؤمن توسط [[شیخ کلینی]] در کتاب الکافی از امام صادق(ع) نقل شده است. در سند این روایت، ابو علی اَشْعَری،<ref>نجاشی، رجال النجاشی، به تحقیق موسی شبیری زنجانی، قم، ~~جامعة المدرسین،~~ ۱۳۶۵ش، ص۹۲.</ref> حسن بن علی کوفی<ref>نجاشی، رجال النجاشی، به تحقیق موسی شبیری زنجانی، قم، جامعة المدرسین، ۱۳۶۵ش، ص۶۳.</ref> و عُبَیْس بن هِشام<ref>نجاشی، رجال النجاشی، به تحقیق موسی شبیری زنجانی، قم، جامعة المدرسین، ۱۳۶۵ش، ص۲۸۰.</ref> وجود ~~داردند~~ که هر سه شیعه و ثقه هستند؛ ولی راوی چهارم حسین بن احمد مِنْقَری،<ref>رجال النجاشی، ص۵۳؛ رجال الطوسی، ص۳۳۵؛ رجال ابن داوود، ص۴۴۳؛ خلاصه الاقوال علامه حلی، ص۳۱۶ و ….</ref> و راوی پنجم یونس بن ظَبْیان، ضعیف شمرده شده‌اند.<ref>رجال النجاشی، ص۴۴۸؛ رجال الکشی، ص۳۶۳؛ رجال ابن داوود، ص۵۲۷؛ خلاصه الاقوال علامه حلی، ص۲۶۶.</ref>		حدیث بوسیدن پیشانی مؤمن توسط [[شیخ کلینی]] در کتاب الکافی از امام صادق(ع) نقل شده است. در سند این روایت، ابو علی اَشْعَری،<ref>نجاشی، رجال النجاشی، به تحقیق موسی شبیری زنجانی، قم، جامعه مدرسین، ۱۳۶۵ش، ص۹۲.</ref> حسن بن علی کوفی<ref>نجاشی، رجال النجاشی، به تحقیق موسی شبیری زنجانی، قم، جامعة المدرسین، ۱۳۶۵ش، ص۶۳.</ref> و عُبَیْس بن هِشام<ref>نجاشی، رجال النجاشی، به تحقیق موسی شبیری زنجانی، قم، جامعة المدرسین، ۱۳۶۵ش، ص۲۸۰.</ref> وجود دارند که هر سه شیعه و ثقه هستند؛ ولی راوی چهارم حسین بن احمد مِنْقَری،<ref>رجال النجاشی، ص۵۳؛ رجال الطوسی، ص۳۳۵؛ رجال ابن داوود، ص۴۴۳؛ خلاصه الاقوال علامه حلی، ص۳۱۶ و ….</ref> و راوی پنجم یونس بن ظَبْیان، ضعیف شمرده شده‌اند.<ref>رجال النجاشی، ص۴۴۸؛ رجال الکشی، ص۳۶۳؛ رجال ابن داوود، ص۵۲۷؛ خلاصه الاقوال علامه حلی، ص۲۶۶.</ref>

	== نور معرفت در چهره مؤمن ==		== نور معرفت در چهره مؤمن ==

Aliazad در ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۳۸

2025-07-08T18:38:57Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۲:۰۸
خط ۶۴:		خط ۶۴:

	[[رده:فقه الحدیث]]		[[رده:فقه الحدیث]]
			{{#seo:
			\|title=حدیث بوسیدن پیشانی مؤمن تفسیر و اهمیت آن در منابع شیعه - ویکی پاسخ
			\|title_mode=Replaced Title
			\|keywords=بوسیدن پیشانی مؤمن
			\|description=حدیث بوسیدن پیشانی مؤمن در منابع شیعه بیانگر نشانه محبت و احترام میان مسلمانان است؛ تفسیر و اهمیت این عمل در اسلام را بخوانید.
			}}

Aliazad در ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۳۴

2025-07-08T18:34:46Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۲:۰۴
خط ۲۰:		خط ۲۰:
	}}		}}
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}
	'''بوسیدن پیشانی مؤمن''' حدیثی است که در کتاب [[الکافی (کتاب)\|الکافی]] از [[امام صادق(ع)]] نقل شده است. بر اساس این روایت، شیعیان نوری دارند که در دنیا با آن نور شناخته می‌شوند. در این حدیث به شیعیان سفارش شده پیشانی یکدیگر را ببوسند؛ زیرا محل نور در پیشانی مومنان است. منظور از نور، نور معرفت و [[ایمان]] دانسته شده است. به گفته [[علامه مجلسی]]، نور مؤمن را فقط [[فرشتگان]]، [[معصومان(ع)]] و مؤمنانِ کامل می‌شناسند.		'''بوسیدن پیشانی مؤمن''' حدیثی است که در کتاب [[الکافی (کتاب)\|الکافی]] از [[امام صادق(ع)]] نقل شده است. بر اساس این روایت، شیعیان نوری دارند که در دنیا با آن نور شناخته می‌شوند. در این حدیث به شیعیان سفارش شده پیشانی یکدیگر را ببوسند؛ زیرا محل نور در پیشانی مومنان است. منظور از نور، نور [[معرفت دینی\|معرفت]] و [[ایمان]] دانسته شده است. به گفته [[علامه مجلسی]]، نور مؤمن را فقط [[فرشتگان]]، معصومان(ع) و مؤمنانِ کامل می‌شناسند.

	سند این حدیث را [[ضعیف ~~(حدیث)\|ضعیف]]~~ خوانده‌اند. در سلسله سند این روایت، حسین بن احمد مِنْقَری، و یونس بن ظَبْیان وجود دارند که عالمان رجالی [[شیعه]] آنها را ضعیف شمرده‌اند.		سند این حدیث را ضعیف خوانده‌اند. در سلسله سند این روایت، حسین بن احمد مِنْقَری، و یونس بن ظَبْیان وجود دارند که عالمان رجالی شیعه آنها را ضعیف شمرده‌اند.
	== حدیث و ترجمه ==		== حدیث و ترجمه ==
	{{عربی\|إِنَّ لَکُمْ لَنُوراً تُعْرَفُونَ بِهِ فِی الدُّنْیَا حَتَّی إِنَّ أَحَدَکُمْ إِذَا لَقِیَ أَخَاهُ قَبَّلَهُ فِی مَوْضِعِ النُّورِ مِنْ جَبْهَتِهِ}}.<ref>کلینی، محمد، الکافی، تهران، دار الکتب الإسلامیه، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ ق، ج‏۲، ص۱۸۵، بَابُ التَّقْبِیلِ، حدیث۱.</ref>		{{عربی\|إِنَّ لَکُمْ لَنُوراً تُعْرَفُونَ بِهِ فِی الدُّنْیَا حَتَّی إِنَّ أَحَدَکُمْ إِذَا لَقِیَ أَخَاهُ قَبَّلَهُ فِی مَوْضِعِ النُّورِ مِنْ جَبْهَتِهِ}}.<ref>کلینی، محمد، الکافی، تهران، دار الکتب الإسلامیه، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ ق، ج‏۲، ص۱۸۵، بَابُ التَّقْبِیلِ، حدیث۱.</ref>
خط ۲۹:		خط ۲۹:

	== سند ==		== سند ==
	حدیث بوسیدن پیشانی مؤمن توسط [[شیخ کلینی]] در کتاب [[الکافی ~~(کتاب)\|الکافی]]~~ از [[امام صادق(ع)]] نقل شده است. در سند این روایت، ابو علی اَشْعَری،<ref>نجاشی، رجال النجاشی، به تحقیق موسی شبیری زنجانی، قم، جامعة المدرسین، ۱۳۶۵ش، ص۹۲.</ref> حسن بن علی کوفی<ref>نجاشی، رجال النجاشی، به تحقیق موسی شبیری زنجانی، قم، جامعة المدرسین، ۱۳۶۵ش، ص۶۳.</ref> و عُبَیْس بن هِشام<ref>نجاشی، رجال النجاشی، به تحقیق موسی شبیری زنجانی، قم، جامعة المدرسین، ۱۳۶۵ش، ص۲۸۰.</ref> وجود داردند که هر سه [[شیعه]] و ~~[[وثاقت\|~~ثقه]] هستند؛ ولی راوی چهارم حسین بن احمد مِنْقَری،<ref>رجال النجاشی، ص۵۳؛ رجال الطوسی، ص۳۳۵؛ رجال ابن داوود، ص۴۴۳؛ خلاصه الاقوال علامه حلی، ص۳۱۶ و ….</ref> و راوی پنجم یونس بن ظَبْیان، ضعیف شمرده شده‌اند.<ref>رجال النجاشی، ص۴۴۸؛ رجال الکشی، ص۳۶۳؛ رجال ابن داوود، ص۵۲۷؛ خلاصه الاقوال علامه حلی، ص۲۶۶.</ref>		حدیث بوسیدن پیشانی مؤمن توسط [[شیخ کلینی]] در کتاب الکافی از امام صادق(ع) نقل شده است. در سند این روایت، ابو علی اَشْعَری،<ref>نجاشی، رجال النجاشی، به تحقیق موسی شبیری زنجانی، قم، جامعة المدرسین، ۱۳۶۵ش، ص۹۲.</ref> حسن بن علی کوفی<ref>نجاشی، رجال النجاشی، به تحقیق موسی شبیری زنجانی، قم، جامعة المدرسین، ۱۳۶۵ش، ص۶۳.</ref> و عُبَیْس بن هِشام<ref>نجاشی، رجال النجاشی، به تحقیق موسی شبیری زنجانی، قم، جامعة المدرسین، ۱۳۶۵ش، ص۲۸۰.</ref> وجود داردند که هر سه شیعه و ثقه هستند؛ ولی راوی چهارم حسین بن احمد مِنْقَری،<ref>رجال النجاشی، ص۵۳؛ رجال الطوسی، ص۳۳۵؛ رجال ابن داوود، ص۴۴۳؛ خلاصه الاقوال علامه حلی، ص۳۱۶ و ….</ref> و راوی پنجم یونس بن ظَبْیان، ضعیف شمرده شده‌اند.<ref>رجال النجاشی، ص۴۴۸؛ رجال الکشی، ص۳۶۳؛ رجال ابن داوود، ص۵۲۷؛ خلاصه الاقوال علامه حلی، ص۲۶۶.</ref>

	== نور معرفت در چهره مؤمن ==		== نور معرفت در چهره مؤمن ==
	[[ملاصالح مازندرانی]] در شرح حدیث بوسیدن پیشانی مؤمن، نوری که در مؤمن وجود دارد را نور معرفت، ~~[[ایمان]]، [[~~اخلاق]] و عمل دانسته است. به گفته او، منظور از «تُعْرَفُون؛ شناخته می‌شوند» [[فرشتگان]] و افراد صالح هستند که با نگاه به چهره مؤمن، آن نور را دیده و او را می‌شناسند. ‏<ref>مازندرانی، محمد صالح، شرح الکافی-الأصول و الروضه، تهران، المکتبه الإسلامیه، چاپ اول، ۱۳۸۲ق، ج‏۹، ص۶۰.</ref>		[[ملاصالح مازندرانی]] در شرح حدیث بوسیدن پیشانی مؤمن، نوری که در مؤمن وجود دارد را نور معرفت، ایمان، اخلاق و عمل دانسته است. به گفته او، منظور از «تُعْرَفُون؛ شناخته می‌شوند» فرشتگان و افراد صالح هستند که با نگاه به چهره مؤمن، آن نور را دیده و او را می‌شناسند. ‏<ref>مازندرانی، محمد صالح، شرح الکافی-الأصول و الروضه، تهران، المکتبه الإسلامیه، چاپ اول، ۱۳۸۲ق، ج‏۹، ص۶۰.</ref>

	به نظر [[علامه مجلسی]] نیز، لازم نیست نور مؤمن را همه بشناسند؛ بلکه فرشتگان و [[معصومان(ع)]] آن را می‌بینند و ممکن است مؤمنان کامل نیز آنها را بشناسند. به گفته او، عبارت «تُعْرَفُون» اشاره به آیه ۲۹ سوره فتح {{عربی\|سِیمَاهُمْ فِی وُجُوهِهِمْ مِنْ أَثَرِ السُّجُودِ؛ نشانه آنها در صورتشان از اثر سجده نمایان است. (فتح:۲۹)}} دارد.<ref>مجلسی، محمد باقر، مرآه العقول فی شرح أخبار آل الرسول، تهران، دار الکتب الإسلامیه، چاپ دوم، ۱۴۰۴ ق، ج‏۹، ص۷۸.</ref>		به نظر علامه مجلسی نیز، لازم نیست نور مؤمن را همه بشناسند؛ بلکه فرشتگان و معصومان(ع) آن را می‌بینند و ممکن است مؤمنان کامل نیز آنها را بشناسند. به گفته او، عبارت «تُعْرَفُون» اشاره به آیه ۲۹ سوره فتح {{عربی\|سِیمَاهُمْ فِی وُجُوهِهِمْ مِنْ أَثَرِ السُّجُودِ؛ نشانه آنها در صورتشان از اثر سجده نمایان است. (فتح:۲۹)}} دارد.<ref>مجلسی، محمد باقر، مرآه العقول فی شرح أخبار آل الرسول، تهران، دار الکتب الإسلامیه، چاپ دوم، ۱۴۰۴ ق، ج‏۹، ص۷۸.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Nazarzadeh: جایگزینی متن - ' | بازبینی =' به ' | ارزیابی کمی ='

2024-09-29T07:35:03Z

جایگزینی متن - ' | بازبینی =' به ' | ارزیابی کمی ='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۰۵
خط ۵۶:		خط ۵۶:
	\| ارجاعات =		\| ارجاعات =
	\| بازبینی نویسنده =		\| بازبینی نویسنده =
	\| ~~بازبینی~~ =شد		\| ارزیابی کمی =شد
	\| تکمیل =		\| تکمیل =
	\| اولویت = ج		\| اولویت = ج

Rezapour در ‏۱ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۵:۴۰

2022-10-01T05:40:12Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۱۰
خط ۵۴:		خط ۵۴:
	\| نمایه =		\| نمایه =
	\| تغییر مسیر = شد		\| تغییر مسیر = شد
	~~\| بازبینی =~~
	\| ارجاعات =		\| ارجاعات =
	\| بازبینی نویسنده =		\| بازبینی نویسنده =
			\| بازبینی =شد
	\| تکمیل =		\| تکمیل =
	\| اولویت = ج		\| اولویت = ج
	\| کیفیت = ج		\| کیفیت = ب
	}}		}}
	{{پایان متن}}		{{پایان متن}}

	[[رده:فقه الحدیث]]		[[رده:فقه الحدیث]]

Rezapour: /* سند */

2022-10-01T05:37:41Z

سند

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۰۷
خط ۲۹:		خط ۲۹:

	== سند ==		== سند ==
	حدیث بوسیدن پیشانی مؤمن توسط [[شیخ کلینی]] در کتاب [[الکافی (کتاب)\|الکافی]] از [[امام صادق(ع)]] نقل شده است. در سند این روایت، ابو علی اَشْعَری،<ref>نجاشی، رجال النجاشی، به تحقیق موسی شبیری زنجانی، قم، جامعة المدرسین، ۱۳۶۵ش، ص۹۲.</ref> حسن بن علی کوفی<ref>نجاشی، رجال النجاشی، به تحقیق موسی شبیری زنجانی، قم، جامعة المدرسین، ۱۳۶۵ش، ص۶۳.</ref> و عُبَیْس بن هِشام<ref>نجاشی، رجال النجاشی، به تحقیق موسی شبیری زنجانی، قم، جامعة المدرسین، ۱۳۶۵ش، ص۲۸۰.</ref> وجود داردند که هر سه [[شیعه]] و [[وثاقت\|ثقه]] هستند؛ ولی راوی چهارم حسین بن احمد مِنْقَری،<ref>رجال النجاشی، ص۵۳؛ رجال الطوسی، ص۳۳۵؛ رجال ابن داوود، ص۴۴۳؛ خلاصه الاقوال علامه حلی، ص۳۱۶ و ….</ref> و راوی پنجم یونس بن ظَبْیان، ضعیف شمرده شده‌اند.<ref>رجال النجاشی، ص۴۴۸؛ رجال الکشی، ص۳۶۳؛ ~~رجال ابن الغضائری، ج۱، ص۱۰۱؛~~ رجال ابن داوود، ص۵۲۷؛ خلاصه الاقوال علامه حلی، ص۲۶۶ ~~و …~~.</ref>		حدیث بوسیدن پیشانی مؤمن توسط [[شیخ کلینی]] در کتاب [[الکافی (کتاب)\|الکافی]] از [[امام صادق(ع)]] نقل شده است. در سند این روایت، ابو علی اَشْعَری،<ref>نجاشی، رجال النجاشی، به تحقیق موسی شبیری زنجانی، قم، جامعة المدرسین، ۱۳۶۵ش، ص۹۲.</ref> حسن بن علی کوفی<ref>نجاشی، رجال النجاشی، به تحقیق موسی شبیری زنجانی، قم، جامعة المدرسین، ۱۳۶۵ش، ص۶۳.</ref> و عُبَیْس بن هِشام<ref>نجاشی، رجال النجاشی، به تحقیق موسی شبیری زنجانی، قم، جامعة المدرسین، ۱۳۶۵ش، ص۲۸۰.</ref> وجود داردند که هر سه [[شیعه]] و [[وثاقت\|ثقه]] هستند؛ ولی راوی چهارم حسین بن احمد مِنْقَری،<ref>رجال النجاشی، ص۵۳؛ رجال الطوسی، ص۳۳۵؛ رجال ابن داوود، ص۴۴۳؛ خلاصه الاقوال علامه حلی، ص۳۱۶ و ….</ref> و راوی پنجم یونس بن ظَبْیان، ضعیف شمرده شده‌اند.<ref>رجال النجاشی، ص۴۴۸؛ رجال الکشی، ص۳۶۳؛ رجال ابن داوود، ص۵۲۷؛ خلاصه الاقوال علامه حلی، ص۲۶۶.</ref>

	== نور معرفت در چهره مؤمن ==		== نور معرفت در چهره مؤمن ==

Rezapour: /* نور معرفت در چهره مؤمن */

2022-10-01T05:37:12Z

نور معرفت در چهره مؤمن

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۰۷
خط ۳۴:		خط ۳۴:
	[[ملاصالح مازندرانی]] در شرح حدیث بوسیدن پیشانی مؤمن، نوری که در مؤمن وجود دارد را نور معرفت، [[ایمان]]، [[اخلاق]] و عمل دانسته است. به گفته او، منظور از «تُعْرَفُون؛ شناخته می‌شوند» [[فرشتگان]] و افراد صالح هستند که با نگاه به چهره مؤمن، آن نور را دیده و او را می‌شناسند. ‏<ref>مازندرانی، محمد صالح، شرح الکافی-الأصول و الروضه، تهران، المکتبه الإسلامیه، چاپ اول، ۱۳۸۲ق، ج‏۹، ص۶۰.</ref>		[[ملاصالح مازندرانی]] در شرح حدیث بوسیدن پیشانی مؤمن، نوری که در مؤمن وجود دارد را نور معرفت، [[ایمان]]، [[اخلاق]] و عمل دانسته است. به گفته او، منظور از «تُعْرَفُون؛ شناخته می‌شوند» [[فرشتگان]] و افراد صالح هستند که با نگاه به چهره مؤمن، آن نور را دیده و او را می‌شناسند. ‏<ref>مازندرانی، محمد صالح، شرح الکافی-الأصول و الروضه، تهران، المکتبه الإسلامیه، چاپ اول، ۱۳۸۲ق، ج‏۹، ص۶۰.</ref>

	به نظر [[علامه مجلسی]] نیز، لازم نیست نور مؤمن را همه بشناسند؛ بلکه فرشتگان و [[معصومان(ع)]] آن را می‌بینند و ممکن است مؤمنان کامل نیز آنها را بشناسند. به گفته او، عبارت «تُعْرَفُون» اشاره به آیه ۲۹ سوره فتح{{عربی\|سِیمَاهُمْ فِی وُجُوهِهِمْ مِنْ أَثَرِ السُّجُودِ؛ نشانه آنها در صورتشان از اثر سجده نمایان است. (فتح:۲۹)}} دارد.<ref>مجلسی، محمد باقر، مرآه العقول فی شرح أخبار آل الرسول، تهران، دار الکتب الإسلامیه، چاپ دوم، ۱۴۰۴ ق، ج‏۹، ص۷۸.</ref>		به نظر [[علامه مجلسی]] نیز، لازم نیست نور مؤمن را همه بشناسند؛ بلکه فرشتگان و [[معصومان(ع)]] آن را می‌بینند و ممکن است مؤمنان کامل نیز آنها را بشناسند. به گفته او، عبارت «تُعْرَفُون» اشاره به آیه ۲۹ سوره فتح {{عربی\|سِیمَاهُمْ فِی وُجُوهِهِمْ مِنْ أَثَرِ السُّجُودِ؛ نشانه آنها در صورتشان از اثر سجده نمایان است. (فتح:۲۹)}} دارد.<ref>مجلسی، محمد باقر، مرآه العقول فی شرح أخبار آل الرسول، تهران، دار الکتب الإسلامیه، چاپ دوم، ۱۴۰۴ ق، ج‏۹، ص۷۸.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Rezapour: /* نور معرفت در چهره مؤمن */

2022-10-01T05:36:51Z

نور معرفت در چهره مؤمن

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۰۶
خط ۳۴:		خط ۳۴:
	[[ملاصالح مازندرانی]] در شرح حدیث بوسیدن پیشانی مؤمن، نوری که در مؤمن وجود دارد را نور معرفت، [[ایمان]]، [[اخلاق]] و عمل دانسته است. به گفته او، منظور از «تُعْرَفُون؛ شناخته می‌شوند» [[فرشتگان]] و افراد صالح هستند که با نگاه به چهره مؤمن، آن نور را دیده و او را می‌شناسند. ‏<ref>مازندرانی، محمد صالح، شرح الکافی-الأصول و الروضه، تهران، المکتبه الإسلامیه، چاپ اول، ۱۳۸۲ق، ج‏۹، ص۶۰.</ref>		[[ملاصالح مازندرانی]] در شرح حدیث بوسیدن پیشانی مؤمن، نوری که در مؤمن وجود دارد را نور معرفت، [[ایمان]]، [[اخلاق]] و عمل دانسته است. به گفته او، منظور از «تُعْرَفُون؛ شناخته می‌شوند» [[فرشتگان]] و افراد صالح هستند که با نگاه به چهره مؤمن، آن نور را دیده و او را می‌شناسند. ‏<ref>مازندرانی، محمد صالح، شرح الکافی-الأصول و الروضه، تهران، المکتبه الإسلامیه، چاپ اول، ۱۳۸۲ق، ج‏۹، ص۶۰.</ref>

	به نظر [[علامه مجلسی]] نیز، لازم نیست نور مؤمن را همه بشناسند؛ بلکه فرشتگان و [[معصومان(ع)]] آن را می‌بینند و ممکن است مؤمنان کامل نیز آنها را بشناسند. به گفته او، عبارت «تُعْرَفُون» اشاره به آیه ۲۹ سوره فتح ~~دارد.~~{{~~یادداشت~~\|سِیمَاهُمْ فِی وُجُوهِهِمْ مِنْ أَثَرِ السُّجُودِ؛ نشانه آنها در صورتشان از اثر سجده نمایان است. (فتح:۲۹)}}<ref>مجلسی، محمد باقر، مرآه العقول فی شرح أخبار آل الرسول، تهران، دار الکتب الإسلامیه، چاپ دوم، ۱۴۰۴ ق، ج‏۹، ص۷۸.</ref>		به نظر [[علامه مجلسی]] نیز، لازم نیست نور مؤمن را همه بشناسند؛ بلکه فرشتگان و [[معصومان(ع)]] آن را می‌بینند و ممکن است مؤمنان کامل نیز آنها را بشناسند. به گفته او، عبارت «تُعْرَفُون» اشاره به آیه ۲۹ سوره فتح{{عربی\|سِیمَاهُمْ فِی وُجُوهِهِمْ مِنْ أَثَرِ السُّجُودِ؛ نشانه آنها در صورتشان از اثر سجده نمایان است. (فتح:۲۹)}} دارد.<ref>مجلسی، محمد باقر، مرآه العقول فی شرح أخبار آل الرسول، تهران، دار الکتب الإسلامیه، چاپ دوم، ۱۴۰۴ ق، ج‏۹، ص۷۸.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Rezapour در ‏۱ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۵:۳۵

2022-10-01T05:35:54Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۰۵
خط ۳۲:		خط ۳۲:

	== نور معرفت در چهره مؤمن ==		== نور معرفت در چهره مؤمن ==
	[[ملاصالح مازندرانی]] در شرح حدیث بوسیدن پیشانی مؤمن، ~~فارغ از ضعف سند آن،~~ نوری که در مؤمن وجود دارد را نور معرفت، [[ایمان]]، [[اخلاق]] و عمل دانسته است. به گفته او، منظور از «تُعْرَفُون؛ شناخته می‌شوند» [[فرشتگان]] و افراد صالح هستند که با نگاه به چهره مؤمن، آن نور را دیده و او را می‌شناسند. ‏<ref>مازندرانی، محمد صالح، شرح الکافی-الأصول و الروضه، تهران، المکتبه الإسلامیه، چاپ اول، ۱۳۸۲ق، ج‏۹، ص۶۰.</ref>		[[ملاصالح مازندرانی]] در شرح حدیث بوسیدن پیشانی مؤمن، نوری که در مؤمن وجود دارد را نور معرفت، [[ایمان]]، [[اخلاق]] و عمل دانسته است. به گفته او، منظور از «تُعْرَفُون؛ شناخته می‌شوند» [[فرشتگان]] و افراد صالح هستند که با نگاه به چهره مؤمن، آن نور را دیده و او را می‌شناسند. ‏<ref>مازندرانی، محمد صالح، شرح الکافی-الأصول و الروضه، تهران، المکتبه الإسلامیه، چاپ اول، ۱۳۸۲ق، ج‏۹، ص۶۰.</ref>

	به نظر [[علامه مجلسی]] نیز، لازم نیست نور مؤمن را همه بشناسند؛ بلکه فرشتگان و [[معصومان(ع)]] آن را می‌بینند و ممکن است مؤمنان کامل نیز آنها را بشناسند. به گفته او، عبارت «تُعْرَفُون» اشاره به آیه ۲۹ سوره فتح دارد.{{یادداشت\|سِیمَاهُمْ فِی وُجُوهِهِمْ مِنْ أَثَرِ السُّجُودِ؛ نشانه آنها در صورتشان از اثر سجده نمایان است. (فتح:۲۹)}}<ref>مجلسی، محمد باقر، مرآه العقول فی شرح أخبار آل الرسول، تهران، دار الکتب الإسلامیه، چاپ دوم، ۱۴۰۴ ق، ج‏۹، ص۷۸.</ref>		به نظر [[علامه مجلسی]] نیز، لازم نیست نور مؤمن را همه بشناسند؛ بلکه فرشتگان و [[معصومان(ع)]] آن را می‌بینند و ممکن است مؤمنان کامل نیز آنها را بشناسند. به گفته او، عبارت «تُعْرَفُون» اشاره به آیه ۲۹ سوره فتح دارد.{{یادداشت\|سِیمَاهُمْ فِی وُجُوهِهِمْ مِنْ أَثَرِ السُّجُودِ؛ نشانه آنها در صورتشان از اثر سجده نمایان است. (فتح:۲۹)}}<ref>مجلسی، محمد باقر، مرآه العقول فی شرح أخبار آل الرسول، تهران، دار الکتب الإسلامیه، چاپ دوم، ۱۴۰۴ ق، ج‏۹، ص۷۸.</ref>