اوتاد - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Aliazad در ‏۲ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۵۸

2025-12-02T20:58:57Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۰:۲۸
خط ۴۹:		خط ۴۹:
	}}		}}
	{{پایان متن}}		{{پایان متن}}
			{{#seo:
			\|title=اوتاد چه کسانی هستند؟ - تفاوت اوتاد با ابدال و اخیار در تصوف - ویکی پاسخ
			\|title_mode=Replaced Title
			\|keywords=اوتاد
			\|description=اوتاد در عرفان اسلامی طبقه‌ای از اولیای الهی‌اند که جایگاهی پس از قطب و پیش از ابدال دارند. در تصوف معمولاً چهار تن برای آنان ذکر شده و در روایات شیعه گاهی به پیامبر(ص) و ائمه(ع) اطلاق شده است.
			}}

Aliazad در ‏۲ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۵۷

2025-12-02T20:57:39Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۰:۲۷
خط ۳:		خط ۳:
	اوتاد چه کسانی هستند؟		اوتاد چه کسانی هستند؟
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}'''اوتاد''' طبقه‌ای از اولیاء حق در تصوف که مقام بالایی در سیر و سلوک دارند و در سلسله مراتب اولیاء مقامی فروتر از قطب و امام و فراتر از [[ابدال]]، ابرار و اخیار دارند. در برخی از متون عرفانی و روایات صوفیه، شمار اوتاد چهار، هفت، سی و چهل دانسته شده است؛ اما بیشتر آنان را چهار تن پنداشته‌اند و گفته‌اند این چهار در چهار جهت عالم، مانند چهار میخ، ثبات این جهان را نگه داشته‌اند.		{{پاسخ}}'''اوتاد''' طبقه‌ای از اولیاء حق در تصوف که مقام بالایی در سیر و سلوک دارند و در سلسله مراتب اولیاء مقامی فروتر از قطب و امام و فراتر از [[ابدال]]، [[ابرار در قرآن\|ابرار]] و اخیار دارند. در برخی از متون عرفانی و روایات صوفیه، شمار اوتاد چهار، هفت، سی و چهل دانسته شده است؛ اما بیشتر آنان را چهار تن پنداشته‌اند و گفته‌اند این چهار در چهار جهت عالم، مانند چهار میخ، ثبات این جهان را نگه داشته‌اند.

	در روایات شیعه، واژهٔ اوتاد گاه به پیامبر(ص) و ائمهٔ دوازده‌گانه(ع) و گاه به گروهی از اولیاء اطلاق شده است.		در روایات شیعه، واژهٔ اوتاد گاه به [[پیامبر(ص) از دیدگاه امام علی(ع)\|پیامبر]](ص) و ائمهٔ دوازده‌گانه(ع) و گاه به گروهی از اولیاء اطلاق شده است.

	== در تصوف ==		== در تصوف ==
	اوتاد، در اصطلاح متصوفه به کسانی گفته می‌شود که در سلسله مراتب اولیاء مقامی فروتر از قطب و امام و فراتر از ابدال، ابرار و اخیار دارند. واژهٔ اوتاد در لغت جمع وتد و به معنی میخ‌هاست.<ref>لاشیء، حسین، «اوتاد»، دائرة المعارف بزرگ اسلامی، مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی، ۱۳۸۰ش، ج۱۰، ذیل مدخل.</ref>		اوتاد، در اصطلاح متصوفه به کسانی گفته می‌شود که در سلسله مراتب اولیاء مقامی فروتر از قطب و امام و فراتر از ابدال، ابرار و اخیار دارند. واژهٔ اوتاد در لغت جمع وتد و به معنی میخ‌هاست.<ref>لاشیء، حسین، «اوتاد»، دائرة المعارف بزرگ اسلامی، مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی، ۱۳۸۰ش، ج۱۰، ذیل مدخل.</ref>

	اوتاد در آثار [[صوفیان]] عنوان یکی از طبقات اولیاء حق است که مانند ابدال و اخیار، یا قطب و غوث، در کار این جهان و در سیر رهروان حق تأثیر دارند و سالکان منازل طریقت را با امید به حمایت و توجه آنها طی می‌کنند. اما تعریف این چند اصطلاح و اخیار و اوتاد در همهٔ منابع تصوف و عرفان یکسان نیست. همهٔ این مراتب در یک معنای کلی مشترک‌اند: انسان‌های کامل، واصلان به حق یا وارستگانی که دیگران در سیر روحانی خود می‌توانند به آنها تکیه کنند.<ref>استعلامی، محمد، «اوتاد» فرهنگنامه تصوف و عرفان، تهران، فرهنگ معاصر، ۱۳۹۹، ج۱، ص۴۲۱.</ref>		اوتاد در آثار صوفیان عنوان یکی از طبقات اولیاء حق است که مانند ابدال و اخیار، یا قطب و غوث، در کار این جهان و در سیر رهروان حق تأثیر دارند و سالکان منازل طریقت را با امید به حمایت و توجه آنها طی می‌کنند. اما تعریف این چند اصطلاح و اخیار و اوتاد در همهٔ منابع تصوف و عرفان یکسان نیست. همهٔ این مراتب در یک معنای کلی مشترک‌اند: انسان‌های کامل، واصلان به حق یا وارستگانی که دیگران در سیر روحانی خود می‌توانند به آنها تکیه کنند.<ref>استعلامی، محمد، «اوتاد» فرهنگنامه تصوف و عرفان، تهران، فرهنگ معاصر، ۱۳۹۹، ج۱، ص۴۲۱.</ref>

	[[محمد ~~استعلامی]]،~~ ادیب و عرفان‌پژوه، دربارهٔ تعریف اوتاد می‌گوید: «هیچ تعریف دقیق یا محدودی که مناسب با یک مرجع امروزی باشد و اوتاد را از ابدال یا اخیار مشخص کند نمی‌توان به دست داد و باید گفت که همه اینها اولیاءالله و تکیه‌گاه روحانی سالکان‌اند. تنها نکته‌ای که در تعریف اوتاد می‌توان گفت این است که بیشتر منابع شمارهٔ آنها را چهار تن نوشته و گفته‌اند این چهار در چهار جهت عالم، مانند چهار میخ، ثبات این جهان را نگه داشته‌اند. نام این افراد در همه منابع تصوف و عرفان یکسان نیست.»<ref>استعلامی، «اوتاد» فرهنگنامهٔ تصوف و عرفان، ج۱، ص۴۲۱.</ref>		محمد استعلامی، ادیب و عرفان‌پژوه، دربارهٔ تعریف اوتاد می‌گوید: «هیچ تعریف دقیق یا محدودی که مناسب با یک مرجع امروزی باشد و اوتاد را از ابدال یا اخیار مشخص کند نمی‌توان به دست داد و باید گفت که همه اینها اولیاءالله و تکیه‌گاه روحانی سالکان‌اند. تنها نکته‌ای که در تعریف اوتاد می‌توان گفت این است که بیشتر منابع شمارهٔ آنها را چهار تن نوشته و گفته‌اند این چهار در چهار جهت عالم، مانند چهار میخ، ثبات این جهان را نگه داشته‌اند. نام این افراد در همه منابع تصوف و عرفان یکسان نیست.»<ref>استعلامی، «اوتاد» فرهنگنامهٔ تصوف و عرفان، ج۱، ص۴۲۱.</ref>

	=== تعداد و مصادیق ===		=== تعداد و مصادیق ===
	در روایات صوفیه، اوتاد گروهی از اولیا شمرده شده‌اند که شمار آنها چهار یا هفت یا چهل تن است که بر خُلق [[موسی(ع)]] یا بر قلب [[جبرئیل]] خلق شده‌اند. در برخی از متون عرفانی، شمار اوتاد چهار، هفت، سی و چهل دانسته شده است، اما بیشتر آنان را چهار تن پنداشته‌اند. دربارهٔ جایگاه و مرتبهٔ اوتاد نیز اختلاف نظر دیده می‌شود؛ اکثر متون جایگاه آنان را فراتر از ابدال و فروتر از امامان یا نقبا معرفی می‌کنند. اما برخی از صوفیه آنان را بالاتر از ابرار و فروتر از ابدال می‌دانند. ویژگی مهمی که در طبقات مختلف اولیا به‌چشم می‌خورد آن است که با وفات یکی از آنها فردی از طبقهٔ پایین‌تر جانشین او می‌شود. به این ترتیب، با وفات یکی از اوتاد فردی از طبقهٔ ابدال یا ابرار جایگزین او می‌گردد.<ref>لاشیء، «اوتاد»، دائرة المعارف بزرگ اسلامی، ج۱۰، ذیل مدخل.</ref>		در روایات صوفیه، اوتاد گروهی از اولیا شمرده شده‌اند که شمار آنها چهار یا هفت یا چهل تن است که بر خُلق [[موسی کلیم الله\|موسی]](ع) یا بر قلب جبرئیل خلق شده‌اند. در برخی از متون عرفانی، شمار اوتاد چهار، هفت، سی و چهل دانسته شده است، اما بیشتر آنان را چهار تن پنداشته‌اند. دربارهٔ جایگاه و مرتبهٔ اوتاد نیز اختلاف نظر دیده می‌شود؛ اکثر متون جایگاه آنان را فراتر از ابدال و فروتر از امامان یا نقبا معرفی می‌کنند. اما برخی از صوفیه آنان را بالاتر از ابرار و فروتر از ابدال می‌دانند. ویژگی مهمی که در طبقات مختلف اولیا به‌چشم می‌خورد آن است که با وفات یکی از آنها فردی از طبقهٔ پایین‌تر جانشین او می‌شود. به این ترتیب، با وفات یکی از اوتاد فردی از طبقهٔ ابدال یا ابرار جایگزین او می‌گردد.<ref>لاشیء، «اوتاد»، دائرة المعارف بزرگ اسلامی، ج۱۰، ذیل مدخل.</ref>

	در آثار [[ابن‌عربی]] (۵۶۰-۶۳۸ق‌) گاه افراد مربوط به طبقات بالاتر، یعنی قطب و امام، از جملهٔ همین اوتاد معرفی شده‌اند. نیز، گاه بعضی اوتاد چهارگانه را جزو ابدال هفت‌گانه دانسته‌اند که سه تن دیگر قطب و امام هستند. ابن‌عربی گاهی ~~[[الیاس\|~~الیاس(ع)]]، [[عیسی\|عیسی(ع)]]، ~~[[ادریس\|~~ادریس(ع)]] و [[خضر\|خضر(ع)]] را از اوتاد معرفی می‌کند. از نظر او این افراد با جسم خود در دنیا حضور دارند و دو تن از آنان امامند و یک تن قطب است. در جای دیگر، ابن‌عربی از شخصی به نام ابن‌جعدون به‌عنوان یکی از اوتاد نام می‌برد که او را در شهر فاس مراکش دیده است. ابن‌عربی در جای دیگر از چهار شخص دیگر یاد می‌کند که دو تن از آنها مردانی فارسی و حبشی و سومی شخصی به نام ربیع بن محمود ماردینی و چهارمی خود اوست.<ref>لاشیء، «اوتاد»، دائرة المعارف بزرگ اسلامی، ج۱۰، ذیل مدخل.</ref>		در آثار [[ابن‌عربی]] (۵۶۰-۶۳۸ق‌) گاه افراد مربوط به طبقات بالاتر، یعنی قطب و امام، از جملهٔ همین اوتاد معرفی شده‌اند. نیز، گاه بعضی اوتاد چهارگانه را جزو ابدال هفت‌گانه دانسته‌اند که سه تن دیگر قطب و امام هستند. ابن‌عربی گاهی الیاس(ع)، [[عیسی مسیح در منابع مسیحی و اسلامی\|عیسی]](ع)، ادریس(ع) و [[خضر و موسی\|خضر]](ع) را از اوتاد معرفی می‌کند. از نظر او این افراد با جسم خود در دنیا حضور دارند و دو تن از آنان امامند و یک تن قطب است. در جای دیگر، ابن‌عربی از شخصی به نام ابن‌جعدون به‌عنوان یکی از اوتاد نام می‌برد که او را در شهر فاس مراکش دیده است. ابن‌عربی در جای دیگر از چهار شخص دیگر یاد می‌کند که دو تن از آنها مردانی فارسی و حبشی و سومی شخصی به نام ربیع بن محمود ماردینی و چهارمی خود اوست.<ref>لاشیء، «اوتاد»، دائرة المعارف بزرگ اسلامی، ج۱۰، ذیل مدخل.</ref>

	== در روایات شیعی ==		== در روایات شیعی ==
	در قرآن کریم از کوه‌ها به عنوان میخ‌های زمین یاد شده است.<ref>سورهٔ نبأ، آیهٔ۷.</ref> در منابع روایی، اوتاد را به گروه‌های مختلف اولیاء تفسیر کرده‌اند. در روایات شیعه، اوتاد گاه به [[پیامبر(ص)]] و ائمهٔ دوازده‌گانه(ع) و گاه به گروهی از اولیاء اطلاق شده است که در سلسله‌مراتب ابدال و عبّاد قرار دارند و از محبوب‌ترین بندگان خدا هستند. وقتی که این واژه درمورد پیامبر(ص) و ائمه(ع) به‌کار می‌رود، به این معناست که خداوند به‌سبب آنان ساکنان زمین را از هلاکت حفظ می‌کند؛ به طوری که در نبود آنان زمین اهل خود را فرو خواهد برد. خداوند این گروه را حجت بر بندگان خود قرار داده است. اوتاد به امر او برپا ایستاده‌اند و آفرینش آنان قبل از خلق موجودات عالم و به‌صورت انواری بوده که در طرف راست عرش خداوند قرار داشته‌اند.<ref>لاشیء، «اوتاد»، دائرة المعارف بزرگ اسلامی، ج۱۰، ذیل مدخل.</ref>		در قرآن کریم از کوه‌ها به عنوان میخ‌های زمین یاد شده است.<ref>سورهٔ نبأ، آیهٔ۷.</ref> در منابع روایی، اوتاد را به گروه‌های مختلف اولیاء تفسیر کرده‌اند. در روایات شیعه، اوتاد گاه به پیامبر(ص) و ائمهٔ دوازده‌گانه(ع) و گاه به گروهی از اولیاء اطلاق شده است که در سلسله‌مراتب ابدال و عبّاد قرار دارند و از محبوب‌ترین بندگان خدا هستند. وقتی که این واژه درمورد پیامبر(ص) و ائمه(ع) به‌کار می‌رود، به این معناست که خداوند به‌سبب آنان ساکنان زمین را از هلاکت حفظ می‌کند؛ به طوری که در نبود آنان زمین اهل خود را فرو خواهد برد. خداوند این گروه را حجت بر بندگان خود قرار داده است. اوتاد به امر او برپا ایستاده‌اند و آفرینش آنان قبل از خلق موجودات عالم و به‌صورت انواری بوده که در طرف راست عرش خداوند قرار داشته‌اند.<ref>لاشیء، «اوتاد»، دائرة المعارف بزرگ اسلامی، ج۱۰، ذیل مدخل.</ref>

	تعبیر اوتاد، همسو با تعابیر برخی روایات، دربارهٔ نقش حجت و امام معصوم(ع) در حفظ زمین از نابودی است. از جمله در روایتی از امام سجاد(ع) آمده است: «ما پناه اهل زمین هستیم، همان‌گونه که ستارگان پناه اهل آسمان‌اند. ما کسانی هستیم که خداوند به‌وسیلهٔ ما آسمان را نگاه می‌دارد تا [مبادا] بر زمین فرو افتد، مگر به اذن خودش. خداوند به‌وسیله ما زمین را نگاه می‌دارد تا اهلش را نلرزاند و نابود نکند، و به واسطه ما باران می‌بارد و اگر از ما کسی در زمین نباشد، همانا زمین اهلش را در خود فرو می‌برد.»<ref>الفتّال النيشابوری، محمد بن حسن، روضة الواعظين و بصيرة المتعظين، قم، منشورات الرضی، ۱۳۷۵ش، ج۱، ص۱۱۹.</ref>		تعبیر اوتاد، همسو با تعابیر برخی روایات، دربارهٔ نقش حجت و امام [[معصوم تنها راه شناخت و عبادت خدا\|معصوم]](ع) در حفظ زمین از نابودی است. از جمله در روایتی از امام سجاد(ع) آمده است: «ما پناه اهل زمین هستیم، همان‌گونه که ستارگان پناه اهل آسمان‌اند. ما کسانی هستیم که خداوند به‌وسیلهٔ ما آسمان را نگاه می‌دارد تا [مبادا] بر زمین فرو افتد، مگر به اذن خودش. خداوند به‌وسیله ما زمین را نگاه می‌دارد تا اهلش را نلرزاند و نابود نکند، و به واسطه ما باران می‌بارد و اگر از ما کسی در زمین نباشد، همانا زمین اهلش را در خود فرو می‌برد.»<ref>الفتّال النيشابوری، محمد بن حسن، روضة الواعظين و بصيرة المتعظين، قم، منشورات الرضی، ۱۳۷۵ش، ج۱، ص۱۱۹.</ref>

	از پیامبر(ص) خطاب به امام علی(ع) نقل است که: «من و دوازده تن از فرزندانم و تو ای علی، میخ‌های زمین هستیم؛ خداوند به‌واسطهٔ ما زمین را میخکوب کرده تا اهلش را فرو نَبَرد. پس، هر گاه دوازدهمین فرزندم [از میان] برود، زمین اهل خود را فرو می بَرَد و مهلت داده نمی‌شوند.»<ref>محمدی ری‌شهری، محمد، دانشنامهٔ میزان الحکمه، درالحدیث، بی‌تا، بی‌جا، ج۱۰، ص۴۲۵.</ref>		از پیامبر(ص) خطاب به [[امام علی(ع) جمع‌کننده قرآن\|امام علی]](ع) نقل است که: «من و دوازده تن از فرزندانم و تو ای علی، میخ‌های زمین هستیم؛ خداوند به‌واسطهٔ ما زمین را میخکوب کرده تا اهلش را فرو نَبَرد. پس، هر گاه دوازدهمین فرزندم [از میان] برود، زمین اهل خود را فرو می بَرَد و مهلت داده نمی‌شوند.»<ref>محمدی ری‌شهری، محمد، دانشنامهٔ میزان الحکمه، درالحدیث، بی‌تا، بی‌جا، ج۱۰، ص۴۲۵.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Nazarzadeh: جایگزینی متن - ' | بازبینی =' به ' | ارزیابی کمی ='

2024-09-29T06:45:17Z

جایگزینی متن - ' | بازبینی =' به ' | ارزیابی کمی ='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۱۵
خط ۴۳:		خط ۴۳:
	\| تغییر مسیر =-		\| تغییر مسیر =-
	\| ارجاعات =		\| ارجاعات =
	\| ~~بازبینی~~ =		\| ارزیابی کمی =
	\| تکمیل =		\| تکمیل =
	\| اولویت =ج		\| اولویت =ج

Shamloo در ‏۱۴ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۴۰

2023-02-14T10:40:20Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۱۰
خط ۲۰:		خط ۲۰:

	== در روایات شیعی ==		== در روایات شیعی ==
	در ''قرآن'' کریم از کوه‌ها به عنوان ~~اوتاد ارض~~ یاد شده ~~است؛~~<ref>~~سوره نبأ آیه ۷~~.</ref> که در ~~کتب روایات آن~~ را به گروه‌های مختلف ~~اولیا تعبیر و~~ تفسیر کرده‌اند. در روایات ~~شیعه واژهٔ~~ اوتاد گاه به [[پیامبر(ص)]] و ائمهٔ دوازده‌گانه(ع) و گاه به گروهی از ~~اولیا~~ اطلاق شده است که در ~~سلسله مراتب~~ ابدال و عبّاد ~~و سیاح~~ قرار دارند و از محبوب‌ترین بندگان خدا هستند. وقتی که این واژه درمورد پیامبر(ص) و ائمه(ع) به ~~کار می‌رود، دارای~~ این ~~ویژگی است~~ که خداوند ~~به سبب~~ آنان ساکنان زمین را از هلاکت حفظ ~~می‌کند، و وقتی~~ که ~~امامان دوازده‌گانه زمین را ترک گویند،~~ زمین اهل خود را فرو خواهد برد. خداوند این گروه را حجت بر بندگان خود قرار داده است و به امر او برپا ~~ایستاده، و آماده‌اند،~~ و آفرینش آنان قبل از خلق موجودات عالم و ~~به صورت~~ انواری بوده ~~است~~ که در طرف راست عرش خداوند قرار داشته‌اند.<ref>لاشیء، «اوتاد»، دائرة المعارف بزرگ اسلامی، ج۱۰، ذیل مدخل.</ref>		در قرآن کریم از کوه‌ها به عنوان میخ‌های زمین یاد شده است.<ref>سورهٔ نبأ، آیهٔ۷.</ref> در منابع روایی، اوتاد را به گروه‌های مختلف اولیاء تفسیر کرده‌اند. در روایات شیعه، اوتاد گاه به [[پیامبر(ص)]] و ائمهٔ دوازده‌گانه(ع) و گاه به گروهی از اولیاء اطلاق شده است که در سلسله‌مراتب ابدال و عبّاد قرار دارند و از محبوب‌ترین بندگان خدا هستند. وقتی که این واژه درمورد پیامبر(ص) و ائمه(ع) به‌کار می‌رود، به این معناست که خداوند به‌سبب آنان ساکنان زمین را از هلاکت حفظ می‌کند؛ به طوری که در نبود آنان زمین اهل خود را فرو خواهد برد. خداوند این گروه را حجت بر بندگان خود قرار داده است. اوتاد به امر او برپا ایستاده‌اند و آفرینش آنان قبل از خلق موجودات عالم و به‌صورت انواری بوده که در طرف راست عرش خداوند قرار داشته‌اند.<ref>لاشیء، «اوتاد»، دائرة المعارف بزرگ اسلامی، ج۱۰، ذیل مدخل.</ref>

	تعبیر اوتاد، همسو با تعابیر برخی ~~روایات درباره~~ نقش حجت و امام معصوم(ع) در حفظ زمین از نابودی است. از جمله امام سجاد(ع) ~~می‌فرمایند~~: «ما پناه اهل زمین هستیم، همان‌گونه که ستارگان پناه اهل آسمان‌اند. ما کسانی هستیم که خداوند ~~به وسیله~~ ما آسمان را نگاه می‌دارد تا [مبادا] بر زمین فرو افتد، مگر به اذن خودش. خداوند ~~به وسیله~~ ما زمین را نگاه می‌دارد تا اهلش را نلرزاند و نابود نکند، و به واسطه ما باران ~~می‌بارد؛~~ و اگر از ما کسی در زمین نباشد، همانا زمین اهلش را در خود فرو می‌برد.»<ref>~~مصباح، محمّدتقی، «اخلاق~~ و ~~عرفان اسلامی»، نشریه معرفت، سال ۱۳۸۷، شماره ۱۳۴، ص۳~~.</ref>		تعبیر اوتاد، همسو با تعابیر برخی روایات، دربارهٔ نقش حجت و امام معصوم(ع) در حفظ زمین از نابودی است. از جمله در روایتی از امام سجاد(ع) آمده است: «ما پناه اهل زمین هستیم، همان‌گونه که ستارگان پناه اهل آسمان‌اند. ما کسانی هستیم که خداوند به‌وسیلهٔ ما آسمان را نگاه می‌دارد تا [مبادا] بر زمین فرو افتد، مگر به اذن خودش. خداوند به‌وسیله ما زمین را نگاه می‌دارد تا اهلش را نلرزاند و نابود نکند، و به واسطه ما باران می‌بارد و اگر از ما کسی در زمین نباشد، همانا زمین اهلش را در خود فرو می‌برد.»<ref>الفتّال النيشابوری، محمد بن حسن، روضة الواعظين و بصيرة المتعظين، قم، منشورات الرضی، ۱۳۷۵ش، ج۱، ص۱۱۹.</ref>

	از پیامبر(ص) خطاب به امام علی(ع) نقل است: ~~«که من~~ و دوازده تن از فرزندانم و تو ای علی، ~~دکمه~~ زمین ~~(یعنی میخ‌ها و کوه‌های آن)~~ هستیم؛ خداوند ~~به واسطه ما،~~ زمین را میخکوب کرده تا اهلش را فرو نَبَرد. پس هر گاه دوازدهمین فرزندم [از میان] برود، ~~زمین،~~ اهل خود را فرو می بَرَد و مهلت داده نمی‌شوند.»<ref>محمدی ری‌شهری، محمد، ~~دانشنامه~~ میزان الحکمه، درالحدیث، بی‌تا، بی‌جا، ج۱۰، ص۴۲۵.</ref>		از پیامبر(ص) خطاب به امام علی(ع) نقل است که: «من و دوازده تن از فرزندانم و تو ای علی، میخ‌های زمین هستیم؛ خداوند به‌واسطهٔ ما زمین را میخکوب کرده تا اهلش را فرو نَبَرد. پس، هر گاه دوازدهمین فرزندم [از میان] برود، زمین اهل خود را فرو می بَرَد و مهلت داده نمی‌شوند.»<ref>محمدی ری‌شهری، محمد، دانشنامهٔ میزان الحکمه، درالحدیث، بی‌تا، بی‌جا، ج۱۰، ص۴۲۵.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

A.rezapour در ‏۱۲ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۲۰

2023-02-12T10:20:56Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۵۰
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	{{پانویس\|۲}}		{{پانویس\|۲}}
	{{شاخه		{{شاخه
	\| شاخه اصلی = عرفان		\| شاخه اصلی = عرفان و تصوف
	\| شاخه فرعی۱ =اصطلاحات		\| شاخه فرعی۱ =اصطلاحات
	\| شاخه فرعی۲ =		\| شاخه فرعی۲ =

Shamloo در ‏۹ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۴۰

2023-02-09T11:40:24Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۱۰
خط ۲۰:		خط ۲۰:

	== در روایات شیعی ==		== در روایات شیعی ==
	در ''قرآن'' کریم از کوه‌ها به عنوان اوتاد ارض یاد شده است؛<ref>سوره نبأ آیه ۷.</ref> که در کتب روایات آن را به گروه‌های مختلف اولیا تعبیر و تفسیر کرده‌اند. در روایات شیعه واژهٔ اوتاد گاه به [[پیامبر(ص)]] و ائمهٔ دوازده‌گانه(ع) و گاه به گروهی از اولیا اطلاق شده است که در سلسله مراتب ابدال و عبّاد و سیاح قرار دارند و از محبوب‌ترین بندگان خدا هستند. وقتی که این واژه درمورد پیامبر(ص) و ائمه(ع) به کار می‌رود، دارای این ویژگی است که خداوند به سبب آنان ساکنان زمین را از هلاکت حفظ می‌کند، و وقتی که امامان دوازده‌گانه زمین را ترک گویند، زمین اهل خود را فرو خواهد برد. خداوند این گروه را حجت بر بندگان خود قرار داده است و به امر او برپا ایستاده، و آماده‌اند، و آفرینش آنان قبل از خلق موجودات عالم و به صورت انواری بوده است که در طرف راست عرش خداوند قرار داشته‌اند.<ref>لاشیء، ~~حسین،~~ «اوتاد»، ~~دائرة المعارف بزرگ اسلامی، مرکز~~ دائرة المعارف بزرگ اسلامی، ج۱۰، ذیل مدخل.</ref>		در ''قرآن'' کریم از کوه‌ها به عنوان اوتاد ارض یاد شده است؛<ref>سوره نبأ آیه ۷.</ref> که در کتب روایات آن را به گروه‌های مختلف اولیا تعبیر و تفسیر کرده‌اند. در روایات شیعه واژهٔ اوتاد گاه به [[پیامبر(ص)]] و ائمهٔ دوازده‌گانه(ع) و گاه به گروهی از اولیا اطلاق شده است که در سلسله مراتب ابدال و عبّاد و سیاح قرار دارند و از محبوب‌ترین بندگان خدا هستند. وقتی که این واژه درمورد پیامبر(ص) و ائمه(ع) به کار می‌رود، دارای این ویژگی است که خداوند به سبب آنان ساکنان زمین را از هلاکت حفظ می‌کند، و وقتی که امامان دوازده‌گانه زمین را ترک گویند، زمین اهل خود را فرو خواهد برد. خداوند این گروه را حجت بر بندگان خود قرار داده است و به امر او برپا ایستاده، و آماده‌اند، و آفرینش آنان قبل از خلق موجودات عالم و به صورت انواری بوده است که در طرف راست عرش خداوند قرار داشته‌اند.<ref>لاشیء، «اوتاد»، دائرة المعارف بزرگ اسلامی، ج۱۰، ذیل مدخل.</ref>

	تعبیر اوتاد، همسو با تعابیر برخی روایات درباره نقش حجت و امام معصوم(ع) در حفظ زمین از نابودی است. از جمله امام سجاد(ع) می‌فرمایند: «ما پناه اهل زمین هستیم، همان‌گونه که ستارگان پناه اهل آسمان‌اند. ما کسانی هستیم که خداوند به وسیله ما آسمان را نگاه می‌دارد تا [مبادا] بر زمین فرو افتد، مگر به اذن خودش. خداوند به وسیله ما زمین را نگاه می‌دارد تا اهلش را نلرزاند و نابود نکند، و به واسطه ما باران می‌بارد؛ و اگر از ما کسی در زمین نباشد، همانا زمین اهلش را در خود فرو می‌برد.»<ref>مصباح، محمّدتقی، «اخلاق و عرفان اسلامی»، نشریه معرفت، سال ۱۳۸۷، شماره ۱۳۴، ص۳.</ref>		تعبیر اوتاد، همسو با تعابیر برخی روایات درباره نقش حجت و امام معصوم(ع) در حفظ زمین از نابودی است. از جمله امام سجاد(ع) می‌فرمایند: «ما پناه اهل زمین هستیم، همان‌گونه که ستارگان پناه اهل آسمان‌اند. ما کسانی هستیم که خداوند به وسیله ما آسمان را نگاه می‌دارد تا [مبادا] بر زمین فرو افتد، مگر به اذن خودش. خداوند به وسیله ما زمین را نگاه می‌دارد تا اهلش را نلرزاند و نابود نکند، و به واسطه ما باران می‌بارد؛ و اگر از ما کسی در زمین نباشد، همانا زمین اهلش را در خود فرو می‌برد.»<ref>مصباح، محمّدتقی، «اخلاق و عرفان اسلامی»، نشریه معرفت، سال ۱۳۸۷، شماره ۱۳۴، ص۳.</ref>

Shamloo در ‏۹ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۳۹

2023-02-09T11:39:44Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۰۹
خط ۱۵:		خط ۱۵:

	=== تعداد و مصادیق ===		=== تعداد و مصادیق ===
	در روایات صوفیه، اوتاد گروهی از اولیا شمرده شده‌اند که شمار آنها چهار یا هفت یا چهل تن است که بر خُلق [[موسی(ع)]] یا بر قلب [[جبرئیل]] خلق شده‌اند. در برخی از متون عرفانی، شمار اوتاد چهار، هفت، سی و چهل دانسته شده است، اما بیشتر آنان را چهار تن پنداشته‌اند. دربارهٔ جایگاه و مرتبهٔ اوتاد نیز اختلاف نظر دیده می‌شود؛ اکثر متون جایگاه آنان را فراتر از ابدال و فروتر از امامان یا نقبا معرفی می‌کنند. اما برخی از صوفیه آنان را بالاتر از ابرار و فروتر از ابدال می‌دانند. ویژگی مهمی که در طبقات مختلف اولیا به‌چشم می‌خورد آن است که با وفات یکی از آنها فردی از طبقهٔ پایین‌تر جانشین او می‌شود. به این ترتیب، با وفات یکی از اوتاد فردی از طبقهٔ ابدال یا ابرار جایگزین او می‌گردد.<ref>لاشیء، ~~حسین،~~ «اوتاد»، دائرة المعارف بزرگ اسلامی، ~~مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی، ۱۳۸۰ش،~~ ج۱۰، ذیل مدخل.</ref>		در روایات صوفیه، اوتاد گروهی از اولیا شمرده شده‌اند که شمار آنها چهار یا هفت یا چهل تن است که بر خُلق [[موسی(ع)]] یا بر قلب [[جبرئیل]] خلق شده‌اند. در برخی از متون عرفانی، شمار اوتاد چهار، هفت، سی و چهل دانسته شده است، اما بیشتر آنان را چهار تن پنداشته‌اند. دربارهٔ جایگاه و مرتبهٔ اوتاد نیز اختلاف نظر دیده می‌شود؛ اکثر متون جایگاه آنان را فراتر از ابدال و فروتر از امامان یا نقبا معرفی می‌کنند. اما برخی از صوفیه آنان را بالاتر از ابرار و فروتر از ابدال می‌دانند. ویژگی مهمی که در طبقات مختلف اولیا به‌چشم می‌خورد آن است که با وفات یکی از آنها فردی از طبقهٔ پایین‌تر جانشین او می‌شود. به این ترتیب، با وفات یکی از اوتاد فردی از طبقهٔ ابدال یا ابرار جایگزین او می‌گردد.<ref>لاشیء، «اوتاد»، دائرة المعارف بزرگ اسلامی، ج۱۰، ذیل مدخل.</ref>

	در آثار [[ابن‌عربی]] (۵۶۰-۶۳۸ق‌) گاه افراد مربوط به طبقات بالاتر، یعنی قطب و امام، از جملهٔ همین اوتاد معرفی شده‌اند. نیز، گاه بعضی اوتاد چهارگانه را جزو ابدال هفت‌گانه دانسته‌اند که سه تن دیگر قطب و امام هستند. ابن‌عربی گاهی [[الیاس\|الیاس(ع)]]، [[عیسی\|عیسی(ع)]]، [[ادریس\|ادریس(ع)]] و [[خضر\|خضر(ع)]] را از اوتاد معرفی می‌کند. از نظر او این افراد با جسم خود در دنیا حضور دارند و دو تن از آنان امامند و یک تن قطب است. در جای دیگر، ابن‌عربی از شخصی به نام ابن‌جعدون به‌عنوان یکی از اوتاد نام می‌برد که او را در شهر فاس مراکش دیده است. ابن‌عربی در جای دیگر از چهار شخص دیگر یاد می‌کند که دو تن از آنها مردانی فارسی و حبشی و سومی شخصی به نام ربیع بن محمود ماردینی و چهارمی خود اوست.<ref>لاشیء، «اوتاد»، دائرة المعارف بزرگ اسلامی، ج۱۰، ذیل مدخل.</ref>		در آثار [[ابن‌عربی]] (۵۶۰-۶۳۸ق‌) گاه افراد مربوط به طبقات بالاتر، یعنی قطب و امام، از جملهٔ همین اوتاد معرفی شده‌اند. نیز، گاه بعضی اوتاد چهارگانه را جزو ابدال هفت‌گانه دانسته‌اند که سه تن دیگر قطب و امام هستند. ابن‌عربی گاهی [[الیاس\|الیاس(ع)]]، [[عیسی\|عیسی(ع)]]، [[ادریس\|ادریس(ع)]] و [[خضر\|خضر(ع)]] را از اوتاد معرفی می‌کند. از نظر او این افراد با جسم خود در دنیا حضور دارند و دو تن از آنان امامند و یک تن قطب است. در جای دیگر، ابن‌عربی از شخصی به نام ابن‌جعدون به‌عنوان یکی از اوتاد نام می‌برد که او را در شهر فاس مراکش دیده است. ابن‌عربی در جای دیگر از چهار شخص دیگر یاد می‌کند که دو تن از آنها مردانی فارسی و حبشی و سومی شخصی به نام ربیع بن محمود ماردینی و چهارمی خود اوست.<ref>لاشیء، «اوتاد»، دائرة المعارف بزرگ اسلامی، ج۱۰، ذیل مدخل.</ref>

Shamloo در ‏۹ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۳۸

2023-02-09T11:38:55Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۰۸
خط ۳:		خط ۳:
	اوتاد چه کسانی هستند؟		اوتاد چه کسانی هستند؟
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}'''اوتاد''' ~~یک طبقه~~ از اولیاء حق در تصوف ~~هستند~~ که مقام بالایی در سیر و سلوک دارند~~. اوتاد~~ در سلسله مراتب اولیاء مقامی فروتر از قطب و ~~امامان،~~ و فراتر از [[ابدال]] و ابرار و اخیار دارند. در برخی از متون عرفانی و روایات ~~صوفیهٔ~~ شمار اوتاد ~~۴، ۷، ۳۰~~ و ۴۰ دانسته شده ~~است،~~ اما ~~بیشتر،~~ آنان را ۴ تن پنداشته‌اند و گفته‌اند این چهار در چهار جهت ~~عالم~~ مانند چهار میخ، ثبات این جهان را نگه داشته‌اند.		{{پاسخ}}'''اوتاد''' طبقه‌ای از اولیاء حق در تصوف که مقام بالایی در سیر و سلوک دارند و در سلسله مراتب اولیاء مقامی فروتر از قطب و امام و فراتر از [[ابدال]]، ابرار و اخیار دارند. در برخی از متون عرفانی و روایات صوفیه، شمار اوتاد چهار، هفت، سی و چهل دانسته شده است؛ اما بیشتر آنان را چهار تن پنداشته‌اند و گفته‌اند این چهار در چهار جهت عالم، مانند چهار میخ، ثبات این جهان را نگه داشته‌اند.

	در روایات ~~شیعه~~ واژهٔ اوتاد گاه به پیامبر(ص) و ائمهٔ دوازده‌گانه(ع) و گاه به گروهی از ~~اولیا~~ اطلاق شده است.		در روایات شیعه، واژهٔ اوتاد گاه به پیامبر(ص) و ائمهٔ دوازده‌گانه(ع) و گاه به گروهی از اولیاء اطلاق شده است.

	== در تصوف ==		== در تصوف ==
	اوتاد، در اصطلاح متصوفه به کسانی گفته می‌شود که در سلسله مراتب اولیاء مقامی فروتر از قطب و ~~امامان و افراد،~~ و فراتر از ~~ابدال و~~ ابرار و اخیار دارند. اوتاد در لغت به معنی میخ‌هاست.<ref>لاشیء، حسین، «اوتاد»، دائرة المعارف بزرگ اسلامی، مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی، ج۱۰، ذیل مدخل.</ref>		اوتاد، در اصطلاح متصوفه به کسانی گفته می‌شود که در سلسله مراتب اولیاء مقامی فروتر از قطب و امام و فراتر از ابدال، ابرار و اخیار دارند. واژهٔ اوتاد در لغت جمع وتد و به معنی میخ‌هاست.<ref>لاشیء، حسین، «اوتاد»، دائرة المعارف بزرگ اسلامی، مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی، ۱۳۸۰ش، ج۱۰، ذیل مدخل.</ref>

	اوتاد در آثار [[صوفیان]]، عنوان یکی از طبقات اولیاء حق است که مانند ابدال و ~~اخیار~~ یا ~~مانند~~ قطب و غوث، در کار این جهان و در سیر رهروان حق تأثیر دارند و ~~سالکان،~~ منازل طریقت را با امید به حمایت و توجه آنها طی می‌کنند. اما تعریف این چند اصطلاح و اخیار و اوتاد در ~~همه~~ منابع تصوف و عرفان یکسان نیست. ~~همه~~ این مراتب در یک معنای کلی مشترک‌اند: انسان‌های کامل، واصلان به ~~حق،~~ یا وارستگانی که دیگران در سیر روحانی خود می‌توانند به آنها تکیه کنند.<ref>استعلامی، محمد، «اوتاد» فرهنگنامه تصوف و عرفان، تهران، فرهنگ معاصر، ۱۳۹۹، ج۱، ص۴۲۱.</ref>		اوتاد در آثار [[صوفیان]] عنوان یکی از طبقات اولیاء حق است که مانند ابدال و اخیار، یا قطب و غوث، در کار این جهان و در سیر رهروان حق تأثیر دارند و سالکان منازل طریقت را با امید به حمایت و توجه آنها طی می‌کنند. اما تعریف این چند اصطلاح و اخیار و اوتاد در همهٔ منابع تصوف و عرفان یکسان نیست. همهٔ این مراتب در یک معنای کلی مشترک‌اند: انسان‌های کامل، واصلان به حق یا وارستگانی که دیگران در سیر روحانی خود می‌توانند به آنها تکیه کنند.<ref>استعلامی، محمد، «اوتاد» فرهنگنامه تصوف و عرفان، تهران، فرهنگ معاصر، ۱۳۹۹، ج۱، ص۴۲۱.</ref>

	[[محمد استعلامی]] ادیب و ~~عرفان‌پژوه درباره~~ تعریف اوتاد می‌گوید: «هیچ تعریف دقیق یا محدودی که مناسب با یک مرجع امروزی باشد و اوتاد را از ابدال یا اخیار مشخص ~~کند،~~ نمی‌توان به دست داد و باید گفت که همه اینها اولیاءالله و تکیه‌گاه روحانی سالکان‌اند. تنها نکته‌ای که در تعریف اوتاد می‌توان گفت این است که بیشتر منابع ~~شماره~~ آنها را چهار تن نوشته و گفته‌اند این چهار در چهار جهت ~~عالم~~ مانند چهار میخ، ثبات این جهان را نگه داشته‌اند. نام این افراد در همه منابع تصوف و عرفان یکسان نیست.»<ref>استعلامی، ~~محمد،~~ «اوتاد» ~~فرهنگنامه~~ تصوف و عرفان، ~~تهران، فرهنگ معاصر، ۱۳۹۹،~~ ج۱، ص۴۲۱.</ref>		[[محمد استعلامی]]، ادیب و عرفان‌پژوه، دربارهٔ تعریف اوتاد می‌گوید: «هیچ تعریف دقیق یا محدودی که مناسب با یک مرجع امروزی باشد و اوتاد را از ابدال یا اخیار مشخص کند نمی‌توان به دست داد و باید گفت که همه اینها اولیاءالله و تکیه‌گاه روحانی سالکان‌اند. تنها نکته‌ای که در تعریف اوتاد می‌توان گفت این است که بیشتر منابع شمارهٔ آنها را چهار تن نوشته و گفته‌اند این چهار در چهار جهت عالم، مانند چهار میخ، ثبات این جهان را نگه داشته‌اند. نام این افراد در همه منابع تصوف و عرفان یکسان نیست.»<ref>استعلامی، «اوتاد» فرهنگنامهٔ تصوف و عرفان، ج۱، ص۴۲۱.</ref>

	=== تعداد و مصادیق ===		=== تعداد و مصادیق ===
	در روایات ~~صوفیهٔ~~ اوتاد گروهی از اولیا شمرده شده‌اند که شمار آنها ۴ یا ۷ یا ۴۰ تن است که بر خُلق [[موسی(ع)]] یا بر قلب [[جبرئیل]] خلق شده‌اند. در برخی از متون ~~عرفانی~~ شمار ~~اوتاد، ۴، ۷، ۳۰~~ و ۴۰ دانسته شده است، اما بیشتر آنان را ۴ تن پنداشته‌اند. دربارهٔ جایگاه و مرتبهٔ اوتاد نیز اختلاف نظر دیده ~~می‌شود.~~ اکثر متون جایگاه آنان را فراتر از ابدال و فروتر از امامان یا نقبا ~~یا افراد~~ معرفی می‌کنند. اما برخی از صوفیه آنان را بالاتر از ابرار و فروتر از ابدال می‌دانند. ویژگی مهمی که در طبقات مختلف اولیا ~~به چشم می‌خورد،~~ آن است که با وفات یکی از آنها فردی از طبقهٔ پایین‌تر جانشین او می‌شود. به این ترتیب، با وفات یکی از اوتاد فردی از طبقهٔ ابدال یا ابرار جایگزین او می‌گردد.<ref>لاشیء، حسین، «اوتاد»، دائرة المعارف بزرگ اسلامی، مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی، ج۱۰، ذیل مدخل.</ref>		در روایات صوفیه، اوتاد گروهی از اولیا شمرده شده‌اند که شمار آنها چهار یا هفت یا چهل تن است که بر خُلق [[موسی(ع)]] یا بر قلب [[جبرئیل]] خلق شده‌اند. در برخی از متون عرفانی، شمار اوتاد چهار، هفت، سی و چهل دانسته شده است، اما بیشتر آنان را چهار تن پنداشته‌اند. دربارهٔ جایگاه و مرتبهٔ اوتاد نیز اختلاف نظر دیده می‌شود؛ اکثر متون جایگاه آنان را فراتر از ابدال و فروتر از امامان یا نقبا معرفی می‌کنند. اما برخی از صوفیه آنان را بالاتر از ابرار و فروتر از ابدال می‌دانند. ویژگی مهمی که در طبقات مختلف اولیا به‌چشم می‌خورد آن است که با وفات یکی از آنها فردی از طبقهٔ پایین‌تر جانشین او می‌شود. به این ترتیب، با وفات یکی از اوتاد فردی از طبقهٔ ابدال یا ابرار جایگزین او می‌گردد.<ref>لاشیء، حسین، «اوتاد»، دائرة المعارف بزرگ اسلامی، مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی، ۱۳۸۰ش، ج۱۰، ذیل مدخل.</ref>

	در آثار [[ابن‌عربی]] گاه افراد مربوط به طبقات بالاتر، یعنی قطب و ~~امامان~~ از جملهٔ همین اوتاد معرفی شده‌اند. ~~و نیز~~ گاه بعضی اوتاد چهارگانه را جزو ابدال ~~هفتگانه~~ دانسته‌اند که ۳ تن دیگر قطب و ~~امامان~~ هستند. [[ابن‌عربی]] گاهی [[الیاس]]، [[عیسی]]، [[ادریس]] و [[خضر]] را از اوتاد معرفی می‌کند که با جسم خود در دنیا حضور دارند که دو تن از آنان ~~امامانند~~ و یک تن قطب است. در جای ~~دیگر ابن عربی~~ از شخصی به نام ~~ابن جعدون به عنوان~~ یکی از اوتاد نام می‌برد که او را در شهر فاس دیده است. ~~و گاه~~ از ۴ شخص دیگر یاد می‌کند که دو تن آنها ~~دو مرد~~ فارسی و ~~حبشی،~~ سومی شخصی به نام ربیع بن محمود ماردینی و ~~شخص چهارم~~ خود اوست.<ref>لاشیء، ~~حسین،~~ «اوتاد»، ~~دائرة المعارف بزرگ اسلامی، مرکز~~ دائرة المعارف بزرگ اسلامی، ج۱۰، ذیل مدخل.</ref>		در آثار [[ابن‌عربی]] (۵۶۰-۶۳۸ق‌) گاه افراد مربوط به طبقات بالاتر، یعنی قطب و امام، از جملهٔ همین اوتاد معرفی شده‌اند. نیز، گاه بعضی اوتاد چهارگانه را جزو ابدال هفت‌گانه دانسته‌اند که سه تن دیگر قطب و امام هستند. ابن‌عربی گاهی [[الیاس\|الیاس(ع)]]، [[عیسی\|عیسی(ع)]]، [[ادریس\|ادریس(ع)]] و [[خضر\|خضر(ع)]] را از اوتاد معرفی می‌کند. از نظر او این افراد با جسم خود در دنیا حضور دارند و دو تن از آنان امامند و یک تن قطب است. در جای دیگر، ابن‌عربی از شخصی به نام ابن‌جعدون به‌عنوان یکی از اوتاد نام می‌برد که او را در شهر فاس مراکش دیده است. ابن‌عربی در جای دیگر از چهار شخص دیگر یاد می‌کند که دو تن از آنها مردانی فارسی و حبشی و سومی شخصی به نام ربیع بن محمود ماردینی و چهارمی خود اوست.<ref>لاشیء، «اوتاد»، دائرة المعارف بزرگ اسلامی، ج۱۰، ذیل مدخل.</ref>

	== در روایات ==		== در روایات شیعی ==
	در ''قرآن'' کریم از کوه‌ها به عنوان اوتاد ارض یاد شده است؛<ref>سوره نبأ آیه ۷.</ref> که در کتب روایات آن را به گروه‌های مختلف اولیا تعبیر و تفسیر کرده‌اند. در روایات شیعه واژهٔ اوتاد گاه به [[پیامبر(ص)]] و ائمهٔ دوازده‌گانه(ع) و گاه به گروهی از اولیا اطلاق شده است که در سلسله مراتب ابدال و عبّاد و سیاح قرار دارند و از محبوب‌ترین بندگان خدا هستند. وقتی که این واژه درمورد پیامبر(ص) و ائمه(ع) به کار می‌رود، دارای این ویژگی است که خداوند به سبب آنان ساکنان زمین را از هلاکت حفظ می‌کند، و وقتی که امامان دوازده‌گانه زمین را ترک گویند، زمین اهل خود را فرو خواهد برد. خداوند این گروه را حجت بر بندگان خود قرار داده است و به امر او برپا ایستاده، و آماده‌اند، و آفرینش آنان قبل از خلق موجودات عالم و به صورت انواری بوده است که در طرف راست عرش خداوند قرار داشته‌اند.<ref>لاشیء، حسین، «اوتاد»، دائرة المعارف بزرگ اسلامی، مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی، ج۱۰، ذیل مدخل.</ref>		در ''قرآن'' کریم از کوه‌ها به عنوان اوتاد ارض یاد شده است؛<ref>سوره نبأ آیه ۷.</ref> که در کتب روایات آن را به گروه‌های مختلف اولیا تعبیر و تفسیر کرده‌اند. در روایات شیعه واژهٔ اوتاد گاه به [[پیامبر(ص)]] و ائمهٔ دوازده‌گانه(ع) و گاه به گروهی از اولیا اطلاق شده است که در سلسله مراتب ابدال و عبّاد و سیاح قرار دارند و از محبوب‌ترین بندگان خدا هستند. وقتی که این واژه درمورد پیامبر(ص) و ائمه(ع) به کار می‌رود، دارای این ویژگی است که خداوند به سبب آنان ساکنان زمین را از هلاکت حفظ می‌کند، و وقتی که امامان دوازده‌گانه زمین را ترک گویند، زمین اهل خود را فرو خواهد برد. خداوند این گروه را حجت بر بندگان خود قرار داده است و به امر او برپا ایستاده، و آماده‌اند، و آفرینش آنان قبل از خلق موجودات عالم و به صورت انواری بوده است که در طرف راست عرش خداوند قرار داشته‌اند.<ref>لاشیء، حسین، «اوتاد»، دائرة المعارف بزرگ اسلامی، مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی، ج۱۰، ذیل مدخل.</ref>

A.rezapour: /* منابع */

2023-02-05T11:07:22Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۳۷
خط ۲۴:		خط ۲۴:
	تعبیر اوتاد، همسو با تعابیر برخی روایات درباره نقش حجت و امام معصوم(ع) در حفظ زمین از نابودی است. از جمله امام سجاد(ع) می‌فرمایند: «ما پناه اهل زمین هستیم، همان‌گونه که ستارگان پناه اهل آسمان‌اند. ما کسانی هستیم که خداوند به وسیله ما آسمان را نگاه می‌دارد تا [مبادا] بر زمین فرو افتد، مگر به اذن خودش. خداوند به وسیله ما زمین را نگاه می‌دارد تا اهلش را نلرزاند و نابود نکند، و به واسطه ما باران می‌بارد؛ و اگر از ما کسی در زمین نباشد، همانا زمین اهلش را در خود فرو می‌برد.»<ref>مصباح، محمّدتقی، «اخلاق و عرفان اسلامی»، نشریه معرفت، سال ۱۳۸۷، شماره ۱۳۴، ص۳.</ref>		تعبیر اوتاد، همسو با تعابیر برخی روایات درباره نقش حجت و امام معصوم(ع) در حفظ زمین از نابودی است. از جمله امام سجاد(ع) می‌فرمایند: «ما پناه اهل زمین هستیم، همان‌گونه که ستارگان پناه اهل آسمان‌اند. ما کسانی هستیم که خداوند به وسیله ما آسمان را نگاه می‌دارد تا [مبادا] بر زمین فرو افتد، مگر به اذن خودش. خداوند به وسیله ما زمین را نگاه می‌دارد تا اهلش را نلرزاند و نابود نکند، و به واسطه ما باران می‌بارد؛ و اگر از ما کسی در زمین نباشد، همانا زمین اهلش را در خود فرو می‌برد.»<ref>مصباح، محمّدتقی، «اخلاق و عرفان اسلامی»، نشریه معرفت، سال ۱۳۸۷، شماره ۱۳۴، ص۳.</ref>

	از پیامبر(ص) خطاب به امام علی(ع) نقل است که من و دوازده تن از فرزندانم و تو ای علی، دکمه زمین (یعنی میخ‌ها و کوه‌های آن) هستیم؛ خداوند به واسطه ما، زمین را میخکوب کرده تا اهلش را فرو نَبَرد. پس هر گاه دوازدهمین فرزندم [از میان] برود، زمین، اهل خود را فرو می بَرَد و مهلت داده نمی‌شوند.<ref>محمدی ری‌شهری، محمد، دانشنامه میزان الحکمه، درالحدیث، بی‌تا، بی‌جا، ج۱۰، ص۴۲۵.</ref>		از پیامبر(ص) خطاب به امام علی(ع) نقل است: «که من و دوازده تن از فرزندانم و تو ای علی، دکمه زمین (یعنی میخ‌ها و کوه‌های آن) هستیم؛ خداوند به واسطه ما، زمین را میخکوب کرده تا اهلش را فرو نَبَرد. پس هر گاه دوازدهمین فرزندم [از میان] برود، زمین، اهل خود را فرو می بَرَد و مهلت داده نمی‌شوند.»<ref>محمدی ری‌شهری، محمد، دانشنامه میزان الحکمه، درالحدیث، بی‌تا، بی‌جا، ج۱۰، ص۴۲۵.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

A.rezapour: ابرابزار

2023-02-05T11:06:06Z

ابرابزار

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۳۶
خط ۲۲:		خط ۲۲:
	در ''قرآن'' کریم از کوه‌ها به عنوان اوتاد ارض یاد شده است؛<ref>سوره نبأ آیه ۷.</ref> که در کتب روایات آن را به گروه‌های مختلف اولیا تعبیر و تفسیر کرده‌اند. در روایات شیعه واژهٔ اوتاد گاه به [[پیامبر(ص)]] و ائمهٔ دوازده‌گانه(ع) و گاه به گروهی از اولیا اطلاق شده است که در سلسله مراتب ابدال و عبّاد و سیاح قرار دارند و از محبوب‌ترین بندگان خدا هستند. وقتی که این واژه درمورد پیامبر(ص) و ائمه(ع) به کار می‌رود، دارای این ویژگی است که خداوند به سبب آنان ساکنان زمین را از هلاکت حفظ می‌کند، و وقتی که امامان دوازده‌گانه زمین را ترک گویند، زمین اهل خود را فرو خواهد برد. خداوند این گروه را حجت بر بندگان خود قرار داده است و به امر او برپا ایستاده، و آماده‌اند، و آفرینش آنان قبل از خلق موجودات عالم و به صورت انواری بوده است که در طرف راست عرش خداوند قرار داشته‌اند.<ref>لاشیء، حسین، «اوتاد»، دائرة المعارف بزرگ اسلامی، مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی، ج۱۰، ذیل مدخل.</ref>		در ''قرآن'' کریم از کوه‌ها به عنوان اوتاد ارض یاد شده است؛<ref>سوره نبأ آیه ۷.</ref> که در کتب روایات آن را به گروه‌های مختلف اولیا تعبیر و تفسیر کرده‌اند. در روایات شیعه واژهٔ اوتاد گاه به [[پیامبر(ص)]] و ائمهٔ دوازده‌گانه(ع) و گاه به گروهی از اولیا اطلاق شده است که در سلسله مراتب ابدال و عبّاد و سیاح قرار دارند و از محبوب‌ترین بندگان خدا هستند. وقتی که این واژه درمورد پیامبر(ص) و ائمه(ع) به کار می‌رود، دارای این ویژگی است که خداوند به سبب آنان ساکنان زمین را از هلاکت حفظ می‌کند، و وقتی که امامان دوازده‌گانه زمین را ترک گویند، زمین اهل خود را فرو خواهد برد. خداوند این گروه را حجت بر بندگان خود قرار داده است و به امر او برپا ایستاده، و آماده‌اند، و آفرینش آنان قبل از خلق موجودات عالم و به صورت انواری بوده است که در طرف راست عرش خداوند قرار داشته‌اند.<ref>لاشیء، حسین، «اوتاد»، دائرة المعارف بزرگ اسلامی، مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی، ج۱۰، ذیل مدخل.</ref>

	~~تعبير~~ اوتاد، همسو با ~~تعابير برخي روايات~~ درباره نقش حجت و امام معصوم(ع) در حفظ ~~زمين~~ از ~~نابودي~~ است. از جمله امام سجاد(ع) ~~مي‌فرمايند~~: «ما پناه اهل ~~زمين هستيم،~~ همان‌گونه كه ستارگان پناه اهل آسمان‌اند. ما ~~كساني هستيم كه~~ خداوند به ~~وسيله~~ ما آسمان را نگاه ~~مي‌دارد~~ تا [مبادا] بر ~~زمين~~ فرو افتد، مگر به اذن خودش. خداوند به ~~وسيله~~ ما ~~زمين~~ را نگاه ~~مي‌دارد~~ تا اهلش را نلرزاند و نابود ~~نكند،~~ و به واسطه ما باران ~~مي‌بارد؛~~ و اگر از ما ~~كسي~~ در ~~زمين~~ نباشد، همانا ~~زمين~~ اهلش را در خود فرو ~~مي‌برد~~.»<ref>مصباح، ~~محمّدتقي،~~ «اخلاق و عرفان ~~اسلامي»،~~ نشریه معرفت، سال ۱۳۸۷، شماره ۱۳۴، ص۳.</ref>		تعبیر اوتاد، همسو با تعابیر برخی روایات درباره نقش حجت و امام معصوم(ع) در حفظ زمین از نابودی است. از جمله امام سجاد(ع) می‌فرمایند: «ما پناه اهل زمین هستیم، همان‌گونه که ستارگان پناه اهل آسمان‌اند. ما کسانی هستیم که خداوند به وسیله ما آسمان را نگاه می‌دارد تا [مبادا] بر زمین فرو افتد، مگر به اذن خودش. خداوند به وسیله ما زمین را نگاه می‌دارد تا اهلش را نلرزاند و نابود نکند، و به واسطه ما باران می‌بارد؛ و اگر از ما کسی در زمین نباشد، همانا زمین اهلش را در خود فرو می‌برد.»<ref>مصباح، محمّدتقی، «اخلاق و عرفان اسلامی»، نشریه معرفت، سال ۱۳۸۷، شماره ۱۳۴، ص۳.</ref>

	از ~~پيامبر~~(ص) خطاب به امام علی(ع) نقل است که من و دوازده تن از فرزندانم و تو ~~اى على، دكمه زمين~~ (~~يعنى ميخ‌ها~~ و ~~كوه‌هاى~~ آن) ~~هستيم؛~~ خداوند به واسطه ما، ~~زمين~~ را ~~ميخكوب كرده~~ تا اهلش را فرو نَبَرد. پس هر گاه ~~دوازدهمين~~ فرزندم [از ~~ميان~~] برود، ~~زمين،~~ اهل خود را فرو مى بَرَد و مهلت داده ~~نمى‌شوند~~.<ref>محمدی ری‌شهری، محمد، دانشنامه ~~ميزان الحكمه،‌~~ درالحدیث، بی‌تا، بی‌جا، ج۱۰، ص۴۲۵.</ref>		از پیامبر(ص) خطاب به امام علی(ع) نقل است که من و دوازده تن از فرزندانم و تو ای علی، دکمه زمین (یعنی میخ‌ها و کوه‌های آن) هستیم؛ خداوند به واسطه ما، زمین را میخکوب کرده تا اهلش را فرو نَبَرد. پس هر گاه دوازدهمین فرزندم [از میان] برود، زمین، اهل خود را فرو می بَرَد و مهلت داده نمی‌شوند.<ref>محمدی ری‌شهری، محمد، دانشنامه میزان الحکمه، درالحدیث، بی‌تا، بی‌جا، ج۱۰، ص۴۲۵.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۳۸:		خط ۳۸:
	\| تیترها =شد		\| تیترها =شد
	\| ویرایش =شد		\| ویرایش =شد
	\| لینک‌دهی =ش		\| لینک‌دهی =شد
	\| ناوبری =		\| ناوبری =
	\| نمایه =		\| نمایه =