تفاوت تغافل با تساهل و تسامح - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Aliazad در ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۰۳

2025-11-14T15:03:12Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۳۳
خط ۶۳:		خط ۶۳:
	}}		}}
	{{پایان متن}}		{{پایان متن}}
			{{#seo:
			\|title=تفاوت تغافل با تساهل و تسامح - تغافل یعنی چه؟ - ویکی پاسخ
			\|title_mode=Replaced Title
			\|keywords=تفاوت تغافل با تساهل و تسامح
			\|description=تغافل یعنی چشم‌پوشی آگاهانه از خطاها برای آرامش و اصلاح روابط، اما تساهل و تسامح به معنای آسان‌گیری و مدارا در روابط و حتی تشریع احکام دینی است.
			}}

Aliazad در ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۰۱

2025-11-14T15:01:54Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۳۱
خط ۴:		خط ۴:
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}
	'''تغافل''' به معنای نادیده انگاشتن، چشم‌پوشی عمدی و خود را به غفلت زدن است. در تغافل، انسان چیزی را می‌ببیند و از آن غافل نیست و توجه دارد، اما به روی خود نمی‌آورد؛ گویی از آن غفلت دارد و متوجه اش نیست.		'''تغافل''' به معنای نادیده انگاشتن، چشم‌پوشی عمدی و خود را به [[غفلت]] زدن است. در تغافل، انسان چیزی را می‌ببیند و از آن غافل نیست و توجه دارد، اما به روی خود نمی‌آورد؛ گویی از آن غفلت دارد و متوجه اش نیست.

	'''تساهل''' و '''تسامح''' به معنای آسان‌گیری، ارفاق، گذشت، ملایمت و چشم پوشی آمده است. تساهل و تسامح، آسان گرفتن با یکدیگر با مصالحه و سازش‌گری است و هر دو طرف در عین توجه، با هم سازش می‌کنند.		'''تساهل''' و '''تسامح''' به معنای آسان‌گیری، ارفاق، گذشت، ملایمت و چشم پوشی آمده است. تساهل و تسامح، آسان گرفتن با یکدیگر با مصالحه و سازش‌گری است و هر دو طرف در عین توجه، با هم سازش می‌کنند.
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	# '''آرامش شخصی:''' تغافل موجب آرامش شخصی است و انسان برای آن که در زندگی کم‌تر با مشکل مواجه شود، می‌بایست تغافل ورزد. [[امیرالمؤمنین\|امیر مومنان علی(ع)]] فرمود: {{متن عربی\|مَنْ لَمْ يَتَغَافَلْ وَ لَا يَغُضَّ عَنْ كَثِيرٍ مِنَ الْأُمُورِ تَنَغَّصَتْ‏ عِيشَتُه‏<ref>تميمى آمدى، عبد الواحد بن محمد، تصنيف غرر الحكم و درر الكلم، قم، دفتر تبلیغات، چاپ اول، ۱۳۶۶ش، ص۴۵۱.</ref> \|ترجمه= کسی که در بسیاری از کارها تغافل نکند، زندگی بر او ناگوار می‌گردد.}}		# '''آرامش شخصی:''' تغافل موجب آرامش شخصی است و انسان برای آن که در زندگی کم‌تر با مشکل مواجه شود، می‌بایست تغافل ورزد. [[امیرالمؤمنین\|امیر مومنان علی(ع)]] فرمود: {{متن عربی\|مَنْ لَمْ يَتَغَافَلْ وَ لَا يَغُضَّ عَنْ كَثِيرٍ مِنَ الْأُمُورِ تَنَغَّصَتْ‏ عِيشَتُه‏<ref>تميمى آمدى، عبد الواحد بن محمد، تصنيف غرر الحكم و درر الكلم، قم، دفتر تبلیغات، چاپ اول، ۱۳۶۶ش، ص۴۵۱.</ref> \|ترجمه= کسی که در بسیاری از کارها تغافل نکند، زندگی بر او ناگوار می‌گردد.}}
	# '''مصادیق خردورزی:''' امیر مومنان علی(ع) فرمود: {{متن عربی\|إِنَ‏ الْعَاقِلَ‏ نِصْفُهُ‏ احْتِمَالٌ‏ وَ نِصْفُهُ تَغَافُلٌ<ref>ليثى واسطى، على بن محمد، عيون الحكم و المواعظ، قم، دار الحدیث، چاپ اول، ۱۳۷۶ ش، ص۸۴.</ref> \|ترجمه=شخص عاقل نیمی از او صبر و تحمل و نیم دیگر او تغافل است.}}		# '''مصادیق خردورزی:''' امیر مومنان علی(ع) فرمود: {{متن عربی\|إِنَ‏ الْعَاقِلَ‏ نِصْفُهُ‏ احْتِمَالٌ‏ وَ نِصْفُهُ تَغَافُلٌ<ref>ليثى واسطى، على بن محمد، عيون الحكم و المواعظ، قم، دار الحدیث، چاپ اول، ۱۳۷۶ ش، ص۸۴.</ref> \|ترجمه=شخص عاقل نیمی از او صبر و تحمل و نیم دیگر او تغافل است.}}
	# '''مایه سلامت اجتماعی:''' [[امام صادق(ع)]] فرمود: {{متن عربی\|صَلَاحُ حَالِ‏ التَّعَايُشِ‏ وَ التَّعَاشُرِ مِلْ‏ءُ مِكْيَالٍ‏ ثُلُثَاهُ فِطْنَه وَ ثُلُثُهُ تَغَافُلٌ<ref>ابن شعبه حرانى، حسن بن على، تحف العقول، قم، چاپ دوم، ۱۴۰۴ق، ص۳۵۹.</ref> \|ترجمه=فضای معیشت ~~ومعاشرت~~ در صورتی سالم و صالح می‌شود که مانند پیمانه‌ای با دو سوم زیرکی و یک سوم تغافل پر گردد».		# '''مایه سلامت اجتماعی:'''<nowiki> امام صادق(ع) فرمود: {{متن عربی\|صَلَاحُ حَالِ‏ التَّعَايُشِ‏ وَ التَّعَاشُرِ مِلْ‏ءُ مِكْيَالٍ‏ ثُلُثَاهُ فِطْنَه وَ ثُلُثُهُ تَغَافُلٌ</nowiki><ref>ابن شعبه حرانى، حسن بن على، تحف العقول، قم، چاپ دوم، ۱۴۰۴ق، ص۳۵۹.</ref> \|ترجمه=فضای معیشت و معاشرت در صورتی سالم و صالح می‌شود که مانند پیمانه‌ای با دو سوم زیرکی و یک سوم تغافل پر گردد».

	تغافل در بین خانواده و مومنین کاربرد دارد؛ اما تغافل از دشمن عنادورز در فرهنگ اسلام ناپسند است. یکی از سیاست‌های تقابلی قرآن در برابر دشمنان عنادورز، سیاست ممنوعیت ارتباط جامعه اسلامی با دشمنان و همچنین چشم پوشی از تحرک آنهاست. قرآن ممنوعیت دوستی اهل ایمان با دشمنان را صادر کرده است: {{قرآن\|يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا عَدُوِّي وَ عَدُوَّكُمْ أَوْلِياءَ تُلْقُونَ إِلَيْهِمْ بِالْمَوَدَّه وَ قَدْ كَفَرُوا بِما جاءَكُمْ مِنَ الْحَقِّ يُخْرِجُونَ الرَّسُولَ وَ إِيَّاكُمْ أَنْ تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ رَبِّكُمْ إِنْ كُنْتُمْ خَرَجْتُمْ جِهاداً في‏ سَبيلي‏ وَ ابْتِغاءَ مَرْضاتي‏ تُسِرُّونَ إِلَيْهِمْ بِالْمَوَدَّه وَ أَنَا أَعْلَمُ بِما أَخْفَيْتُمْ وَ ما أَعْلَنْتُمْ وَ مَنْ يَفْعَلْهُ مِنْكُمْ فَقَدْ ضَلَّ سَواءَ السَّبيلِ\|ترجمه= اى كسانى كه ايمان آورده‌‏ايد! دشمن من و دشمن خودتان را دوست نگيريد! شما نسبت به آنان اظهار محبّت مى‌‏كنيد، در حالى كه آنها به آنچه از حقّ براى شما آمده كافر شده‏‌اند و رسول اللَّه و شما را به خاطر ايمان به خداوندى كه پروردگار همه شماست از شهر و ديارتان بيرون مى‏‌رانند؛ اگر شما براى جهاد در راه من و جلب خشنوديم هجرت كرده‏ايد؛(پيوند دوستى با آنان برقرار نسازيد!) شما مخفيانه با آنها رابطه دوستى برقرار مى‌‏كنيد در حالى كه من به آنچه پنهان يا آشكار مى‏‌سازيد از همه داناترم! و هر كس از شما چنين كارى كند، از راه راست گمراه شده است.\|سوره= ممتحنه\|آیه=۱}}		تغافل در بین خانواده و مومنین کاربرد دارد؛ اما تغافل از دشمن عنادورز در فرهنگ اسلام ناپسند است. یکی از سیاست‌های تقابلی قرآن در برابر دشمنان عنادورز، سیاست ممنوعیت ارتباط جامعه اسلامی با دشمنان و همچنین چشم پوشی از تحرک آنهاست. قرآن ممنوعیت دوستی اهل ایمان با دشمنان را صادر کرده است: {{قرآن\|يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا عَدُوِّي وَ عَدُوَّكُمْ أَوْلِياءَ تُلْقُونَ إِلَيْهِمْ بِالْمَوَدَّه وَ قَدْ كَفَرُوا بِما جاءَكُمْ مِنَ الْحَقِّ يُخْرِجُونَ الرَّسُولَ وَ إِيَّاكُمْ أَنْ تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ رَبِّكُمْ إِنْ كُنْتُمْ خَرَجْتُمْ جِهاداً في‏ سَبيلي‏ وَ ابْتِغاءَ مَرْضاتي‏ تُسِرُّونَ إِلَيْهِمْ بِالْمَوَدَّه وَ أَنَا أَعْلَمُ بِما أَخْفَيْتُمْ وَ ما أَعْلَنْتُمْ وَ مَنْ يَفْعَلْهُ مِنْكُمْ فَقَدْ ضَلَّ سَواءَ السَّبيلِ\|ترجمه= اى كسانى كه ايمان آورده‌‏ايد! دشمن من و دشمن خودتان را دوست نگيريد! شما نسبت به آنان اظهار محبّت مى‌‏كنيد، در حالى كه آنها به آنچه از حقّ براى شما آمده كافر شده‏‌اند و رسول اللَّه و شما را به خاطر ايمان به خداوندى كه پروردگار همه شماست از شهر و ديارتان بيرون مى‏‌رانند؛ اگر شما براى جهاد در راه من و جلب خشنوديم هجرت كرده‏ايد؛(پيوند دوستى با آنان برقرار نسازيد!) شما مخفيانه با آنها رابطه دوستى برقرار مى‌‏كنيد در حالى كه من به آنچه پنهان يا آشكار مى‏‌سازيد از همه داناترم! و هر كس از شما چنين كارى كند، از راه راست گمراه شده است.\|سوره= ممتحنه\|آیه=۱}}

Nazarzadeh: جایگزینی متن - ' | بازبینی =' به ' | ارزیابی کمی ='

2024-09-29T07:04:34Z

جایگزینی متن - ' | بازبینی =' به ' | ارزیابی کمی ='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۳۴
خط ۵۷:		خط ۵۷:
	\| تغییر مسیر = شد		\| تغییر مسیر = شد
	\| ارجاعات =		\| ارجاعات =
	\| ~~بازبینی~~ =		\| ارزیابی کمی =
	\| تکمیل =		\| تکمیل =
	\| اولویت = ب		\| اولویت = ب

Fabbasi در ‏۱۴ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۴۰

2024-08-14T07:40:01Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۱۰
خط ۵۵:		خط ۵۵:
	\| ناوبری =		\| ناوبری =
	\| نمایه =		\| نمایه =
	\| تغییر مسیر =		\| تغییر مسیر = شد
	\| ارجاعات =		\| ارجاعات =
	\| بازبینی =		\| بازبینی =

Fabbasi در ‏۱۴ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۳۹

2024-08-14T07:39:37Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۰۹
خط ۱۲:		خط ۱۲:
	آرامش شخصی و دوری از مشکلات زندگی، خردورزی، سلامت اجتماعی از جمله کاربردهای تغافل می‌باشد.		آرامش شخصی و دوری از مشکلات زندگی، خردورزی، سلامت اجتماعی از جمله کاربردهای تغافل می‌باشد.

	تغافل با تساهل و تسامح تفاوت چندانی ندارند؛ هر چند می‌توان گفت که تغافل در برخورد با دیگران است و تساهل و تسامح علاوه بر برخورد با دیگران در تشریع آموزه‌های دینی هم کاربرد دارد که خدا با مومنان سخت‌گیری نکرده است.		تغافل با تساهل و تسامح تفاوت چندانی ندارند؛ هر چند می‌توان گفت که تغافل در برخورد با دیگران است و تساهل و تسامح علاوه بر برخورد با دیگران در تشریع آموزه‌های دینی هم کاربرد دارد که خدا با مومنان سخت‌گیری نکرده است. کسی مجبور به پذیرش دین نمی‌شود.

	== مفهوم‌شناسی ==		== مفهوم‌شناسی ==

Fabbasi: تکمیل اولیه مدخل

2024-08-14T07:38:14Z

تکمیل اولیه مدخل

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۰۸
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{ویرایش\|fabbasi}}~~
	{{شروع متن}}		{{شروع متن}}
	{{سوال}}		{{سوال}}
خط ۵:		خط ۴:
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}
	'''تغافل''' به معنای نادیده انگاشتن، چشم‌پوشی عمدی و خود را به غفلت زدن است.		'''تغافل''' به معنای نادیده انگاشتن، چشم‌پوشی عمدی و خود را به غفلت زدن است. در تغافل، انسان چیزی را می‌ببیند و از آن غافل نیست و توجه دارد، اما به روی خود نمی‌آورد؛ گویی از آن غفلت دارد و متوجه اش نیست.

	'''تساهل''' و '''تسامح''' به معنای آسان‌گیری، ارفاق، گذشت، ملایمت و چشم پوشی آمده است.		'''تساهل''' و '''تسامح''' به معنای آسان‌گیری، ارفاق، گذشت، ملایمت و چشم پوشی آمده است. تساهل و تسامح، آسان گرفتن با یکدیگر با مصالحه و سازش‌گری است و هر دو طرف در عین توجه، با هم سازش می‌کنند.

	در تغافل، انسان چیزی را می‌ببیند و از آن غافل نیست و توجه دارد، اما به روی خود نمی‌آورد؛ گویی از آن غفلت دارد و متوجه اش نیست. در تساهل و ~~تسامح~~ آسان گرفتن با یکدیگر که با مصالحه و سازش‌گری ~~همراه باشد~~ و هر دو طرف در عین توجه، با هم سازش می‌کنند.

	ضرورت رفق و مدارا با دیگر ادیان، عدم خشونت و اجبار در قلمرو اندیشه و باور، واقع‌نگری، توان سنجی و بررسی طاقت انسانی در احکام دینی، تبلیغ دین درحد یادآوری و پند دهی ونه تحکم و اجبار و... از کاربردهای تساهل و تسامح در دین می‌باشد.		ضرورت رفق و مدارا با دیگر ادیان، عدم خشونت و اجبار در قلمرو اندیشه و باور، واقع‌نگری، توان سنجی و بررسی طاقت انسانی در احکام دینی، تبلیغ دین درحد یادآوری و پند دهی ونه تحکم و اجبار و... از کاربردهای تساهل و تسامح در دین می‌باشد.

	آرامش شخصی و دوری از مشکلات زندگی، خردورزی، سلامت اجتماعی از جمله کاربردهای تغافل می‌باشد.		آرامش شخصی و دوری از مشکلات زندگی، خردورزی، سلامت اجتماعی از جمله کاربردهای تغافل می‌باشد.

			تغافل با تساهل و تسامح تفاوت چندانی ندارند؛ هر چند می‌توان گفت که تغافل در برخورد با دیگران است و تساهل و تسامح علاوه بر برخورد با دیگران در تشریع آموزه‌های دینی هم کاربرد دارد که خدا با مومنان سخت‌گیری نکرده است.

	== مفهوم‌شناسی ==		== مفهوم‌شناسی ==
خط ۳۷:		خط ۳۶:
	* {{قرآن\|اميد است خداوند ميان شما و دشمنانان، دوستي برقرار كند. خداوند قادر بر هر كار و آمرزنده و مهربان است.\|سوره= ممتحنه\|آیه=۷}}		* {{قرآن\|اميد است خداوند ميان شما و دشمنانان، دوستي برقرار كند. خداوند قادر بر هر كار و آمرزنده و مهربان است.\|سوره= ممتحنه\|آیه=۷}}
	* {{قرآن\|خداوند درباره كساني كه با شما قصد جنگ در اين نداشتند و شما را از خان‌مان و ديارتان اخراج نكردند، از احسان به آنان و عدالت پيشگي نسبت به آنان، باز نمي‌دارد.\|سوره= ممتحنه\|آیه=۸}}		* {{قرآن\|خداوند درباره كساني كه با شما قصد جنگ در اين نداشتند و شما را از خان‌مان و ديارتان اخراج نكردند، از احسان به آنان و عدالت پيشگي نسبت به آنان، باز نمي‌دارد.\|سوره= ممتحنه\|آیه=۸}}

			== تفاوت تغافل با تساهل و تسامح==
			تغافل در مدارا کردن با مردم و چشم‌پوشی از خطاهای آنهاست.<ref>مکارم شیرازی، ناصر، الاخلاق فی القرآن، قم، مدرسة الامام علی بن ابی طالب(ع)، چاپ سوم، ج ۲، ص ۳۳۲. انصاریان، حسین، الاسرة و نظامها فی الاسلام، انتشارات انصاریان، قم، چاپ اول، ۱۳۸۳ش، ص ۲۰۰.</ref> در تساهل و تسامح علاوه بر این معنا، تسامح در اصل قانون‌گذاری و تشریع آموزه‌های دینی نیز هست که خدا با مردم سخت نگرفته است؛ با دشمنان نیز بایستی برخوردی آسان و همراه با مدارا داشت که ممکن است خطایی هم مرتکب نشده باشند و برای اولین بار برای شنیدن دلایل حقانیت دینی آمده باشند که نباید مجبور به پذیرش دین شوند.<ref>سوره انعام، آیه ۳۵. سوره یونس، آیه۹۹و ۱۰۸. سوره شعرا، آیه ۳. سوره کافرون، آیه ۶.</ref>

	==منابع==		==منابع==

Fabbasi: /* کاربردهای تغافل */

2024-08-14T06:48:27Z

کاربردهای تغافل

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۱۸
خط ۳۲:		خط ۳۲:
	# '''مایه سلامت اجتماعی:''' [[امام صادق(ع)]] فرمود: {{متن عربی\|صَلَاحُ حَالِ‏ التَّعَايُشِ‏ وَ التَّعَاشُرِ مِلْ‏ءُ مِكْيَالٍ‏ ثُلُثَاهُ فِطْنَه وَ ثُلُثُهُ تَغَافُلٌ<ref>ابن شعبه حرانى، حسن بن على، تحف العقول، قم، چاپ دوم، ۱۴۰۴ق، ص۳۵۹.</ref> \|ترجمه=فضای معیشت ومعاشرت در صورتی سالم و صالح می‌شود که مانند پیمانه‌ای با دو سوم زیرکی و یک سوم تغافل پر گردد».		# '''مایه سلامت اجتماعی:''' [[امام صادق(ع)]] فرمود: {{متن عربی\|صَلَاحُ حَالِ‏ التَّعَايُشِ‏ وَ التَّعَاشُرِ مِلْ‏ءُ مِكْيَالٍ‏ ثُلُثَاهُ فِطْنَه وَ ثُلُثُهُ تَغَافُلٌ<ref>ابن شعبه حرانى، حسن بن على، تحف العقول، قم، چاپ دوم، ۱۴۰۴ق، ص۳۵۹.</ref> \|ترجمه=فضای معیشت ومعاشرت در صورتی سالم و صالح می‌شود که مانند پیمانه‌ای با دو سوم زیرکی و یک سوم تغافل پر گردد».

	تغافل در بین خانواده و مومنین کاربرد ~~دارد.~~ اما تغافل از دشمن عنادورز در فرهنگ اسلام ناپسند است. یکی از سیاست‌های تقابلی قرآن در برابر دشمنان عنادورز، سیاست ممنوعیت ارتباط جامعه اسلامی با دشمنان و همچنین چشم پوشی از تحرک آنهاست. قرآن ممنوعیت دوستی اهل ایمان با دشمنان را صادر کرده است: {{قرآن\|يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا عَدُوِّي وَ عَدُوَّكُمْ أَوْلِياءَ تُلْقُونَ إِلَيْهِمْ بِالْمَوَدَّه وَ قَدْ كَفَرُوا بِما جاءَكُمْ مِنَ الْحَقِّ يُخْرِجُونَ الرَّسُولَ وَ إِيَّاكُمْ أَنْ تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ رَبِّكُمْ إِنْ كُنْتُمْ خَرَجْتُمْ جِهاداً في‏ سَبيلي‏ وَ ابْتِغاءَ مَرْضاتي‏ تُسِرُّونَ إِلَيْهِمْ بِالْمَوَدَّه وَ أَنَا أَعْلَمُ بِما أَخْفَيْتُمْ وَ ما أَعْلَنْتُمْ وَ مَنْ يَفْعَلْهُ مِنْكُمْ فَقَدْ ضَلَّ سَواءَ السَّبيلِ\|ترجمه= اى كسانى كه ايمان آورده‌‏ايد! دشمن من و دشمن خودتان را دوست نگيريد! شما نسبت به آنان اظهار محبّت مى‌‏كنيد، در حالى كه آنها به آنچه از حقّ براى شما آمده كافر شده‏‌اند و رسول اللَّه و شما را به خاطر ايمان به خداوندى كه پروردگار همه شماست از شهر و ديارتان بيرون مى‏‌رانند؛ اگر شما براى جهاد در راه من و جلب خشنوديم هجرت كرده‏ايد؛(پيوند دوستى با آنان برقرار نسازيد!) شما مخفيانه با آنها رابطه دوستى برقرار مى‌‏كنيد در حالى كه من به آنچه پنهان يا آشكار مى‏‌سازيد از همه داناترم! و هر كس از شما چنين كارى كند، از راه راست گمراه شده است.\|سوره= ممتحنه\|آیه=۱}}		تغافل در بین خانواده و مومنین کاربرد دارد؛ اما تغافل از دشمن عنادورز در فرهنگ اسلام ناپسند است. یکی از سیاست‌های تقابلی قرآن در برابر دشمنان عنادورز، سیاست ممنوعیت ارتباط جامعه اسلامی با دشمنان و همچنین چشم پوشی از تحرک آنهاست. قرآن ممنوعیت دوستی اهل ایمان با دشمنان را صادر کرده است: {{قرآن\|يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا عَدُوِّي وَ عَدُوَّكُمْ أَوْلِياءَ تُلْقُونَ إِلَيْهِمْ بِالْمَوَدَّه وَ قَدْ كَفَرُوا بِما جاءَكُمْ مِنَ الْحَقِّ يُخْرِجُونَ الرَّسُولَ وَ إِيَّاكُمْ أَنْ تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ رَبِّكُمْ إِنْ كُنْتُمْ خَرَجْتُمْ جِهاداً في‏ سَبيلي‏ وَ ابْتِغاءَ مَرْضاتي‏ تُسِرُّونَ إِلَيْهِمْ بِالْمَوَدَّه وَ أَنَا أَعْلَمُ بِما أَخْفَيْتُمْ وَ ما أَعْلَنْتُمْ وَ مَنْ يَفْعَلْهُ مِنْكُمْ فَقَدْ ضَلَّ سَواءَ السَّبيلِ\|ترجمه= اى كسانى كه ايمان آورده‌‏ايد! دشمن من و دشمن خودتان را دوست نگيريد! شما نسبت به آنان اظهار محبّت مى‌‏كنيد، در حالى كه آنها به آنچه از حقّ براى شما آمده كافر شده‏‌اند و رسول اللَّه و شما را به خاطر ايمان به خداوندى كه پروردگار همه شماست از شهر و ديارتان بيرون مى‏‌رانند؛ اگر شما براى جهاد در راه من و جلب خشنوديم هجرت كرده‏ايد؛(پيوند دوستى با آنان برقرار نسازيد!) شما مخفيانه با آنها رابطه دوستى برقرار مى‌‏كنيد در حالى كه من به آنچه پنهان يا آشكار مى‏‌سازيد از همه داناترم! و هر كس از شما چنين كارى كند، از راه راست گمراه شده است.\|سوره= ممتحنه\|آیه=۱}}

	آنچه در اینگونه آیات نكوهش شده است، بدان معناست كه دوستي، سبب كشش روحي و بي‌ارادگي و تاثير و تاثر اخلاقي و مقهور شدن و خودباختگي در برابر بيگانگان شود. اما ابراز دوستي در معاشرت‌ها، با حفظ استقلال و شخصيت ديني، مانعي ندارد و مورد تشويق دين است:		آنچه در اینگونه آیات نكوهش شده است، بدان معناست كه دوستي، سبب كشش روحي و بي‌ارادگي و تاثير و تاثر اخلاقي و مقهور شدن و خودباختگي در برابر بيگانگان شود. اما ابراز دوستي در معاشرت‌ها، با حفظ استقلال و شخصيت ديني، مانعي ندارد و مورد تشويق دين است:

Fabbasi: ایجاد مدخل: تفاوت تغافل با تساهل و تسامح

2024-08-12T08:32:21Z

ایجاد مدخل: تفاوت تغافل با تساهل و تسامح

صفحهٔ تازه

{{ویرایش|fabbasi}}
{{شروع متن}}
{{سوال}}
فرق كلمه «تغافل» و «تساهل و تسامح» را از لحاظ معنايي و كاربردي توضيح دهيد؟
{{پایان سوال}}
{{پاسخ}}
'''تغافل''' به معنای نادیده انگاشتن، چشم‌پوشی عمدی و خود را به غفلت زدن است.

'''تساهل''' و '''تسامح''' به معنای آسان‌گیری، ارفاق، گذشت، ملایمت و چشم پوشی آمده است.

در تغافل، انسان چیزی را می‌ببیند و از آن غافل نیست و توجه دارد، اما به روی خود نمی‌آورد؛ گویی از آن غفلت دارد و متوجه اش نیست. در تساهل و تسامح آسان گرفتن با یکدیگر که با مصالحه و سازش‌گری همراه باشد و هر دو طرف در عین توجه، با هم سازش می‌کنند.

ضرورت رفق و مدارا با دیگر ادیان، عدم خشونت و اجبار در قلمرو اندیشه و باور، واقع‌نگری، توان سنجی و بررسی طاقت انسانی در احکام دینی، تبلیغ دین درحد یادآوری و پند دهی ونه تحکم و اجبار و... از کاربردهای تساهل و تسامح در دین می‌باشد.

آرامش شخصی و دوری از مشکلات زندگی، خردورزی، سلامت اجتماعی از جمله کاربردهای تغافل می‌باشد.

== مفهوم‌شناسی ==
* '''تساهل''' واژه‌ای عربی از ریشه سهل به معنای آسان‌گیری و عملی است که در آن شدت و تنگی نیست.<ref>قرشى بنابى، على‏اكبر، قاموس قرآن، تهران، دار الكتب الإسلاميه، چاپ ششم، ۱۳۷۱ش، ج۳، ص۳۴۵.</ref> به معنای ارفاق، گذشت، ملایمت و چشم پوشی آمده است. برخی از اهل لغت تساهل و تسامح را مترادف دانسته‌اند.<ref>ابن فارس، أحمد بن فارس، معجم مقاييس اللغه، قم، مکتب الاعلام الاسلامی، چاپ اول، ۱۴۰۴ق، ج۳، ص۹۹. ابن اثير جزري، مبارك بن محمد، النهايه في غريب الحديث و الأثر، قم، موسسه مطبوعاتی اسماعیلیان، چاپ چهارم، ۱۳۶۷ش، ج۲، ص۳۹۸.</ref>
* '''تغافل''' به معنای نادیده انگاشتن، چشم‌پوشی عمدی و خود را به غفلت زدن است.<ref>حسيني زبيدي، محمد مرتضى، تاج العروس من جواهر القاموس، بيروت، دار الفکر، چاپ اول، ۱۴۱۴ق، ج۱۵، ص۵۴۷</ref> در تغافل، انسان چیزی را می‌ببیند و از آن غافل نیست و توجه دارد، اما به روی خود نمی‌آورد؛ گویی از آن غفلت دارد و متوجه‌اش نیست.

== کاربردهای تسامح و تساهل ==
{{اصلی|تساهل و تسامح در دین از منظر قرآن}}
طرفداران تسامح و تساهل با استناد به آیات قرآنی دربردارنده مسائلی همچون ضرورت رفق و مدارا با دیگر ادیان، عدم خشونت و اجبار در قلمرو اندیشه و باور، واقع نگری، توان سنجی و بررسی طاقت انسانی در احکام دینی، [[تبلیغ دین در قرآن|تبلیغ دین]] درحد یادآوری و پند دهی و نه تحکم و اجبار و…، به اثبات دیدگاه خویش پرداخته‌اند.

تسامح و تساهل، دارای مفهومی عام است؛ اسلام در مواردى خاص، آن را جایز دانسته و در موارد ديگر، مسلمانان را به قاطعيّت و دورى از سهل‌انگارى مکلّف مى‌سازد: {{قرآن|الشَّهْرُ الْحَرامُ بِالشَّهْرِ الْحَرامِ وَ الْحُرُماتُ قِصاصٌ فَمَنِ اعْتَدى‏ عَلَيْكُمْ فَاعْتَدُوا عَلَيْهِ بِمِثْلِ مَا اعْتَدى‏ عَلَيْكُمْ وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ مَعَ الْمُتَّقينَ|ترجمه=ماهِ حرام، در برابر ماهِ حرام! و تمام حرام‌ها، (قابلِ) قصاص است. و هر كس به شما تجاوز كرد، همانند آن بر او تعدّى كنيد! و از خدا بپرهيزيد! و بدانيد خدا با پرهيزكاران است.| سوره =بقره| آیه=۱۹۴}}

اصل تسامح در اسلام پذیرفته شده و کاربرد آن در دین و ضرورت رفق و مدارا با دیگر ادیان، عدم خشونت و اجبار در قلمرو اندیشه و باور، واقع‌نگری، توان سنجی و بررسی طاقت انسانی در احکام دینی، تبلیغ دین درحد یادآوری و پند دهی ونه تحکم و اجبار و.. می باشد؛ اما نسبت به دشمن، اصل عدم تسامح است و راه کار قرآنی برای دشمنان عنادورز، تسامح نیست: {{قرآن|يا أَيُّهَا النَّبِيُّ جاهِدِ الْكُفَّارَ وَ الْمُنافِقينَ وَ اغْلُظْ عَلَيْهِمْ وَ مَأْواهُمْ جَهَنَّمُ وَ بِئْسَ الْمَصيرُ| ترجمه= اى پيامبر! با كفّار و منافقين پيكار كن و بر آنان سخت بگير! جاي‌گاه‌شان جهنم است، و بد فرجامى است.| سوره =توبه| آیه=۷۳}} این آیه در سوره تحریم آیه ۹ نیز تکرار شده است.

== کاربردهای تغافل ==
# '''آرامش شخصی:''' تغافل موجب آرامش شخصی است و انسان برای آن که در زندگی کم‌تر با مشکل مواجه شود، می‌بایست تغافل ورزد. [[امیرالمؤمنین|امیر مومنان علی(ع)]] فرمود: {{متن عربی|مَنْ لَمْ يَتَغَافَلْ وَ لَا يَغُضَّ عَنْ كَثِيرٍ مِنَ الْأُمُورِ تَنَغَّصَتْ‏ عِيشَتُه‏<ref>تميمى آمدى، عبد الواحد بن محمد، تصنيف غرر الحكم و درر الكلم، قم، دفتر تبلیغات، چاپ اول، ۱۳۶۶ش، ص۴۵۱.</ref> |ترجمه= کسی که در بسیاری از کارها تغافل نکند، زندگی بر او ناگوار می‌گردد.}}
# '''مصادیق خردورزی:''' امیر مومنان علی(ع) فرمود: {{متن عربی|إِنَ‏ الْعَاقِلَ‏ نِصْفُهُ‏ احْتِمَالٌ‏ وَ نِصْفُهُ تَغَافُلٌ<ref>ليثى واسطى، على بن محمد، عيون الحكم و المواعظ، قم، دار الحدیث، چاپ اول، ۱۳۷۶ ش، ص۸۴.</ref> |ترجمه=شخص عاقل نیمی از او صبر و تحمل و نیم دیگر او تغافل است.}}
# '''مایه سلامت اجتماعی:''' [[امام صادق(ع)]] فرمود: {{متن عربی|صَلَاحُ حَالِ‏ التَّعَايُشِ‏ وَ التَّعَاشُرِ مِلْ‏ءُ مِكْيَالٍ‏ ثُلُثَاهُ فِطْنَه وَ ثُلُثُهُ تَغَافُلٌ<ref>ابن شعبه حرانى، حسن بن على، تحف العقول، قم، چاپ دوم، ۱۴۰۴ق، ص۳۵۹.</ref> |ترجمه=فضای معیشت ومعاشرت در صورتی سالم و صالح می‌شود که مانند پیمانه‌ای با دو سوم زیرکی و یک سوم تغافل پر گردد».

تغافل در بین خانواده و مومنین کاربرد دارد. اما تغافل از دشمن عنادورز در فرهنگ اسلام ناپسند است. یکی از سیاست‌های تقابلی قرآن در برابر دشمنان عنادورز، سیاست ممنوعیت ارتباط جامعه اسلامی با دشمنان و همچنین چشم پوشی از تحرک آنهاست. قرآن ممنوعیت دوستی اهل ایمان با دشمنان را صادر کرده است: {{قرآن|يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا عَدُوِّي وَ عَدُوَّكُمْ أَوْلِياءَ تُلْقُونَ إِلَيْهِمْ بِالْمَوَدَّه وَ قَدْ كَفَرُوا بِما جاءَكُمْ مِنَ الْحَقِّ يُخْرِجُونَ الرَّسُولَ وَ إِيَّاكُمْ أَنْ تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ رَبِّكُمْ إِنْ كُنْتُمْ خَرَجْتُمْ جِهاداً في‏ سَبيلي‏ وَ ابْتِغاءَ مَرْضاتي‏ تُسِرُّونَ إِلَيْهِمْ بِالْمَوَدَّه وَ أَنَا أَعْلَمُ بِما أَخْفَيْتُمْ وَ ما أَعْلَنْتُمْ وَ مَنْ يَفْعَلْهُ مِنْكُمْ فَقَدْ ضَلَّ سَواءَ السَّبيلِ|ترجمه= اى كسانى كه ايمان آورده‌‏ايد! دشمن من و دشمن خودتان را دوست نگيريد! شما نسبت به آنان اظهار محبّت مى‌‏كنيد، در حالى كه آنها به آنچه از حقّ براى شما آمده كافر شده‏‌اند و رسول اللَّه و شما را به خاطر ايمان به خداوندى كه پروردگار همه شماست از شهر و ديارتان بيرون مى‏‌رانند؛ اگر شما براى جهاد در راه من و جلب خشنوديم هجرت كرده‏ايد؛(پيوند دوستى با آنان برقرار نسازيد!) شما مخفيانه با آنها رابطه دوستى برقرار مى‌‏كنيد در حالى كه من به آنچه پنهان يا آشكار مى‏‌سازيد از همه داناترم! و هر كس از شما چنين كارى كند، از راه راست گمراه شده است.|سوره= ممتحنه|آیه=۱}}

آنچه در اینگونه آیات نكوهش شده است، بدان معناست كه دوستي، سبب كشش روحي و بي‌ارادگي و تاثير و تاثر اخلاقي و مقهور شدن و خودباختگي در برابر بيگانگان شود. اما ابراز دوستي در معاشرت‌ها، با حفظ استقلال و شخصيت ديني، مانعي ندارد و مورد تشويق دين است:
* {{قرآن|اميد است خداوند ميان شما و دشمنانان، دوستي برقرار كند. خداوند قادر بر هر كار و آمرزنده و مهربان است.|سوره= ممتحنه|آیه=۷}}
* {{قرآن|خداوند درباره كساني كه با شما قصد جنگ در اين نداشتند و شما را از خان‌مان و ديارتان اخراج نكردند، از احسان به آنان و عدالت پيشگي نسبت به آنان، باز نمي‌دارد.|سوره= ممتحنه|آیه=۸}}

==منابع==
<references />
{{شاخه
| شاخه اصلی = علوم و معارف قرآن
| شاخه فرعی۱ = مسایل اجتماعی در قرآن
| شاخه فرعی۲ = مسایل سیاسی در قرآن
| شاخه فرعی۳ =
}}
{{تکمیل مقاله
| شناسه = شد
| تیترها = شد
| ویرایش =
| لینک‌دهی = شد
| ناوبری =
| نمایه =
| تغییر مسیر =
| ارجاعات =
| بازبینی =
| تکمیل =
| اولویت = ب
| کیفیت = ب
}}
{{پایان متن}}