تاثیر علم غیب ائمه(ع) در علم و رفتارشان - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazarzadeh: جایگزینی متن - ' | بازبینی =' به ' | ارزیابی کمی ='

2024-09-29T06:56:17Z

جایگزینی متن - ' | بازبینی =' به ' | ارزیابی کمی ='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۲۶
خط ۷۶:		خط ۷۶:
	\| ارجاعات =		\| ارجاعات =
	\| بازبینی نویسنده =		\| بازبینی نویسنده =
	\| ~~بازبینی~~ =		\| ارزیابی کمی =
	\| تکمیل =		\| تکمیل =
	\| اولویت =		\| اولویت =

Nazarzadeh: جایگزینی متن - 'ه‌است' به 'ه است'

2021-05-18T10:48:25Z

جایگزینی متن - 'ه‌است' به 'ه است'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ مهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۱۴:۱۸
خط ۵۲:		خط ۵۲:
	دارندگان علوم غیبی برای داوری میان افراد، گاه علم خود را مبنای عمل قرار داده و بی اقامه شهود به قضاوت می‌پردازند.<ref>نک: شیخ مفید، اوائل المقالات، چاپ دوم، قم، داوری، ۱۳۳۰ق، ص۶۶.</ref> شیوه داود پیامبر چنین بوده و بر اساس روایات، روش حضرت مهدی(ع) نیز همین خواهد بود.<ref>نک: فیض کاشانی، ملا محسن، الوافی، اصفهان، مکتبه الامام امیر المؤمنین ـ(ع) ـ، ۱۴۰۶، ج۳، ص۶۴۸–۶۵۰.</ref> سایر ائمه(ع) نیز گاه این راه را در پیش گرفته و با تکیه بر علم خدادادی به برخی درگیری‌ها پایان داده‌اند. برای نمونه، نقل است که دو نفر بر سر اسبی، به نزاع پرداخته، هر یک خود را مالک اسب می‌خواند، حضرت علی(ع) که در آن زمان خلیفه مسلمین بود، از آنان خواست ادعای خویش را با اقامه شهود اثبات کنند، ولی نتوانستند شاهدی بیاورند. در این هنگام امام(ع) بر اساس علم غیبی، اسب را به مالک اصلی‌اش داد و خطاب به شخص دیگر، که خود را به دروغ صاحب اسب می‌خواند، فرمود: «به خدا سوگند، دانش من درباره تو از دانش خودت بیشتر است».<ref>شیخ حر عاملی، اثبات الهداه، تهران، دار الکتب الاسلامیه، چاپ دوم، ۱۳۶۶، ص۴۳۷.</ref>		دارندگان علوم غیبی برای داوری میان افراد، گاه علم خود را مبنای عمل قرار داده و بی اقامه شهود به قضاوت می‌پردازند.<ref>نک: شیخ مفید، اوائل المقالات، چاپ دوم، قم، داوری، ۱۳۳۰ق، ص۶۶.</ref> شیوه داود پیامبر چنین بوده و بر اساس روایات، روش حضرت مهدی(ع) نیز همین خواهد بود.<ref>نک: فیض کاشانی، ملا محسن، الوافی، اصفهان، مکتبه الامام امیر المؤمنین ـ(ع) ـ، ۱۴۰۶، ج۳، ص۶۴۸–۶۵۰.</ref> سایر ائمه(ع) نیز گاه این راه را در پیش گرفته و با تکیه بر علم خدادادی به برخی درگیری‌ها پایان داده‌اند. برای نمونه، نقل است که دو نفر بر سر اسبی، به نزاع پرداخته، هر یک خود را مالک اسب می‌خواند، حضرت علی(ع) که در آن زمان خلیفه مسلمین بود، از آنان خواست ادعای خویش را با اقامه شهود اثبات کنند، ولی نتوانستند شاهدی بیاورند. در این هنگام امام(ع) بر اساس علم غیبی، اسب را به مالک اصلی‌اش داد و خطاب به شخص دیگر، که خود را به دروغ صاحب اسب می‌خواند، فرمود: «به خدا سوگند، دانش من درباره تو از دانش خودت بیشتر است».<ref>شیخ حر عاملی، اثبات الهداه، تهران، دار الکتب الاسلامیه، چاپ دوم، ۱۳۶۶، ص۴۳۷.</ref>

	با این وجود شیوه رایج برای داوری، تکیه بر بیّنه و سوگند ~~بوده‌است؛~~ چنان‌که پیامبر اکرم(ص) فرموده است: «من تنها بر اساس بیّنه و سوگند میان شما داوری می‌کنم و (ناگزیر) برخی از شما در اقامه دلیل زیرک‌ترید، بنابراین هر کس که (به دروغ شاهدی اقامه کند و بر اساس آن) پاره‌ای از مال برادرش را به او دهم (نباید آن را بستاند، چرا که در این صورت) قطعه‌ای از آتش را به او داده‌ام.»<ref>حر عاملی، وسائل الشیعه، ابواب کیفیه الحکم و احکام الدعوی، باب۲، حدیث ۱، ج۲۷، ص۲۳۲.</ref>		با این وجود شیوه رایج برای داوری، تکیه بر بیّنه و سوگند بوده است؛ چنان‌که پیامبر اکرم(ص) فرموده است: «من تنها بر اساس بیّنه و سوگند میان شما داوری می‌کنم و (ناگزیر) برخی از شما در اقامه دلیل زیرک‌ترید، بنابراین هر کس که (به دروغ شاهدی اقامه کند و بر اساس آن) پاره‌ای از مال برادرش را به او دهم (نباید آن را بستاند، چرا که در این صورت) قطعه‌ای از آتش را به او داده‌ام.»<ref>حر عاملی، وسائل الشیعه، ابواب کیفیه الحکم و احکام الدعوی، باب۲، حدیث ۱، ج۲۷، ص۲۳۲.</ref>

Nazarzadeh: جایگزینی متن - 'مسایل' به 'مسائل'

2021-03-20T15:11:46Z

جایگزینی متن - 'مسایل' به 'مسائل'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ مارس ۲۰۲۱، ساعت ۱۸:۴۱
خط ۳۱:		خط ۳۱:
	پیامبر(ص) و امام(ع)، همانند سایر انسان‌ها، از نوع انسان هستند، رفتار و کردار ایشان، مانند اعمال سایر مردم، در مجرای اختیار و بر اساس علم عادی قرار دارد. امام نیز مانند دیگران خیر و شر و نفع و ضرر کارها را از روی علم عادی تشخیص داده و آنچه را که شایسته اقدام می‌بیند، اراده کرده، در انجام آن به تلاش و کوشش می‌پردازد. در جایی که علل و عوامل و اوضاع خارجی موافق باشد، به هدف اصابت کرده و در جایی که اسباب و شرایط مساعدت نکند از پیش نمی‌رود؛ و این که امام به اذن خداوند از علوم و حقایق غیبی بهره‌مند است، تأثیری در این اعمال اختیاری او ندارد. امام مانند سایر افراد بشر، بنده خداست و به تکالیف و مقررات دینی مکلّف و موظّف است. طبق سرپرستی و پیشوایی که از جانب خدا دارد با موازین عادی انسانی باید رفتار کند و آخرین تلاش خود را در احیای کلمه حق و سرپا نگه داشتن دین و آیین بنماید.<ref>بحثی کوتاه درباره علم امام(ع)، ص۲۵.</ref>		پیامبر(ص) و امام(ع)، همانند سایر انسان‌ها، از نوع انسان هستند، رفتار و کردار ایشان، مانند اعمال سایر مردم، در مجرای اختیار و بر اساس علم عادی قرار دارد. امام نیز مانند دیگران خیر و شر و نفع و ضرر کارها را از روی علم عادی تشخیص داده و آنچه را که شایسته اقدام می‌بیند، اراده کرده، در انجام آن به تلاش و کوشش می‌پردازد. در جایی که علل و عوامل و اوضاع خارجی موافق باشد، به هدف اصابت کرده و در جایی که اسباب و شرایط مساعدت نکند از پیش نمی‌رود؛ و این که امام به اذن خداوند از علوم و حقایق غیبی بهره‌مند است، تأثیری در این اعمال اختیاری او ندارد. امام مانند سایر افراد بشر، بنده خداست و به تکالیف و مقررات دینی مکلّف و موظّف است. طبق سرپرستی و پیشوایی که از جانب خدا دارد با موازین عادی انسانی باید رفتار کند و آخرین تلاش خود را در احیای کلمه حق و سرپا نگه داشتن دین و آیین بنماید.<ref>بحثی کوتاه درباره علم امام(ع)، ص۲۵.</ref>

	ناتوانی، عجز و شکست امام در ~~مسایل~~ و پیشامدها و ناکامی ظاهری آن‌ها در رسیدن به اهداف و مقاصدشان، به مقام ولایت و امامت آنان خدشه وارد نمی‌کند، ملاصدرا در مورد رسول خدا(ص) معتقد است؛ چون حقیقت محمدیه، دارای دو جنبه خدایی و بندگی است و این درجه خدایی اصالتاً و مستقلاً به او تعلّق نداشته، بلکه نتیجه خلافت اوست، همه توانایی‌هایش را از خدا می‌گیرد. اما ناتوانی‌ها و گرفتاری‌های او به اقتضای بشریت اوست و لذا این ناتوانی با آن ناتوانی منافات ندارد.<ref>نک: شیرازی، صدر الدین، شرح اصول کافی، تهران، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، چاپ دوم، ۱۳۸۳ش، ج۲، ص۴۶۲.</ref>		ناتوانی، عجز و شکست امام در مسائل و پیشامدها و ناکامی ظاهری آن‌ها در رسیدن به اهداف و مقاصدشان، به مقام ولایت و امامت آنان خدشه وارد نمی‌کند، ملاصدرا در مورد رسول خدا(ص) معتقد است؛ چون حقیقت محمدیه، دارای دو جنبه خدایی و بندگی است و این درجه خدایی اصالتاً و مستقلاً به او تعلّق نداشته، بلکه نتیجه خلافت اوست، همه توانایی‌هایش را از خدا می‌گیرد. اما ناتوانی‌ها و گرفتاری‌های او به اقتضای بشریت اوست و لذا این ناتوانی با آن ناتوانی منافات ندارد.<ref>نک: شیرازی، صدر الدین، شرح اصول کافی، تهران، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، چاپ دوم، ۱۳۸۳ش، ج۲، ص۴۶۲.</ref>

	===عمل به علم غیب در سیره اهل بیت===		===عمل به علم غیب در سیره اهل بیت===

Nazarzadeh: جایگزینی متن - '|شاخه فرعی' به '| شاخه فرعی'

2021-03-18T11:54:32Z

جایگزینی متن - '|شاخه فرعی' به '| شاخه فرعی'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ مارس ۲۰۲۱، ساعت ۱۵:۲۴
خط ۶۲:		خط ۶۲:
	{{شاخه		{{شاخه
	\| شاخه اصلی =کلام		\| شاخه اصلی =کلام
	\|شاخه فرعی۱ =امامت عامه		\| شاخه فرعی۱ =امامت عامه
	\|شاخه فرعی۲ =علم امام		\| شاخه فرعی۲ =علم امام
	\|شاخه فرعی۳ =		\| شاخه فرعی۳ =
	}}		}}
	{{تکمیل مقاله		{{تکمیل مقاله

127.0.0.1: جایگزینی متن - ' | ارجاعات =' به ' | ارجاعات = | بازبینی نویسنده = '

2021-03-07T11:25:47Z

جایگزینی متن - ' | ارجاعات =' به ' | ارجاعات = | بازبینی نویسنده = '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ مارس ۲۰۲۱، ساعت ۱۴:۵۵
خط ۷۴:		خط ۷۴:
	\| نمایه =شد		\| نمایه =شد
	\| تغییر مسیر =شد		\| تغییر مسیر =شد
	\| ارجاعات =		\| ارجاعات =
			\| بازبینی نویسنده =
	\| بازبینی =		\| بازبینی =
	\| تکمیل =		\| تکمیل =

Rezvani در ‏۴ مارس ۲۰۲۱، ساعت ۱۱:۲۹

2021-03-04T11:29:09Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ مارس ۲۰۲۱، ساعت ۱۴:۵۹
خط ۷۳:		خط ۷۳:
	\| ناوبری =		\| ناوبری =
	\| نمایه =شد		\| نمایه =شد
	\| تغییر مسیر =		\| تغییر مسیر =شد
	\| ارجاعات =		\| ارجاعات =
	\| بازبینی =		\| بازبینی =

185.181.182.102: جایگزینی متن - ' (ع) ' به '(ع) '

2021-01-18T16:18:21Z

جایگزینی متن - ' (ع) ' به '(ع) '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ ژانویهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۱۹:۴۸
خط ۱۳:		خط ۱۳:

	====هم سویی علم غیب امام با قضا و قدر الهی====		====هم سویی علم غیب امام با قضا و قدر الهی====
	علم امام (ع) نزدیک‌ترین علم به علم خداوند است و علم خدا، پایه و اساس [[قضا و قدر]] است، بنابر این علم امامان(ع) برابر و هم سو با قضا و قدر الهی است و اقدام شان حرکت در جهت این قضا و قدر است. از این رو اساساً تکلیفی به متعلّق چنین علمی تعلّق نمی‌گیرد. به اعتقاد علامه طباطبایی؛ علم موهبتی امام(ع) به موجب ادله عقلی و نقلی که آن را اثبات می‌کند، قابل هیچ گونه تخلّف نیست و تغیّر نمی‌پذیرد و به اصطلاح علم است به آنچه در لوح محفوظ ثبت شده و آگاهی است از آنچه قضای حتمی الهی به آن تعلّق گرفته، لازمه این مطلب آن است که هیچ گونه تکلیفی به متعلّق این گونه علم از آن جهت که متعلّق این گونه علم است و حتمی الوقوع می‌باشد تعلّق نمی‌گیرد و هم چنین قصد و طلبی از انسان با او ارتباط پیدا نمی‌کند؛ زیرا تکلیف همواره از راه امکان به فعل تعلّق می‌گیرد و از راه این که فعل و ترک، هر دو در اختیار مکلفند، فعل یا ترک خواسته می‌شود و اما از جهت ضروری الوقوع و متعلّق قضای حتمی بودن آن، محال است مورد تکلیف قرار گیرد.<ref>نک: طباطبایی، محمدحسین، بحثی کوتاه درباره علم امام(ع)، مجله نور علم، شماره ۱، مسلسل ۴۹، ۱۳۷۱ش، ص۲۱.</ref>		علم امام(ع) نزدیک‌ترین علم به علم خداوند است و علم خدا، پایه و اساس [[قضا و قدر]] است، بنابر این علم امامان(ع) برابر و هم سو با قضا و قدر الهی است و اقدام شان حرکت در جهت این قضا و قدر است. از این رو اساساً تکلیفی به متعلّق چنین علمی تعلّق نمی‌گیرد. به اعتقاد علامه طباطبایی؛ علم موهبتی امام(ع) به موجب ادله عقلی و نقلی که آن را اثبات می‌کند، قابل هیچ گونه تخلّف نیست و تغیّر نمی‌پذیرد و به اصطلاح علم است به آنچه در لوح محفوظ ثبت شده و آگاهی است از آنچه قضای حتمی الهی به آن تعلّق گرفته، لازمه این مطلب آن است که هیچ گونه تکلیفی به متعلّق این گونه علم از آن جهت که متعلّق این گونه علم است و حتمی الوقوع می‌باشد تعلّق نمی‌گیرد و هم چنین قصد و طلبی از انسان با او ارتباط پیدا نمی‌کند؛ زیرا تکلیف همواره از راه امکان به فعل تعلّق می‌گیرد و از راه این که فعل و ترک، هر دو در اختیار مکلفند، فعل یا ترک خواسته می‌شود و اما از جهت ضروری الوقوع و متعلّق قضای حتمی بودن آن، محال است مورد تکلیف قرار گیرد.<ref>نک: طباطبایی، محمدحسین، بحثی کوتاه درباره علم امام(ع)، مجله نور علم، شماره ۱، مسلسل ۴۹، ۱۳۷۱ش، ص۲۱.</ref>

	علم غیب امام اثری در اعمال و ارتباطی با تکالیف او ندارد، چراکه متعلق قضای حتمی الهی است و بر این اساس متعلق امر یا نهی یا اراده و قصد انسانی واقع نمی‌شود.<ref>همان، ص۲۲.</ref>		علم غیب امام اثری در اعمال و ارتباطی با تکالیف او ندارد، چراکه متعلق قضای حتمی الهی است و بر این اساس متعلق امر یا نهی یا اراده و قصد انسانی واقع نمی‌شود.<ref>همان، ص۲۲.</ref>

Razavi.r در ‏۹ ژانویهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۱۸:۳۷

2021-01-09T18:37:29Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ ژانویهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۲۲:۰۷
خط ۲:		خط ۲:

	{{سوال}}		{{سوال}}
	تأثیر علم غیب ائمه (ع) در علم و رفتارشان چگونه است، آیا آن‌ها موظف بوده‌اند به مقتضای آنچه می‌دانند، عمل کنند؟		تأثیر علم غیب ائمه(ع) در علم و رفتارشان چگونه است، آیا آن‌ها موظف بوده‌اند به مقتضای آنچه می‌دانند، عمل کنند؟
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}

	ائمه(ع) هر چند از دانش غیبی بهره‌مند بودند یا بر اساس دیدگاه دیگر، همه چیز را می‌دانستند، در به کارگیری علم غیب پیرو تکالیف الهی و مصلحت‌های واقعی بوده‌اند. ایشان در بیشتر اوقات تنها علم بشری خود را ملاک عمل قرار می‌داده‌اند. به عنوان مثال، در جنگ صفین، هنگامی که ~~ابو موسی~~ اشعری روانه دومه الجندل می‌شد تا با عمرو بن عاص در مورد نتیجه جنگ مذاکره کند و حکم خدا را درباره دو گروه درگیر جنگ روشن سازد، امام علی(ع) در جمع یاران خویش فرمود: ''گویی از هم‌اکنون می‌بینم که ~~ابو موسی~~ فریب خواهد خورد''. سپس در پاسخ به این سؤال که «پس چگونه او را از رفتن بازنمی‌داری؟ فرمود: اگر خداوند در میان بندگان بر اساس علم خود رفتار می‌کرد، دیگر پیامبران را برای هدایت آنان نمی‌فرستاد.<ref>محمد بن شهر آشوب، مناقب آل ابی طالب، نجف، المطبعه الحیدریه، ۱۳۷۶ق، ج۲، ص۹۸.</ref>		ائمه(ع) هر چند از دانش غیبی بهره‌مند بودند یا بر اساس دیدگاه دیگر، همه چیز را می‌دانستند، در به کارگیری علم غیب پیرو تکالیف الهی و مصلحت‌های واقعی بوده‌اند. ایشان در بیشتر اوقات تنها علم بشری خود را ملاک عمل قرار می‌داده‌اند. به عنوان مثال، در جنگ صفین، هنگامی که ابوموسی اشعری روانه دومه الجندل می‌شد تا با عمرو بن عاص در مورد نتیجه جنگ مذاکره کند و حکم خدا را درباره دو گروه درگیر جنگ روشن سازد، امام علی(ع) در جمع یاران خویش فرمود: ''گویی از هم‌اکنون می‌بینم که ابوموسی فریب خواهد خورد''. سپس در پاسخ به این سؤال که «پس چگونه او را از رفتن بازنمی‌داری؟ فرمود: اگر خداوند در میان بندگان بر اساس علم خود رفتار می‌کرد، دیگر پیامبران را برای هدایت آنان نمی‌فرستاد.<ref>محمد بن شهر آشوب، مناقب آل ابی طالب، نجف، المطبعه الحیدریه، ۱۳۷۶ق، ج۲، ص۹۸.</ref>

	این سخن امام(ع) حاوی این مضمون است که خداوند اگر چه پیش از فرستادن پیامبران می‌داند چه کسانی به پیام انبیا گوش فرا می‌دهند و چه کسانی از پیروی ایشان سرباز ~~می زنند،~~ این علم خود را مبنای داوری قرار نمی‌دهد و با بعثت پیامبران، حجّت را بر مردم تمام می‌سازد. سیره و شیوه ائمه نیز چنین است. به عبارت دیگر مقتضای حکمت الهی ~~اینست~~ که مردم برای اعمال بدی که هنوز انجام نداده‌اند، بازخواست نشوند، هر چند خداوند و برگزیدگانش، پیشاپیش از آنچه روی خواهند داد، آگاهند. اگر پیامبران و ~~امامان،~~ همواره علوم غیبی را تکیه گاه خویش سازند، نه تنها در رسیدن به اهداف هدایتگری خود کامیاب تر نخواهند شد، بلکه این کار بر مشکلات آنان خواهد افزود.		این سخن امام(ع) حاوی این مضمون است که خداوند اگر چه پیش از فرستادن پیامبران می‌داند چه کسانی به پیام انبیا گوش فرا می‌دهند و چه کسانی از پیروی ایشان سرباز می‌زنند اما این علم خود را مبنای داوری قرار نمی‌دهد و با بعثت پیامبران، حجّت را بر مردم تمام می‌سازد. سیره و شیوه ائمه نیز چنین است. به عبارت دیگر مقتضای حکمت الهی این است که مردم برای اعمال بدی که هنوز انجام نداده‌اند، بازخواست نشوند، هر چند خداوند و برگزیدگانش، پیشاپیش از آنچه روی خواهند داد، آگاهند. اگر پیامبران و امامان(ع)، همواره علوم غیبی را تکیه گاه خویش سازند، نه تنها در رسیدن به اهداف هدایتگری خود کامیاب تر نخواهند شد، بلکه این کار بر مشکلات آنان خواهد افزود.

	آنچه بیان شد، پاسخ کلی و اجمالی به پرسش‌های پیشین بود، اما بیان تفصیلی مطلب شامل چند وجه است که هر یک از آن‌ها به تنهایی می‌تواند «علم غیب امام ـ(ع) ـ در میدان عمل و تکلیف» را تبیین نماید:		آنچه بیان شد، پاسخ کلی و اجمالی به پرسش‌های پیشین بود، اما بیان تفصیلی مطلب شامل چند وجه است که هر یک از آن‌ها به تنهایی می‌تواند «علم غیب امام(ع) در میدان عمل و تکلیف» را تبیین نماید:

	====هم سویی علم غیب امام با قضا و قدر الهی====		====هم سویی علم غیب امام با قضا و قدر الهی====
خط ۱۸:		خط ۱۸:

	====امام، همانند مردم در سختی‌های دنیا====		====امام، همانند مردم در سختی‌های دنیا====
	امامان معصوم در فضایل انسانی سرآمد دیگرانند و اگر مردم را به صبر و پایداری می‌خوانند، خود نمونه کامل ~~آنند~~. حضرت علی(ع) فرمودند: آیا به همین خرسند باشم که مرا امیرالمؤمنین می‌خوانند و در تلخی‌های روزگار با مردم شریک نشوم و در سختی‌های زندگی نمونه آنان نگردم.<ref>نهج البلاغه، نامه ۴۵.</ref> چنین نیست که امام، امداد غیبی را وسیله‌ای برای راحتی و آسایش خویش قرار دهد و با بهره‌گیری از دانش‌های خدادادی، خود را از خطر برهاند.		امامان معصوم(ع) در فضایل انسانی سرآمد دیگرانند و اگر مردم را به صبر و پایداری می‌خوانند، خود نمونه کامل آن هستند. حضرت علی(ع) فرمودند: آیا به همین خرسند باشم که مرا امیرالمؤمنین می‌خوانند و در تلخی‌های روزگار با مردم شریک نشوم و در سختی‌های زندگی نمونه آنان نگردم.<ref>نهج البلاغه، نامه ۴۵.</ref> چنین نیست که امام، امداد غیبی را وسیله‌ای برای راحتی و آسایش خویش قرار دهد و با بهره‌گیری از دانش‌های خدادادی، خود را از خطر برهاند.

	====ضرورت امتحان الهی برای انسان‌====		====ضرورت امتحان الهی برای انسان‌====
خط ۷۲:		خط ۷۲:
	\| لینک‌دهی =		\| لینک‌دهی =
	\| ناوبری =		\| ناوبری =
	\| نمایه =		\| نمایه =شد
	\| تغییر مسیر =		\| تغییر مسیر =
	\| ارجاعات =		\| ارجاعات =
خط ۸۱:		خط ۸۱:
	}}		}}
	{{پایان متن}}		{{پایان متن}}

			[[رده:علم غیب]]

185.181.182.102: جایگزینی متن - 'ه ای ' به 'ه‌ای '

2020-12-22T09:45:34Z

جایگزینی متن - 'ه ای ' به 'ه‌ای '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ دسامبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۳:۱۵
خط ۵۲:		خط ۵۲:
	دارندگان علوم غیبی برای داوری میان افراد، گاه علم خود را مبنای عمل قرار داده و بی اقامه شهود به قضاوت می‌پردازند.<ref>نک: شیخ مفید، اوائل المقالات، چاپ دوم، قم، داوری، ۱۳۳۰ق، ص۶۶.</ref> شیوه داود پیامبر چنین بوده و بر اساس روایات، روش حضرت مهدی(ع) نیز همین خواهد بود.<ref>نک: فیض کاشانی، ملا محسن، الوافی، اصفهان، مکتبه الامام امیر المؤمنین ـ(ع) ـ، ۱۴۰۶، ج۳، ص۶۴۸–۶۵۰.</ref> سایر ائمه(ع) نیز گاه این راه را در پیش گرفته و با تکیه بر علم خدادادی به برخی درگیری‌ها پایان داده‌اند. برای نمونه، نقل است که دو نفر بر سر اسبی، به نزاع پرداخته، هر یک خود را مالک اسب می‌خواند، حضرت علی(ع) که در آن زمان خلیفه مسلمین بود، از آنان خواست ادعای خویش را با اقامه شهود اثبات کنند، ولی نتوانستند شاهدی بیاورند. در این هنگام امام(ع) بر اساس علم غیبی، اسب را به مالک اصلی‌اش داد و خطاب به شخص دیگر، که خود را به دروغ صاحب اسب می‌خواند، فرمود: «به خدا سوگند، دانش من درباره تو از دانش خودت بیشتر است».<ref>شیخ حر عاملی، اثبات الهداه، تهران، دار الکتب الاسلامیه، چاپ دوم، ۱۳۶۶، ص۴۳۷.</ref>		دارندگان علوم غیبی برای داوری میان افراد، گاه علم خود را مبنای عمل قرار داده و بی اقامه شهود به قضاوت می‌پردازند.<ref>نک: شیخ مفید، اوائل المقالات، چاپ دوم، قم، داوری، ۱۳۳۰ق، ص۶۶.</ref> شیوه داود پیامبر چنین بوده و بر اساس روایات، روش حضرت مهدی(ع) نیز همین خواهد بود.<ref>نک: فیض کاشانی، ملا محسن، الوافی، اصفهان، مکتبه الامام امیر المؤمنین ـ(ع) ـ، ۱۴۰۶، ج۳، ص۶۴۸–۶۵۰.</ref> سایر ائمه(ع) نیز گاه این راه را در پیش گرفته و با تکیه بر علم خدادادی به برخی درگیری‌ها پایان داده‌اند. برای نمونه، نقل است که دو نفر بر سر اسبی، به نزاع پرداخته، هر یک خود را مالک اسب می‌خواند، حضرت علی(ع) که در آن زمان خلیفه مسلمین بود، از آنان خواست ادعای خویش را با اقامه شهود اثبات کنند، ولی نتوانستند شاهدی بیاورند. در این هنگام امام(ع) بر اساس علم غیبی، اسب را به مالک اصلی‌اش داد و خطاب به شخص دیگر، که خود را به دروغ صاحب اسب می‌خواند، فرمود: «به خدا سوگند، دانش من درباره تو از دانش خودت بیشتر است».<ref>شیخ حر عاملی، اثبات الهداه، تهران، دار الکتب الاسلامیه، چاپ دوم، ۱۳۶۶، ص۴۳۷.</ref>

	با این وجود شیوه رایج برای داوری، تکیه بر بیّنه و سوگند بوده‌است؛ چنان‌که پیامبر اکرم(ص) فرموده است: «من تنها بر اساس بیّنه و سوگند میان شما داوری می‌کنم و (ناگزیر) برخی از شما در اقامه دلیل زیرک‌ترید، بنابراین هر کس که (به دروغ شاهدی اقامه کند و بر اساس آن) ~~پاره ای~~ از مال برادرش را به او دهم (نباید آن را بستاند، چرا که در این صورت) ~~قطعه ای~~ از آتش را به او داده‌ام.»<ref>حر عاملی، وسائل الشیعه، ابواب کیفیه الحکم و احکام الدعوی، باب۲، حدیث ۱، ج۲۷، ص۲۳۲.</ref>		با این وجود شیوه رایج برای داوری، تکیه بر بیّنه و سوگند بوده‌است؛ چنان‌که پیامبر اکرم(ص) فرموده است: «من تنها بر اساس بیّنه و سوگند میان شما داوری می‌کنم و (ناگزیر) برخی از شما در اقامه دلیل زیرک‌ترید، بنابراین هر کس که (به دروغ شاهدی اقامه کند و بر اساس آن) پاره‌ای از مال برادرش را به او دهم (نباید آن را بستاند، چرا که در این صورت) قطعه‌ای از آتش را به او داده‌ام.»<ref>حر عاملی، وسائل الشیعه، ابواب کیفیه الحکم و احکام الدعوی، باب۲، حدیث ۱، ج۲۷، ص۲۳۲.</ref>

Nazarzadeh: جایگزینی متن - 'اهل‌بیت' به 'اهل بیت'

2020-12-19T08:56:00Z

جایگزینی متن - 'اهل‌بیت' به 'اهل بیت'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ دسامبر ۲۰۲۰، ساعت ۱۲:۲۶
خط ۳۳:		خط ۳۳:
	ناتوانی، عجز و شکست امام در مسایل و پیشامدها و ناکامی ظاهری آن‌ها در رسیدن به اهداف و مقاصدشان، به مقام ولایت و امامت آنان خدشه وارد نمی‌کند، ملاصدرا در مورد رسول خدا(ص) معتقد است؛ چون حقیقت محمدیه، دارای دو جنبه خدایی و بندگی است و این درجه خدایی اصالتاً و مستقلاً به او تعلّق نداشته، بلکه نتیجه خلافت اوست، همه توانایی‌هایش را از خدا می‌گیرد. اما ناتوانی‌ها و گرفتاری‌های او به اقتضای بشریت اوست و لذا این ناتوانی با آن ناتوانی منافات ندارد.<ref>نک: شیرازی، صدر الدین، شرح اصول کافی، تهران، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، چاپ دوم، ۱۳۸۳ش، ج۲، ص۴۶۲.</ref>		ناتوانی، عجز و شکست امام در مسایل و پیشامدها و ناکامی ظاهری آن‌ها در رسیدن به اهداف و مقاصدشان، به مقام ولایت و امامت آنان خدشه وارد نمی‌کند، ملاصدرا در مورد رسول خدا(ص) معتقد است؛ چون حقیقت محمدیه، دارای دو جنبه خدایی و بندگی است و این درجه خدایی اصالتاً و مستقلاً به او تعلّق نداشته، بلکه نتیجه خلافت اوست، همه توانایی‌هایش را از خدا می‌گیرد. اما ناتوانی‌ها و گرفتاری‌های او به اقتضای بشریت اوست و لذا این ناتوانی با آن ناتوانی منافات ندارد.<ref>نک: شیرازی، صدر الدین، شرح اصول کافی، تهران، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، چاپ دوم، ۱۳۸۳ش، ج۲، ص۴۶۲.</ref>

	===عمل به علم غیب در سیره ~~اهل‌بیت~~===		===عمل به علم غیب در سیره اهل بیت===

	* اعمال شخصی:		* اعمال شخصی: