برخاستن هنگام شنیدن نام امام زمان(ع) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazarzadeh: Nazarzadeh صفحهٔ برخواستن هنگام شنیدن نام امام زمان(ع) را به برخاستن هنگام شنیدن نام امام زمان(ع) منتقل کرد

2023-01-31T06:15:36Z

Nazarzadeh صفحهٔ برخواستن هنگام شنیدن نام امام زمان(ع) را به برخاستن هنگام شنیدن نام امام زمان(ع) منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۴۵
(بدون تفاوت)

Nazarzadeh: Nazarzadeh صفحهٔ بلندشدن هنگام شنیدن نام امام زمان(ع) را به برخواستن هنگام شنیدن نام امام زمان(ع) منتقل کرد

2023-01-31T06:14:40Z

Nazarzadeh صفحهٔ بلندشدن هنگام شنیدن نام امام زمان(ع) را به برخواستن هنگام شنیدن نام امام زمان(ع) منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۴۴
(بدون تفاوت)

Fabbasi: نام علامه امینی اضافه شد

2023-01-18T09:52:54Z

نام علامه امینی اضافه شد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۲۲
خط ۷:		خط ۷:
	براساس یک روایت، [[امام رضا(ع)]] پس از شنیدن شعری در مورد حضرت قائم(عج) بلند شده دست بر سر نهاده و برای فرج دعا کرد. در این روایت، دِعبل خزاعی در حضور امام رضا(ع) شعر مفصلی{{یادداشت\|این شعر به قصیده «مدارس آیات» یا قصیده «تائیه»، معروف است که دعبل خزاعی در فضایل و مصیبت‌های اهل بیت(ع) سرود و آن را به امام رضا(ع) تقدیم نمود. این قصیده مشهورترین و بلندترین شعر دعبل خزاعی است.(چوبین، حسین، دعبل شاعر امام رضا(ع)، انتشارات علمی دانشگاه آزاد اسلامی، ۱۳۷۷ش، ص۲۳۱.)}} درباره امامان معصوم(ع) خواند و درباره قیام امام عصر(ع) این بیت را سرود:{{شعر\|خُرُوجُ إِمَامٍ لَا مَحَالَةَ خَارِجٌ‏\|یَقُومُ عَلَی اسْمِ اللَّهِ وَ الْبَرَکَاتِ‏\|به یقین امامی خروج می‌کند\| و با نام خدا و برکات الهی قیام می‌نماید.}}		براساس یک روایت، [[امام رضا(ع)]] پس از شنیدن شعری در مورد حضرت قائم(عج) بلند شده دست بر سر نهاده و برای فرج دعا کرد. در این روایت، دِعبل خزاعی در حضور امام رضا(ع) شعر مفصلی{{یادداشت\|این شعر به قصیده «مدارس آیات» یا قصیده «تائیه»، معروف است که دعبل خزاعی در فضایل و مصیبت‌های اهل بیت(ع) سرود و آن را به امام رضا(ع) تقدیم نمود. این قصیده مشهورترین و بلندترین شعر دعبل خزاعی است.(چوبین، حسین، دعبل شاعر امام رضا(ع)، انتشارات علمی دانشگاه آزاد اسلامی، ۱۳۷۷ش، ص۲۳۱.)}} درباره امامان معصوم(ع) خواند و درباره قیام امام عصر(ع) این بیت را سرود:{{شعر\|خُرُوجُ إِمَامٍ لَا مَحَالَةَ خَارِجٌ‏\|یَقُومُ عَلَی اسْمِ اللَّهِ وَ الْبَرَکَاتِ‏\|به یقین امامی خروج می‌کند\| و با نام خدا و برکات الهی قیام می‌نماید.}}

	امام رضا(ع) به شدت گریست و به دعبل فرمود: {{نقل قول\|ای دعبل خزاعی شعری که درباره امام غائب بیان کردی چیزیست که روح القدس به زبان تو انداخته است.}} سپس دست بر سر خود گذاشته و با تواضع بلند شد و برای فرج حضرت حجت(ع) دعا کرد.<ref>علامه امینی، الغدیر، بیروت، دارالکتاب العربی، چاپ چهارم، سال ۱۳۹۷ق، ج۲، ص۳۶۱.</ref> [[آیت‌الله خوئی]] از مراجع تقلید در خصوص گذاشتن دست بر سر و بلندشدن هنگام ذکر امام زمان(ع) به همین روایت استناد کرده است.<ref>خوئی، ابو القاسم، صراط النجاة (تعلیق المیرزا التبریزی)، دفتر نشر برگزیده، چاپ اول، ۱۴۱۶ق، ج۱، ص۴۶۵</ref>		امام رضا(ع) به شدت گریست و به دعبل فرمود: {{نقل قول\|ای دعبل خزاعی شعری که درباره امام غائب بیان کردی چیزیست که روح القدس به زبان تو انداخته است.}} سپس دست بر سر خود گذاشته و با تواضع بلند شد و برای فرج حضرت حجت(ع) دعا کرد.<ref>علامه امینی، عبد الحسین، الغدیر، بیروت، دارالکتاب العربی، چاپ چهارم، سال ۱۳۹۷ق، ج۲، ص۳۶۱.</ref> [[آیت‌الله خوئی]] از مراجع تقلید در خصوص گذاشتن دست بر سر و بلندشدن هنگام ذکر امام زمان(ع) به همین روایت استناد کرده است.<ref>خوئی، ابو القاسم، صراط النجاة (تعلیق المیرزا التبریزی)، دفتر نشر برگزیده، چاپ اول، ۱۴۱۶ق، ج۱، ص۴۶۵</ref>

	روایتِ شعر خواندن دعبل در حضور امام رضا(ع) توسط شیخ صدوق در [[کتاب عیون اخبار الرضا]]<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، عیون أخبار الرضا علیه السلام، تهران، نشر جهان، چاپ اول، ۱۳۷۸ق، ج۲، ص۲۶۵.</ref> و [[کتاب کمال الدین]]<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة - تهران، اسلامیه، چاپ دوم، ۱۳۹۵ق، ج۲، ص۳۷۲.</ref> و دیگران<ref>خزاز رازی، علی بن محمد، کفایة الأثر فی النصّ علی الأئمة الإثنی عشر، قم، بیدار، ۱۴۰۱ ق، ص۲۷۶. طبرسی، فضل بن حسن، إعلام الوری بأعلام الهدی، تهران، اسلامیه، چاپ سوم، ۱۳۹۰ق، ص۳۱۱.</ref> نقل شده است. البته در آن کتاب‌ها اشاره‌ای به ایستادن و دست بر سر گذاشتن امام رضا(ع) نیست، بلکه امام با شنیدن اشعار مربوط به قیام حضرت مهدی(ع) به شدت گریه کرده و امام عصر(ع) را به دعبل معرفی می‌کند.		روایتِ شعر خواندن دعبل در حضور امام رضا(ع) توسط شیخ صدوق در [[کتاب عیون اخبار الرضا]]<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، عیون أخبار الرضا علیه السلام، تهران، نشر جهان، چاپ اول، ۱۳۷۸ق، ج۲، ص۲۶۵.</ref> و [[کتاب کمال الدین]]<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة - تهران، اسلامیه، چاپ دوم، ۱۳۹۵ق، ج۲، ص۳۷۲.</ref> و دیگران<ref>خزاز رازی، علی بن محمد، کفایة الأثر فی النصّ علی الأئمة الإثنی عشر، قم، بیدار، ۱۴۰۱ ق، ص۲۷۶. طبرسی، فضل بن حسن، إعلام الوری بأعلام الهدی، تهران، اسلامیه، چاپ سوم، ۱۳۹۰ق، ص۳۱۱.</ref> نقل شده است. البته در آن کتاب‌ها اشاره‌ای به ایستادن و دست بر سر گذاشتن امام رضا(ع) نیست، بلکه امام با شنیدن اشعار مربوط به قیام حضرت مهدی(ع) به شدت گریه کرده و امام عصر(ع) را به دعبل معرفی می‌کند.

Fabbasi در ‏۱۴ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۱۳

2022-12-14T08:13:11Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۴۳
خط ۵:		خط ۵:
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}

	براساس یک روایت، امام رضا(ع) پس از شنیدن شعری در مورد حضرت قائم(عج) بلند شده دست بر سر نهاده و برای فرج دعا کرد. در این روایت، دِعبل خزاعی در حضور امام رضا(ع) شعر مفصلی{{یادداشت\|این شعر به قصیده «مدارس آیات» یا قصیده «تائیه»، معروف است که دعبل خزاعی در فضایل و مصیبت‌های اهل بیت(ع) سرود و آن را به امام رضا(ع) تقدیم نمود. این قصیده مشهورترین و بلندترین شعر دعبل خزاعی است.(چوبین، حسین، دعبل شاعر امام رضا(ع)، انتشارات علمی دانشگاه آزاد اسلامی، ۱۳۷۷ش، ص۲۳۱.)}} درباره امامان معصوم(ع) خواند و درباره قیام امام عصر(ع) این بیت را سرود:{{شعر\|خُرُوجُ إِمَامٍ لَا مَحَالَةَ خَارِجٌ‏\|یَقُومُ عَلَی اسْمِ اللَّهِ وَ الْبَرَکَاتِ‏\|به یقین امامی خروج می‌کند\| و با نام خدا و برکات الهی قیام می‌نماید.}}		براساس یک روایت، [[امام رضا(ع)]] پس از شنیدن شعری در مورد حضرت قائم(عج) بلند شده دست بر سر نهاده و برای فرج دعا کرد. در این روایت، دِعبل خزاعی در حضور امام رضا(ع) شعر مفصلی{{یادداشت\|این شعر به قصیده «مدارس آیات» یا قصیده «تائیه»، معروف است که دعبل خزاعی در فضایل و مصیبت‌های اهل بیت(ع) سرود و آن را به امام رضا(ع) تقدیم نمود. این قصیده مشهورترین و بلندترین شعر دعبل خزاعی است.(چوبین، حسین، دعبل شاعر امام رضا(ع)، انتشارات علمی دانشگاه آزاد اسلامی، ۱۳۷۷ش، ص۲۳۱.)}} درباره امامان معصوم(ع) خواند و درباره قیام امام عصر(ع) این بیت را سرود:{{شعر\|خُرُوجُ إِمَامٍ لَا مَحَالَةَ خَارِجٌ‏\|یَقُومُ عَلَی اسْمِ اللَّهِ وَ الْبَرَکَاتِ‏\|به یقین امامی خروج می‌کند\| و با نام خدا و برکات الهی قیام می‌نماید.}}

	امام رضا(ع) به شدت گریست و به دعبل فرمود: {{نقل قول\|ای دعبل خزاعی شعری که درباره امام غائب بیان کردی چیزیست که روح القدس به زبان تو انداخته است.}} سپس دست بر سر خود گذاشته و با تواضع بلند شد و برای فرج حضرت حجت(ع) دعا کرد.<ref>علامه امینی، الغدیر، بیروت، دارالکتاب العربی، چاپ چهارم، سال ۱۳۹۷ق، ج۲، ص۳۶۱.</ref> [[آیت‌الله خوئی]] از مراجع تقلید در خصوص گذاشتن دست بر سر و بلندشدن هنگام ذکر امام زمان(ع) به همین روایت استناد کرده است.<ref>خوئی، ابو القاسم، صراط النجاة (تعلیق المیرزا التبریزی)، دفتر نشر برگزیده، چاپ اول، ۱۴۱۶ق، ج۱، ص۴۶۵</ref>		امام رضا(ع) به شدت گریست و به دعبل فرمود: {{نقل قول\|ای دعبل خزاعی شعری که درباره امام غائب بیان کردی چیزیست که روح القدس به زبان تو انداخته است.}} سپس دست بر سر خود گذاشته و با تواضع بلند شد و برای فرج حضرت حجت(ع) دعا کرد.<ref>علامه امینی، الغدیر، بیروت، دارالکتاب العربی، چاپ چهارم، سال ۱۳۹۷ق، ج۲، ص۳۶۱.</ref> [[آیت‌الله خوئی]] از مراجع تقلید در خصوص گذاشتن دست بر سر و بلندشدن هنگام ذکر امام زمان(ع) به همین روایت استناد کرده است.<ref>خوئی، ابو القاسم، صراط النجاة (تعلیق المیرزا التبریزی)، دفتر نشر برگزیده، چاپ اول، ۱۴۱۶ق، ج۱، ص۴۶۵</ref>

	روایتِ شعر خواندن دعبل در حضور امام رضا(ع) توسط شیخ صدوق در [[کتاب عیون اخبار الرضا]]<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، عیون أخبار الرضا علیه السلام، تهران، نشر جهان، چاپ اول، ۱۳۷۸ق، ج۲، ص۲۶۵.</ref> و [[کتاب کمال الدین]]<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة - تهران، اسلامیه، چاپ دوم، ۱۳۹۵ق، ج۲، ص۳۷۲~~. طبرسی، فضل بن حسن، إعلام الوری بأعلام الهدی، تهران، اسلامیه، چاپ سوم، ۱۳۹۰ق، ص۳۱۱~~.</ref> و دیگران<ref>خزاز رازی، علی بن محمد، کفایة الأثر فی النصّ علی الأئمة الإثنی عشر، قم، بیدار، ۱۴۰۱ ق، ص۲۷۶.</ref> نقل شده است. البته در آن کتاب‌ها اشاره‌ای به ایستادن و دست بر سر گذاشتن امام رضا(ع) نیست، بلکه امام با شنیدن اشعار مربوط به قیام حضرت مهدی(ع) به شدت گریه کرده و امام عصر(ع) را به دعبل معرفی می‌کند.		روایتِ شعر خواندن دعبل در حضور امام رضا(ع) توسط شیخ صدوق در [[کتاب عیون اخبار الرضا]]<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، عیون أخبار الرضا علیه السلام، تهران، نشر جهان، چاپ اول، ۱۳۷۸ق، ج۲، ص۲۶۵.</ref> و [[کتاب کمال الدین]]<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة - تهران، اسلامیه، چاپ دوم، ۱۳۹۵ق، ج۲، ص۳۷۲.</ref> و دیگران<ref>خزاز رازی، علی بن محمد، کفایة الأثر فی النصّ علی الأئمة الإثنی عشر، قم، بیدار، ۱۴۰۱ ق، ص۲۷۶. طبرسی، فضل بن حسن، إعلام الوری بأعلام الهدی، تهران، اسلامیه، چاپ سوم، ۱۳۹۰ق، ص۳۱۱.</ref> نقل شده است. البته در آن کتاب‌ها اشاره‌ای به ایستادن و دست بر سر گذاشتن امام رضا(ع) نیست، بلکه امام با شنیدن اشعار مربوط به قیام حضرت مهدی(ع) به شدت گریه کرده و امام عصر(ع) را به دعبل معرفی می‌کند.

	== منابع ==		== منابع ==

A.rezapour در ‏۱۴ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۵:۵۲

2022-12-14T05:52:56Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۲۲
خط ۹:		خط ۹:
	امام رضا(ع) به شدت گریست و به دعبل فرمود: {{نقل قول\|ای دعبل خزاعی شعری که درباره امام غائب بیان کردی چیزیست که روح القدس به زبان تو انداخته است.}} سپس دست بر سر خود گذاشته و با تواضع بلند شد و برای فرج حضرت حجت(ع) دعا کرد.<ref>علامه امینی، الغدیر، بیروت، دارالکتاب العربی، چاپ چهارم، سال ۱۳۹۷ق، ج۲، ص۳۶۱.</ref> [[آیت‌الله خوئی]] از مراجع تقلید در خصوص گذاشتن دست بر سر و بلندشدن هنگام ذکر امام زمان(ع) به همین روایت استناد کرده است.<ref>خوئی، ابو القاسم، صراط النجاة (تعلیق المیرزا التبریزی)، دفتر نشر برگزیده، چاپ اول، ۱۴۱۶ق، ج۱، ص۴۶۵</ref>		امام رضا(ع) به شدت گریست و به دعبل فرمود: {{نقل قول\|ای دعبل خزاعی شعری که درباره امام غائب بیان کردی چیزیست که روح القدس به زبان تو انداخته است.}} سپس دست بر سر خود گذاشته و با تواضع بلند شد و برای فرج حضرت حجت(ع) دعا کرد.<ref>علامه امینی، الغدیر، بیروت، دارالکتاب العربی، چاپ چهارم، سال ۱۳۹۷ق، ج۲، ص۳۶۱.</ref> [[آیت‌الله خوئی]] از مراجع تقلید در خصوص گذاشتن دست بر سر و بلندشدن هنگام ذکر امام زمان(ع) به همین روایت استناد کرده است.<ref>خوئی، ابو القاسم، صراط النجاة (تعلیق المیرزا التبریزی)، دفتر نشر برگزیده، چاپ اول، ۱۴۱۶ق، ج۱، ص۴۶۵</ref>

	~~این~~ روایتِ شعر خواندن دعبل در حضور امام رضا(ع) توسط شیخ صدوق در [[کتاب عیون اخبار الرضا]]<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، عیون أخبار الرضا علیه السلام، تهران، نشر جهان، چاپ اول، ۱۳۷۸ق، ج۲، ص۲۶۵.</ref> و [[کتاب کمال الدین]]<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة - تهران، اسلامیه، چاپ دوم، ۱۳۹۵ق، ج۲، ص۳۷۲. طبرسی، فضل بن حسن، إعلام الوری بأعلام الهدی، تهران، اسلامیه، چاپ سوم، ۱۳۹۰ق، ص۳۱۱.</ref> و دیگران<ref>خزاز رازی، علی بن محمد، کفایة الأثر فی النصّ علی الأئمة الإثنی عشر، قم، بیدار، ۱۴۰۱ ق، ص۲۷۶.</ref> نقل ~~کرده‌‌اند~~. البته در آن کتاب‌ها اشاره‌ای به ایستادن و دست بر سر گذاشتن امام رضا(ع) نیست، بلکه امام با شنیدن اشعار مربوط به قیام حضرت مهدی(ع) به شدت گریه کرده و امام عصر(ع) را به دعبل معرفی می‌کند.		روایتِ شعر خواندن دعبل در حضور امام رضا(ع) توسط شیخ صدوق در [[کتاب عیون اخبار الرضا]]<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، عیون أخبار الرضا علیه السلام، تهران، نشر جهان، چاپ اول، ۱۳۷۸ق، ج۲، ص۲۶۵.</ref> و [[کتاب کمال الدین]]<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة - تهران، اسلامیه، چاپ دوم، ۱۳۹۵ق، ج۲، ص۳۷۲. طبرسی، فضل بن حسن، إعلام الوری بأعلام الهدی، تهران، اسلامیه، چاپ سوم، ۱۳۹۰ق، ص۳۱۱.</ref> و دیگران<ref>خزاز رازی، علی بن محمد، کفایة الأثر فی النصّ علی الأئمة الإثنی عشر، قم، بیدار، ۱۴۰۱ ق، ص۲۷۶.</ref> نقل شده است. البته در آن کتاب‌ها اشاره‌ای به ایستادن و دست بر سر گذاشتن امام رضا(ع) نیست، بلکه امام با شنیدن اشعار مربوط به قیام حضرت مهدی(ع) به شدت گریه کرده و امام عصر(ع) را به دعبل معرفی می‌کند.

	== منابع ==		== منابع ==

Rezapour در ‏۱۳ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۲۲

2022-12-13T10:22:30Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۵۲
خط ۹:		خط ۹:
	امام رضا(ع) به شدت گریست و به دعبل فرمود: {{نقل قول\|ای دعبل خزاعی شعری که درباره امام غائب بیان کردی چیزیست که روح القدس به زبان تو انداخته است.}} سپس دست بر سر خود گذاشته و با تواضع بلند شد و برای فرج حضرت حجت(ع) دعا کرد.<ref>علامه امینی، الغدیر، بیروت، دارالکتاب العربی، چاپ چهارم، سال ۱۳۹۷ق، ج۲، ص۳۶۱.</ref> [[آیت‌الله خوئی]] از مراجع تقلید در خصوص گذاشتن دست بر سر و بلندشدن هنگام ذکر امام زمان(ع) به همین روایت استناد کرده است.<ref>خوئی، ابو القاسم، صراط النجاة (تعلیق المیرزا التبریزی)، دفتر نشر برگزیده، چاپ اول، ۱۴۱۶ق، ج۱، ص۴۶۵</ref>		امام رضا(ع) به شدت گریست و به دعبل فرمود: {{نقل قول\|ای دعبل خزاعی شعری که درباره امام غائب بیان کردی چیزیست که روح القدس به زبان تو انداخته است.}} سپس دست بر سر خود گذاشته و با تواضع بلند شد و برای فرج حضرت حجت(ع) دعا کرد.<ref>علامه امینی، الغدیر، بیروت، دارالکتاب العربی، چاپ چهارم، سال ۱۳۹۷ق، ج۲، ص۳۶۱.</ref> [[آیت‌الله خوئی]] از مراجع تقلید در خصوص گذاشتن دست بر سر و بلندشدن هنگام ذکر امام زمان(ع) به همین روایت استناد کرده است.<ref>خوئی، ابو القاسم، صراط النجاة (تعلیق المیرزا التبریزی)، دفتر نشر برگزیده، چاپ اول، ۱۴۱۶ق، ج۱، ص۴۶۵</ref>

	این روایتِ شعر خواندن دعبل در حضور امام رضا(ع) توسط شیخ صدوق در [[کتاب عیون اخبار الرضا]]<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، عیون أخبار الرضا علیه السلام، تهران، نشر جهان، چاپ اول، ۱۳۷۸ق، ج۲، ص۲۶۵.</ref> و [[کتاب کمال الدین]]<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة - تهران، اسلامیه، چاپ دوم، ۱۳۹۵ق، ج۲، ص۳۷۲. طبرسی، فضل بن حسن، إعلام الوری بأعلام الهدی، تهران، اسلامیه، چاپ سوم، ~~1390 ق، ص311~~.</ref> و دیگران<ref>خزاز رازی، علی بن محمد، کفایة الأثر فی النصّ علی الأئمة الإثنی عشر، قم، بیدار، ۱۴۰۱ ق، ص۲۷۶.</ref> نقل کرده‌‌اند. البته در آن کتاب‌ها اشاره‌ای به ایستادن و دست بر سر گذاشتن امام رضا(ع) نیست، بلکه امام با شنیدن اشعار مربوط به قیام حضرت مهدی(ع) به شدت گریه کرده و امام عصر(ع) را به دعبل معرفی می‌کند.		این روایتِ شعر خواندن دعبل در حضور امام رضا(ع) توسط شیخ صدوق در [[کتاب عیون اخبار الرضا]]<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، عیون أخبار الرضا علیه السلام، تهران، نشر جهان، چاپ اول، ۱۳۷۸ق، ج۲، ص۲۶۵.</ref> و [[کتاب کمال الدین]]<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة - تهران، اسلامیه، چاپ دوم، ۱۳۹۵ق، ج۲، ص۳۷۲. طبرسی، فضل بن حسن، إعلام الوری بأعلام الهدی، تهران، اسلامیه، چاپ سوم، ۱۳۹۰ق، ص۳۱۱.</ref> و دیگران<ref>خزاز رازی، علی بن محمد، کفایة الأثر فی النصّ علی الأئمة الإثنی عشر، قم، بیدار، ۱۴۰۱ ق، ص۲۷۶.</ref> نقل کرده‌‌اند. البته در آن کتاب‌ها اشاره‌ای به ایستادن و دست بر سر گذاشتن امام رضا(ع) نیست، بلکه امام با شنیدن اشعار مربوط به قیام حضرت مهدی(ع) به شدت گریه کرده و امام عصر(ع) را به دعبل معرفی می‌کند.

	== منابع ==		== منابع ==

Rezapour در ‏۱۳ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۲۰

2022-12-13T10:20:22Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۵۰
خط ۷:		خط ۷:
	براساس یک روایت، امام رضا(ع) پس از شنیدن شعری در مورد حضرت قائم(عج) بلند شده دست بر سر نهاده و برای فرج دعا کرد. در این روایت، دِعبل خزاعی در حضور امام رضا(ع) شعر مفصلی{{یادداشت\|این شعر به قصیده «مدارس آیات» یا قصیده «تائیه»، معروف است که دعبل خزاعی در فضایل و مصیبت‌های اهل بیت(ع) سرود و آن را به امام رضا(ع) تقدیم نمود. این قصیده مشهورترین و بلندترین شعر دعبل خزاعی است.(چوبین، حسین، دعبل شاعر امام رضا(ع)، انتشارات علمی دانشگاه آزاد اسلامی، ۱۳۷۷ش، ص۲۳۱.)}} درباره امامان معصوم(ع) خواند و درباره قیام امام عصر(ع) این بیت را سرود:{{شعر\|خُرُوجُ إِمَامٍ لَا مَحَالَةَ خَارِجٌ‏\|یَقُومُ عَلَی اسْمِ اللَّهِ وَ الْبَرَکَاتِ‏\|به یقین امامی خروج می‌کند\| و با نام خدا و برکات الهی قیام می‌نماید.}}		براساس یک روایت، امام رضا(ع) پس از شنیدن شعری در مورد حضرت قائم(عج) بلند شده دست بر سر نهاده و برای فرج دعا کرد. در این روایت، دِعبل خزاعی در حضور امام رضا(ع) شعر مفصلی{{یادداشت\|این شعر به قصیده «مدارس آیات» یا قصیده «تائیه»، معروف است که دعبل خزاعی در فضایل و مصیبت‌های اهل بیت(ع) سرود و آن را به امام رضا(ع) تقدیم نمود. این قصیده مشهورترین و بلندترین شعر دعبل خزاعی است.(چوبین، حسین، دعبل شاعر امام رضا(ع)، انتشارات علمی دانشگاه آزاد اسلامی، ۱۳۷۷ش، ص۲۳۱.)}} درباره امامان معصوم(ع) خواند و درباره قیام امام عصر(ع) این بیت را سرود:{{شعر\|خُرُوجُ إِمَامٍ لَا مَحَالَةَ خَارِجٌ‏\|یَقُومُ عَلَی اسْمِ اللَّهِ وَ الْبَرَکَاتِ‏\|به یقین امامی خروج می‌کند\| و با نام خدا و برکات الهی قیام می‌نماید.}}

	امام رضا(ع) به شدت گریست و به دعبل فرمود: {{نقل قول\|ای دعبل خزاعی شعری که درباره امام غائب بیان کردی چیزیست که روح القدس به زبان تو انداخته است.}} سپس دست بر سر خود گذاشته و با تواضع بلند شد و برای فرج حضرت حجت(ع) دعا کرد.<ref>علامه امینی، الغدیر، بیروت، دارالکتاب العربی، چاپ چهارم، سال ۱۳۹۷ق، ج۲، ص۳۶۱.</ref> آیت‌الله خوئی از مراجع تقلید در خصوص گذاشتن دست بر سر و بلندشدن هنگام ذکر امام زمان(ع) به همین روایت استناد کرده است.<ref>خوئی، ابو القاسم، صراط النجاة (تعلیق المیرزا التبریزی)، دفتر نشر برگزیده، چاپ اول، ۱۴۱۶ق، ج۱، ص۴۶۵</ref>		امام رضا(ع) به شدت گریست و به دعبل فرمود: {{نقل قول\|ای دعبل خزاعی شعری که درباره امام غائب بیان کردی چیزیست که روح القدس به زبان تو انداخته است.}} سپس دست بر سر خود گذاشته و با تواضع بلند شد و برای فرج حضرت حجت(ع) دعا کرد.<ref>علامه امینی، الغدیر، بیروت، دارالکتاب العربی، چاپ چهارم، سال ۱۳۹۷ق، ج۲، ص۳۶۱.</ref> [[آیت‌الله خوئی]] از مراجع تقلید در خصوص گذاشتن دست بر سر و بلندشدن هنگام ذکر امام زمان(ع) به همین روایت استناد کرده است.<ref>خوئی، ابو القاسم، صراط النجاة (تعلیق المیرزا التبریزی)، دفتر نشر برگزیده، چاپ اول، ۱۴۱۶ق، ج۱، ص۴۶۵</ref>

	این ~~روایت~~ شعر خواندن دعبل در حضور امام رضا(ع) توسط شیخ صدوق در کتاب عیون اخبار الرضا<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، عیون أخبار الرضا علیه السلام، تهران، نشر جهان، چاپ اول، ۱۳۷۸ق، ج۲، ص۲۶۵.</ref> و کتاب کمال الدین<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة - تهران، اسلامیه، چاپ دوم، ۱۳۹۵ق، ج۲، ص۳۷۲. طبرسی، فضل بن حسن، إعلام الوری بأعلام الهدی، تهران، اسلامیه، چاپ سوم، 1390 ق، ص311.</ref> و دیگران<ref>خزاز رازی، علی بن محمد، کفایة الأثر فی النصّ علی الأئمة الإثنی عشر، قم، بیدار، ۱۴۰۱ ق، ص۲۷۶.</ref> نقل کرده‌‌اند. البته در آن کتاب‌ها اشاره‌ای به ایستادن و دست بر سر گذاشتن امام رضا(ع) نیست، بلکه امام با شنیدن اشعار مربوط به قیام حضرت مهدی(ع) به شدت گریه کرده و امام عصر(ع) را به دعبل معرفی می‌کند.		این روایتِ شعر خواندن دعبل در حضور امام رضا(ع) توسط شیخ صدوق در [[کتاب عیون اخبار الرضا]]<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، عیون أخبار الرضا علیه السلام، تهران، نشر جهان، چاپ اول، ۱۳۷۸ق، ج۲، ص۲۶۵.</ref> و [[کتاب کمال الدین]]<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة - تهران، اسلامیه، چاپ دوم، ۱۳۹۵ق، ج۲، ص۳۷۲. طبرسی، فضل بن حسن، إعلام الوری بأعلام الهدی، تهران، اسلامیه، چاپ سوم، 1390 ق، ص311.</ref> و دیگران<ref>خزاز رازی، علی بن محمد، کفایة الأثر فی النصّ علی الأئمة الإثنی عشر، قم، بیدار، ۱۴۰۱ ق، ص۲۷۶.</ref> نقل کرده‌‌اند. البته در آن کتاب‌ها اشاره‌ای به ایستادن و دست بر سر گذاشتن امام رضا(ع) نیست، بلکه امام با شنیدن اشعار مربوط به قیام حضرت مهدی(ع) به شدت گریه کرده و امام عصر(ع) را به دعبل معرفی می‌کند.

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۲۰:		خط ۲۰:
	}}		}}
	{{تکمیل مقاله		{{تکمیل مقاله
	\| شناسه = -		\| شناسه = -
	\| تیترها =		\| تیترها = -
	\| ویرایش =		\| ویرایش = شد
	\| لینک‌دهی =		\| لینک‌دهی = شد
	\| ناوبری =		\| ناوبری =
	\| نمایه =		\| نمایه =
	\| تغییر مسیر =		\| تغییر مسیر = شد
	\| ارجاعات =		\| ارجاعات =
	\| بازبینی نویسنده =		\| بازبینی نویسنده =
	\| بازبینی =		\| بازبینی = شد
	\| تکمیل =		\| تکمیل =
	\| اولویت =		\| اولویت = ج
	\| کیفیت =		\| کیفیت = ب
	}}		}}
	{{پایان متن}}		{{پایان متن}}

Rezapour در ‏۱۳ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۱۵

2022-12-13T10:15:23Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۴۵
خط ۵:		خط ۵:
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}

	براساس ~~روایات،~~ امام رضا(ع) پس از شنیدن شعری در مورد حضرت قائم(عج) بلند شده دست بر سر ~~نهاه~~ و برای فرج دعا کرد. ~~این روایت را شیخ صدوق~~ در کتاب عیون اخبار الرضا<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، عیون أخبار الرضا علیه السلام، تهران، نشر جهان، چاپ اول، ۱۳۷۸ق، ج۲، ص۲۶۵.</ref> و کتاب کمال الدین<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة - تهران، اسلامیه، چاپ دوم، ۱۳۹۵ق، ج۲، ص۳۷۲. طبرسی، فضل بن حسن، إعلام الوری بأعلام الهدی، تهران، اسلامیه، چاپ سوم، 1390 ق، ص311.</ref> و دیگران<ref>خزاز رازی، علی بن محمد، کفایة الأثر فی النصّ علی الأئمة الإثنی عشر، قم، بیدار، ۱۴۰۱ ق، ص۲۷۶.</ref> نقل کرده‌‌اند.		براساس یک روایت، امام رضا(ع) پس از شنیدن شعری در مورد حضرت قائم(عج) بلند شده دست بر سر نهاده و برای فرج دعا کرد. در این روایت، دِعبل خزاعی در حضور امام رضا(ع) شعر مفصلی{{یادداشت\|این شعر به قصیده «مدارس آیات» یا قصیده «تائیه»، معروف است که دعبل خزاعی در فضایل و مصیبت‌های اهل بیت(ع) سرود و آن را به امام رضا(ع) تقدیم نمود. این قصیده مشهورترین و بلندترین شعر دعبل خزاعی است.(چوبین، حسین، دعبل شاعر امام رضا(ع)، انتشارات علمی دانشگاه آزاد اسلامی، ۱۳۷۷ش، ص۲۳۱.)}} درباره امامان معصوم(ع) خواند و درباره قیام امام عصر(ع) این بیت را سرود:{{شعر\|خُرُوجُ إِمَامٍ لَا مَحَالَةَ خَارِجٌ‏\|یَقُومُ عَلَی اسْمِ اللَّهِ وَ الْبَرَکَاتِ‏\|به یقین امامی خروج می‌کند\| و با نام خدا و برکات الهی قیام می‌نماید.}}

	~~براساس~~ این روایت، دِعبل خزاعی در حضور امام رضا(ع) شعر مفصلی{{یادداشت\|این شعر به قصیده «مدارس آیات» یا قصیده «تائیه»، معروف است که دعبل خزاعی در فضایل و مصیبت‌های اهل بیت(ع) سرود و آن را به امام رضا(ع) تقدیم نمود. این قصیده مشهورترین و بلندترین شعر دعبل خزاعی است.(چوبین، حسین، دعبل شاعر امام رضا(ع)، انتشارات علمی دانشگاه آزاد اسلامی، ۱۳۷۷ش، ص۲۳۱.)}} درباره امامان معصوم(ع) خواند و درباره قیام امام عصر(ع) این بیت را سرود:
	{{شعر\|خُرُوجُ إِمَامٍ لَا مَحَالَةَ خَارِجٌ‏\|یَقُومُ عَلَی اسْمِ اللَّهِ وَ الْبَرَکَاتِ‏\|به یقین امامی خروج می‌کند\| و با نام خدا و برکات الهی قیام می‌نماید.}}

	امام رضا(ع) به شدت گریست و به دعبل فرمود: {{نقل قول\|ای دعبل خزاعی شعری که درباره امام غائب بیان کردی چیزیست که روح القدس به زبان تو انداخته است.}} سپس دست بر سر خود گذاشته و با تواضع بلند شد و برای فرج حضرت حجت(ع) دعا کرد.<ref>علامه امینی، الغدیر، بیروت، دارالکتاب العربی، چاپ چهارم، سال ۱۳۹۷ق، ج۲، ص۳۶۱.</ref> آیت‌الله خوئی از مراجع تقلید در خصوص گذاشتن دست بر سر و بلندشدن هنگام ذکر امام زمان(ع) به همین روایت استناد کرده است.<ref>خوئی، ابو القاسم، صراط النجاة (تعلیق المیرزا التبریزی)، دفتر نشر برگزیده، چاپ اول، ۱۴۱۶ق، ج۱، ص۴۶۵</ref>		امام رضا(ع) به شدت گریست و به دعبل فرمود: {{نقل قول\|ای دعبل خزاعی شعری که درباره امام غائب بیان کردی چیزیست که روح القدس به زبان تو انداخته است.}} سپس دست بر سر خود گذاشته و با تواضع بلند شد و برای فرج حضرت حجت(ع) دعا کرد.<ref>علامه امینی، الغدیر، بیروت، دارالکتاب العربی، چاپ چهارم، سال ۱۳۹۷ق، ج۲، ص۳۶۱.</ref> آیت‌الله خوئی از مراجع تقلید در خصوص گذاشتن دست بر سر و بلندشدن هنگام ذکر امام زمان(ع) به همین روایت استناد کرده است.<ref>خوئی، ابو القاسم، صراط النجاة (تعلیق المیرزا التبریزی)، دفتر نشر برگزیده، چاپ اول، ۱۴۱۶ق، ج۱، ص۴۶۵</ref>

	این روایت شعر خواندن دعبل در حضور امام رضا(ع) توسط . ~~اما~~ در آن کتاب‌ها اشاره‌ای به ایستادن و دست بر سر گذاشتن امام رضا(ع) نیست، بلکه امام با شنیدن اشعار مربوط به قیام حضرت مهدی(ع) به شدت گریه کرده و امام عصر(ع) را به دعبل معرفی می‌کند.		این روایت شعر خواندن دعبل در حضور امام رضا(ع) توسط شیخ صدوق در کتاب عیون اخبار الرضا<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، عیون أخبار الرضا علیه السلام، تهران، نشر جهان، چاپ اول، ۱۳۷۸ق، ج۲، ص۲۶۵.</ref> و کتاب کمال الدین<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة - تهران، اسلامیه، چاپ دوم، ۱۳۹۵ق، ج۲، ص۳۷۲. طبرسی، فضل بن حسن، إعلام الوری بأعلام الهدی، تهران، اسلامیه، چاپ سوم، 1390 ق، ص311.</ref> و دیگران<ref>خزاز رازی، علی بن محمد، کفایة الأثر فی النصّ علی الأئمة الإثنی عشر، قم، بیدار، ۱۴۰۱ ق، ص۲۷۶.</ref> نقل کرده‌‌اند. البته در آن کتاب‌ها اشاره‌ای به ایستادن و دست بر سر گذاشتن امام رضا(ع) نیست، بلکه امام با شنیدن اشعار مربوط به قیام حضرت مهدی(ع) به شدت گریه کرده و امام عصر(ع) را به دعبل معرفی می‌کند.

	== منابع ==		== منابع ==

Rezapour در ‏۱۳ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۱۱

2022-12-13T10:11:01Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۴۱
خط ۵:		خط ۵:
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}

	~~علامه امینی~~ از ~~عالمان شیعه~~ در کتاب ~~الغدیر روایتی را~~ نقل ~~می‌کند که دعبل~~ خزاعی در حضور امام رضا(ع) شعر مفصلی{{یادداشت\|این شعر به قصیده «مدارس آیات» یا قصیده «تائیه»، معروف است که دعبل خزاعی در فضایل و مصیبت‌های اهل بیت(ع) سرود و آن را به امام رضا(ع) تقدیم نمود. این قصیده مشهورترین و بلندترین شعر دعبل خزاعی است.(چوبین، حسین، دعبل شاعر امام رضا(ع)، انتشارات علمی دانشگاه آزاد اسلامی، ۱۳۷۷ش، ص۲۳۱.)}} درباره امامان معصوم(ع) خواند و درباره قیام امام عصر(ع) این بیت را سرود:		براساس روایات، امام رضا(ع) پس از شنیدن شعری در مورد حضرت قائم(عج) بلند شده دست بر سر نهاه و برای فرج دعا کرد. این روایت را شیخ صدوق در کتاب عیون اخبار الرضا<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، عیون أخبار الرضا علیه السلام، تهران، نشر جهان، چاپ اول، ۱۳۷۸ق، ج۲، ص۲۶۵.</ref> و کتاب کمال الدین<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة - تهران، اسلامیه، چاپ دوم، ۱۳۹۵ق، ج۲، ص۳۷۲. طبرسی، فضل بن حسن، إعلام الوری بأعلام الهدی، تهران، اسلامیه، چاپ سوم، 1390 ق، ص311.</ref> و دیگران<ref>خزاز رازی، علی بن محمد، کفایة الأثر فی النصّ علی الأئمة الإثنی عشر، قم، بیدار، ۱۴۰۱ ق، ص۲۷۶.</ref> نقل کرده‌‌اند.

			براساس این روایت، دِعبل خزاعی در حضور امام رضا(ع) شعر مفصلی{{یادداشت\|این شعر به قصیده «مدارس آیات» یا قصیده «تائیه»، معروف است که دعبل خزاعی در فضایل و مصیبت‌های اهل بیت(ع) سرود و آن را به امام رضا(ع) تقدیم نمود. این قصیده مشهورترین و بلندترین شعر دعبل خزاعی است.(چوبین، حسین، دعبل شاعر امام رضا(ع)، انتشارات علمی دانشگاه آزاد اسلامی، ۱۳۷۷ش، ص۲۳۱.)}} درباره امامان معصوم(ع) خواند و درباره قیام امام عصر(ع) این بیت را سرود:
	{{شعر\|خُرُوجُ إِمَامٍ لَا مَحَالَةَ خَارِجٌ‏\|یَقُومُ عَلَی اسْمِ اللَّهِ وَ الْبَرَکَاتِ‏\|به یقین امامی خروج می‌کند\| و با نام خدا و برکات الهی قیام می‌نماید.}}		{{شعر\|خُرُوجُ إِمَامٍ لَا مَحَالَةَ خَارِجٌ‏\|یَقُومُ عَلَی اسْمِ اللَّهِ وَ الْبَرَکَاتِ‏\|به یقین امامی خروج می‌کند\| و با نام خدا و برکات الهی قیام می‌نماید.}}

	امام رضا(ع) به شدت گریست و به دعبل فرمود: {{نقل قول\|ای دعبل خزاعی شعری که درباره امام غائب بیان کردی چیزیست که روح القدس به زبان تو انداخته است.}} سپس دست بر سر خود گذاشته و با تواضع بلند شد و برای فرج حضرت حجت(ع) دعا کرد.<ref>علامه امینی، الغدیر، بیروت، دارالکتاب العربی، چاپ چهارم، سال ۱۳۹۷ق، ج۲، ص۳۶۱.</ref> آیت‌الله خوئی از مراجع تقلید در خصوص گذاشتن دست بر سر و بلندشدن هنگام ذکر امام زمان(ع) به همین روایت استناد کرده است.<ref>خوئی، ابو القاسم، صراط النجاة (تعلیق المیرزا التبریزی)، دفتر نشر برگزیده، چاپ اول، ۱۴۱۶ق، ج۱، ص۴۶۵</ref>		امام رضا(ع) به شدت گریست و به دعبل فرمود: {{نقل قول\|ای دعبل خزاعی شعری که درباره امام غائب بیان کردی چیزیست که روح القدس به زبان تو انداخته است.}} سپس دست بر سر خود گذاشته و با تواضع بلند شد و برای فرج حضرت حجت(ع) دعا کرد.<ref>علامه امینی، الغدیر، بیروت، دارالکتاب العربی، چاپ چهارم، سال ۱۳۹۷ق، ج۲، ص۳۶۱.</ref> آیت‌الله خوئی از مراجع تقلید در خصوص گذاشتن دست بر سر و بلندشدن هنگام ذکر امام زمان(ع) به همین روایت استناد کرده است.<ref>خوئی، ابو القاسم، صراط النجاة (تعلیق المیرزا التبریزی)، دفتر نشر برگزیده، چاپ اول، ۱۴۱۶ق، ج۱، ص۴۶۵</ref>

	این روایت شعر خواندن دعبل در حضور امام رضا(ع) توسط شیخ صدوق در کتاب عیون اخبار الرضا<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، عیون أخبار الرضا علیه السلام، تهران، نشر جهان، چاپ اول، ۱۳۷۸ق، ج۲، ص۲۶۵.</ref> و کتاب کمال الدین<ref>ابن بابویه، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة - تهران، اسلامیه، چاپ دوم، ۱۳۹۵ق، ج۲، ص۳۷۲. طبرسی، فضل بن حسن، إعلام الوری بأعلام الهدی، تهران، اسلامیه، چاپ سوم، 1390 ق، ص311.</ref> و دیگران<ref>خزاز رازی، علی بن محمد، کفایة الأثر فی النصّ علی الأئمة الإثنی عشر، قم، بیدار، ۱۴۰۱ ق، ص۲۷۶.</ref> نقل کرده‌اند. اما در آن کتاب‌ها اشاره‌ای به ایستادن و دست بر سر گذاشتن امام رضا(ع) نیست، بلکه امام با شنیدن اشعار مربوط به قیام حضرت مهدی(ع) به شدت گریه کرده و امام عصر(ع) را به دعبل معرفی می‌کند.		این روایت شعر خواندن دعبل در حضور امام رضا(ع) توسط . اما در آن کتاب‌ها اشاره‌ای به ایستادن و دست بر سر گذاشتن امام رضا(ع) نیست، بلکه امام با شنیدن اشعار مربوط به قیام حضرت مهدی(ع) به شدت گریه کرده و امام عصر(ع) را به دعبل معرفی می‌کند.

	== منابع ==		== منابع ==

Rezapour: Rezapour صفحهٔ بلند شدن هنگام شنیدن نام امام زمان(ع) را به بلندشدن هنگام شنیدن نام امام زمان(ع) منتقل کرد

2022-12-13T10:01:22Z

Rezapour صفحهٔ بلند شدن هنگام شنیدن نام امام زمان(ع) را به بلندشدن هنگام شنیدن نام امام زمان(ع) منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۳ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۳۱
(بدون تفاوت)