بررسی سند دعای عرفه - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Fabbasi: /* برسی دلالت‌شناسی دعا */

2025-09-06T07:22:06Z

برسی دلالت‌شناسی دعا

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۵۲
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	علامه [[محمد تقی جعفری]] در مقدمه تفسیر دعای عرفه از [[مفاتیح الجنان]] نقل کرده است که بشر و بشیر فرزندان غالب اسدی روایت کرده‌اند که در آخرین ساعات روز عرفه در عرفات، امام حسین(ع) با جمعی از خاندان، فرزندان و [[شیعیان شیعه\|شیعیان]] از چادر بیرون آمد و با نهایت خضوع و خشوع در طرف چپ [[جبل الرحمه]] ایستاد و روی مبارک را به طرف [[کعبه]] گردانیده و دست را مقابل صورت خود آورد و دعای بلند عرفه را خواند. گاهی مفهوم و دلالت و محتوای حدیث به قدری با عظمت و مطابق اصول است که از سند بی‌نیاز و احتیاجی به آن وجود ندارد. بدیهی است که نظیر مضامین این نیایش در عالی‌ترین درجه را جز پیامبران الهی(ع) و ائمه معصومین(ع) نمی‌توانند بیان نمایند.<ref>جعفری، محمد تقی، نیایش امام حسین(ع) صحرای عرفات، تهران، مؤسسه نشر آثار علامه، چاپ چهارم، ۱۳۸۲ش، ص۲۹.</ref>		علامه [[محمد تقی جعفری]] در مقدمه تفسیر دعای عرفه از [[مفاتیح الجنان]] نقل کرده است که بشر و بشیر فرزندان غالب اسدی روایت کرده‌اند که در آخرین ساعات روز عرفه در عرفات، امام حسین(ع) با جمعی از خاندان، فرزندان و [[شیعیان شیعه\|شیعیان]] از چادر بیرون آمد و با نهایت خضوع و خشوع در طرف چپ [[جبل الرحمه]] ایستاد و روی مبارک را به طرف [[کعبه]] گردانیده و دست را مقابل صورت خود آورد و دعای بلند عرفه را خواند. گاهی مفهوم و دلالت و محتوای حدیث به قدری با عظمت و مطابق اصول است که از سند بی‌نیاز و احتیاجی به آن وجود ندارد. بدیهی است که نظیر مضامین این نیایش در عالی‌ترین درجه را جز پیامبران الهی(ع) و ائمه معصومین(ع) نمی‌توانند بیان نمایند.<ref>جعفری، محمد تقی، نیایش امام حسین(ع) صحرای عرفات، تهران، مؤسسه نشر آثار علامه، چاپ چهارم، ۱۳۸۲ش، ص۲۹.</ref>

	[[آیت‌الله جوادی آملی]] درباره منشور و بخشنامه‌ای که از [[امام صادق(ع)]] روایت شده،<ref>حر عاملی، محمد، وسایل الشیعه، ج۱۲، باب ۴۹ و ج۱، ص۱۵۰–۱۵۵.</ref> اما از نظر سند، حدیث مرسله است، می‌گوید: اشکالی ندارد که از مضامین و معنای بلند آن در عرصه‌های اجتماعی و اخلاقی استفاده ببریم<ref>جوادی آملی، عبدالله، خارج فقه ـ مکاسب محرمه، تاریخ ۱۰/۸/۱۳۸۰.</ref> و طبق اصل {{متن عربی\|دلالته تغنی عن السند\|ترجمه=محتوای حدیث از بررسی سند بی‌نیاز می‌کند.}} از آن بهره ببریم. درست است که برخی از محدثین بزرگوار و رجالیون یقین بر سند این نیایش ندارند و بر راوی آن اشکال می‌کنند، اما دلالت آن‌طوری است که می‌توان آن را به معصوم(ع) نسبت می‌دهد. اگر متن دعای عرفه بر [[قرآن]] هم عرضه شود، به یقین با روح قرآن هم‌خوانی و هماهنگ است. هر چند متنی از معصوم(ع) درباره تأیید دعای عرفه در دست نباشد، اما طبق قاعده [[اخبار عرض]]، عقل برهانی و اصل {{متن عربی\|دلالته تغنی عن السند}} این دعا هم به‌طور مستقیم و غیر مستقیم مورد تأیید ائمه معصومین(ع) است و ضعف سندی آن موجب خدشه در دلالت آن نمی‌گردد و می‌توان از مضامین آن بهره‌های بزرگ برد.<ref~~>جوادی آملی، عبدالله، خارج فقه ـ مکاسب محرمه، تاریخ ۱۰/۸~~/~~۱۳۸۰.</ref~~>		[[آیت‌الله جوادی آملی]] درباره منشور و بخشنامه‌ای که از [[امام صادق(ع)]] روایت شده،<ref>حر عاملی، محمد، وسایل الشیعه، ج۱۲، باب ۴۹ و ج۱، ص۱۵۰–۱۵۵.</ref> اما از نظر سند، حدیث مرسله است، می‌گوید: اشکالی ندارد که از مضامین و معنای بلند آن در عرصه‌های اجتماعی و اخلاقی استفاده ببریم<ref name=":0">جوادی آملی، عبدالله، خارج فقه ـ مکاسب محرمه، تاریخ ۱۰/۸/۱۳۸۰.</ref> و طبق اصل {{متن عربی\|دلالته تغنی عن السند\|ترجمه=محتوای حدیث از بررسی سند بی‌نیاز می‌کند.}} از آن بهره ببریم. درست است که برخی از محدثین بزرگوار و رجالیون یقین بر سند این نیایش ندارند و بر راوی آن اشکال می‌کنند، اما دلالت آن‌طوری است که می‌توان آن را به معصوم(ع) نسبت می‌دهد. اگر متن دعای عرفه بر [[قرآن]] هم عرضه شود، به یقین با روح قرآن هم‌خوانی و هماهنگ است. هر چند متنی از معصوم(ع) درباره تأیید دعای عرفه در دست نباشد، اما طبق قاعده [[اخبار عرض]]، عقل برهانی و اصل {{متن عربی\|دلالته تغنی عن السند}} این دعا هم به‌طور مستقیم و غیر مستقیم مورد تأیید ائمه معصومین(ع) است و ضعف سندی آن موجب خدشه در دلالت آن نمی‌گردد و می‌توان از مضامین آن بهره‌های بزرگ برد.<ref name=":0" />

	{{پایان پاسخ}}		{{پایان پاسخ}}

Fabbasi: ویرایش برخی جملات

2025-09-06T07:21:20Z

ویرایش برخی جملات

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۵۱
خط ۵:		خط ۵:
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}
	{{درگاه\|امام حسین}}		{{درگاه\|امام حسین}}
	'''دعای عرفه''' از لحاظ سندی منسوب به بشر و بشیر بن غالب الاسدی کوفی است~~. غالب اسدی کوفی را جزء [[صحابه]] بیان کرده‌اند~~. از نظر سندی این دو برادر به شکل مجهول در منابع روایی ذکر شده‌اند اما با توجه به بحث دلالت حدیث در میان بزرگان ~~روایت~~ این دعا مورد وثوق بوده و با بحث عرضه به قرآن نیز مورد تایید است.		'''دعای عرفه''' از لحاظ سندی منسوب به بشر و بشیر بن غالب الاسدی کوفی است. از نظر سندی این دو برادر به شکل مجهول در منابع روایی ذکر شده‌اند اما با توجه به بحث دلالت حدیث در میان بزرگان روایت، این دعا مورد وثوق بوده و با بحث عرضه به قرآن نیز مورد تایید است.

	==بررسی سندی دعا==		==بررسی سندی دعا==
	در کتاب‌های رجالی، پسران [[غالب بن بشر اسدی]] که [[ابن اثیر]] او را از صحابه دانسته است،<ref>مامقانی، تنقیح المقال فی علم‌الرجال، بی‌جا، بی‌تا، ج۲، ص۳۶۵.</ref> بشر و بشیر هستند که دعای عرفه را از [[امام حسین(ع)]] نقل کرده‌اند.		در کتاب‌های رجالی، پسران [[غالب بن بشر اسدی]] که [[ابن اثیر]] او را از صحابه دانسته است،<ref>مامقانی، تنقیح المقال فی علم‌الرجال، بی‌جا، بی‌تا، ج۲، ص۳۶۵.</ref> بشر و بشیر هستند که دعای عرفه را از [[امام حسین(ع)]] نقل کرده‌اند.

	'''بشر بن غالب الاسدی الکوفی'''؛ در کتاب‌های رجالی نام او آمده است. برخی در مورد او چیزی نگفته و عده‌ای او را مجهول دانسته‌اند. در [[تنقیح‌المقال]] آمده است که: شیخ (ره) او را از اصحاب امام حسین(ع) و [[امام سجاد(ع)]] دانسته و به دنبال آن آورده: ظاهر این است که بشر بن غالب الاسدی الکوفی امامی است، اما حال او مجهول است.<ref>تنقیح المقال فی علم‌الرجال، ج۱، ص۱۷۴.</ref> در [[اعتبار کتاب کافی\|اصول کافی]] هم از او روایت نقل شده است. برخی او را از اصحاب [[امیرالمؤمنین(ع) امام علی(ع)\|امیرالمؤمنین(ع)]] و اصحاب امام حسین(ع) و امام سجاد(ع) دانسته است<ref>خویی، ~~سیّد~~ ابوالقاسم، معجم الرجال الحدیث، بیروت، ~~الطبعه الثالثه،~~ ۱۴۰۳ق، ج۳، ص۳۲۰.</ref> و در مورد وثاقت یا عدم وثاقت او ساکت مانده است.		'''بشر بن غالب الاسدی الکوفی'''؛ در کتاب‌های رجالی نام او آمده است. برخی در مورد او چیزی نگفته و عده‌ای او را مجهول دانسته‌اند. در [[تنقیح‌المقال]] آمده است که شیخ (ره) او را از اصحاب امام حسین(ع) و [[امام سجاد(ع)]] دانسته و به دنبال آن آورده: ظاهر این است که بشر بن غالب الاسدی الکوفی امامی است، اما حال او مجهول است.<ref>مامقانی، تنقیح المقال فی علم‌الرجال، بی‌جا، بی‌تا، ج۱، ص۱۷۴.</ref> در [[اعتبار کتاب کافی\|اصول کافی]] هم از او روایت نقل شده است. برخی او را از اصحاب [[امیرالمؤمنین(ع) امام علی(ع)\|امیرالمؤمنین(ع)]] و اصحاب امام حسین(ع) و امام سجاد(ع) دانسته است<ref>خویی، ابوالقاسم، معجم الرجال الحدیث، بیروت، چاپ سوم، ۱۴۰۳ق، ج۳، ص۳۲۰.</ref> و در مورد وثاقت یا عدم وثاقت او ساکت مانده است.

	'''بشیر بن غالب الاسدی الکوفی'''؛ در مورد شخصیت وی هم کتاب‌های رجالی به‌طور صریح و محکم سخن نگفته‌اند. در [[موسوعه رجالیه]] آمده است: بشیر مشترک است بین رجال حدیث؛ ولی هیچ‌کدام توثیق نشده‌اند. ~~هم‌چنین آمده است:~~ از او روایتی از امام حسین(ع) ~~گزارش شده است که~~ در [[اعتبار کتاب کافی\|کتاب کافی]] روایت ~~را نقل کرده~~ است. او کسی است که دعای عرفه را از امام حسین(ع) روایت کرده است.<ref>ترابی، علی‌اکبر، الموسوعه الرجالیه المیسره، قم، مؤسسه الامام الصادق(ع)، ~~الطبعه الثالثه،~~ ۱۴۲۴ق، ص۶۲.</ref> ~~در جای دیگر آمده: {{متن عربی\|~~بشیر بن غالب الاسدی ~~الکوفی مجهولٌ~~.}}<ref>جواهری، محمد، المفید من معجم الرجال الحدیث، قم، محلاتی، ~~الطبعه الاولی،~~ ۱۴۱۷ق، ص۸۶–۸۸.</ref> ~~عده‌ای از رجالیون در مورد وثاقت یا عدم وثاقت او سکوت کرده‌اند یا نام او را ذکر نکرده‌اند.~~		'''بشیر بن غالب الاسدی الکوفی'''؛ در مورد شخصیت وی کتاب‌های رجالی به‌طور صریح و محکم سخن نگفته‌اند. در [[موسوعه رجالیه]] آمده است: بشیر مشترک است بین رجال حدیث؛ ولی هیچ‌کدام توثیق نشده‌اند. از او روایتی از امام حسین(ع) در [[اعتبار کتاب کافی\|کتاب کافی]] روایت شده است. او کسی است که دعای عرفه را از امام حسین(ع) روایت کرده است.<ref>ترابی، علی‌اکبر، الموسوعه الرجالیه المیسره، قم، مؤسسه الامام الصادق(ع)، چاپ سوم، ۱۴۲۴ق، ص۶۲.</ref> برخی بشیر بن غالب الاسدی کوفی مجهول دانسته‌اند.<ref>جواهری، محمد، المفید من معجم الرجال الحدیث، قم، محلاتی، چاپ اول، ۱۴۱۷ق، ص۸۶–۸۸.</ref>

	==برسی دلالت‌شناسی دعا==		==برسی دلالت‌شناسی دعا==
	علامه [[محمد تقی جعفری]] در مقدمه تفسیر دعای عرفه ~~آورده است:~~ [[~~محدث قمی~~]] ~~در مفاتیح آورده~~ است: بشر و بشیر فرزندان غالب اسدی ~~نقل~~ کرده‌اند که~~: «در~~ آخرین ساعات روز عرفه در ~~عرفات در خدمت~~ امام حسین(ع) ~~بودیم که آن حضرت~~ با جمعی از ~~خاندان و~~ فرزندان و [[شیعیان شیعه\|شیعیان]] از چادر بیرون ~~آمدند~~ و با نهایت خضوع و خشوع در طرف چپ [[جبل الرحمه]] ایستاد و روی مبارک را به طرف [[کعبه]] گردانیده و دست را مقابل ~~رو برداشتند~~ و ~~این~~ دعای بلند عرفه را ~~خواندند~~.~~» اگر چه بعضی~~ از ~~محدثین، یقین~~ به ~~سند~~ این نیایش ~~ندارند، ولی طبق اصل معروف: {{متن عربی\|دلالته تغنی عن السند}}~~ در ~~این‌جا جاری است~~.		علامه [[محمد تقی جعفری]] در مقدمه تفسیر دعای عرفه از [[مفاتیح الجنان]] نقل کرده است که بشر و بشیر فرزندان غالب اسدی روایت کرده‌اند که در آخرین ساعات روز عرفه در عرفات، امام حسین(ع) با جمعی از خاندان، فرزندان و [[شیعیان شیعه\|شیعیان]] از چادر بیرون آمد و با نهایت خضوع و خشوع در طرف چپ [[جبل الرحمه]] ایستاد و روی مبارک را به طرف [[کعبه]] گردانیده و دست را مقابل صورت خود آورد و دعای بلند عرفه را خواند. گاهی مفهوم و دلالت و محتوای حدیث به قدری با عظمت و مطابق اصول است که از سند بی‌نیاز و احتیاجی به آن وجود ندارد. بدیهی است که نظیر مضامین این نیایش در عالی‌ترین درجه را جز پیامبران الهی(ع) و ائمه معصومین(ع) نمی‌توانند بیان نمایند.<ref>جعفری، محمد تقی، نیایش امام حسین(ع) صحرای عرفات، تهران، مؤسسه نشر آثار علامه، چاپ چهارم، ۱۳۸۲ش، ص۲۹.</ref>

	~~گاهی مفهوم~~ و ~~دلالت~~ و محتوای حدیث ~~به قدری با عظمت و مطابق اصول است که~~ از سند بی‌نیاز ~~و احتیاجی به~~ آن ~~وجود ندارد~~. ~~بدیهی~~ است که ~~نظیر مضامین~~ این نیایش در ~~عالی‌ترین درجه~~ [[~~حکمت و عرفان اسلامی~~]] ~~را جز انبیای عظام~~ و ائمه معصومین(ع) ~~نمی‌توانند بیان نمایند~~.<ref>~~جعفری، محمد تقی، نیایش امام حسین(ع) صحرای عرفات، تهران، مؤسسه نشر آثار علامه، چاپ چهارم، ۱۳۸۲ش، ص۲۹~~.</ref> ~~بیشتر دعاهای موجود، از باب بی‌نظیر بودن در مضامین و معنا مورد وثوق قرار می‌گیرند.~~		[[آیت‌الله جوادی آملی]] درباره منشور و بخشنامه‌ای که از [[امام صادق(ع)]] روایت شده،<ref>حر عاملی، محمد، وسایل الشیعه، ج۱۲، باب ۴۹ و ج۱، ص۱۵۰–۱۵۵.</ref> اما از نظر سند، حدیث مرسله است، می‌گوید: اشکالی ندارد که از مضامین و معنای بلند آن در عرصه‌های اجتماعی و اخلاقی استفاده ببریم<ref>جوادی آملی، عبدالله، خارج فقه ـ مکاسب محرمه، تاریخ ۱۰/۸/۱۳۸۰.</ref> و طبق اصل {{متن عربی\|دلالته تغنی عن السند\|ترجمه=محتوای حدیث از بررسی سند بی‌نیاز می‌کند.}} از آن بهره ببریم. درست است که برخی از محدثین بزرگوار و رجالیون یقین بر سند این نیایش ندارند و بر راوی آن اشکال می‌کنند، اما دلالت آن‌طوری است که می‌توان آن را به معصوم(ع) نسبت می‌دهد. اگر متن دعای عرفه بر [[قرآن]] هم عرضه شود، به یقین با روح قرآن هم‌خوانی و هماهنگ است. هر چند متنی از معصوم(ع) درباره تأیید دعای عرفه در دست نباشد، اما طبق قاعده [[اخبار عرض]]، عقل برهانی و اصل {{متن عربی\|دلالته تغنی عن السند}} این دعا هم به‌طور مستقیم و غیر مستقیم مورد تأیید ائمه معصومین(ع) است و ضعف سندی آن موجب خدشه در دلالت آن نمی‌گردد و می‌توان از مضامین آن بهره‌های بزرگ برد.<ref>جوادی آملی، عبدالله، خارج فقه ـ مکاسب محرمه، تاریخ ۱۰/۸/۱۳۸۰.</ref>

	[[آیت‌الله جوادی آملی]] در [[درس خارج فقه]]، منشور و بخشنامه‌ای را که از [[امام صادق(ع)]] روایت شده، نقل کرده که دستورالعمل بلند اخلاقی را برای کارگزاران نظام اسلامی بیان می‌کند که بسیار جالب توجه و از مضامین و معنای بلندی برخوردار است.<ref>حر عاملی، وسایل الشیعه، ج۱۲، باب ۴۹ و ج۱، ص۱۵۰–۱۵۵.</ref> ولی از نظر سند، حدیث مرسله است. ایشان چنین بیان می‌کند: اشکالی ندارد که از مضامین و معنای بلند آن در عرصه‌های اجتماعی و اخلاقی استفاده ببریم<ref>جوادی آملی، عبدالله، خارج فقه ـ مکاسب محرمه، تاریخ ۱۰/۸/۱۳۸۰.</ref> و طبق اصل {{متن عربی\|دلالته تغنی عن السند\|ترجمه=محتوای حدیث از بررسی سند بی‌نیاز می‌کند.}} از آن بهره ببریم. احادیث نبوی(ص)، [[نهج‌البلاغه]]، [[صحیفه سجادیه]] و بسیاری از دعاها چنین سرنوشتی دارند و طبق این اصل «دلالت» مورد پذیرش قرار می‌گیرند.

	در مسائل فقهی و بیان حکم شرعی اثبات سند و سندشناسی بسیار مهم است. در مسائل فقهی نیز گاهی روایات مرسله و غیر معتبر مؤید روایات دیگر قرار می‌گیرند و از این حیث مورد استناد و استفاده قرار می‌گیرد. مبنای علما در این راستا مؤثر است و نسبت به هم فرق می‌کنند. آنچه در پایان قابل بیان است این است که درست است که برخی از محدثین بزرگوار و رجالیون یقین بر سند این نیایش ندارند و بر راوی آن اشکال می‌کنند، ولی دلالت آن‌طوری است که بوی عصمت می‌دهد و یک مضمون و دلالت بی‌نظیر این گونه، آن هم در قالب نیایش جز در توان [[معصوم(ع)]] و انبیاء عظام نمی‌باشد؛ وقتی دلالت یک متنی این‌قدر محکم و قوی و بلند باشد هم مورد تأیید سایر معصومین(ع) قرار می‌گیرد و هم عقل برهانی آن را به معصوم(ع) مستند می‌کند و به معصوم(ع) نسبت می‌دهد. اگر طبق [[اخبار عرض]]،<ref>وسائل الشیعه، جوان ۱۸، باب ۹، از ابواب صفات قاضی، ص۸۹.</ref> متن دعای عرفه بر [[قرآن]] شریف هم عرضه شود، یقیناً با روح قرآن هم‌خوانی دارد و هماهنگ است و مورد تأیید قرآن شریف می‌باشد. بنا بر این ولو این که طبق متنی از معصوم(ع) درباره تأیید دعای عرفه در دست نباشد و ما نیافته باشیم که دعای عرفه تأیید سایر ائمه قرار گرفته ولی طبق قاعده اخبار عرض، عقل برهانی و اصل {{متن عربی\|دلالته تغنی عن السند}} این دعا هم به‌طور مستقیم و غیر مستقیم انشاء الله مورد تأیید ائمه معصومین(ع) است و ضعف سندی آن موجب خدشه در دلالت آن نمی‌گردد و می‌توان از مضامین آن بهره‌های بزرگ برد.<ref>جوادی آملی، عبدالله، خارج فقه ـ مکاسب محرمه، تاریخ ۱۰/۸/۱۳۸۰.</ref>

	انتساب این دعا به امام حسین(ع) دارای شهرت است. ممکن است سند یک حدیث یا متن در دست باشد ولی متن آن اضطراب داشته و با روح قرآن سازگار نباشد و مردود شمرده شود. لیکن مضامین دعای عرفه با روح قرآن و روایات ناسازگار به نظر نمی‌رسد.
	{{پایان پاسخ}}		{{پایان پاسخ}}
	{{مطالعه بیشتر}}		{{مطالعه بیشتر}}

Nazarzadeh: جایگزینی متن - ' | بازبینی =' به ' | ارزیابی کمی ='

2024-09-29T06:52:37Z

جایگزینی متن - ' | بازبینی =' به ' | ارزیابی کمی ='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۲۲
خط ۴۵:		خط ۴۵:
	\| ارجاعات =		\| ارجاعات =
	\| بازبینی نویسنده =		\| بازبینی نویسنده =
	\| ~~بازبینی~~ =		\| ارزیابی کمی =
	\| تکمیل =		\| تکمیل =
	\| اولویت =ج		\| اولویت =ج

Shamloo: /* بررسی سندی دعا */

2023-12-13T08:42:25Z

بررسی سندی دعا

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۱۲
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	در کتاب‌های رجالی، پسران [[غالب بن بشر اسدی]] که [[ابن اثیر]] او را از صحابه دانسته است،<ref>مامقانی، تنقیح المقال فی علم‌الرجال، بی‌جا، بی‌تا، ج۲، ص۳۶۵.</ref> بشر و بشیر هستند که دعای عرفه را از [[امام حسین(ع)]] نقل کرده‌اند.		در کتاب‌های رجالی، پسران [[غالب بن بشر اسدی]] که [[ابن اثیر]] او را از صحابه دانسته است،<ref>مامقانی، تنقیح المقال فی علم‌الرجال، بی‌جا، بی‌تا، ج۲، ص۳۶۵.</ref> بشر و بشیر هستند که دعای عرفه را از [[امام حسین(ع)]] نقل کرده‌اند.

	'''بشر بن غالب الاسدی الکوفی'''؛ در کتاب‌های رجالی نام او آمده است. برخی در مورد او چیزی نگفته و عده‌ای او را مجهول دانسته‌اند. در [[تنقیح‌المقال]] آمده است که: شیخ (ره) او را از اصحاب امام حسین(ع) و [[امام سجاد(ع)]] دانسته و به دنبال آن آورده: ظاهر این است که بشر بن غالب الاسدی الکوفی امامی است، اما حال او مجهول است.<ref>تنقیح المقال فی علم‌الرجال، ج۱، ص۱۷۴.</ref> در اصول کافی هم از او روایت نقل شده است. برخی او را از اصحاب [[امیرالمؤمنین(ع) امام علی(ع)\|امیرالمؤمنین(ع)]] و اصحاب امام حسین(ع) و امام سجاد(ع) دانسته است<ref>خویی، سیّد ابوالقاسم، معجم الرجال الحدیث، بیروت، الطبعه الثالثه، ۱۴۰۳ق، ج۳، ص۳۲۰.</ref> و در مورد وثاقت یا عدم وثاقت او ساکت مانده است.		'''بشر بن غالب الاسدی الکوفی'''؛ در کتاب‌های رجالی نام او آمده است. برخی در مورد او چیزی نگفته و عده‌ای او را مجهول دانسته‌اند. در [[تنقیح‌المقال]] آمده است که: شیخ (ره) او را از اصحاب امام حسین(ع) و [[امام سجاد(ع)]] دانسته و به دنبال آن آورده: ظاهر این است که بشر بن غالب الاسدی الکوفی امامی است، اما حال او مجهول است.<ref>تنقیح المقال فی علم‌الرجال، ج۱، ص۱۷۴.</ref> در [[اعتبار کتاب کافی\|اصول کافی]] هم از او روایت نقل شده است. برخی او را از اصحاب [[امیرالمؤمنین(ع) امام علی(ع)\|امیرالمؤمنین(ع)]] و اصحاب امام حسین(ع) و امام سجاد(ع) دانسته است<ref>خویی، سیّد ابوالقاسم، معجم الرجال الحدیث، بیروت، الطبعه الثالثه، ۱۴۰۳ق، ج۳، ص۳۲۰.</ref> و در مورد وثاقت یا عدم وثاقت او ساکت مانده است.

	'''بشیر بن غالب الاسدی الکوفی'''؛ در مورد شخصیت وی هم کتاب‌های رجالی به‌طور صریح و محکم سخن نگفته‌اند. در [[موسوعه رجالیه]] آمده است: بشیر مشترک است بین رجال حدیث؛ ولی هیچ‌کدام توثیق نشده‌اند. هم‌چنین آمده است: از او روایتی از امام حسین(ع) گزارش شده است که در [[کتاب کافی]] روایت را نقل کرده است. او کسی است که دعای عرفه را از امام حسین(ع) روایت کرده است.<ref>ترابی، علی‌اکبر، الموسوعه الرجالیه المیسره، قم، مؤسسه الامام الصادق(ع)، الطبعه الثالثه، ۱۴۲۴ق، ص۶۲.</ref> در جای دیگر آمده: {{متن عربی\|بشیر بن غالب الاسدی الکوفی مجهولٌ.}}<ref>جواهری، محمد، المفید من معجم الرجال الحدیث، قم، محلاتی، الطبعه الاولی، ۱۴۱۷ق، ص۸۶–۸۸.</ref> عده‌ای از رجالیون در مورد وثاقت یا عدم وثاقت او سکوت کرده‌اند یا نام او را ذکر نکرده‌اند.		'''بشیر بن غالب الاسدی الکوفی'''؛ در مورد شخصیت وی هم کتاب‌های رجالی به‌طور صریح و محکم سخن نگفته‌اند. در [[موسوعه رجالیه]] آمده است: بشیر مشترک است بین رجال حدیث؛ ولی هیچ‌کدام توثیق نشده‌اند. هم‌چنین آمده است: از او روایتی از امام حسین(ع) گزارش شده است که در [[اعتبار کتاب کافی\|کتاب کافی]] روایت را نقل کرده است. او کسی است که دعای عرفه را از امام حسین(ع) روایت کرده است.<ref>ترابی، علی‌اکبر، الموسوعه الرجالیه المیسره، قم، مؤسسه الامام الصادق(ع)، الطبعه الثالثه، ۱۴۲۴ق، ص۶۲.</ref> در جای دیگر آمده: {{متن عربی\|بشیر بن غالب الاسدی الکوفی مجهولٌ.}}<ref>جواهری، محمد، المفید من معجم الرجال الحدیث، قم، محلاتی، الطبعه الاولی، ۱۴۱۷ق، ص۸۶–۸۸.</ref> عده‌ای از رجالیون در مورد وثاقت یا عدم وثاقت او سکوت کرده‌اند یا نام او را ذکر نکرده‌اند.

	==برسی دلالت‌شناسی دعا==		==برسی دلالت‌شناسی دعا==

Shamloo: /* برسی دلالت‌شناسی دعا */

2023-09-19T15:18:52Z

برسی دلالت‌شناسی دعا

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۴۸
خط ۱۵:		خط ۱۵:

	==برسی دلالت‌شناسی دعا==		==برسی دلالت‌شناسی دعا==
	علامه [[محمد تقی جعفری]] در مقدمه تفسیر دعای عرفه آورده است: [[محدث قمی]] در مفاتیح آورده است: بشر و بشیر فرزندان غالب اسدی نقل کرده‌اند که: «در آخرین ساعات روز عرفه در عرفات در خدمت امام حسین(ع) بودیم که آن حضرت با جمعی از خاندان و فرزندان و [[شیعیان شیعه\|شیعیان]] از چادر بیرون آمدند و با نهایت [[خضوع و خشوع]] در طرف چپ [[جبل الرحمه]] ایستاد و روی مبارک را به طرف [[کعبه]] گردانیده و دست را مقابل رو برداشتند و این دعای بلند عرفه را خواندند.» اگر چه بعضی از محدثین، یقین به سند این نیایش ندارند، ولی طبق اصل معروف: {{متن عربی\|دلالته تغنی عن السند}} در این‌جا جاری است.		علامه [[محمد تقی جعفری]] در مقدمه تفسیر دعای عرفه آورده است: [[محدث قمی]] در مفاتیح آورده است: بشر و بشیر فرزندان غالب اسدی نقل کرده‌اند که: «در آخرین ساعات روز عرفه در عرفات در خدمت امام حسین(ع) بودیم که آن حضرت با جمعی از خاندان و فرزندان و [[شیعیان شیعه\|شیعیان]] از چادر بیرون آمدند و با نهایت خضوع و خشوع در طرف چپ [[جبل الرحمه]] ایستاد و روی مبارک را به طرف [[کعبه]] گردانیده و دست را مقابل رو برداشتند و این دعای بلند عرفه را خواندند.» اگر چه بعضی از محدثین، یقین به سند این نیایش ندارند، ولی طبق اصل معروف: {{متن عربی\|دلالته تغنی عن السند}} در این‌جا جاری است.

	گاهی مفهوم و دلالت و محتوای حدیث به قدری با عظمت و مطابق اصول است که از سند بی‌نیاز و احتیاجی به آن وجود ندارد. بدیهی است که نظیر مضامین این نیایش در عالی‌ترین درجه [[حکمت و عرفان اسلامی]] را جز انبیای عظام و ائمه معصومین(ع) نمی‌توانند بیان نمایند.<ref>جعفری، محمد تقی، نیایش امام حسین(ع) صحرای عرفات، تهران، مؤسسه نشر آثار علامه، چاپ چهارم، ۱۳۸۲ش، ص۲۹.</ref> بیشتر دعاهای موجود، از باب بی‌نظیر بودن در مضامین و معنا مورد وثوق قرار می‌گیرند.		گاهی مفهوم و دلالت و محتوای حدیث به قدری با عظمت و مطابق اصول است که از سند بی‌نیاز و احتیاجی به آن وجود ندارد. بدیهی است که نظیر مضامین این نیایش در عالی‌ترین درجه [[حکمت و عرفان اسلامی]] را جز انبیای عظام و ائمه معصومین(ع) نمی‌توانند بیان نمایند.<ref>جعفری، محمد تقی، نیایش امام حسین(ع) صحرای عرفات، تهران، مؤسسه نشر آثار علامه، چاپ چهارم، ۱۳۸۲ش، ص۲۹.</ref> بیشتر دعاهای موجود، از باب بی‌نظیر بودن در مضامین و معنا مورد وثوق قرار می‌گیرند.

Shamloo: /* مطالعه بیشتر */

2023-09-19T15:18:31Z

مطالعه بیشتر

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۸:۴۸
خط ۲۶:		خط ۲۶:
	{{پایان پاسخ}}		{{پایان پاسخ}}
	{{مطالعه بیشتر}}		{{مطالعه بیشتر}}

	~~== مطالعه بیشتر ==~~

	~~{{پایان مطالعه بیشتر}}~~

	== منابع ==		== منابع ==

Rezvani در ‏۱۹ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۸:۳۰

2021-12-19T08:30:34Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۲:۰۰
خط ۴:		خط ۴:
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}
			{{درگاه\|امام حسین}}
	'''دعای عرفه''' از لحاظ سندی منسوب به بشر و بشیر بن غالب الاسدی کوفی است. غالب اسدی کوفی را جزء [[صحابه]] بیان کرده‌اند. از نظر سندی این دو برادر به شکل مجهول در منابع روایی ذکر شده‌اند اما با توجه به بحث دلالت حدیث در میان بزرگان روایت این دعا مورد وثوق بوده و با بحث عرضه به قرآن نیز مورد تایید است.		'''دعای عرفه''' از لحاظ سندی منسوب به بشر و بشیر بن غالب الاسدی کوفی است. غالب اسدی کوفی را جزء [[صحابه]] بیان کرده‌اند. از نظر سندی این دو برادر به شکل مجهول در منابع روایی ذکر شده‌اند اما با توجه به بحث دلالت حدیث در میان بزرگان روایت این دعا مورد وثوق بوده و با بحث عرضه به قرآن نیز مورد تایید است.

Nazarzadeh: added Category:درگاه امام حسین(ع) using HotCat

2021-09-12T09:59:59Z

added Category:درگاه امام حسین(ع) using HotCat

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ سپتامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۳:۲۹
خط ۵۴:		خط ۵۴:
	}}		}}
	{{پایان متن}}		{{پایان متن}}

			[[رده:درگاه امام حسین(ع)]]

Nazarzadeh: جایگزینی متن - 'مسایل' به 'مسائل'

2021-03-20T15:25:10Z

جایگزینی متن - 'مسایل' به 'مسائل'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ مارس ۲۰۲۱، ساعت ۱۸:۵۵
خط ۲۰:		خط ۲۰:
	[[آیت‌الله جوادی آملی]] در [[درس خارج فقه]]، منشور و بخشنامه‌ای را که از [[امام صادق(ع)]] روایت شده، نقل کرده که دستورالعمل بلند اخلاقی را برای کارگزاران نظام اسلامی بیان می‌کند که بسیار جالب توجه و از مضامین و معنای بلندی برخوردار است.<ref>حر عاملی، وسایل الشیعه، ج۱۲، باب ۴۹ و ج۱، ص۱۵۰–۱۵۵.</ref> ولی از نظر سند، حدیث مرسله است. ایشان چنین بیان می‌کند: اشکالی ندارد که از مضامین و معنای بلند آن در عرصه‌های اجتماعی و اخلاقی استفاده ببریم<ref>جوادی آملی، عبدالله، خارج فقه ـ مکاسب محرمه، تاریخ ۱۰/۸/۱۳۸۰.</ref> و طبق اصل {{متن عربی\|دلالته تغنی عن السند\|ترجمه=محتوای حدیث از بررسی سند بی‌نیاز می‌کند.}} از آن بهره ببریم. احادیث نبوی(ص)، [[نهج‌البلاغه]]، [[صحیفه سجادیه]] و بسیاری از دعاها چنین سرنوشتی دارند و طبق این اصل «دلالت» مورد پذیرش قرار می‌گیرند.		[[آیت‌الله جوادی آملی]] در [[درس خارج فقه]]، منشور و بخشنامه‌ای را که از [[امام صادق(ع)]] روایت شده، نقل کرده که دستورالعمل بلند اخلاقی را برای کارگزاران نظام اسلامی بیان می‌کند که بسیار جالب توجه و از مضامین و معنای بلندی برخوردار است.<ref>حر عاملی، وسایل الشیعه، ج۱۲، باب ۴۹ و ج۱، ص۱۵۰–۱۵۵.</ref> ولی از نظر سند، حدیث مرسله است. ایشان چنین بیان می‌کند: اشکالی ندارد که از مضامین و معنای بلند آن در عرصه‌های اجتماعی و اخلاقی استفاده ببریم<ref>جوادی آملی، عبدالله، خارج فقه ـ مکاسب محرمه، تاریخ ۱۰/۸/۱۳۸۰.</ref> و طبق اصل {{متن عربی\|دلالته تغنی عن السند\|ترجمه=محتوای حدیث از بررسی سند بی‌نیاز می‌کند.}} از آن بهره ببریم. احادیث نبوی(ص)، [[نهج‌البلاغه]]، [[صحیفه سجادیه]] و بسیاری از دعاها چنین سرنوشتی دارند و طبق این اصل «دلالت» مورد پذیرش قرار می‌گیرند.

	در ~~مسایل~~ فقهی و بیان حکم شرعی اثبات سند و سندشناسی بسیار مهم است. در ~~مسایل~~ فقهی نیز گاهی روایات مرسله و غیر معتبر مؤید روایات دیگر قرار می‌گیرند و از این حیث مورد استناد و استفاده قرار می‌گیرد. مبنای علما در این راستا مؤثر است و نسبت به هم فرق می‌کنند. آنچه در پایان قابل بیان است این است که درست است که برخی از محدثین بزرگوار و رجالیون یقین بر سند این نیایش ندارند و بر راوی آن اشکال می‌کنند، ولی دلالت آن‌طوری است که بوی عصمت می‌دهد و یک مضمون و دلالت بی‌نظیر این گونه، آن هم در قالب نیایش جز در توان [[معصوم(ع)]] و انبیاء عظام نمی‌باشد؛ وقتی دلالت یک متنی این‌قدر محکم و قوی و بلند باشد هم مورد تأیید سایر معصومین(ع) قرار می‌گیرد و هم عقل برهانی آن را به معصوم(ع) مستند می‌کند و به معصوم(ع) نسبت می‌دهد. اگر طبق [[اخبار عرض]]،<ref>وسائل الشیعه، جوان ۱۸، باب ۹، از ابواب صفات قاضی، ص۸۹.</ref> متن دعای عرفه بر [[قرآن]] شریف هم عرضه شود، یقیناً با روح قرآن هم‌خوانی دارد و هماهنگ است و مورد تأیید قرآن شریف می‌باشد. بنا بر این ولو این که طبق متنی از معصوم(ع) درباره تأیید دعای عرفه در دست نباشد و ما نیافته باشیم که دعای عرفه تأیید سایر ائمه قرار گرفته ولی طبق قاعده اخبار عرض، عقل برهانی و اصل {{متن عربی\|دلالته تغنی عن السند}} این دعا هم به‌طور مستقیم و غیر مستقیم انشاء الله مورد تأیید ائمه معصومین(ع) است و ضعف سندی آن موجب خدشه در دلالت آن نمی‌گردد و می‌توان از مضامین آن بهره‌های بزرگ برد.<ref>جوادی آملی، عبدالله، خارج فقه ـ مکاسب محرمه، تاریخ ۱۰/۸/۱۳۸۰.</ref>		در مسائل فقهی و بیان حکم شرعی اثبات سند و سندشناسی بسیار مهم است. در مسائل فقهی نیز گاهی روایات مرسله و غیر معتبر مؤید روایات دیگر قرار می‌گیرند و از این حیث مورد استناد و استفاده قرار می‌گیرد. مبنای علما در این راستا مؤثر است و نسبت به هم فرق می‌کنند. آنچه در پایان قابل بیان است این است که درست است که برخی از محدثین بزرگوار و رجالیون یقین بر سند این نیایش ندارند و بر راوی آن اشکال می‌کنند، ولی دلالت آن‌طوری است که بوی عصمت می‌دهد و یک مضمون و دلالت بی‌نظیر این گونه، آن هم در قالب نیایش جز در توان [[معصوم(ع)]] و انبیاء عظام نمی‌باشد؛ وقتی دلالت یک متنی این‌قدر محکم و قوی و بلند باشد هم مورد تأیید سایر معصومین(ع) قرار می‌گیرد و هم عقل برهانی آن را به معصوم(ع) مستند می‌کند و به معصوم(ع) نسبت می‌دهد. اگر طبق [[اخبار عرض]]،<ref>وسائل الشیعه، جوان ۱۸، باب ۹، از ابواب صفات قاضی، ص۸۹.</ref> متن دعای عرفه بر [[قرآن]] شریف هم عرضه شود، یقیناً با روح قرآن هم‌خوانی دارد و هماهنگ است و مورد تأیید قرآن شریف می‌باشد. بنا بر این ولو این که طبق متنی از معصوم(ع) درباره تأیید دعای عرفه در دست نباشد و ما نیافته باشیم که دعای عرفه تأیید سایر ائمه قرار گرفته ولی طبق قاعده اخبار عرض، عقل برهانی و اصل {{متن عربی\|دلالته تغنی عن السند}} این دعا هم به‌طور مستقیم و غیر مستقیم انشاء الله مورد تأیید ائمه معصومین(ع) است و ضعف سندی آن موجب خدشه در دلالت آن نمی‌گردد و می‌توان از مضامین آن بهره‌های بزرگ برد.<ref>جوادی آملی، عبدالله، خارج فقه ـ مکاسب محرمه، تاریخ ۱۰/۸/۱۳۸۰.</ref>

	انتساب این دعا به امام حسین(ع) دارای شهرت است. ممکن است سند یک حدیث یا متن در دست باشد ولی متن آن اضطراب داشته و با روح قرآن سازگار نباشد و مردود شمرده شود. لیکن مضامین دعای عرفه با روح قرآن و روایات ناسازگار به نظر نمی‌رسد.		انتساب این دعا به امام حسین(ع) دارای شهرت است. ممکن است سند یک حدیث یا متن در دست باشد ولی متن آن اضطراب داشته و با روح قرآن سازگار نباشد و مردود شمرده شود. لیکن مضامین دعای عرفه با روح قرآن و روایات ناسازگار به نظر نمی‌رسد.

Nazarzadeh: جایگزینی متن - '|شاخه فرعی' به '| شاخه فرعی'

2021-03-17T08:16:00Z

جایگزینی متن - '|شاخه فرعی' به '| شاخه فرعی'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ مارس ۲۰۲۱، ساعت ۱۱:۴۶
خط ۳۴:		خط ۳۴:
	{{شاخه		{{شاخه
	\| شاخه اصلی =حدیث		\| شاخه اصلی =حدیث
	\|شاخه فرعی۱ =علم رجال		\| شاخه فرعی۱ =علم رجال
	\|شاخه فرعی۲ =		\| شاخه فرعی۲ =
	\|شاخه فرعی۳ =		\| شاخه فرعی۳ =
	}}		}}
	{{تکمیل مقاله		{{تکمیل مقاله