بسم الله الرحمن الرحیم - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Shahroudi در ‏۹ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۲:۰۷

2025-09-09T02:07:00Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۳۷
خط ۴:		خط ۴:
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}
	{{درگاه\|واژه‌ها}}		{{درگاه\|واژه‌ها\|قرآن}}

	استفاده از بسم الله الرحمن الرحیم در شروع هر کاری سفارش شده است. آغاز [[نزول قرآن]] و آغاز سوره‌ها در قرآن با این عبارت می‌باشد. [[شیعه]] و بسیاری از [[اهل سنت]] بسم الله الرحمن الرحیم را جزئی از [[سوره حمد]] و [[سوره‌های قران]] می‌دانند. ورود برخی از روایات از پیامبر(ص) و اهل بیت(ع) در تأکید استفاده از بسم الله در [[نماز]] و در ابتدای سوره‌ها از جمله ادله جزئیت بسم الله در سوره‌ها است. برخی عالمان اهل‌سنت بسم الله را فقط در سوره حمد، جزء سوره می‌دانند.		استفاده از بسم الله الرحمن الرحیم در شروع هر کاری سفارش شده است. آغاز [[نزول قرآن]] و آغاز سوره‌ها در قرآن با این عبارت می‌باشد. [[شیعه]] و بسیاری از [[اهل سنت]] بسم الله الرحمن الرحیم را جزئی از [[سوره حمد]] و [[سوره‌های قران]] می‌دانند. ورود برخی از روایات از پیامبر(ص) و اهل بیت(ع) در تأکید استفاده از بسم الله در [[نماز]] و در ابتدای سوره‌ها از جمله ادله جزئیت بسم الله در سوره‌ها است. برخی عالمان اهل‌سنت بسم الله را فقط در سوره حمد، جزء سوره می‌دانند.

Nazarzadeh: جایگزینی متن - ' | بازبینی =' به ' | ارزیابی کمی ='

2024-09-29T06:53:34Z

جایگزینی متن - ' | بازبینی =' به ' | ارزیابی کمی ='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۲۳
خط ۵۴:		خط ۵۴:
	\| ارجاعات =		\| ارجاعات =
	\| بازبینی نویسنده =		\| بازبینی نویسنده =
	\| ~~بازبینی~~ =		\| ارزیابی کمی =
	\| تکمیل =		\| تکمیل =
	\| اولویت = الف		\| اولویت = الف

A.rezapour در ‏۲۱ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۲۹

2024-05-21T07:29:29Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۵۹
خط ۵:		خط ۵:
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}
	{{درگاه\|واژه‌ها}}		{{درگاه\|واژه‌ها}}
	~~[[پرونده:بسم الله الرحمن الرحیم.jpg\|250px\|بندانگشتی\|کاشی کاری بسم الله الرحمن الرحیم]]~~
	استفاده از بسم الله الرحمن الرحیم در شروع هر کاری سفارش شده است. آغاز [[نزول قرآن]] و آغاز سوره‌ها در قرآن با این عبارت می‌باشد. [[شیعه]] و بسیاری از [[اهل سنت]] بسم الله الرحمن الرحیم را جزئی از [[سوره حمد]] و [[سوره‌های قران]] می‌دانند. ورود برخی از روایات از پیامبر(ص) و اهل بیت(ع) در تأکید استفاده از بسم الله در [[نماز]] و در ابتدای سوره‌ها از جمله ادله جزئیت بسم الله در سوره‌ها است. برخی عالمان اهل‌سنت بسم الله را فقط در سوره حمد، جزء سوره می‌دانند.		استفاده از بسم الله الرحمن الرحیم در شروع هر کاری سفارش شده است. آغاز [[نزول قرآن]] و آغاز سوره‌ها در قرآن با این عبارت می‌باشد. [[شیعه]] و بسیاری از [[اهل سنت]] بسم الله الرحمن الرحیم را جزئی از [[سوره حمد]] و [[سوره‌های قران]] می‌دانند. ورود برخی از روایات از پیامبر(ص) و اهل بیت(ع) در تأکید استفاده از بسم الله در [[نماز]] و در ابتدای سوره‌ها از جمله ادله جزئیت بسم الله در سوره‌ها است. برخی عالمان اهل‌سنت بسم الله را فقط در سوره حمد، جزء سوره می‌دانند.

Nazarzadeh در ‏۵ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۰۸

2023-01-05T09:08:51Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۳۸
خط ۴:		خط ۴:
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}
			{{درگاه\|واژه‌ها}}
	[[پرونده:بسم الله الرحمن الرحیم.jpg\|250px\|بندانگشتی\|کاشی کاری بسم الله الرحمن الرحیم]]		[[پرونده:بسم الله الرحمن الرحیم.jpg\|250px\|بندانگشتی\|کاشی کاری بسم الله الرحمن الرحیم]]
	استفاده از بسم الله الرحمن الرحیم در شروع هر کاری سفارش شده است. آغاز [[نزول قرآن]] و آغاز سوره‌ها در قرآن با این عبارت می‌باشد. [[شیعه]] و بسیاری از [[اهل سنت]] بسم الله الرحمن الرحیم را جزئی از [[سوره حمد]] و [[سوره‌های قران]] می‌دانند. ورود برخی از روایات از پیامبر(ص) و اهل بیت(ع) در تأکید استفاده از بسم الله در [[نماز]] و در ابتدای سوره‌ها از جمله ادله جزئیت بسم الله در سوره‌ها است. برخی عالمان اهل‌سنت بسم الله را فقط در سوره حمد، جزء سوره می‌دانند.		استفاده از بسم الله الرحمن الرحیم در شروع هر کاری سفارش شده است. آغاز [[نزول قرآن]] و آغاز سوره‌ها در قرآن با این عبارت می‌باشد. [[شیعه]] و بسیاری از [[اهل سنت]] بسم الله الرحمن الرحیم را جزئی از [[سوره حمد]] و [[سوره‌های قران]] می‌دانند. ورود برخی از روایات از پیامبر(ص) و اهل بیت(ع) در تأکید استفاده از بسم الله در [[نماز]] و در ابتدای سوره‌ها از جمله ادله جزئیت بسم الله در سوره‌ها است. برخی عالمان اهل‌سنت بسم الله را فقط در سوره حمد، جزء سوره می‌دانند.

A.rezapour در ‏۱۲ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۸:۰۲

2021-12-12T08:02:43Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۱:۳۲
خط ۱۷:		خط ۱۷:

	== معنای بسم الله الرحمن الرحیم ==		== معنای بسم الله الرحمن الرحیم ==
	حرف «باء» در عبارت «بسم الله» به معنای آغاز هر چیز است؛ پس معنای جمله این می‌شود: «من به نام خدا آغاز ~~می‌کنم~~ لفظ «باء» حرف جر و مجموع «بسم» ~~جارو~~ مجرور است، مفسران بر اساس برخی از روایات معتقدند که در «بسم الله» به ویژه «باء» آن معارف بسیار عمیق و بالایی نهفته است و برخی از آن‌ها می‌گویند: «سورهٔ مبارک حمد، جامع همهٔ معارف قرآن کریم است و معارف این سوره نیز در آیهٔ کریمهٔ «بسم الله الرّحمن الرّحیم» و معارف بسم الله در حرف «باء» آن جمع شده است ~~و حضرت امام علی(ع) نقطهٔ «باء» بسم الله است»~~.		حرف «باء» در عبارت «بسم الله» به معنای آغاز هر چیز است؛ پس معنای جمله این می‌شود: «من به نام خدا آغاز می‌کنم» لفظ «باء» حرف جر و مجموع «بسم» جار و مجرور است.
	«اسم» یا از ریشه «وسم» به معنای علامت است؛ یعنی لفظی که بر چیزی گذاشته شود تا از دیگر چیزها متمایز گردد؛ اسم هر چیز علامت و نشانهٔ آن است یا از مادهٔ «سمو» به معنای بلندی و ارتفاع است؛ یعنی لفظ یا ~~نام گذاری~~ از مهمل و بی معنا بودن در می‌آید و علو و ارتفاع پیدا می‌کند.
			«اسم» یا از ریشه «وسم» به معنای علامت است؛ یعنی لفظی که بر چیزی گذاشته شود تا از دیگر چیزها متمایز گردد؛ اسم هر چیز علامت و نشانهٔ آن است یا از مادهٔ «سمو» به معنای بلندی و ارتفاع است؛ یعنی لفظ یا نام‌گذاری از مهمل و بی معنا بودن در می‌آید و علو و ارتفاع پیدا می‌کند.

	کلمهٔ «الله» جامع‌ترین نام خدا است، یعنی تنها نامی است که جامع صفات جلال و جمال الهی است. «رحمن» صیغهٔ مبالغه است که بر بسیاری رحمت دلالت می‌کند؛ به طوری که عموم موجودات در پهنهٔ هستی و انسان‌ها را از مؤمن و کافر شامل می‌شود.		کلمهٔ «الله» جامع‌ترین نام خدا است، یعنی تنها نامی است که جامع صفات جلال و جمال الهی است. «رحمن» صیغهٔ مبالغه است که بر بسیاری رحمت دلالت می‌کند؛ به طوری که عموم موجودات در پهنهٔ هستی و انسان‌ها را از مؤمن و کافر شامل می‌شود.

	«رحیم» صفت مشبه است و بر نعمت دائمی و رحمت ثابت و باقی او دلالت می‌کند؛ رحمتی اخروی که ویژهٔ مؤمنان است. بندگان صالح و فرمان بردار خدا به حکم ایمان و عمل صالح، این شایستگی را یافته‌اند که از رحمت و بخشش و احساس خاصی که آلودگان و تبه کاران از آن سهمی ندارند، بهره‌مند گردند.<ref>~~ر. ک.~~ تفسیر تسنیم، همان، ص۲۷۷–۲۹۶.</ref>		«رحیم» صفت مشبه است و بر نعمت دائمی و رحمت ثابت و باقی او دلالت می‌کند؛ رحمتی اخروی که ویژهٔ مؤمنان است. بندگان صالح و فرمان بردار خدا به حکم ایمان و عمل صالح، این شایستگی را یافته‌اند که از رحمت و بخشش و احساس خاصی که آلودگان و تبه کاران از آن سهمی ندارند، بهره‌مند گردند.<ref>تفسیر تسنیم، همان، ص۲۷۷–۲۹۶.</ref>

	== جزء سوره بودن بسم الله ==		== جزء سوره بودن بسم الله ==

A.rezapour: ابرابزار

2021-12-12T08:00:55Z

ابرابزار

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۱:۳۰
خط ۸:		خط ۸:

	== جایگاه ==		== جایگاه ==
	[[وحی]] قرآن، با نام خدا شروع شد {{قرآن\|اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّکَ\|ترجمه=بخوان به نام پروردگارت\|سوره=علق\|آیه=۱}} و تمامی [[سوره‌های قرآن]] با بسم الله الرحمن الرحیم آغاز می‌شوند، تنها [[سوره توبه]] است که در آغاز آن بسم اللَّه الرحمن الرحیم نیامده است؛ چرا که سوره توبه با اعلان جنگ به جنایت کاران [[مکه]] و پیمان شکنان آغاز شده و اعلان جنگ با توصیف خداوند به [[معنای صفات رحمان و رحیم\|رحمان و رحیم]] سازگار نیست.<ref>مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، دارالاسلامیه چاپ بیست هشتم، پاییز (۱۳۷۱)، ج۱، ص۱۵.</ref>		[[وحی]] قرآن، با نام خدا شروع شد {{قرآن\|اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّکَ\|ترجمه=بخوان به نام پروردگارت\|سوره=علق\|آیه=۱}} و تمامی [[سوره‌های قرآن]] با بسم الله الرحمن الرحیم آغاز می‌شوند، تنها [[سوره توبه]] است که در آغاز آن بسم اللَّه الرحمن الرحیم نیامده است؛ چرا که سوره توبه با اعلان جنگ به جنایت کاران [[مکه]] و پیمان شکنان آغاز شده و اعلان جنگ با توصیف خداوند به[[معنای صفات رحمان و رحیم\|رحمان و رحیم]] سازگار نیست.<ref>مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، دارالاسلامیه چاپ بیست هشتم، پاییز (۱۳۷۱)، ج۱، ص۱۵.</ref>

	عبارت بسم الله توسط [[انبیاء]] نیز استفاده شده است. وقتی کشتی [[نوح(ع)]] در میان امواج [[طوفان نوح\|طوفان]] به راه افتاد، نوح گفت: {{قرآن\|بسم اللَّه مجریها و مرسیها\|ترجمه=حرکت و توقف این کشتی با نام خداست\|سوره=هود\|آیه=۴۱}}. [[حضرت سلیمان(ع)]] نیز وقتی [[ملکه سباء]] را به [[ایمان به خدا]] فراخواند، دعوت‌نامه خود را با این جمله آغاز کرد {{إِنَّهُ مِنْ سُلَیْمَانَ وَإِنَّهُ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ\|ترجمه=این نامه از سلیمان است، و چنین می‌باشد: به نام خداوند بخشنده مهربان\|سوره=نمل\|آیه=۳۰}} و برای او فرستاد.		عبارت بسم الله توسط [[انبیاء]] نیز استفاده شده است. وقتی کشتی [[نوح(ع)]] در میان امواج [[طوفان نوح\|طوفان]] به راه افتاد، نوح گفت: {{قرآن\|بسم اللَّه مجریها و مرسیها\|ترجمه=حرکت و توقف این کشتی با نام خداست\|سوره=هود\|آیه=۴۱}}. [[حضرت سلیمان(ع)]] نیز وقتی [[ملکه سباء]] را به[[ایمان به خدا]] فراخواند، دعوت‌نامه خود را با این جمله آغاز کرد {{إِنَّهُ مِنْ سُلَیْمَانَ وَإِنَّهُ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ\|ترجمه=این نامه از سلیمان است، و چنین می‌باشد: به نام خداوند بخشنده مهربان\|سوره=نمل\|آیه=۳۰}} و برای او فرستاد.

	بر زبان آوردن بسم اللَّه در شروع هر کاری توسط [[اهل بیت(ع)]] سفارش شده است. [[امام علی‏(ع)]] می‌فرمایند: «بسم اللَّه، مایه برکت، و ترک آن موجب نافرجامی است.»		بر زبان آوردن بسم اللَّه در شروع هر کاری توسط [[اهل بیت(ع)]] سفارش شده است. [[امام علی‏(ع)]] می‌فرمایند: «بسم اللَّه، مایه برکت، و ترک آن موجب نافرجامی است.»

	بسم الله دارای احکام فقهی خاص خود نیز می‌باشد. برای نمونه، حیوانی که بدون ذکر نام خدا ذبح شود، مصرف گوشت آن حرام است.<ref>قرائتی، محسن، تفسیر نور، قم، انتشارات مؤسسه در راه حق، چاپ دوم، ج۱، ص۱۳.</ref>		بسم الله دارای احکام فقهی خاص خود نیز می‌باشد. برای نمونه، حیوانی که بدون ذکر نام خدا ذبح شود، مصرف گوشت آن حرام است.<ref>قرائتی، محسن، تفسیر نور، قم، انتشارات مؤسسه در راه حق، چاپ دوم، ج۱، ص۱۳.</ref>
	~~==معنای بسم الله الرحمن الرحیم==~~
	حرف «باء» در عبارت «بسم الله» به معناي آغاز هر چيز است؛ پس معناي جمله اين مي شود: «من به نام خدا آغاز مي کنم لفظ «باء» حرف جر و مجموع «بسم» جارو مجرور است، مفسران بر اساس برخي از روايات معتقدند که در «بسم الله» به ويژه «باء» آن معارف بسيار عميق و بالايي نهفته است و برخي از آن ها مي گويند: «سوره ی مبارک حمد، جامع همه ی معارف قرآن کريم است و معارف اين سوره نيز در آيه ی کريمه ی «بسم الله الرّحمن الرّحيم» و معارف بسم الله در حرف «باء» آن جمع شده است و حضرت امام علي(ع) نقطه ی «باء» بسم الله است».
	«اسم» يا از ريشه «وسم» به معناي علامت است؛ يعني لفظي که بر چيزي گذاشته شود تا از ديگر چيزها متمايز گردد؛ اسم هر چيز علامت و نشانه ی آن است و يا از ماده ی «سمو» به معناي بلندي و ارتفاع است؛ يعني لفظ يا نام گذاري از مهمل و بي معنا بودن در مي آيد و علو و ارتفاع پيدا مي کند.

	~~کلمه ی «الله» جامع ترين~~ نام خدا است، ~~يعني تنها نامي~~ است که جامع ~~صفات جلال~~ و ~~جمال الهي~~ است. ~~«رحمن» صيغه ی مبالغه است~~ که بر ~~بسياري رحمت دلالت مي کند؛~~ به ~~طوري که عموم موجودات~~ در ~~پهنه ی هستي~~ و ~~انسان ها را از مؤمن~~ و ~~کافر شامل مي شود~~.		== معنای بسم الله الرحمن الرحیم ==
			حرف «باء» در عبارت «بسم الله» به معنای آغاز هر چیز است؛ پس معنای جمله این می‌شود: «من به نام خدا آغاز می‌کنم لفظ «باء» حرف جر و مجموع «بسم» جارو مجرور است، مفسران بر اساس برخی از روایات معتقدند که در «بسم الله» به ویژه «باء» آن معارف بسیار عمیق و بالایی نهفته است و برخی از آن‌ها می‌گویند: «سورهٔ مبارک حمد، جامع همهٔ معارف قرآن کریم است و معارف این سوره نیز در آیهٔ کریمهٔ «بسم الله الرّحمن الرّحیم» و معارف بسم الله در حرف «باء» آن جمع شده است و حضرت امام علی(ع) نقطهٔ «باء» بسم الله است».
			«اسم» یا از ریشه «وسم» به معنای علامت است؛ یعنی لفظی که بر چیزی گذاشته شود تا از دیگر چیزها متمایز گردد؛ اسم هر چیز علامت و نشانهٔ آن است یا از مادهٔ «سمو» به معنای بلندی و ارتفاع است؛ یعنی لفظ یا نام گذاری از مهمل و بی معنا بودن در می‌آید و علو و ارتفاع پیدا می‌کند.

	~~«رحيم» صفت مشبه~~ است و بر ~~نعمت دائمي و~~ رحمت ~~ثابت و باقي او~~ دلالت ~~مي کند؛ رحمتي اخروي~~ که ~~ويژه ی مؤمنان است. بندگان صالح و فرمان بردار خدا به حکم ايمان~~ و ~~عمل صالح، اين شايستگي~~ را ~~يافته اند که~~ از ~~رحمت~~ و ~~بخشش و احساس خاصي که آلودگان و تبه کاران از آن سهمي ندارند، بهره مند گردند.<ref>ر.ک: تفسير تسنيم، همان، ص۲۷۷-۲۹۶~~.~~</ref>~~		کلمهٔ «الله» جامع‌ترین نام خدا است، یعنی تنها نامی است که جامع صفات جلال و جمال الهی است. «رحمن» صیغهٔ مبالغه است که بر بسیاری رحمت دلالت می‌کند؛ به طوری که عموم موجودات در پهنهٔ هستی و انسان‌ها را از مؤمن و کافر شامل می‌شود.

			«رحیم» صفت مشبه است و بر نعمت دائمی و رحمت ثابت و باقی او دلالت می‌کند؛ رحمتی اخروی که ویژهٔ مؤمنان است. بندگان صالح و فرمان بردار خدا به حکم ایمان و عمل صالح، این شایستگی را یافته‌اند که از رحمت و بخشش و احساس خاصی که آلودگان و تبه کاران از آن سهمی ندارند، بهره‌مند گردند.<ref>ر. ک. تفسیر تسنیم، همان، ص۲۷۷–۲۹۶.</ref>

	==جزء سوره بودن بسم الله==		== جزء سوره بودن بسم الله ==
	{{نوشتار اصلی\|جزء سوره بودن بسم الله}}[[شیعه\|شیعیان]] و بسیاری از علمای [[اهل‌سنت]] معتقدند «بسم الله الرحمن الرحیم» در تمامی سوره‌ها به استثنای [[سوره توبه]]، جزء سوره است. [[روایات]] مختلف بر جزء سوره بودن بسم الله، دلالت دارند،<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۳، ص۳۱۳.</ref> سیره [[پیامبر اسلام]] نیز به عنوان دلیل دیگری بر این مطلب، برشمرده شده است.		{{نوشتار اصلی\|جزء سوره بودن بسم الله}}[[شیعه\|شیعیان]] و بسیاری از علمای [[اهل‌سنت]] معتقدند «بسم الله الرحمن الرحیم» در تمامی سوره‌ها به استثنای [[سوره توبه]]، جزء سوره است. [[روایات]] مختلف بر جزء سوره بودن بسم الله، دلالت دارند،<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۳، ص۳۱۳.</ref> سیره [[پیامبر اسلام]] نیز به عنوان دلیل دیگری بر این مطلب، برشمرده شده است.

خط ۳۳:		خط ۳۳:
	* تفسیر روح المعانی، سیدمحمود آلوسی بغدادی، بیروت: انتشارات ادارالطبایه المنیریه. ج۱، ص۳۳.		* تفسیر روح المعانی، سیدمحمود آلوسی بغدادی، بیروت: انتشارات ادارالطبایه المنیریه. ج۱، ص۳۳.
	* تفسیر سوره حمد، امام خمینی، قم: انتشارات آزادی، ص۶–۱۰.		* تفسیر سوره حمد، امام خمینی، قم: انتشارات آزادی، ص۶–۱۰.


	== منابع ==		== منابع ==
خط ۴۰:		خط ۳۹:
	\| شاخه اصلی = علوم و معارف قرآن		\| شاخه اصلی = علوم و معارف قرآن
	\| شاخه فرعی۱ = آیات و سوره‌ها		\| شاخه فرعی۱ = آیات و سوره‌ها
	\| شاخه فرعی۲ =		\| شاخه فرعی۲ =
	\| شاخه فرعی۳ =		\| شاخه فرعی۳ =
	}}		}}
خط ۵۲:		خط ۵۱:
	\| تغییر مسیر = شد		\| تغییر مسیر = شد
	\| ارجاعات =		\| ارجاعات =
	\| بازبینی نویسنده =		\| بازبینی نویسنده =
	\| بازبینی =		\| بازبینی =
	\| تکمیل =		\| تکمیل =

A.rezapour در ‏۱۲ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۸:۰۰

2021-12-12T08:00:14Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۱:۳۰
خط ۱۵:		خط ۱۵:

	بسم الله دارای احکام فقهی خاص خود نیز می‌باشد. برای نمونه، حیوانی که بدون ذکر نام خدا ذبح شود، مصرف گوشت آن حرام است.<ref>قرائتی، محسن، تفسیر نور، قم، انتشارات مؤسسه در راه حق، چاپ دوم، ج۱، ص۱۳.</ref>		بسم الله دارای احکام فقهی خاص خود نیز می‌باشد. برای نمونه، حیوانی که بدون ذکر نام خدا ذبح شود، مصرف گوشت آن حرام است.<ref>قرائتی، محسن، تفسیر نور، قم، انتشارات مؤسسه در راه حق، چاپ دوم، ج۱، ص۱۳.</ref>
			==معنای بسم الله الرحمن الرحیم==
			حرف «باء» در عبارت «بسم الله» به معناي آغاز هر چيز است؛ پس معناي جمله اين مي شود: «من به نام خدا آغاز مي کنم لفظ «باء» حرف جر و مجموع «بسم» جارو مجرور است، مفسران بر اساس برخي از روايات معتقدند که در «بسم الله» به ويژه «باء» آن معارف بسيار عميق و بالايي نهفته است و برخي از آن ها مي گويند: «سوره ی مبارک حمد، جامع همه ی معارف قرآن کريم است و معارف اين سوره نيز در آيه ی کريمه ی «بسم الله الرّحمن الرّحيم» و معارف بسم الله در حرف «باء» آن جمع شده است و حضرت امام علي(ع) نقطه ی «باء» بسم الله است».
			«اسم» يا از ريشه «وسم» به معناي علامت است؛ يعني لفظي که بر چيزي گذاشته شود تا از ديگر چيزها متمايز گردد؛ اسم هر چيز علامت و نشانه ی آن است و يا از ماده ی «سمو» به معناي بلندي و ارتفاع است؛ يعني لفظ يا نام گذاري از مهمل و بي معنا بودن در مي آيد و علو و ارتفاع پيدا مي کند.

			کلمه ی «الله» جامع ترين نام خدا است، يعني تنها نامي است که جامع صفات جلال و جمال الهي است. «رحمن» صيغه ی مبالغه است که بر بسياري رحمت دلالت مي کند؛ به طوري که عموم موجودات در پهنه ی هستي و انسان ها را از مؤمن و کافر شامل مي شود.

			«رحيم» صفت مشبه است و بر نعمت دائمي و رحمت ثابت و باقي او دلالت مي کند؛ رحمتي اخروي که ويژه ی مؤمنان است. بندگان صالح و فرمان بردار خدا به حکم ايمان و عمل صالح، اين شايستگي را يافته اند که از رحمت و بخشش و احساس خاصي که آلودگان و تبه کاران از آن سهمي ندارند، بهره مند گردند.<ref>ر.ک: تفسير تسنيم، همان، ص۲۷۷-۲۹۶.</ref>


	==جزء سوره بودن بسم الله==		==جزء سوره بودن بسم الله==

Rezapour در ‏۲ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۱:۵۲

2021-11-02T11:52:51Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۵:۲۲
خط ۴:		خط ۴:
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}
	[[پرونده:بسم الله الرحمن الرحیم.jpg\|250px\|بندانگشتی]]		[[پرونده:بسم الله الرحمن الرحیم.jpg\|250px\|بندانگشتی\|کاشی کاری بسم الله الرحمن الرحیم]]
	استفاده از بسم الله الرحمن الرحیم در شروع هر کاری سفارش شده است. آغاز [[نزول قرآن]] و آغاز سوره‌ها در قرآن با این عبارت می‌باشد. [[شیعه]] و بسیاری از [[اهل سنت]] بسم الله الرحمن الرحیم را جزئی از [[سوره حمد]] و [[سوره‌های قران]] می‌دانند. ورود برخی از روایات از پیامبر(ص) و اهل بیت(ع) در تأکید استفاده از بسم الله در [[نماز]] و در ابتدای سوره‌ها از جمله ادله جزئیت بسم الله در سوره‌ها است. برخی عالمان اهل‌سنت بسم الله را فقط در سوره حمد، جزء سوره می‌دانند.		استفاده از بسم الله الرحمن الرحیم در شروع هر کاری سفارش شده است. آغاز [[نزول قرآن]] و آغاز سوره‌ها در قرآن با این عبارت می‌باشد. [[شیعه]] و بسیاری از [[اهل سنت]] بسم الله الرحمن الرحیم را جزئی از [[سوره حمد]] و [[سوره‌های قران]] می‌دانند. ورود برخی از روایات از پیامبر(ص) و اهل بیت(ع) در تأکید استفاده از بسم الله در [[نماز]] و در ابتدای سوره‌ها از جمله ادله جزئیت بسم الله در سوره‌ها است. برخی عالمان اهل‌سنت بسم الله را فقط در سوره حمد، جزء سوره می‌دانند.

Rezapour: Rezapour صفحهٔ آیه بسم الله الرحمن الرحیم را به بسم الله الرحمن الرحیم که تغییرمسیر بود منتقل کرد

2021-11-02T11:49:39Z

Rezapour صفحهٔ آیه بسم الله الرحمن الرحیم را به بسم الله الرحمن الرحیم که تغییرمسیر بود منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۲ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۵:۱۹
(بدون تفاوت)

Rezapour: /* جزئیت در سوره */

2021-11-02T11:49:24Z

جزئیت در سوره

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۵:۱۹
خط ۱۶:		خط ۱۶:
	بسم الله دارای احکام فقهی خاص خود نیز می‌باشد. برای نمونه، حیوانی که بدون ذکر نام خدا ذبح شود، مصرف گوشت آن حرام است.<ref>قرائتی، محسن، تفسیر نور، قم، انتشارات مؤسسه در راه حق، چاپ دوم، ج۱، ص۱۳.</ref>		بسم الله دارای احکام فقهی خاص خود نیز می‌باشد. برای نمونه، حیوانی که بدون ذکر نام خدا ذبح شود، مصرف گوشت آن حرام است.<ref>قرائتی، محسن، تفسیر نور، قم، انتشارات مؤسسه در راه حق، چاپ دوم، ج۱، ص۱۳.</ref>

	== ~~جزئیت در~~ سوره ==		==جزء سوره بودن بسم الله==
	{{نوشتار اصلی\|جزء سوره بودن بسم الله}}[[شیعه\|شیعیان]] و بسیاری از علمای [[اهل‌سنت]] معتقدند «بسم الله الرحمن الرحیم» در تمامی سوره‌ها به استثنای [[سوره توبه]]، جزء سوره است. [[روایات]] مختلف بر جزء سوره بودن بسم الله، دلالت دارند،<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۳، ص۳۱۳.</ref> سیره [[پیامبر اسلام]] نیز به عنوان دلیل دیگری بر این مطلب، برشمرده شده است.		{{نوشتار اصلی\|جزء سوره بودن بسم الله}}[[شیعه\|شیعیان]] و بسیاری از علمای [[اهل‌سنت]] معتقدند «بسم الله الرحمن الرحیم» در تمامی سوره‌ها به استثنای [[سوره توبه]]، جزء سوره است. [[روایات]] مختلف بر جزء سوره بودن بسم الله، دلالت دارند،<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۳، ص۳۱۳.</ref> سیره [[پیامبر اسلام]] نیز به عنوان دلیل دیگری بر این مطلب، برشمرده شده است.