الهی بودن امامت در قرآن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazarzadeh: جایگزینی متن - ' | بازبینی =' به ' | ارزیابی کمی ='

2024-09-29T06:37:24Z

جایگزینی متن - ' | بازبینی =' به ' | ارزیابی کمی ='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۰۷
خط ۵۷:		خط ۵۷:
	\| ارجاعات =		\| ارجاعات =
	\| بازبینی نویسنده =		\| بازبینی نویسنده =
	\| ~~بازبینی~~ =		\| ارزیابی کمی =
	\| تکمیل =		\| تکمیل =
	\| اولویت =ج		\| اولویت =ج

Yrahimi: /* ناتوانی غیر خدا در انتخاب امام */

2024-02-25T18:57:08Z

ناتوانی غیر خدا در انتخاب امام

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۲:۲۷
خط ۲۵:		خط ۲۵:

	خداوند در مورد ظلم فرمود:		خداوند در مورد ظلم فرمود:
	* «همانا شرک ظلمی بزرگ و عظیم است».<ref>سوره ~~طلاق،~~ آیه ۱.</ref>		* «همانا شرک ظلمی بزرگ و عظیم است».<ref>سوره لقمان، آیه ۱۳.</ref>
	* «هر کس از حدود الهی (دستورات الهی) تعدی کند (گناهی مرتکب گردد) به راستی که به خود ظلم کرده است».<ref>سوره ~~لقمان،~~ آیه ۱۳.</ref>		* «هر کس از حدود الهی (دستورات الهی) تعدی کند (گناهی مرتکب گردد) به راستی که به خود ظلم کرده است».<ref>سوره طلاق، آیه ۱.</ref>

	طبق این دو آیه گناه و معصیت، ظلم است، از این رو امام باید کسی باشد که هیچ گناهی مرتکب نگردد، هیچ شرکی مرتکب نشده باشد، یعنی [[عصمت]] داشته باشد، و چون بعضی از گناهان را مانند گناهان قلبی کسی غیر از خداوند نمی‌داند، لذا تنها اوست که می‌داند کدامیک از بندگان مقام عصمت را دارد و در خفاء و در قلب و در هیچ جای دیگر گناهی مرتکب نمی‌شود.<ref>علی ربانی گلپایگانی، عقاید استدلالی، معاونت پژوهش، واحد نشر مدیریت خدمات پژوهشی، انتشارات نصایح ۱۳۸۰ش، قم، ج۲، ص۱۰۸.</ref> طبق این آیه تنها خداست که می‌تواند عصمت را تشخیص دهد و تنها اوست که می‌تواند امام را نصب کند، در نتیجه باید امامت منصبی الهی باشد نه انتخابی تا به رأی مردم انتخاب گردد چون مردم هرگز نمی‌دانند چه شخصی عصمت از گناه و معصیت دارد.		طبق این دو آیه گناه و معصیت، ظلم است، از این رو امام باید کسی باشد که هیچ گناهی مرتکب نگردد، هیچ شرکی مرتکب نشده باشد، یعنی [[عصمت]] داشته باشد، و چون بعضی از گناهان را مانند گناهان قلبی کسی غیر از خداوند نمی‌داند، لذا تنها اوست که می‌داند کدامیک از بندگان مقام عصمت را دارد و در خفاء و در قلب و در هیچ جای دیگر گناهی مرتکب نمی‌شود.<ref>علی ربانی گلپایگانی، عقاید استدلالی، معاونت پژوهش، واحد نشر مدیریت خدمات پژوهشی، انتشارات نصایح ۱۳۸۰ش، قم، ج۲، ص۱۰۸.</ref> طبق این آیه تنها خداست که می‌تواند عصمت را تشخیص دهد و تنها اوست که می‌تواند امام را نصب کند، در نتیجه باید امامت منصبی الهی باشد نه انتخابی تا به رأی مردم انتخاب گردد چون مردم هرگز نمی‌دانند چه شخصی عصمت از گناه و معصیت دارد.

A.rezapour: ابرابزار

2023-10-26T10:23:38Z

ابرابزار

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۵۳
خط ۷:		خط ۷:
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}
	{{درگاه\|غدیر}}		{{درگاه\|غدیر}}
	امامت در [[قرآن]] یک مقام و منصب الهی دانسته شده است. از نظر قرآن فقط [[خداوند]] می‌تواند این مقام را به کسانی که شرایط امامت و رهبری مردم را دارند، عطا کند. [[عصمت]] و دوری از هرگونه گناه و اشتباه از شرایطی است که برای امامت قرار داده شده ~~‌است~~.		امامت در [[قرآن]] یک مقام و منصب الهی دانسته شده است. از نظر قرآن فقط [[خداوند]] می‌تواند این مقام را به کسانی که شرایط امامت و رهبری مردم را دارند، عطا کند. [[عصمت]] و دوری از هرگونه گناه و اشتباه از شرایطی است که برای امامت قرار داده شده است.

			== انتخاب امام از طرف خداوند ==
	==انتخاب امام از طرف خداوند==
	خداوند در آیاتی از قرآن اشاره کرده است که تنها اوست که تعیین می‌کند چه کسانی سزاوار مقام امامت هستند و اطاعت از ایشان را برای مردم واجب دانسته است:		خداوند در آیاتی از قرآن اشاره کرده است که تنها اوست که تعیین می‌کند چه کسانی سزاوار مقام امامت هستند و اطاعت از ایشان را برای مردم واجب دانسته است:
	* [[آیه ابتلای ابراهیم]]: {{قرآن\|وَإِذِ ~~ابْتَلَىٰ إِبْرَاهِيمَ~~ رَبُّهُ ~~بِكَلِمَاتٍ~~ فَأَتَمَّهُنَّ ۖ قَالَ ~~إِنِّي جَاعِلُكَ~~ لِلنَّاسِ إِمَامًا ۖ قَالَ وَمِنْ ~~ذُرِّيَّتِي~~ ۖ قَالَ لَا ~~يَنَالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ~~\|ترجمه=و [یاد کنید] هنگامی که ابراهیم را پروردگارش به اموری [دشوار و سخت] آزمایش کرد، پس او همه را ~~به طور~~ کامل به انجام رسانید، پروردگارش [به خاطر شایستگی ولیاقت او] فرمود: من تو را برای همه مردم پیشوا و امام قرار دادم. ابراهیم گفت: و از دودمانم [نیز پیشوایانی برگزین]. [پروردگار] فرمود: پیمان من [که امامت و پیشوایی است] به ستمکاران ~~نمی رسد~~.\|سوره=بقره\|آیه=۱۲۴}}		* [[آیه ابتلای ابراهیم]]: {{قرآن\|وَإِذِ ابْتَلَیٰ إِبْرَاهِیمَ رَبُّهُ بِکَلِمَاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ ۖ قَالَ إِنِّی جَاعِلُکَ لِلنَّاسِ إِمَامًا ۖ قَالَ وَمِنْ ذُرِّیَّتِی ۖ قَالَ لَا یَنَالُ عَهْدِی الظَّالِمِینَ\|ترجمه=و [یاد کنید] هنگامی که ابراهیم را پروردگارش به اموری [دشوار و سخت] آزمایش کرد، پس او همه را به‌طور کامل به انجام رسانید، پروردگارش [به خاطر شایستگی ولیاقت او] فرمود: من تو را برای همه مردم پیشوا و امام قرار دادم. ابراهیم گفت: و از دودمانم [نیز پیشوایانی برگزین]. [پروردگار] فرمود: پیمان من [که امامت و پیشوایی است] به ستمکاران نمی‌رسد.\|سوره=بقره\|آیه=۱۲۴}}

	این آیه بیان می‌کند امامت، مقامی است که از جانب خداوند به اشخاص داده می‌شود، یعنی انتصابی است، نه انتخابی که با رأی مردم انتخاب ~~شود.~~ زیرا [[حضرت ابراهیم(ع)]] بعد از موفقیت در امتحان‌های زیادی که خداوند برایش مقرر کرده بود، به این درجه منصوب ~~گشت.~~ یعنی بعد از امتحان الهی، توسط باری تعالی به عنوان امام در میان مردم نصب گردید.		این آیه بیان می‌کند امامت، مقامی است که از جانب خداوند به اشخاص داده می‌شود، یعنی انتصابی است، نه انتخابی که با رأی مردم انتخاب شود؛ زیرا [[حضرت ابراهیم(ع)]] بعد از موفقیت در امتحان‌های زیادی که خداوند برایش مقرر کرده بود، به این درجه منصوب گشت؛ یعنی بعد از امتحان الهی، توسط باری تعالی به عنوان امام در میان مردم نصب گردید.
			* [[آیه ولایت]]: {{قرآن\|إِنَّمَا وَلِیُّکُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِینَ آمَنُوا الَّذِینَ یُقِیمُونَ الصَّلَاةَ وَیُؤْتُونَ الزَّکَاةَ وَهُمْ رَاکِعُونَ\|ترجمه=سرپرست و ولیّ شما، تنها خداست و پیامبر او و آنها که ایمان آورده‌اند؛ همانها که نماز را برپا می‌دارند، و در حال رکوع، زکات می‌دهند.\|سوره=مائده\|آیه=۵۵}}. خداوند در این آیه بعد از اطاعت خود و رسولش، اطاعت شخص دیگری را واجب دانسته است که او را به عنوان امام و پیشوا و سرپرست جامعه نصب فرمود. از این آیه هم استفاده می‌شود که منصب امامت توسط خود خدا نصب گردید و اطاعتش بر مردم واجب شد. بر اساس روایات [[شیعه]] و [[اهل سنت]]، [[امام علی(ع)]] مصداق کسی است که بعد از خدا و پیامبر(ص) اطاعت از او واجب است.<ref>مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ذیل آیه؛ طباطبائی، سید محمد حسین، تفسیر المیزان، ذیل آیه؛ جلال الدین ابی بکر سیوطی، تفسیر الدرالمنثور، ذیل آیه.</ref>
	* [[آیه ولایت]]: {{قرآن\|إِنَّمَا ~~وَلِيُّكُمُ~~ اللَّهُ وَرَسُولُهُ ~~وَالَّذِينَ~~ آمَنُوا ~~الَّذِينَ يُقِيمُونَ~~ الصَّلَاةَ ~~وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ~~ وَهُمْ ~~رَاكِعُونَ~~\|ترجمه=سرپرست و ولیّ شما، تنها خداست و پیامبر او و آنها که ایمان آورده‌اند؛ همانها که نماز را برپا می‌دارند، و در حال رکوع، زکات می‌دهند.\|سوره=مائده\|آیه=۵۵}}. خداوند در این آیه بعد از اطاعت خود و رسولش، اطاعت شخص دیگری را واجب دانسته است که او را به عنوان امام و پیشوا و سرپرست جامعه نصب فرمود. از این آیه هم استفاده می‌شود که منصب امامت توسط خود خدا نصب گردید و اطاعتش بر مردم واجب شد. بر اساس روایات [[شیعه]] و [[اهل سنت]]، [[امام علی(ع) ]] مصداق کسی است که بعد از خدا و پیامبر(ص) اطاعت از او واجب است.<ref>مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ذیل آیه؛ طباطبائی، سید محمد حسین، تفسیر المیزان، ذیل آیه؛ جلال الدین ابی بکر سیوطی، تفسیر الدرالمنثور، ذیل آیه.</ref>		* [[آیه اولی الامر]]: {{قرآن\|یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا أَطِیعُوا اللَّهَ وَأَطِیعُوا الرَّسُولَ وَأُولِی الْأَمْرِ مِنْکُمْ ۖ\|ترجمه=ای کسانی که ایمان آورده‌اید! اطاعت کنید خدا را! و اطاعت کنید پیامبر خدا و اولو الأمر [= اوصیای پیامبر] را! و هرگاه در چیزی نزاع داشتید، آن را به خدا و پیامبر بازگردانید (و از آنها داوری بطلبید) اگر به خدا و روز رستاخیز ایمان دارید! این (کار) برای شما بهتر، و عاقبت و پایانش نیکوتر است.\|سوره=نساء\|آیه=۵۹}}. در این آیه خداوند بعد از فرمان به اطاعت خویش و رسول خویش، اطاعت شخص یا اشخاص دیگری را هم واجب دانسته و آنها را هم ردیف خود و رسول خود قرار داده و در واقع در این مقام نصب کرده‌اند و فرموده‌اند آنها «اولی الأمر» یعنی صاحبان امراند.

	* [[آیه اولی الامر]]: {{قرآن\|~~يَا أَيُّهَا الَّذِينَ~~ آمَنُوا ~~أَطِيعُوا~~ اللَّهَ ~~وَأَطِيعُوا~~ الرَّسُولَ ~~وَأُولِي~~ الْأَمْرِ ~~مِنْكُمْ~~ ۖ\|ترجمه=ای کسانی که ایمان آورده‌اید! اطاعت کنید خدا را! و اطاعت کنید پیامبر خدا و اولو الأمر [= اوصیای پیامبر] را! و هرگاه در چیزی نزاع داشتید، آن را به خدا و پیامبر بازگردانید (و از آنها داوری بطلبید) اگر به خدا و روز رستاخیز ایمان دارید! این (کار) برای شما بهتر، و عاقبت و پایانش نیکوتر است.\|سوره=نساء\|آیه=۵۹}}. در این آیه خداوند بعد از فرمان به اطاعت خویش و رسول خویش، اطاعت شخص یا اشخاص دیگری را هم واجب دانسته و آنها را هم ردیف خود و رسول خود قرار داده و در واقع در این مقام نصب کرده‌اند و فرموده‌اند آنها «اولی الأمر» یعنی صاحبان امراند.

	عالمان شیعه با استناد به این آیات معتقدند که امامت، مقامی است که توسط خداوند نصب شده است.		عالمان شیعه با استناد به این آیات معتقدند که امامت، مقامی است که توسط خداوند نصب شده است.

	==ناتوانی غیر خدا در انتخاب امام==		== ناتوانی غیر خدا در انتخاب امام ==
	از نظر قرآن مسئله امامت، مقامی الهی است که توسط خداوند تعیین ~~می شود~~ بنابراین هیچ شخص دیگری توانایی چنین کاری ندارد. برای امام ویژگی‌هایی بیان شده که کسی جز خدا آنها را نمی‌داند؛ مانند [[آیه ۱۲۴ سوره بقره]] که می‌فرماید: «ابراهیم گفت: از ذریه من نیز کسی امام خواهد شد. پروردگار فرمود عهد من به ظالمین نمی‌رسد»، یعنی کسی که به هر نحوی ظلمی مرتکب شود عهد من که همان مقام امامت است به او نمی‌رسد.		از نظر قرآن مسئله امامت، مقامی الهی است که توسط خداوند تعیین می‌شود بنابراین هیچ شخص دیگری توانایی چنین کاری ندارد. برای امام ویژگی‌هایی بیان شده که کسی جز خدا آنها را نمی‌داند؛ مانند [[آیه ۱۲۴ سوره بقره]] که می‌فرماید: «ابراهیم گفت: از ذریه من نیز کسی امام خواهد شد. پروردگار فرمود عهد من به ظالمین نمی‌رسد»، یعنی کسی که به هر نحوی ظلمی مرتکب شود عهد من که همان مقام امامت است به او نمی‌رسد.

	آیه در بیان این شرط، مطلق است که هم قبل از امامت را شامل می‌گردد و هم بعد از امامت ~~را.~~ یعنی اگر کسی ظلمی مرتکب شود صلاحیت امامت را ندارد یا اگر در مقام امامت ظلمی مرتکب شود از این مقام باید عزل گردد، در نتیجه امام کسی است که طبق آیه هیچ ظلمی مرتکب نمی‌شود چه قبل از امامت و چه بعد از امامت:		آیه در بیان این شرط، مطلق است که هم قبل از امامت را شامل می‌گردد و هم بعد از امامت را؛ یعنی اگر کسی ظلمی مرتکب شود صلاحیت امامت را ندارد یا اگر در مقام امامت ظلمی مرتکب شود از این مقام باید عزل گردد، در نتیجه امام کسی است که طبق آیه هیچ ظلمی مرتکب نمی‌شود چه قبل از امامت و چه بعد از امامت:

	خداوند در مورد ظلم فرمود:		خداوند در مورد ظلم فرمود:
	* «همانا شرک ظلمی بزرگ و عظیم است».<ref>سوره طلاق، آیه ۱.</ref>		* «همانا شرک ظلمی بزرگ و عظیم است».<ref>سوره طلاق، آیه ۱.</ref>
	*«هر کس از حدود الهی (دستورات الهی) تعدی کند (گناهی مرتکب گردد) به راستی که به خود ظلم کرده است».<ref>سوره لقمان، آیه ۱۳.</ref>		* «هر کس از حدود الهی (دستورات الهی) تعدی کند (گناهی مرتکب گردد) به راستی که به خود ظلم کرده است».<ref>سوره لقمان، آیه ۱۳.</ref>

	طبق این دو آیه گناه و معصیت، ظلم است، از این رو امام باید کسی باشد که هیچ گناهی مرتکب نگردد، هیچ شرکی مرتکب نشده باشد، یعنی [[عصمت]] داشته باشد، و چون بعضی از گناهان را مانند گناهان قلبی کسی غیر از خداوند نمی‌داند، لذا تنها اوست که می‌داند کدامیک از بندگان مقام عصمت را دارد و در خفاء و در قلب و در هیچ جای دیگر گناهی مرتکب نمی‌شود.<ref>علی ربانی گلپایگانی، عقاید استدلالی، معاونت پژوهش، واحد نشر مدیریت خدمات پژوهشی، انتشارات نصایح ۱۳۸۰ش، قم، ج۲، ص۱۰۸.</ref> طبق این آیه تنها خداست که می‌تواند عصمت را تشخیص دهد و تنها اوست که می‌تواند امام را نصب کند، در نتیجه باید امامت منصبی الهی باشد نه انتخابی تا به رأی مردم انتخاب گردد چون مردم هرگز نمی‌دانند چه شخصی عصمت از گناه و معصیت دارد.		طبق این دو آیه گناه و معصیت، ظلم است، از این رو امام باید کسی باشد که هیچ گناهی مرتکب نگردد، هیچ شرکی مرتکب نشده باشد، یعنی [[عصمت]] داشته باشد، و چون بعضی از گناهان را مانند گناهان قلبی کسی غیر از خداوند نمی‌داند، لذا تنها اوست که می‌داند کدامیک از بندگان مقام عصمت را دارد و در خفاء و در قلب و در هیچ جای دیگر گناهی مرتکب نمی‌شود.<ref>علی ربانی گلپایگانی، عقاید استدلالی، معاونت پژوهش، واحد نشر مدیریت خدمات پژوهشی، انتشارات نصایح ۱۳۸۰ش، قم، ج۲، ص۱۰۸.</ref> طبق این آیه تنها خداست که می‌تواند عصمت را تشخیص دهد و تنها اوست که می‌تواند امام را نصب کند، در نتیجه باید امامت منصبی الهی باشد نه انتخابی تا به رأی مردم انتخاب گردد چون مردم هرگز نمی‌دانند چه شخصی عصمت از گناه و معصیت دارد.
خط ۳۸:		خط ۳۵:
	* ''امامت از دیدگاه کتاب و سنت''، شیخ مهدی سماوی، ترجمه حمید رضا آژیر.		* ''امامت از دیدگاه کتاب و سنت''، شیخ مهدی سماوی، ترجمه حمید رضا آژیر.
	* ''المراجعات''، علامه شرف الدین.		* ''المراجعات''، علامه شرف الدین.
	==جستارهای وابسته==
			== جستارهای وابسته ==
	* [[جایگاه امامت در اندیشه شیعه]]		* [[جایگاه امامت در اندیشه شیعه]]

	== منابع ==		== منابع ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}
خط ۴۹:		خط ۴۸:
	}}		}}
	{{تکمیل مقاله		{{تکمیل مقاله
	\| شناسه =		\| شناسه =شد
	\| تیترها =		\| تیترها =شد
	\| ویرایش =		\| ویرایش =شد
	\| لینک‌دهی =شد		\| لینک‌دهی =شد
	\| ناوبری =		\| ناوبری =
خط ۵۷:		خط ۵۶:
	\| تغییر مسیر =شد		\| تغییر مسیر =شد
	\| ارجاعات =		\| ارجاعات =
	\| بازبینی نویسنده =		\| بازبینی نویسنده =
	\| بازبینی =		\| بازبینی =
	\| تکمیل =		\| تکمیل =
	\| اولویت =		\| اولویت =ج
	\| کیفیت =		\| کیفیت =ج
	}}		}}
	{{پایان متن}}		{{پایان متن}}
	[[ps:امامت په قرآن کي]]		[[ps:امامت په قرآن کی]]
	[[رده:امامت در قرآن]]		[[رده:امامت در قرآن]]

A.rezapour در ‏۲۶ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۲۳

2023-10-26T10:23:06Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۵۳
خط ۱۶:		خط ۱۶:
	این آیه بیان می‌کند امامت، مقامی است که از جانب خداوند به اشخاص داده می‌شود، یعنی انتصابی است، نه انتخابی که با رأی مردم انتخاب شود. زیرا [[حضرت ابراهیم(ع)]] بعد از موفقیت در امتحان‌های زیادی که خداوند برایش مقرر کرده بود، به این درجه منصوب گشت. یعنی بعد از امتحان الهی، توسط باری تعالی به عنوان امام در میان مردم نصب گردید.		این آیه بیان می‌کند امامت، مقامی است که از جانب خداوند به اشخاص داده می‌شود، یعنی انتصابی است، نه انتخابی که با رأی مردم انتخاب شود. زیرا [[حضرت ابراهیم(ع)]] بعد از موفقیت در امتحان‌های زیادی که خداوند برایش مقرر کرده بود، به این درجه منصوب گشت. یعنی بعد از امتحان الهی، توسط باری تعالی به عنوان امام در میان مردم نصب گردید.

	* [[آیه ولایت]]: {{قرآن\|إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلَاةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَهُمْ رَاكِعُونَ\|ترجمه=سرپرست و ولیّ شما، تنها خداست و پیامبر او و آنها که ایمان آورده‌اند؛ همانها که نماز را برپا می‌دارند، و در حال رکوع، زکات می‌دهند.\|سوره=مائده\|آیه=۵۵}}. خداوند در این آیه بعد از اطاعت خود و رسولش، اطاعت شخص دیگری را واجب دانسته است که او را به عنوان امام و پیشوا و سرپرست جامعه نصب فرمود. از این آیه هم استفاده می‌شود که منصب امامت توسط خود خدا نصب گردید و اطاعتش بر مردم واجب شد. بر اساس روایات [[شیعه]] و [[اهل سنت]]، [[امام علی(ع) ]] مصداق کسی است که بعد از خدا و پیامبر(ص) اطاعت از او واجب است. <ref>مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ذیل آیه؛ طباطبائی، سید محمد حسین، تفسیر المیزان، ذیل آیه؛ جلال الدین ابی بکر سیوطی، تفسیر الدرالمنثور، ذیل آیه.</ref>.		* [[آیه ولایت]]: {{قرآن\|إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلَاةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَهُمْ رَاكِعُونَ\|ترجمه=سرپرست و ولیّ شما، تنها خداست و پیامبر او و آنها که ایمان آورده‌اند؛ همانها که نماز را برپا می‌دارند، و در حال رکوع، زکات می‌دهند.\|سوره=مائده\|آیه=۵۵}}. خداوند در این آیه بعد از اطاعت خود و رسولش، اطاعت شخص دیگری را واجب دانسته است که او را به عنوان امام و پیشوا و سرپرست جامعه نصب فرمود. از این آیه هم استفاده می‌شود که منصب امامت توسط خود خدا نصب گردید و اطاعتش بر مردم واجب شد. بر اساس روایات [[شیعه]] و [[اهل سنت]]، [[امام علی(ع) ]] مصداق کسی است که بعد از خدا و پیامبر(ص) اطاعت از او واجب است.<ref>مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ذیل آیه؛ طباطبائی، سید محمد حسین، تفسیر المیزان، ذیل آیه؛ جلال الدین ابی بکر سیوطی، تفسیر الدرالمنثور، ذیل آیه.</ref>

	* [[آیه اولی الامر]]: {{قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ ۖ\|ترجمه=ای کسانی که ایمان آورده‌اید! اطاعت کنید خدا را! و اطاعت کنید پیامبر خدا و اولو الأمر [= اوصیای پیامبر] را! و هرگاه در چیزی نزاع داشتید، آن را به خدا و پیامبر بازگردانید (و از آنها داوری بطلبید) اگر به خدا و روز رستاخیز ایمان دارید! این (کار) برای شما بهتر، و عاقبت و پایانش نیکوتر است.\|سوره=نساء\|آیه=۵۹}}. در این آیه خداوند بعد از فرمان به اطاعت خویش و رسول خویش، اطاعت شخص یا اشخاص دیگری را هم واجب دانسته و آنها را هم ردیف خود و رسول خود قرار داده و در واقع در این مقام نصب کرده‌اند و فرموده‌اند آنها «اولی الأمر» یعنی صاحبان امراند.		* [[آیه اولی الامر]]: {{قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ ۖ\|ترجمه=ای کسانی که ایمان آورده‌اید! اطاعت کنید خدا را! و اطاعت کنید پیامبر خدا و اولو الأمر [= اوصیای پیامبر] را! و هرگاه در چیزی نزاع داشتید، آن را به خدا و پیامبر بازگردانید (و از آنها داوری بطلبید) اگر به خدا و روز رستاخیز ایمان دارید! این (کار) برای شما بهتر، و عاقبت و پایانش نیکوتر است.\|سوره=نساء\|آیه=۵۹}}. در این آیه خداوند بعد از فرمان به اطاعت خویش و رسول خویش، اطاعت شخص یا اشخاص دیگری را هم واجب دانسته و آنها را هم ردیف خود و رسول خود قرار داده و در واقع در این مقام نصب کرده‌اند و فرموده‌اند آنها «اولی الأمر» یعنی صاحبان امراند.
خط ۲۸:		خط ۲۸:

	خداوند در مورد ظلم فرمود:		خداوند در مورد ظلم فرمود:
	* «همانا شرک ظلمی بزرگ و عظیم است».<ref>~~(طلاق:~~۱)</ref>		* «همانا شرک ظلمی بزرگ و عظیم است».<ref>سوره طلاق، آیه ۱.</ref>
	*«هر کس از حدود الهی (دستورات الهی) تعدی کند (گناهی مرتکب گردد) به راستی که به خود ظلم کرده است».<ref>~~(لقمان:~~۱۳)</ref>		*«هر کس از حدود الهی (دستورات الهی) تعدی کند (گناهی مرتکب گردد) به راستی که به خود ظلم کرده است».<ref>سوره لقمان، آیه ۱۳.</ref>

	طبق این دو آیه گناه و معصیت، ظلم است، از این رو امام باید کسی باشد که هیچ گناهی مرتکب نگردد، هیچ شرکی مرتکب نشده باشد، یعنی [[عصمت]] داشته باشد، و چون بعضی از گناهان را مانند گناهان قلبی کسی غیر از خداوند نمی‌داند، لذا تنها اوست که می‌داند کدامیک از بندگان مقام عصمت را دارد و در خفاء و در قلب و در هیچ جای دیگر گناهی مرتکب نمی‌شود.<ref>علی ربانی گلپایگانی، عقاید استدلالی، معاونت پژوهش، واحد نشر مدیریت خدمات پژوهشی، انتشارات نصایح ۱۳۸۰ش، قم، ج۲، ص۱۰۸.</ref> طبق این آیه تنها خداست که می‌تواند عصمت را تشخیص دهد و تنها اوست که می‌تواند امام را نصب کند، در نتیجه باید امامت منصبی الهی باشد نه انتخابی تا به رأی مردم انتخاب گردد چون مردم هرگز نمی‌دانند چه شخصی عصمت از گناه و معصیت دارد.		طبق این دو آیه گناه و معصیت، ظلم است، از این رو امام باید کسی باشد که هیچ گناهی مرتکب نگردد، هیچ شرکی مرتکب نشده باشد، یعنی [[عصمت]] داشته باشد، و چون بعضی از گناهان را مانند گناهان قلبی کسی غیر از خداوند نمی‌داند، لذا تنها اوست که می‌داند کدامیک از بندگان مقام عصمت را دارد و در خفاء و در قلب و در هیچ جای دیگر گناهی مرتکب نمی‌شود.<ref>علی ربانی گلپایگانی، عقاید استدلالی، معاونت پژوهش، واحد نشر مدیریت خدمات پژوهشی، انتشارات نصایح ۱۳۸۰ش، قم، ج۲، ص۱۰۸.</ref> طبق این آیه تنها خداست که می‌تواند عصمت را تشخیص دهد و تنها اوست که می‌تواند امام را نصب کند، در نتیجه باید امامت منصبی الهی باشد نه انتخابی تا به رأی مردم انتخاب گردد چون مردم هرگز نمی‌دانند چه شخصی عصمت از گناه و معصیت دارد.
خط ۳۸:		خط ۳۸:
	* ''امامت از دیدگاه کتاب و سنت''، شیخ مهدی سماوی، ترجمه حمید رضا آژیر.		* ''امامت از دیدگاه کتاب و سنت''، شیخ مهدی سماوی، ترجمه حمید رضا آژیر.
	* ''المراجعات''، علامه شرف الدین.		* ''المراجعات''، علامه شرف الدین.


	~~{{پایان مطالعه بیشتر}}~~

	==جستارهای وابسته==		==جستارهای وابسته==
	* [[جایگاه امامت در اندیشه شیعه]]		* [[جایگاه امامت در اندیشه شیعه]]

Nazarzadeh: ۱ نسخه واردشده

2022-10-23T17:08:48Z

۱ نسخه واردشده

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۰:۳۸
(بدون تفاوت)

Rezvani در ‏۲۳ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۴:۵۵

2022-10-23T04:55:10Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۲۵
(بدون تفاوت)

Rezvani در ‏۱۵ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۴:۵۰

2022-10-15T04:50:43Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۲۰
خط ۶۸:		خط ۶۸:
	}}		}}
	{{پایان متن}}		{{پایان متن}}
			[[ps:امامت په قرآن کي]]
	[[رده:امامت در قرآن]]		[[رده:امامت در قرآن]]

Rezvani در ‏۱۹ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۸:۵۹

2021-12-19T08:59:01Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۲:۲۹
خط ۶:		خط ۶:
	{{اصول دین و فروع دین}}		{{اصول دین و فروع دین}}
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}
			{{درگاه\|غدیر}}
	امامت در [[قرآن]] یک مقام و منصب الهی دانسته شده است. از نظر قرآن فقط [[خداوند]] می‌تواند این مقام را به کسانی که شرایط امامت و رهبری مردم را دارند، عطا کند. [[عصمت]] و دوری از هرگونه گناه و اشتباه از شرایطی است که برای امامت قرار داده شده ‌است.		امامت در [[قرآن]] یک مقام و منصب الهی دانسته شده است. از نظر قرآن فقط [[خداوند]] می‌تواند این مقام را به کسانی که شرایط امامت و رهبری مردم را دارند، عطا کند. [[عصمت]] و دوری از هرگونه گناه و اشتباه از شرایطی است که برای امامت قرار داده شده ‌است.

Rezvani در ‏۲ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۲:۵۲

2021-11-02T12:52:27Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۶:۲۲
خط ۴:		خط ۴:
	آیا از نظر قرآن امامت یک منصب الهی است؟		آیا از نظر قرآن امامت یک منصب الهی است؟
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
			{{اصول دین و فروع دین}}
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}
	امامت در [[قرآن]] یک مقام و منصب الهی دانسته شده است. از نظر قرآن فقط [[خداوند]] می‌تواند این مقام را به کسانی که شرایط امامت و رهبری مردم را دارند، عطا کند. [[عصمت]] و دوری از هرگونه گناه و اشتباه از شرایطی است که برای امامت قرار داده شده ‌است.		امامت در [[قرآن]] یک مقام و منصب الهی دانسته شده است. از نظر قرآن فقط [[خداوند]] می‌تواند این مقام را به کسانی که شرایط امامت و رهبری مردم را دارند، عطا کند. [[عصمت]] و دوری از هرگونه گناه و اشتباه از شرایطی است که برای امامت قرار داده شده ‌است.

Rezvani در ‏۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۰۶:۰۵

2021-07-18T06:05:12Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۰۹:۳۵
خط ۵:		خط ۵:
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}
	~~منصب~~ امامت در [[قرآن]] یک مقام و منصب الهی دانسته شده است. از نظر قرآن فقط [[خداوند]] می‌تواند این مقام را به کسانی که شرایط امامت و رهبری مردم را دارند، عطا کند. [[عصمت]] و دوری از هرگونه گناه و اشتباه از شرایطی است که برای امامت قرار داده شده ‌است.		امامت در [[قرآن]] یک مقام و منصب الهی دانسته شده است. از نظر قرآن فقط [[خداوند]] می‌تواند این مقام را به کسانی که شرایط امامت و رهبری مردم را دارند، عطا کند. [[عصمت]] و دوری از هرگونه گناه و اشتباه از شرایطی است که برای امامت قرار داده شده ‌است.