اشاره به خدا با ضمیر مذکر در قرآن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Fabbasi: خلاصه کردن شناسه و یرایش جزئی

2026-02-07T08:31:11Z

خلاصه کردن شناسه و یرایش جزئی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۲:۰۱
خط ۶:		خط ۶:
	{{درگاه\|قرآن}}		{{درگاه\|قرآن}}

	~~علت استفاده از~~ ضمیر مذکر برای خداوند در قرآن ~~کریم به [[~~زبان عربی ~~زبان قرآن\|زبان عربی]] برمی‌گردد.~~ در ~~این زبان، استفاده از ضمیر مذکر برای اشاره~~ به ~~خداوند متعال~~ بر ~~اساس قواعد و ادبیات عربی است. خداوند نه به معنای واقعی~~ مذکر ~~است و نه مؤنث، و نمی‌توان او را به صورت~~ مؤنث ~~مجازی هم به کار برد~~. ~~بنابراین، مطابق با قواعد زبان عربی، برای اشاره به ذات مقدس خداوند،~~ از ~~ضمایر، اسامی و صفات به صورت مذکر~~ استفاده ~~می‌شود. علاوه بر این، نشانه‌های لفظی~~ مذکر و ~~مؤنث به هیچ‌وجه نمایانگر منزلت~~ یا ~~ارزش نیستند~~.		به‌کارگیری ضمیر مذکر برای خداوند در قرآن ریشه در ساختار زبان عربی دارد، نه در انتساب جنسیت به ذات الهی. طبق قاعده ادبیات عرب، اصل بر مذکر بودن واژه‌هاست مگر قرینه‌ای بر مؤنث بودن وجود داشته باشد. از آنجا که خداوند فراتر از مقوله جنسیت است، استفاده از ضمیر مذکر صرفاً یک ضرورت دستوری و فاقد بار ارزشی یا جنسیتی است.

	== استفاده از الفاظ مذکر و مونث در قرآن ==		== استفاده از الفاظ مذکر و مونث در قرآن ==
	قرآن به زبان عربی نازل شده و در این زبان، ~~بر خلاف برخی زبان‌های دیگر،~~ از دو نوع ضمیر مذکر و مؤنث استفاده می‌شود. طبیعی است که هر کتابی، ~~حتی اگر الهی باشد،~~ باید از قواعد و ساختارهای زبان خود پیروی کند. زبان عربی ~~به دلیل نداشتن ضمیر خنثی،~~ برخی مفاهیم غیرجنسیتی را با ضمیر مذکر بیان می‌کند. این ویژگی در زبان‌های دیگر، مانند زبان فرانسه، نیز وجود دارد. بنابراین، استفاده از ضمیر مذکر به معنای داشتن صفات مردانه نیست. در واقع، می‌توان گفت که قرآن کریم تحت تأثیر نگاه مردسالارانه زمان خود قرار نگرفته و این تنها یک ویژگی زبانی است که گوینده را ملزم به رعایت آن می‌کند. ~~بنابراین،~~ قرآن به دلیل نازل شدن به زبان عربی، با این گفتمان صحبت کرده و از ضمایر و واژگان مذکر برای اشاره به خداوند استفاده می‌کند. ~~به بیان دیگر،~~ در زبان عربی، اسم‌ها و فعل‌ها به جز فعل‌های متکلم وحده و متکلم مع الغیر دو نوع می‌باشند:		قرآن به زبان عربی نازل شده و در این زبان، از دو نوع ضمیر مذکر و مؤنث استفاده می‌شود. طبیعی است که هر کتابی، باید از قواعد و ساختارهای زبان خود پیروی کند. زبان عربی برخی مفاهیم غیرجنسیتی را با ضمیر مذکر بیان می‌کند. این ویژگی در زبان‌های دیگر، مانند زبان فرانسه، نیز وجود دارد. بنابراین، استفاده از ضمیر مذکر به معنای داشتن صفات مردانه نیست. در واقع، می‌توان گفت که قرآن کریم تحت تأثیر نگاه مردسالارانه زمان خود قرار نگرفته و این تنها یک ویژگی زبانی است که گوینده را ملزم به رعایت آن می‌کند. قرآن به دلیل نازل شدن به زبان عربی، با این گفتمان صحبت کرده و از ضمایر و واژگان مذکر برای اشاره به خداوند استفاده می‌کند. در زبان عربی، اسم‌ها و فعل‌ها به جز فعل‌های متکلم وحده و متکلم مع الغیر دو نوع می‌باشند: مذکر و مونث<ref name=":0" />

	~~# مذکر~~		خود مذکر و مونث در دستور زبان عربی، بر دو نوع حقیقی و مجازی هستند. موجوداتی که دستگاه تناسلی مردانه یا زنانه داشته باشند، مذکر حقیقی (مانند: «رجل: مرد» و «جمل: شتر نر) و مؤنث حقیقی(مانند «امرأة»: زن و «ناقه»: شتر ماده) هستند و آنان که فاقد آلت جنسی باشند، مذکر و مونث مجازی تلقی می‌شوند. (مذکر مجازی مانند: «قلم: ابزار نوشتاری» و «جدار: دیوار»، مؤنث مجازی مانند: «دار: خانه» و «غرفه: اتاق») کاربرد مؤنث مجازی در مواردی؛ مانند، اسامی شهرها و اعضای زوج بدن، قیاسی و بر طبق قاعده است و ملاک فقط شنیدن از عرب‌زبان‌ها است و باید دید عرب‌زبان‌ها در چه مواردی به کار می‌برند. اگر چیزی مؤنث حقیقی و مؤنث مجازی و نیز مذکر حقیقی نباشد، از آن با لفظ و ضمیر مذکر یاد می‌شود.<ref name=":0">صرف ساده، ص ۲۸و ۱۴۵.</ref>
	~~# مونث<ref name=":0" />~~

	خود مذکر و مونث در دستور زبان عربی، بر دو نوع حقیقی و مجازی هستند. موجوداتی که دستگاه تناسلی مردانه یا زنانه داشته باشند، مذکر حقیقی (مانند: «رجل: مرد» و «جمل: شتر نر) و مؤنث حقیقی(مانند «امرأة»: زن و «ناقه»: شتر ماده) هستند و آنان که فاقد آلت جنسی باشند، مذکر و مونث مجازی تلقی می‌شوند. (مذکر مجازی مانند: «قلم: ابزار نوشتاری» و «جدار: دیوار»، مؤنث مجازی مانند: «دار: خانه» و «غرفه: اتاق») کاربرد مؤنث مجازی در مواردی؛ مانند، اسامی شهرها و اعضای زوج بدن، قیاسی و بر طبق قاعده است و ~~در بقیه موارد قاعده خاصی ندارد و سماعی است. در موارد سماعی،~~ ملاک فقط شنیدن از عرب‌زبان‌ها است و باید دید عرب‌زبان‌ها در چه مواردی به کار می‌برند. اگر چیزی مؤنث حقیقی و مؤنث مجازی و نیز مذکر حقیقی نباشد، مذکر ~~مجازی خواهد بود~~.<ref name=":0">صرف ساده، ص ۲۸و ۱۴۵.</ref>

	اندیشمندان زبان عربی در مورد کلمات عربی قاعده‌ای دارند که بر اساس آن تمامی کلمات عربی به منزله مذکر هستند، مگر آن‌که دلیلی بر مؤنث بودن آنها وجود داشته باشد.<ref>أشمونی، نور الدین علی بن محمد، شرح الأشمونی علی الالفیة، قم، منشورات الرضی، ۱۳۶۳ش، ج ۴، ص ۹۵.</ref> از همین‌روی کلمه‌ای که نشانه‌ای بر مؤنث بودن آن نباشد، مذکر آورده می‌شود.<ref>مدنی، علیخان بن احمد، الحدائق الندیة فی شرح الفوائد الصمدیة، قم، ذوی‌القربی، چاپ اول، بی‌تا، ص۹۰.</ref>		اندیشمندان زبان عربی در مورد کلمات عربی قاعده‌ای دارند که بر اساس آن تمامی کلمات عربی به منزله مذکر هستند، مگر آن‌که دلیلی بر مؤنث بودن آنها وجود داشته باشد.<ref>أشمونی، نور الدین علی بن محمد، شرح الأشمونی علی الالفیة، قم، منشورات الرضی، ۱۳۶۳ش، ج ۴، ص ۹۵.</ref> از همین‌روی کلمه‌ای که نشانه‌ای بر مؤنث بودن آن نباشد، مذکر آورده می‌شود.<ref>مدنی، علیخان بن احمد، الحدائق الندیة فی شرح الفوائد الصمدیة، قم، ذوی‌القربی، چاپ اول، بی‌تا، ص۹۰.</ref>

Aliazad در ‏۵ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۰۰

2025-12-05T11:00:34Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۳۰
خط ۶۰:		خط ۶۰:

	[[رده:قواعد عربی]]		[[رده:قواعد عربی]]
			{{#seo:
			\|title=چرا خدا در قرآن با ضمیر مذکر آمده است؟ - خدا مذکر است یا مونث - ویکی پاسخ
			\|title_mode=Replaced Title
			\|keywords=ضمیر مذکر برای خدا در قرآن
			\|description=خداوند در اسلام نه مذکر است و نه مؤنث، و قرآن تنها مطابق ساختار زبانی عربی از ضمیر مذکر استفاده کرده است. در این مطلب، دلیل زبان‌شناختی، تفسیری و کلامی این موضوع به‌طور دقیق توضیح داده شده است.
			}}

Aliazad در ‏۵ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۵۸

2025-12-05T10:58:30Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۲۸
خط ۶:		خط ۶:
	{{درگاه\|قرآن}}		{{درگاه\|قرآن}}

	علت استفاده از ضمیر مذکر برای [[خداوند]] در [[قرآن کریم]] به [[زبان عربی]] برمی‌گردد. در این زبان، استفاده از ضمیر مذکر برای اشاره به خداوند متعال بر اساس قواعد و ادبیات عربی است. خداوند نه به معنای واقعی مذکر است و نه مؤنث، و نمی‌توان او را به صورت مؤنث مجازی هم به کار برد. بنابراین، مطابق با قواعد زبان عربی، برای اشاره به ذات مقدس خداوند، از ضمایر، اسامی و صفات به صورت مذکر استفاده می‌شود. علاوه بر این، نشانه‌های لفظی مذکر و مؤنث به هیچ‌وجه نمایانگر منزلت یا ارزش نیستند.		علت استفاده از ضمیر مذکر برای خداوند در قرآن کریم به [[زبان عربی زبان قرآن\|زبان عربی]] برمی‌گردد. در این زبان، استفاده از ضمیر مذکر برای اشاره به خداوند متعال بر اساس قواعد و ادبیات عربی است. خداوند نه به معنای واقعی مذکر است و نه مؤنث، و نمی‌توان او را به صورت مؤنث مجازی هم به کار برد. بنابراین، مطابق با قواعد زبان عربی، برای اشاره به ذات مقدس خداوند، از ضمایر، اسامی و صفات به صورت مذکر استفاده می‌شود. علاوه بر این، نشانه‌های لفظی مذکر و مؤنث به هیچ‌وجه نمایانگر منزلت یا ارزش نیستند.

	== استفاده از الفاظ مذکر و مونث در قرآن ==		== استفاده از الفاظ مذکر و مونث در قرآن ==
خط ۲۲:		خط ۲۲:

	== ارزش‌گذاری بر اساس لفظ مؤنث و مذکر ==		== ارزش‌گذاری بر اساس لفظ مؤنث و مذکر ==
	نشانه‌های لفظی مؤنث و مذکر، بار ارزشی ندارند و نشانه و دلیل بر کرامت و منزلت نیست؛ اگر نشانه‌های لفظی مذکر، به خاطر [[آیه کرامت\|کرامت]] و منزلت خاص، دارای ارزش بود، برای غیر انسان و برخی از موجودات پلیدی؛ مثل [[شیطان در قرآن\|شیطان]] و ابلیس … نباید از افعال یا اسامی یا ضمایر و … دارای نشانه‌های لفظی مذکر استفاده می‌شد. همین‌طور اگر نشانه‌های لفظی مؤنث، دلیل و نشانه نقص و بی‌ارزشی بود، برای موجودات با ارزشی؛ مانند: خورشید: شمس، «زمین»: ارض، «مردان»: الرجال، «آب»: ماء و …، و برای بهترین اعمال و بهترین جایگاه‌ها مثل؛ «نماز»: صلوة، «زکات»: زکاة، جنت، نشانه‌های لفظی مؤنث نمی‌آوردند.<ref>جوادی آملی، عبدالله، زن در آینه جلال و جمال، ص ۷۸.</ref>		نشانه‌های لفظی مؤنث و مذکر، بار ارزشی ندارند و نشانه و دلیل بر کرامت و منزلت نیست؛ اگر نشانه‌های لفظی مذکر، به خاطر [[آیه کرامت\|کرامت]] و منزلت خاص، دارای ارزش بود، برای غیر انسان و برخی از موجودات پلیدی؛ مثل [[شیطان در قرآن\|شیطان]] و [[ابلیس در قرآن\|ابلیس]] … نباید از افعال یا اسامی یا ضمایر و … دارای نشانه‌های لفظی مذکر استفاده می‌شد. همین‌طور اگر نشانه‌های لفظی مؤنث، دلیل و نشانه نقص و بی‌ارزشی بود، برای موجودات با ارزشی؛ مانند: خورشید: شمس، «زمین»: ارض، «مردان»: الرجال، «آب»: ماء و …، و برای بهترین اعمال و بهترین جایگاه‌ها مثل؛ «نماز»: صلوة، «زکات»: زکاة، جنت، نشانه‌های لفظی مؤنث نمی‌آوردند.<ref>جوادی آملی، عبدالله، زن در آینه جلال و جمال، ص ۷۸.</ref>

	استفاده کردن قرآن کریم از دستور زبان عربی هم به این معنی نخواهد شد که خدا بین زن و مرد فرق گذاشته و خود را با لفظ یا ضمیر مذکر آورده است تا برتری جنس مذکر را بر مؤنث ثابت کند. در منطق قرآن کریم معیار برتری [[اهل تقوا در قرآن\|تقوای الهی]] است نه مذکر و مؤنث بودن و نه قوم و نژاد:		استفاده کردن قرآن کریم از دستور زبان عربی هم به این معنی نخواهد شد که خدا بین زن و مرد فرق گذاشته و خود را با لفظ یا ضمیر مذکر آورده است تا برتری جنس مذکر را بر مؤنث ثابت کند. در منطق قرآن کریم معیار برتری [[اهل تقوا در قرآن\|تقوای الهی]] است نه مذکر و مؤنث بودن و نه قوم و نژاد:

Shahroudi در ‏۹ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۲:۰۳

2025-09-09T02:03:05Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۳۳
خط ۴:		خط ۴:
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}
	{{درگاه\|~~واژه‌ها~~}}		{{درگاه\|قرآن}}

	علت استفاده از ضمیر مذکر برای [[خداوند]] در [[قرآن کریم]] به [[زبان عربی]] برمی‌گردد. در این زبان، استفاده از ضمیر مذکر برای اشاره به خداوند متعال بر اساس قواعد و ادبیات عربی است. خداوند نه به معنای واقعی مذکر است و نه مؤنث، و نمی‌توان او را به صورت مؤنث مجازی هم به کار برد. بنابراین، مطابق با قواعد زبان عربی، برای اشاره به ذات مقدس خداوند، از ضمایر، اسامی و صفات به صورت مذکر استفاده می‌شود. علاوه بر این، نشانه‌های لفظی مذکر و مؤنث به هیچ‌وجه نمایانگر منزلت یا ارزش نیستند.		علت استفاده از ضمیر مذکر برای [[خداوند]] در [[قرآن کریم]] به [[زبان عربی]] برمی‌گردد. در این زبان، استفاده از ضمیر مذکر برای اشاره به خداوند متعال بر اساس قواعد و ادبیات عربی است. خداوند نه به معنای واقعی مذکر است و نه مؤنث، و نمی‌توان او را به صورت مؤنث مجازی هم به کار برد. بنابراین، مطابق با قواعد زبان عربی، برای اشاره به ذات مقدس خداوند، از ضمایر، اسامی و صفات به صورت مذکر استفاده می‌شود. علاوه بر این، نشانه‌های لفظی مذکر و مؤنث به هیچ‌وجه نمایانگر منزلت یا ارزش نیستند.

Fabbasi: /* ارزش‌گذاری بر اساس لفظ مؤنث و مذکر */

2025-03-11T10:45:35Z

ارزش‌گذاری بر اساس لفظ مؤنث و مذکر

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۱۵
خط ۲۶:		خط ۲۶:
	استفاده کردن قرآن کریم از دستور زبان عربی هم به این معنی نخواهد شد که خدا بین زن و مرد فرق گذاشته و خود را با لفظ یا ضمیر مذکر آورده است تا برتری جنس مذکر را بر مؤنث ثابت کند. در منطق قرآن کریم معیار برتری [[اهل تقوا در قرآن\|تقوای الهی]] است نه مذکر و مؤنث بودن و نه قوم و نژاد:		استفاده کردن قرآن کریم از دستور زبان عربی هم به این معنی نخواهد شد که خدا بین زن و مرد فرق گذاشته و خود را با لفظ یا ضمیر مذکر آورده است تا برتری جنس مذکر را بر مؤنث ثابت کند. در منطق قرآن کریم معیار برتری [[اهل تقوا در قرآن\|تقوای الهی]] است نه مذکر و مؤنث بودن و نه قوم و نژاد:

	{{قرآن بزرگ\|یا أَیُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْناکُمْ مِنْ ذَکَرٍ وَ أُنْثی وَ جَعَلْناکُمْ شُعُوباً وَ قَبائِلَ لِتَعارَفُوا إِنَّ أَکْرَمَکُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقاکُمْ إِنَّ اللَّهَ عَلیمٌ خَبیرٌ\|~~ترجمه~~= ای مردم، ما ~~همهٔ~~ شما را از زن و مرد آفریدیم و آنگاه شعبه‌های بسیار و فرقه‌های مختلف گردانیدیم، تا بدانید که اصل و نژاد، مایهٔ افتخار نیست و بزرگوارترین شما نزد خدا کسی است که با تقواتر است، خداوند به کار نیک و بد مردم آگاه است.~~<ref>حجرات، ۱۳.</ref>~~}}		{{قرآن بزرگ\|یا أَیُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْناکُمْ مِنْ ذَکَرٍ وَ أُنْثی وَ جَعَلْناکُمْ شُعُوباً وَ قَبائِلَ لِتَعارَفُوا إِنَّ أَکْرَمَکُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقاکُمْ إِنَّ اللَّهَ عَلیمٌ خَبیرٌ
			\|سوره= حجرات
			\|آیه= ۱۳
			}}
			{{متن عربی\| ای مردم، ما همه شما را از زن و مرد آفریدیم و آنگاه شعبه‌های بسیار و فرقه‌های مختلف گردانیدیم، تا بدانید که اصل و نژاد، مایهٔ افتخار نیست و بزرگوارترین شما نزد خدا کسی است که با تقواتر است، خداوند به کار نیک و بد مردم آگاه است.}}

	{{پایان پاسخ}}		{{پایان پاسخ}}

Fabbasi در ‏۱۱ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۴۱

2025-03-11T10:41:52Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۱۱
خط ۹:		خط ۹:

	== استفاده از الفاظ مذکر و مونث در قرآن ==		== استفاده از الفاظ مذکر و مونث در قرآن ==
	قرآن به زبان عربی نازل شده و در این زبان، بر خلاف برخی زبان‌های دیگر، از دو نوع ضمیر مذکر و مؤنث استفاده می‌شود. طبیعی است که هر کتابی، حتی اگر الهی باشد، باید از قواعد و ساختارهای زبان خود پیروی کند. زبان عربی به دلیل نداشتن ضمیر خنثی، برخی مفاهیم غیرجنسیتی را با ضمیر مذکر بیان می‌کند. این ویژگی در زبان‌های دیگر، مانند زبان فرانسه، نیز وجود دارد. بنابراین، استفاده از ضمیر مذکر به معنای داشتن صفات مردانه نیست. در واقع، می‌توان گفت که قرآن کریم تحت تأثیر نگاه مردسالارانه زمان خود قرار نگرفته و این تنها یک ویژگی زبانی است که گوینده را ملزم به رعایت آن می‌کند. بنابراین، قرآن به دلیل نازل شدن به زبان عربی، با این گفتمان صحبت کرده و از ضمایر و واژگان مذکر برای اشاره به خداوند استفاده می‌کند. به بیان دیگر، ~~از طرفی~~ در زبان عربی، اسم‌ها و فعل‌ها به جز فعل‌های متکلم وحده و متکلم مع الغیر دو نوع می‌باشند:~~<ref name=":0" />~~		قرآن به زبان عربی نازل شده و در این زبان، بر خلاف برخی زبان‌های دیگر، از دو نوع ضمیر مذکر و مؤنث استفاده می‌شود. طبیعی است که هر کتابی، حتی اگر الهی باشد، باید از قواعد و ساختارهای زبان خود پیروی کند. زبان عربی به دلیل نداشتن ضمیر خنثی، برخی مفاهیم غیرجنسیتی را با ضمیر مذکر بیان می‌کند. این ویژگی در زبان‌های دیگر، مانند زبان فرانسه، نیز وجود دارد. بنابراین، استفاده از ضمیر مذکر به معنای داشتن صفات مردانه نیست. در واقع، می‌توان گفت که قرآن کریم تحت تأثیر نگاه مردسالارانه زمان خود قرار نگرفته و این تنها یک ویژگی زبانی است که گوینده را ملزم به رعایت آن می‌کند. بنابراین، قرآن به دلیل نازل شدن به زبان عربی، با این گفتمان صحبت کرده و از ضمایر و واژگان مذکر برای اشاره به خداوند استفاده می‌کند. به بیان دیگر، در زبان عربی، اسم‌ها و فعل‌ها به جز فعل‌های متکلم وحده و متکلم مع الغیر دو نوع می‌باشند:

	# مذکر		# مذکر
	# ~~مؤنث~~		# مونث<ref name=":0" />
	و ~~این دو، خود~~ بر دو نوع حقیقی و مجازی هستند. موجوداتی که دستگاه تناسلی مردانه یا زنانه داشته باشند، مذکر ~~و مؤنث~~ حقیقی ~~و آنان که فاقد آلت جنسی باشند، مجازی تلقی می‌شوند.~~ (~~مثال‌ها~~: ~~مذکر حقیقی مانند «رجل»~~: ~~مرد~~ و ~~«جمل»~~: شتر نر و مؤنث حقیقی مانند «امرأة»: زن و «ناقه»: شتر ~~ماده؛~~ و مذکر مجازی مانند: ~~«قلم»~~ و ~~«جدار»~~: ~~دیوار،~~ مؤنث مجازی مانند: ~~«دار»~~: ~~خانه~~ و ~~«غرفه»~~: ~~اتاق.~~) کاربرد مؤنث مجازی در مواردی؛ مانند، اسامی شهرها و اعضای زوج بدن، قیاسی و بر طبق قاعده است و در ~~بقیهٔ~~ موارد قاعده خاصی ندارد و سماعی است. در موارد سماعی، ملاک فقط شنیدن از عرب‌زبان‌ها است و باید دید عرب‌زبان‌ها در چه مواردی به کار می‌برند. ~~باید توجه داشت که~~ اگر چیزی مؤنث حقیقی و مؤنث مجازی و نیز مذکر حقیقی نباشد، مذکر مجازی خواهد بود.<ref name=":0">صرف ساده، ص ۲۸و ۱۴۵.</ref>
			خود مذکر و مونث در دستور زبان عربی، بر دو نوع حقیقی و مجازی هستند. موجوداتی که دستگاه تناسلی مردانه یا زنانه داشته باشند، مذکر حقیقی (مانند: «رجل: مرد» و «جمل: شتر نر) و مؤنث حقیقی(مانند «امرأة»: زن و «ناقه»: شتر ماده) هستند و آنان که فاقد آلت جنسی باشند، مذکر و مونث مجازی تلقی می‌شوند. (مذکر مجازی مانند: «قلم: ابزار نوشتاری» و «جدار: دیوار»، مؤنث مجازی مانند: «دار: خانه» و «غرفه: اتاق») کاربرد مؤنث مجازی در مواردی؛ مانند، اسامی شهرها و اعضای زوج بدن، قیاسی و بر طبق قاعده است و در بقیه موارد قاعده خاصی ندارد و سماعی است. در موارد سماعی، ملاک فقط شنیدن از عرب‌زبان‌ها است و باید دید عرب‌زبان‌ها در چه مواردی به کار می‌برند. اگر چیزی مؤنث حقیقی و مؤنث مجازی و نیز مذکر حقیقی نباشد، مذکر مجازی خواهد بود.<ref name=":0">صرف ساده، ص ۲۸و ۱۴۵.</ref>

	~~به طور خلاصه،~~ اندیشمندان زبان عربی در مورد کلمات عربی قاعده‌ای دارند که بر اساس آن تمامی کلمات عربی به منزله مذکر هستند، مگر آن‌که دلیلی بر مؤنث بودن آنها وجود داشته باشد.<ref>أشمونی، نور الدین علی بن محمد، شرح الأشمونی علی الالفیة، قم، منشورات الرضی، ۱۳۶۳ش، ج ۴، ص ۹۵.</ref> از همین‌روی کلمه‌ای که نشانه‌ای بر مؤنث بودن آن نباشد، مذکر آورده می‌شود.<ref>مدنی، علیخان بن احمد، الحدائق الندیة فی شرح الفوائد الصمدیة، قم، ذوی‌القربی، چاپ اول، بی‌تا، ص۹۰.</ref>		اندیشمندان زبان عربی در مورد کلمات عربی قاعده‌ای دارند که بر اساس آن تمامی کلمات عربی به منزله مذکر هستند، مگر آن‌که دلیلی بر مؤنث بودن آنها وجود داشته باشد.<ref>أشمونی، نور الدین علی بن محمد، شرح الأشمونی علی الالفیة، قم، منشورات الرضی، ۱۳۶۳ش، ج ۴، ص ۹۵.</ref> از همین‌روی کلمه‌ای که نشانه‌ای بر مؤنث بودن آن نباشد، مذکر آورده می‌شود.<ref>مدنی، علیخان بن احمد، الحدائق الندیة فی شرح الفوائد الصمدیة، قم، ذوی‌القربی، چاپ اول، بی‌تا، ص۹۰.</ref>

	== خداوند، مذکر یا مونث؟ ==		== خداوند، مذکر یا مونث؟ ==
	~~از آنجا که~~ خداوند نه زاینده و نه زاییده است و از سوی دیگر، مشابهی ندارد، جنسیت در خصوص او معنایی ندارد. ~~از همین رو،~~ نه مونث است و نه مذکر. ~~از سوی دیگر، اعراب~~ برای خدا از ضمائر و اسماء مونث استفاده نکرده‌اند که به عنوان مونث ~~مجازی سماعی،~~ تلقی ~~شوند~~. از این رو خداوند را نمی‌توان در ادبیات عرب، با ضمائر مونث ذکر کرد~~. پس به اجبار، ملزم~~ به ~~ذکر خداوند با ضمائر~~ مذکر ~~هستیم~~.		خداوند نه زاینده و نه زاییده است{{قرآن\|لَمْ يَلِدْ وَ لَمْ يُولَدْ\|سوره=اخلاص\|آیه=3}} و از سوی دیگر، مشابهی ندارد،{{قرآن\|لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَيْ‏ءٌ\|سوره=شوری\|آیه=11}} جنسیت در خصوص او معنایی ندارد. نه مونث است و نه مذکر. عرب‌زبان‌ها در دستور زبان خود، برای خدا از ضمائر و اسماء مونث استفاده نکرده‌اند که به عنوان مونث مجازی، تلقی شود. از این رو خداوند را نمی‌توان در ادبیات عرب، با ضمائر مونث ذکر کرد و باید به صورت مذکر بیاید.

	== ارزش‌گذاری بر اساس لفظ مؤنث و مذکر ==		== ارزش‌گذاری بر اساس لفظ مؤنث و مذکر ==
	نشانه‌های لفظی مؤنث و مذکر، بار ارزشی ندارند و نشانه و دلیل بر کرامت و منزلت نیست؛ ~~لذا~~ اگر نشانه‌های لفظی مذکر، به خاطر [[آیه کرامت\|کرامت]] و منزلت خاص، دارای ارزش بود، برای غیر انسان و برخی از موجودات پلیدی؛ مثل [[شیطان در قرآن\|شیطان]] و ابلیس … نباید از افعال یا اسامی یا ضمایر و … دارای نشانه‌های لفظی مذکر استفاده می‌شد. همین‌طور اگر نشانه‌های لفظی مؤنث، دلیل و ~~نشانهٔ~~ نقص و بی‌ارزشی بود، برای موجودات با ارزشی؛ مانند: خورشید: شمس، «زمین»: ارض، «مردان»: الرجال، «آب»: ماء و …، و برای بهترین اعمال و بهترین جایگاه‌ها مثل؛ «نماز»: صلوة، «زکات»: زکاة، جنت، نشانه‌های لفظی مؤنث نمی‌آوردند.<ref>~~ر. ک.~~ جوادی آملی، عبدالله، زن در آینه جلال و جمال، ص ۷۸.</ref>		نشانه‌های لفظی مؤنث و مذکر، بار ارزشی ندارند و نشانه و دلیل بر کرامت و منزلت نیست؛ اگر نشانه‌های لفظی مذکر، به خاطر [[آیه کرامت\|کرامت]] و منزلت خاص، دارای ارزش بود، برای غیر انسان و برخی از موجودات پلیدی؛ مثل [[شیطان در قرآن\|شیطان]] و ابلیس … نباید از افعال یا اسامی یا ضمایر و … دارای نشانه‌های لفظی مذکر استفاده می‌شد. همین‌طور اگر نشانه‌های لفظی مؤنث، دلیل و نشانه نقص و بی‌ارزشی بود، برای موجودات با ارزشی؛ مانند: خورشید: شمس، «زمین»: ارض، «مردان»: الرجال، «آب»: ماء و …، و برای بهترین اعمال و بهترین جایگاه‌ها مثل؛ «نماز»: صلوة، «زکات»: زکاة، جنت، نشانه‌های لفظی مؤنث نمی‌آوردند.<ref>جوادی آملی، عبدالله، زن در آینه جلال و جمال، ص ۷۸.</ref>

	استفاده کردن قرآن کریم از دستور زبان عربی هم به این معنی نخواهد شد که خدا بین زن و مرد فرق گذاشته و خود را با لفظ یا ضمیر مذکر آورده است تا برتری جنس مذکر را بر مؤنث ثابت کند. در منطق قرآن کریم معیار برتری [[اهل تقوا در قرآن\|تقوای الهی]] است نه مذکر و مؤنث بودن و نه قوم و نژاد:		استفاده کردن قرآن کریم از دستور زبان عربی هم به این معنی نخواهد شد که خدا بین زن و مرد فرق گذاشته و خود را با لفظ یا ضمیر مذکر آورده است تا برتری جنس مذکر را بر مؤنث ثابت کند. در منطق قرآن کریم معیار برتری [[اهل تقوا در قرآن\|تقوای الهی]] است نه مذکر و مؤنث بودن و نه قوم و نژاد:

Shahroudi در ‏۱۸ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۰۴

2024-10-18T16:04:42Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۳۴
خط ۱۳:		خط ۱۳:
	# مؤنث		# مؤنث
	و این دو، خود بر دو نوع حقیقی و مجازی هستند. موجوداتی که دستگاه تناسلی مردانه یا زنانه داشته باشند، مذکر و مؤنث حقیقی و آنان که فاقد آلت جنسی باشند، مجازی تلقی می‌شوند. (مثال‌ها: مذکر حقیقی مانند «رجل»: مرد و «جمل»: شتر نر و مؤنث حقیقی مانند «امرأة»: زن و «ناقه»: شتر ماده؛ و مذکر مجازی مانند: «قلم» و «جدار»: دیوار، مؤنث مجازی مانند: «دار»: خانه و «غرفه»: اتاق.) کاربرد مؤنث مجازی در مواردی؛ مانند، اسامی شهرها و اعضای زوج بدن، قیاسی و بر طبق قاعده است و در بقیهٔ موارد قاعده خاصی ندارد و سماعی است. در موارد سماعی، ملاک فقط شنیدن از عرب‌زبان‌ها است و باید دید عرب‌زبان‌ها در چه مواردی به کار می‌برند. باید توجه داشت که اگر چیزی مؤنث حقیقی و مؤنث مجازی و نیز مذکر حقیقی نباشد، مذکر مجازی خواهد بود.<ref name=":0">صرف ساده، ص ۲۸و ۱۴۵.</ref>		و این دو، خود بر دو نوع حقیقی و مجازی هستند. موجوداتی که دستگاه تناسلی مردانه یا زنانه داشته باشند، مذکر و مؤنث حقیقی و آنان که فاقد آلت جنسی باشند، مجازی تلقی می‌شوند. (مثال‌ها: مذکر حقیقی مانند «رجل»: مرد و «جمل»: شتر نر و مؤنث حقیقی مانند «امرأة»: زن و «ناقه»: شتر ماده؛ و مذکر مجازی مانند: «قلم» و «جدار»: دیوار، مؤنث مجازی مانند: «دار»: خانه و «غرفه»: اتاق.) کاربرد مؤنث مجازی در مواردی؛ مانند، اسامی شهرها و اعضای زوج بدن، قیاسی و بر طبق قاعده است و در بقیهٔ موارد قاعده خاصی ندارد و سماعی است. در موارد سماعی، ملاک فقط شنیدن از عرب‌زبان‌ها است و باید دید عرب‌زبان‌ها در چه مواردی به کار می‌برند. باید توجه داشت که اگر چیزی مؤنث حقیقی و مؤنث مجازی و نیز مذکر حقیقی نباشد، مذکر مجازی خواهد بود.<ref name=":0">صرف ساده، ص ۲۸و ۱۴۵.</ref>

			به طور خلاصه، اندیشمندان زبان عربی در مورد کلمات عربی قاعده‌ای دارند که بر اساس آن تمامی کلمات عربی به منزله مذکر هستند، مگر آن‌که دلیلی بر مؤنث بودن آنها وجود داشته باشد.<ref>أشمونی، نور الدین علی بن محمد، شرح الأشمونی علی الالفیة، قم، منشورات الرضی، ۱۳۶۳ش، ج ۴، ص ۹۵.</ref> از همین‌روی کلمه‌ای که نشانه‌ای بر مؤنث بودن آن نباشد، مذکر آورده می‌شود.<ref>مدنی، علیخان بن احمد، الحدائق الندیة فی شرح الفوائد الصمدیة، قم، ذوی‌القربی، چاپ اول، بی‌تا، ص۹۰.</ref>

	== خداوند، مذکر یا مونث؟ ==		== خداوند، مذکر یا مونث؟ ==

Shahroudi: Shahroudi صفحهٔ پیش نویس:ضمیر مذکر در قرآن برای خدا را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به اشاره به خدا با ضمیر مذکر در قرآن منتقل کرد

2024-10-18T16:00:11Z

Shahroudi صفحهٔ پیش نویس:ضمیر مذکر در قرآن برای خدا را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به اشاره به خدا با ضمیر مذکر در قرآن منتقل کرد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۸ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۳۰
(بدون تفاوت)

Shahroudi در ‏۱۸ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۵:۵۹

2024-10-18T15:59:20Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۲۹
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{پیش نویس\|تکمیل}}~~

	{{شروع متن}}		{{شروع متن}}
	{{سوال}}		{{سوال}}
	~~خدا~~ در قرآن ~~برای خود~~ از ~~ضمیرهای~~ مذکر ~~استفاده کرده است،~~ آیا این ~~یعنی خدا~~ مذکر است؟		چرا در قرآن از خدا با ضمیر مذکر یاد شده است؟ آیا این به معنای مذکر بودن خداوند است؟
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}
	{{درگاه\|واژه‌ها}}		{{درگاه\|واژه‌ها}}

	~~علّت اینکه~~ [[~~نام‌های خداوند\|~~خداوند]] در [[~~هدف نزول قرآن کریم\|~~قرآن کریم]] ~~از ضمیر [[مذکر]] برای خودش استفاده نموده، این است که قرآن کریم~~ به [[~~زبان عربی زبان نزول قرآن\|~~زبان عربی]] ~~نازل شده است، و~~ استفاده از ضمیر مذکر برای خداوند متعال ~~مطابق~~ قواعد و ادبیات ~~زبان~~ عربی ~~است؛ چون~~ خداوند ~~متعال~~ نه ~~[[مؤنث حقیقی]]~~ است و نه ~~مذکر حقیقی،~~ و ~~از موارد کاربرد قیاسی و سماعی [[~~مؤنث مجازی]] هم ~~نیست، پس براساس~~ قواعد زبان ~~عربی~~ برای ذات ~~متعالی خداوند باید~~ از ضمایر، اسامی و صفات به صورت مذکر ~~مجازی~~ استفاده ~~نمود~~. علاوه بر این، نشانه‌های لفظی مذکر و [[مؤنث~~]] بیان کننده~~ منزلت ~~و جایگاه ارزشی نمی‌باشند~~.		علت استفاده از ضمیر مذکر برای [[خداوند]] در [[قرآن کریم]] به [[زبان عربی]] برمی‌گردد. در این زبان، استفاده از ضمیر مذکر برای اشاره به خداوند متعال بر اساس قواعد و ادبیات عربی است. خداوند نه به معنای واقعی مذکر است و نه مؤنث، و نمی‌توان او را به صورت مؤنث مجازی هم به کار برد. بنابراین، مطابق با قواعد زبان عربی، برای اشاره به ذات مقدس خداوند، از ضمایر، اسامی و صفات به صورت مذکر استفاده می‌شود. علاوه بر این، نشانه‌های لفظی مذکر و مؤنث به هیچ‌وجه نمایانگر منزلت یا ارزش نیستند.

	== ~~پاسخ تفصیلی~~ ==		== استفاده از الفاظ مذکر و مونث در قرآن ==
	زبان ~~قرآن~~ عربی ~~است~~ و ~~زبان عربی برخلاف~~ برخی ~~از زبان‌ها،~~ از دو نوع ~~ضمایر~~ مذکر و ~~مؤنت برخوردار است،~~ طبیعی است که هر ~~کتابی بخواهد با این زبان نوشته شود،~~ اگر ~~چه کتاب [[الاهی]]~~ باشد، باید از قواعد آن زبان پیروی ~~کرده و بر آن ساختار باشد~~. زبان عربی به ~~علّت~~ نداشتن ضمیر خنثی، ~~بعضی از چیزهایی که فارغ از جنسیت باشند،~~ را با ضمیر مذکر ~~می‌آورد~~. ~~البته نظیر این،~~ در زبان‌های ~~دیگری؛ مثل~~ زبان ~~فرانسه~~ نیز وجود دارد. ~~با اتکا به این نکته می‌توان نتیجه گرفت که آوردن~~ ضمیر ~~مذکر، ربطی~~ به صفات مردانه ~~ندارد~~. در ~~واقع~~ می‌توان گفت که قرآن کریم ~~مغلوب~~ نگاه ~~مرد سالارانه متداول در فرهنگ زمانه خویش نشده، بلکه~~ یک ویژگی زبانی ~~است،~~ که گوینده را ~~پایبند~~ به رعایت آن می‌کند. ~~بنابر این،~~ قرآن ~~کریم~~ به ~~مقتضای این‌که~~ به زبان ~~عربی نازل شده،~~ با ~~همین~~ گفتمان ~~سخن می‌گوید~~ و ~~هماهنگ با قواعد عربی~~ از ضمایر و واژگان مذکر برای خداوند ~~بهره می‌گیرد~~.		قرآن به زبان عربی نازل شده و در این زبان، بر خلاف برخی زبان‌های دیگر، از دو نوع ضمیر مذکر و مؤنث استفاده می‌شود. طبیعی است که هر کتابی، حتی اگر الهی باشد، باید از قواعد و ساختارهای زبان خود پیروی کند. زبان عربی به دلیل نداشتن ضمیر خنثی، برخی مفاهیم غیرجنسیتی را با ضمیر مذکر بیان می‌کند. این ویژگی در زبان‌های دیگر، مانند زبان فرانسه، نیز وجود دارد. بنابراین، استفاده از ضمیر مذکر به معنای داشتن صفات مردانه نیست. در واقع، می‌توان گفت که قرآن کریم تحت تأثیر نگاه مردسالارانه زمان خود قرار نگرفته و این تنها یک ویژگی زبانی است که گوینده را ملزم به رعایت آن می‌کند. بنابراین، قرآن به دلیل نازل شدن به زبان عربی، با این گفتمان صحبت کرده و از ضمایر و واژگان مذکر برای اشاره به خداوند استفاده می‌کند. به بیان دیگر، از طرفی در زبان عربی، اسم‌ها و فعل‌ها به جز فعل‌های متکلم وحده و متکلم مع الغیر دو نوع می‌باشند:<ref name=":0" />

	به بیان دیگر، از طرفی ~~درزبان~~ عربی، اسم‌ها و فعل‌ها به جز فعل‌های متکلم وحده و متکلم مع الغیر دو نوع می‌باشند:
	# مذکر		# مذکر
	# مؤنث		# مؤنث
	و این ~~دو نیز~~ دو نوع ~~هستند:~~		و این دو، خود بر دو نوع حقیقی و مجازی هستند. موجوداتی که دستگاه تناسلی مردانه یا زنانه داشته باشند، مذکر و مؤنث حقیقی و آنان که فاقد آلت جنسی باشند، مجازی تلقی می‌شوند. (مثال‌ها: مذکر حقیقی مانند «رجل»: مرد و «جمل»: شتر نر و مؤنث حقیقی مانند «امرأة»: زن و «ناقه»: شتر ماده؛ و مذکر مجازی مانند: «قلم» و «جدار»: دیوار، مؤنث مجازی مانند: «دار»: خانه و «غرفه»: اتاق.) کاربرد مؤنث مجازی در مواردی؛ مانند، اسامی شهرها و اعضای زوج بدن، قیاسی و بر طبق قاعده است و در بقیهٔ موارد قاعده خاصی ندارد و سماعی است. در موارد سماعی، ملاک فقط شنیدن از عرب‌زبان‌ها است و باید دید عرب‌زبان‌ها در چه مواردی به کار می‌برند. باید توجه داشت که اگر چیزی مؤنث حقیقی و مؤنث مجازی و نیز مذکر حقیقی نباشد، مذکر مجازی خواهد بود.<ref name=":0">صرف ساده، ص ۲۸و ۱۴۵.</ref>
	# حقیقی
	# مجازی

	موجوداتی که ~~دستگاه‌ها و آلات ذکورت و انوثت (مردانگی و زنانگی)~~ داشته باشند، مذکر و مؤنث ~~حقیقیاند،~~ و ~~گرنه~~ مجازی ~~خواهند بود~~. مذکر حقیقی مانند «رجل»: مرد و «جمل»: شتر نر و مؤنث حقیقی مانند «امرأة»: زن و «ناقه»: شتر ماده؛ و مذکر مجازی مانند: «قلم» و «جدار»: دیوار، مؤنث مجازی مانند: «دار»: خانه و «غرفه»: اتاق. و کاربرد مؤنث مجازی در مواردی؛ مانند، اسامی شهرها و اعضای زوج بدن، قیاسی و بر طبق قاعده است و در بقیهٔ موارد قاعده خاصی ندارد و سماعی ~~است؛ یعنی~~ ملاک فقط شنیدن از ~~عرب زبان‌ها~~ است و باید دید ~~عرب زبان‌ها~~ در چه مواردی به کار ~~می‌برند، و~~ اگر چیزی مؤنث حقیقی و مؤنث مجازی و نیز مذکر حقیقی نباشد، مذکر مجازی خواهد بود.<ref>صرف ساده، ص ۲۸و ۱۴۵.</ref>

	و از طرف دیگر؛ چون خداوند نه زاینده و نه زائیده شده و نه چیزی مثل او است.<ref>«لم یلد و لم یولد». توحید، ۳؛ «لیس کمثله شیء». شوری ۱۱.</ref> و از موارد کاربرد قیاسی و سماعی مؤنث مجازی هم نیست، پس براساس قواعد زبان عربی برای ذات متعالی خداوند باید از ضمایر، اسامی و صفات به صورت مذکر مجازی استفاده نمود.

	~~== لفظ مؤنث و مذکر ==~~
	به این نکته هم باید توجه داشت که نشانه‌های لفظی مؤنث و مذکر، بار ارزشی ندارند و نشانه و دلیل بر کرامت و منزلت نیست؛ لذا اگر نشانه‌های لفظی مذکر، به خاطر [[آیه کرامت\|کرامت]] و منزلت خاص، دارای ارزش بود، برای غیر انسان و برخی از موجودات پلیدی؛ مثل [[شیطان در قرآن\|شیطان]] و ابلیس … نباید از افعال یا اسامی یا ضمایر و … دارای نشانه‌های لفظی مذکر استفاده می‌شد.

	~~همین‌طور اگر نشانه‌های لفظی مؤنث، دلیل~~ و ~~نشانهٔ نقص~~ و ~~بی‌ارزشی بود، برای موجودات با ارزشی؛ مانند: خورشید: شمس، «زمین»: ارض، «مردان»: الرجال، «آب»: ماء و …،~~ و برای ~~بهترین اعمال~~ و ~~بهترین جایگاه‌ها مثل؛ «نماز»: صلوة، «زکات»: زکاة، جنت، نشانه‌های لفظی مؤنث نمی‌آوردند~~.~~<ref>ر~~. ~~ک. جوادی آملی، عبدالله، زن در آینه جلال و جمال، ص ۷۸~~.~~</ref>~~		== خداوند، مذکر یا مونث؟ ==
			از آنجا که خداوند نه زاینده و نه زاییده است و از سوی دیگر، مشابهی ندارد، جنسیت در خصوص او معنایی ندارد. از همین رو، نه مونث است و نه مذکر. از سوی دیگر، اعراب برای خدا از ضمائر و اسماء مونث استفاده نکرده‌اند که به عنوان مونث مجازی سماعی، تلقی شوند. از این رو خداوند را نمی‌توان در ادبیات عرب، با ضمائر مونث ذکر کرد. پس به اجبار، ملزم به ذکر خداوند با ضمائر مذکر هستیم.

	~~استفاده کردن~~ قرآن ~~کریم~~ از ~~دستور زبان عربی هم به این معنی نخواهد شد که خدا بین زن~~ و ~~مرد فرق گذاشته~~ و ~~خود را~~ با ~~لفظ یا ضمیر مذکر آورده است تا برتری جنس مذکر را بر~~ مؤنث ~~ثابت کند~~.		== ارزش‌گذاری بر اساس لفظ مؤنث و مذکر ==
			نشانه‌های لفظی مؤنث و مذکر، بار ارزشی ندارند و نشانه و دلیل بر کرامت و منزلت نیست؛ لذا اگر نشانه‌های لفظی مذکر، به خاطر [[آیه کرامت\|کرامت]] و منزلت خاص، دارای ارزش بود، برای غیر انسان و برخی از موجودات پلیدی؛ مثل [[شیطان در قرآن\|شیطان]] و ابلیس … نباید از افعال یا اسامی یا ضمایر و … دارای نشانه‌های لفظی مذکر استفاده می‌شد. همین‌طور اگر نشانه‌های لفظی مؤنث، دلیل و نشانهٔ نقص و بی‌ارزشی بود، برای موجودات با ارزشی؛ مانند: خورشید: شمس، «زمین»: ارض، «مردان»: الرجال، «آب»: ماء و …، و برای بهترین اعمال و بهترین جایگاه‌ها مثل؛ «نماز»: صلوة، «زکات»: زکاة، جنت، نشانه‌های لفظی مؤنث نمی‌آوردند.<ref>ر. ک. جوادی آملی، عبدالله، زن در آینه جلال و جمال، ص ۷۸.</ref>

	در منطق قرآن کریم معیار برتری [[اهل تقوا در قرآن\|تقوای الهی]] است نه مذکر و مؤنث بودن و نه قوم و نژاد:		استفاده کردن قرآن کریم از دستور زبان عربی هم به این معنی نخواهد شد که خدا بین زن و مرد فرق گذاشته و خود را با لفظ یا ضمیر مذکر آورده است تا برتری جنس مذکر را بر مؤنث ثابت کند. در منطق قرآن کریم معیار برتری [[اهل تقوا در قرآن\|تقوای الهی]] است نه مذکر و مؤنث بودن و نه قوم و نژاد:

	{{قرآن بزرگ\|یا أَیُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْناکُمْ مِنْ ذَکَرٍ وَ أُنْثی وَ جَعَلْناکُمْ شُعُوباً وَ قَبائِلَ لِتَعارَفُوا إِنَّ أَکْرَمَکُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقاکُمْ إِنَّ اللَّهَ عَلیمٌ خَبیرٌ\|ترجمه= ای مردم، ما همهٔ شما را از زن و مرد آفریدیم و آنگاه شعبه‌های بسیار و فرقه‌های مختلف گردانیدیم، تا بدانید که اصل و نژاد، مایهٔ افتخار نیست و بزرگوارترین شما نزد خدا کسی است که با تقواتر است، خداوند به کار نیک و بد مردم آگاه است.<ref>حجرات، ۱۳.</ref>}}		{{قرآن بزرگ\|یا أَیُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْناکُمْ مِنْ ذَکَرٍ وَ أُنْثی وَ جَعَلْناکُمْ شُعُوباً وَ قَبائِلَ لِتَعارَفُوا إِنَّ أَکْرَمَکُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقاکُمْ إِنَّ اللَّهَ عَلیمٌ خَبیرٌ\|ترجمه= ای مردم، ما همهٔ شما را از زن و مرد آفریدیم و آنگاه شعبه‌های بسیار و فرقه‌های مختلف گردانیدیم، تا بدانید که اصل و نژاد، مایهٔ افتخار نیست و بزرگوارترین شما نزد خدا کسی است که با تقواتر است، خداوند به کار نیک و بد مردم آگاه است.<ref>حجرات، ۱۳.</ref>}}

Alialemi در ‏۱۵ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۴۲

2024-10-15T20:42:46Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۰:۱۲
خط ۲۴:		خط ۲۴:
	و از طرف دیگر؛ چون خداوند نه زاینده و نه زائیده شده و نه چیزی مثل او است.<ref>«لم یلد و لم یولد». توحید، ۳؛ «لیس کمثله شیء». شوری ۱۱.</ref> و از موارد کاربرد قیاسی و سماعی مؤنث مجازی هم نیست، پس براساس قواعد زبان عربی برای ذات متعالی خداوند باید از ضمایر، اسامی و صفات به صورت مذکر مجازی استفاده نمود.		و از طرف دیگر؛ چون خداوند نه زاینده و نه زائیده شده و نه چیزی مثل او است.<ref>«لم یلد و لم یولد». توحید، ۳؛ «لیس کمثله شیء». شوری ۱۱.</ref> و از موارد کاربرد قیاسی و سماعی مؤنث مجازی هم نیست، پس براساس قواعد زبان عربی برای ذات متعالی خداوند باید از ضمایر، اسامی و صفات به صورت مذکر مجازی استفاده نمود.

			== لفظ مؤنث و مذکر ==
	به این نکته هم باید توجه داشت که نشانه‌های لفظی مؤنث و مذکر، بار ارزشی ندارند و نشانه و دلیل بر کرامت و منزلت نیست؛ لذا اگر نشانه‌های لفظی مذکر، به خاطر [[آیه کرامت\|کرامت]] و منزلت خاص، دارای ارزش بود، برای غیر انسان و برخی از موجودات پلیدی؛ مثل [[شیطان در قرآن\|شیطان]] و ابلیس … نباید از افعال یا اسامی یا ضمایر و … دارای نشانه‌های لفظی مذکر استفاده می‌شد.		به این نکته هم باید توجه داشت که نشانه‌های لفظی مؤنث و مذکر، بار ارزشی ندارند و نشانه و دلیل بر کرامت و منزلت نیست؛ لذا اگر نشانه‌های لفظی مذکر، به خاطر [[آیه کرامت\|کرامت]] و منزلت خاص، دارای ارزش بود، برای غیر انسان و برخی از موجودات پلیدی؛ مثل [[شیطان در قرآن\|شیطان]] و ابلیس … نباید از افعال یا اسامی یا ضمایر و … دارای نشانه‌های لفظی مذکر استفاده می‌شد.