استفاده از واژه امام برای پیشوایان کفر در قرآن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Nazarzadeh: جایگزینی متن - ' | بازبینی =' به ' | ارزیابی کمی ='

2024-09-29T06:29:46Z

جایگزینی متن - ' | بازبینی =' به ' | ارزیابی کمی ='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۵۹
خط ۲۸:		خط ۲۸:
	\| تغییر مسیر =		\| تغییر مسیر =
	\| ارجاعات =		\| ارجاعات =
	\| ~~بازبینی~~ =		\| ارزیابی کمی =
	\| تکمیل =		\| تکمیل =
	\| اولویت =ج		\| اولویت =ج

Fabbasi در ‏۲۵ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۵۵

2024-03-25T09:55:14Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۲۵
خط ۳:		خط ۳:
	چرا قرآن به پیشوایان کفر هم امام می‌گوید؟		چرا قرآن به پیشوایان کفر هم امام می‌گوید؟
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}امام به معنای پیشوا و راهبر است که هم برای پیشوایان کفر استعمال می‌شود و هم برای پیشوای مومنان. از همین جهت در [[قرآن]] برای رهبران کفر، عبارت ~~«ائمه الکفر»~~ استفاده شده است.		{{پاسخ}}
			امام به معنای پیشوا و راهبر است که هم برای پیشوایان کفر استعمال می‌شود و هم برای پیشوای مومنان.<ref>راغب اصفهانى، حسين بن محمد، ترجمه و تحقيق مفردات الفاظ قرآن با تفسير لغوى و ادبى قرآن، مترجم: غلامرضا خسروی حسینی، تهران، مرتضوى، چاپ ول، ۱۳۶۹ش، ج۱، ص۱۹۷. قرشى بنابى، على‏اكبر، قاموس قرآن، تهران، دار الكتب الإسلاميه، چاپ ششم، ۱۳۷۱ش، ج۱، ص۱۲۰.</ref> از همین جهت در [[قرآن]] برای رهبران کفر، عبارت: {{قرآن\|أَئِمَّه الْکُفْرِ\|سوره=توبه\|آیه=۱۲}}استفاده شده است.

	همانگونه که عده‌ای مردم را به سمت ایمان می‌برند، عده‌ای نیز جامعه را به سوی [[شرک]] و ~~بت‌پرستی و~~ کفر و فساد می‌برند و هر دو عده جلودار ~~هستند؛ لذا~~ اشکالی ندارد که هم به افرادی که مردم را به ایمان دعوت ~~می‌کنند~~ امام گفته شود و هم افرادی که مردم را به کفر می‌کشانند؛ ~~لذا~~ خداوند ~~متعال می‌فرمایند~~: {{قرآن\|وَ إِنْ نَکَثُوا أَیْمانَهُمْ مِنْ بَعْدِ عَهْدِهِمْ وَ طَعَنُوا فی دینِکُمْ فَقاتِلُوا أَئِمَّه الْکُفْرِ إِنَّهُمْ لا أَیْمانَ لَهُمْ لَعَلَّهُمْ یَنْتَهُونَ\|ترجمه=و اگر سوگندهای خویش را پس از پیمان بستن بشکنند و در دین شما زبان به عیب گویی و نیش زدن بگشایند، پس با پیشوایان کفر کارزار کنید زیرا که آنها را [پایبندی به] سوگند [و پیمان] نیست باشد که [از کفر و شرک و پیمان‌شکنی] بازایستند\|سوره=توبه\|آیه=۱۲}}		همانگونه که عده‌ای مردم را به سمت ایمان می‌برند، عده‌ای نیز جامعه را به سوی [[شرک]] و بت‌پرستی، کفر و فساد می‌برند و هر دو عده جلودار هستند. اشکالی ندارد که هم به افرادی که مردم را به ایمان دعوت می‌کنند، امام گفته شود و هم افرادی که مردم را به کفر می‌کشانند؛ خداوند دو بار در قرآن به رهبران باطل امام گفته است:
			* {{قرآن\|وَ إِنْ نَکَثُوا أَیْمانَهُمْ مِنْ بَعْدِ عَهْدِهِمْ وَ طَعَنُوا فی دینِکُمْ فَقاتِلُوا أَئِمَّه الْکُفْرِ إِنَّهُمْ لا أَیْمانَ لَهُمْ لَعَلَّهُمْ یَنْتَهُونَ\|ترجمه=و اگر سوگندهای خویش را پس از پیمان بستن بشکنند و در دین شما زبان به عیب گویی و نیش زدن بگشایند، پس با پیشوایان کفر کارزار کنید زیرا که آنها را [پایبندی به] سوگند [و پیمان] نیست باشد که [از کفر و شرک و پیمان‌شکنی] بازایستند\|سوره=توبه\|آیه=۱۲}}
			* {{قرآن\|وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّه یَدْعُونَ إِلَی النَّارِ وَ یَوْمَ الْقِیامَه لا یُنْصَرُونَ\|ترجمه=و آنان را پیشوایانی گردانیدیم که به آتش دوزخ می‌خوانند و روز رستاخیز یاری نشوند\|سوره=قصص\|آیه=۴۱}}

	~~و در سوره‌ای دیگر می‌فرماید:~~ {{~~قرآن\|وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّه یَدْعُونَ إِلَی النَّارِ وَ یَوْمَ الْقِیامَه لا یُنْصَرُونَ\|ترجمه~~=~~و آنان را پیشوایانی گردانیدیم که به آتش دوزخ می‌خوانند و روز رستاخیز یاری نشوند\|سوره~~=~~قصص\|آیه~~=~~۴۱}}~~		{{پایان پاسخ}}
	~~{{پایان پاسخ}}~~{{پانویس\|۲}}		== منابع ==
			{{پانویس}}
	{{شاخه		{{شاخه
	\| شاخه اصلی = علوم و معارف قرآن		\| شاخه اصلی = علوم و معارف قرآن

A.rezapour در ‏۱۸ اکتبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۶:۰۲

2021-10-18T06:02:05Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ اکتبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۹:۳۲
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{در دست ویرایش\|کاربر=A.rezapour }}~~
	{{شروع متن}}		{{شروع متن}}
	{{سوال}}		{{سوال}}
خط ۱۷:		خط ۱۶:
	}}		}}
	{{تکمیل مقاله		{{تکمیل مقاله
	\| شناسه =		\| شناسه =-
	\| تیترها =		\| تیترها =-
	\| ویرایش =		\| ویرایش =شد
	\| لینک‌دهی =		\| لینک‌دهی =شد
	\| ناوبری =		\| ناوبری =
	\| نمایه =		\| نمایه =
خط ۲۷:		خط ۲۶:
	\| بازبینی =		\| بازبینی =
	\| تکمیل =		\| تکمیل =
	\| اولویت =		\| اولویت =ج
	\| کیفیت =		\| کیفیت =ج
	}}		}}
	{{پایان متن}}		{{پایان متن}}

A.rezapour در ‏۱۸ اکتبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۶:۰۱

2021-10-18T06:01:28Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ اکتبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۹:۳۱
خط ۴:		خط ۴:
	چرا قرآن به پیشوایان کفر هم امام می‌گوید؟		چرا قرآن به پیشوایان کفر هم امام می‌گوید؟
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}امام ~~یعنی جلودار،~~ راهبر ~~و کسی~~ که ~~دیگران پشت سر او قرار می‌گیرند~~ و از ~~کارهای او دنباله روی می‌کنند و امام آنها را ترغیب و تشویق به این کار می‌کند~~.		{{پاسخ}}امام به معنای پیشوا و راهبر است که هم برای پیشوایان کفر استعمال می‌شود و هم برای پیشوای مومنان. از همین جهت در [[قرآن]] برای رهبران کفر، عبارت «ائمه الکفر» استفاده شده است.

	همانگونه که عده‌ای مردم را به سمت ایمان می‌برند، عده‌ای نیز ~~با شیطنت‌های خود~~ جامعه را به سوی شرک و بت‌پرستی و کفر و فساد می‌برند و هر دو عده جلودار هستند؛ لذا اشکالی ندارد که هم به افرادی که مردم را به ایمان دعوت می‌کنند امام گفته شود و هم افرادی که مردم را به کفر می‌کشانند؛ لذا خداوند متعال می‌فرمایند: {{قرآن\|وَ إِنْ نَکَثُوا أَیْمانَهُمْ مِنْ بَعْدِ عَهْدِهِمْ وَ طَعَنُوا فی دینِکُمْ فَقاتِلُوا أَئِمَّه الْکُفْرِ إِنَّهُمْ لا أَیْمانَ لَهُمْ لَعَلَّهُمْ یَنْتَهُونَ\|ترجمه=و اگر سوگندهای خویش را پس از پیمان بستن بشکنند و در دین شما زبان به عیب گویی و نیش زدن بگشایند، پس با پیشوایان کفر کارزار کنید زیرا که آنها را [پایبندی به] سوگند [و پیمان] نیست باشد که [از کفر و شرک و پیمان‌شکنی] بازایستند\|سوره=توبه\|آیه=۱۲}}		همانگونه که عده‌ای مردم را به سمت ایمان می‌برند، عده‌ای نیز جامعه را به سوی [[شرک]] و بت‌پرستی و کفر و فساد می‌برند و هر دو عده جلودار هستند؛ لذا اشکالی ندارد که هم به افرادی که مردم را به ایمان دعوت می‌کنند امام گفته شود و هم افرادی که مردم را به کفر می‌کشانند؛ لذا خداوند متعال می‌فرمایند: {{قرآن\|وَ إِنْ نَکَثُوا أَیْمانَهُمْ مِنْ بَعْدِ عَهْدِهِمْ وَ طَعَنُوا فی دینِکُمْ فَقاتِلُوا أَئِمَّه الْکُفْرِ إِنَّهُمْ لا أَیْمانَ لَهُمْ لَعَلَّهُمْ یَنْتَهُونَ\|ترجمه=و اگر سوگندهای خویش را پس از پیمان بستن بشکنند و در دین شما زبان به عیب گویی و نیش زدن بگشایند، پس با پیشوایان کفر کارزار کنید زیرا که آنها را [پایبندی به] سوگند [و پیمان] نیست باشد که [از کفر و شرک و پیمان‌شکنی] بازایستند\|سوره=توبه\|آیه=۱۲}}

	در سوره‌ای دیگر می‌فرماید: {{قرآن\|وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّه یَدْعُونَ إِلَی النَّارِ وَ یَوْمَ الْقِیامَه لا یُنْصَرُونَ\|ترجمه=و آنان را پیشوایانی گردانیدیم که به آتش دوزخ می‌خوانند و روز رستاخیز یاری نشوند\|سوره=قصص\|آیه=۴۱}}		و در سوره‌ای دیگر می‌فرماید: {{قرآن\|وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّه یَدْعُونَ إِلَی النَّارِ وَ یَوْمَ الْقِیامَه لا یُنْصَرُونَ\|ترجمه=و آنان را پیشوایانی گردانیدیم که به آتش دوزخ می‌خوانند و روز رستاخیز یاری نشوند\|سوره=قصص\|آیه=۴۱}}
	{{پایان پاسخ}}		{{پایان پاسخ}}{{پانویس\|۲}}

	~~== منابع ==~~
	{{پانویس\|۲}}
	{{شاخه		{{شاخه
	\| شاخه اصلی = علوم و معارف قرآن		\| شاخه اصلی = علوم و معارف قرآن

A.rezapour در ‏۱۷ اکتبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۹:۴۷

2021-10-17T09:47:29Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ اکتبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۳:۱۷
خط ۶:		خط ۶:
	{{پاسخ}}امام یعنی جلودار، راهبر و کسی که دیگران پشت سر او قرار می‌گیرند و از کارهای او دنباله روی می‌کنند و امام آنها را ترغیب و تشویق به این کار می‌کند.		{{پاسخ}}امام یعنی جلودار، راهبر و کسی که دیگران پشت سر او قرار می‌گیرند و از کارهای او دنباله روی می‌کنند و امام آنها را ترغیب و تشویق به این کار می‌کند.

	~~بنابراین~~ همانگونه که عده‌ای مردم را به سمت ایمان می‌برند، عده‌ای نیز با شیطنت‌های خود جامعه را به سوی شرک و بت‌پرستی و کفر و فساد می‌برند و هر دو عده جلودار هستند؛ لذا اشکالی ندارد که هم به افرادی که مردم را به ایمان دعوت می‌کنند امام گفته شود و هم افرادی که مردم را به کفر می‌کشانند؛ لذا خداوند متعال می‌فرمایند: {{قرآن\|وَ إِنْ نَکَثُوا أَیْمانَهُمْ مِنْ بَعْدِ عَهْدِهِمْ وَ طَعَنُوا فی دینِکُمْ فَقاتِلُوا أَئِمَّه الْکُفْرِ إِنَّهُمْ لا أَیْمانَ لَهُمْ لَعَلَّهُمْ یَنْتَهُونَ~~}}<ref>توبه / ۱۲.</ref>؛ «و~~ اگر سوگندهای خویش را پس از پیمان بستن بشکنند و در دین شما زبان به عیب گویی و نیش زدن بگشایند، پس با پیشوایان کفر کارزار کنید زیرا که آنها را [پایبندی به] سوگند [و پیمان] نیست باشد که [از کفر و شرک و پیمان‌شکنی] ~~بازایستند».~~		همانگونه که عده‌ای مردم را به سمت ایمان می‌برند، عده‌ای نیز با شیطنت‌های خود جامعه را به سوی شرک و بت‌پرستی و کفر و فساد می‌برند و هر دو عده جلودار هستند؛ لذا اشکالی ندارد که هم به افرادی که مردم را به ایمان دعوت می‌کنند امام گفته شود و هم افرادی که مردم را به کفر می‌کشانند؛ لذا خداوند متعال می‌فرمایند: {{قرآن\|وَ إِنْ نَکَثُوا أَیْمانَهُمْ مِنْ بَعْدِ عَهْدِهِمْ وَ طَعَنُوا فی دینِکُمْ فَقاتِلُوا أَئِمَّه الْکُفْرِ إِنَّهُمْ لا أَیْمانَ لَهُمْ لَعَلَّهُمْ یَنْتَهُونَ\|ترجمه=و اگر سوگندهای خویش را پس از پیمان بستن بشکنند و در دین شما زبان به عیب گویی و نیش زدن بگشایند، پس با پیشوایان کفر کارزار کنید زیرا که آنها را [پایبندی به] سوگند [و پیمان] نیست باشد که [از کفر و شرک و پیمان‌شکنی] بازایستند\|سوره=توبه\|آیه=۱۲}}

	در سوره‌ای دیگر می‌فرماید: {{قرآن\|وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّه یَدْعُونَ إِلَی النَّارِ وَ یَوْمَ الْقِیامَه لا یُنْصَرُونَ~~}}<ref>قصص / ۴۱.</ref>؛ «و~~ آنان را پیشوایانی گردانیدیم که به آتش دوزخ می‌خوانند و روز رستاخیز یاری ~~نشوند».~~		در سوره‌ای دیگر می‌فرماید: {{قرآن\|وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّه یَدْعُونَ إِلَی النَّارِ وَ یَوْمَ الْقِیامَه لا یُنْصَرُونَ\|ترجمه=و آنان را پیشوایانی گردانیدیم که به آتش دوزخ می‌خوانند و روز رستاخیز یاری نشوند\|سوره=قصص\|آیه=۴۱}}
	{{پایان پاسخ}}		{{پایان پاسخ}}

A.rezapour در ‏۱۷ اکتبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۹:۴۳

2021-10-17T09:43:31Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ اکتبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۳:۱۳
خط ۴:		خط ۴:
	چرا قرآن به پیشوایان کفر هم امام می‌گوید؟		چرا قرآن به پیشوایان کفر هم امام می‌گوید؟
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}~~قبول زندگی جمعی در حیات انسان‌ها نمی‌تواند از مسئله رهبری جدا باشد، چرا~~ که ~~برای مشخص کردن خط اصلی یک جمعیت، همیشه نیاز به رهبر~~ و ~~پیشوایی است، اصولاً پیمودن راه تکامل بدون استفاده~~ از ~~وجود رهبر ممکن نیست،~~ و ~~سرّ ارسال پیامبران~~ و ~~انتخاب اوصیا برای آنان همین است~~.		{{پاسخ}}امام یعنی جلودار، راهبر و کسی که دیگران پشت سر او قرار می‌گیرند و از کارهای او دنباله روی می‌کنند و امام آنها را ترغیب و تشویق به این کار می‌کند.

	~~در علم عقائد و کلام~~ نیز با ~~استفاده~~ از ~~قاعده لطف~~ و ~~توجه~~ به ~~نقش رهبر در نظم جامعه~~ و ~~جلوگیری~~ از ~~انحرافات، بعثت انبیاء~~ و ~~لزوم وجود امام در هر زمان اثبات شده است~~.		بنابراین همانگونه که عده‌ای مردم را به سمت ایمان می‌برند، عده‌ای نیز با شیطنت‌های خود جامعه را به سوی شرک و بت‌پرستی و کفر و فساد می‌برند و هر دو عده جلودار هستند؛ لذا اشکالی ندارد که هم به افرادی که مردم را به ایمان دعوت می‌کنند امام گفته شود و هم افرادی که مردم را به کفر می‌کشانند؛ لذا خداوند متعال می‌فرمایند: {{قرآن\|وَ إِنْ نَکَثُوا أَیْمانَهُمْ مِنْ بَعْدِ عَهْدِهِمْ وَ طَعَنُوا فی دینِکُمْ فَقاتِلُوا أَئِمَّه الْکُفْرِ إِنَّهُمْ لا أَیْمانَ لَهُمْ لَعَلَّهُمْ یَنْتَهُونَ}}<ref>توبه / ۱۲.</ref>؛ «و اگر سوگندهای خویش را پس از پیمان بستن بشکنند و در دین شما زبان به عیب گویی و نیش زدن بگشایند، پس با پیشوایان کفر کارزار کنید زیرا که آنها را [پایبندی به] سوگند [و پیمان] نیست باشد که [از کفر و شرک و پیمان‌شکنی] بازایستند».

	اما به همان اندازه که یک رهبر الهی و عالم و صالح، راه وصول انسان را به هدف نهایی، آسان و سریع می‌کند، تن دادن به رهبری ائمه کفر و ضلال، او را به پرتگاه بدبختی و شقاوت می‌افکند.}}<ref>مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۱۲، ص۲۰۴.</ref>		در سوره‌ای دیگر می‌فرماید: {{قرآن\|وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّه یَدْعُونَ إِلَی النَّارِ وَ یَوْمَ الْقِیامَه لا یُنْصَرُونَ}}<ref>قصص / ۴۱.</ref>؛ «و آنان را پیشوایانی گردانیدیم که به آتش دوزخ می‌خوانند و روز رستاخیز یاری نشوند».

	در تفسیر آیه ۷۱ از [[سوره اسراء]]<ref>یَوْمَ نَدْعُوا کُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ فَمَنْ أُوتِیَ کِتابَهُ بِیَمینِهِ فَأُولئِکَ یَقْرَؤُنَ کِتابَهُمْ وَ لا یُظْلَمُونَ فَتیل.</ref> در منابع اسلامی، احادیث متعددی وارد شده که روشنگر مفهوم آیه و هدف از امامت است: در حدیثی که [[شیعه]] و [[اهل سنت]] از امام علی بن موسی الرضا(ع) به سندهای صحیح نقل کرده‌اند چنین می‌خوانیم که آن امام(ع) از پدرانش از پیامبر(ص) در تفسیر این آیه نقل فرمود: «یدعی کل اناس بامام زمانهم و کتاب ربهم و سنه نبیهم؛ در آن روز هر قومی همراه امام زمان شان و کتاب پروردگار و سنت پیامبرشان خوانده می‌شوند».<ref>مجمع البیان ذیل آیه ۱۲سوره توبه.</ref>

	و نیز از [[امام صادق(ع)]] چنین می‌خوانیم: «الا تحمدون اللَّه اذا کان یوم القیامه فدعا کل قوم الی من یتولونه و دعانا الی رسول اللَّه و فزعتم الینا فالی این ترون یذهب بکم الی الجنه و رب الکعبه ـ قالها ثلاثا؛ آیا شما حمد و سپاس خدا را بجا نمی‌آورید؟ هنگامی که روز قیامت می‌شود خداوند هر گروهی را با کسی که ولایت او را پذیرفته می‌خواند، ما را همراه پیامبر(ص) و شما را همراه ما، فکر می‌کنید در این حال شما را به کجا می‌بردند، به خداوند کعبه به سوی بهشت ـ سه بار امام این جمله را تکرار کرد ـ».<ref>همان.</ref>

	با این مقدمه روشن می‌شود که امام یعنی جلودار، راهبر و کسی که دیگران پشت سر او قرار می‌گیرند و از کارهای او دنباله روی می‌کنند و امام آنها را ترغیب و تشویق به این کار می‌کند.

	بنابراین همانگونه که عده ای مردم را به سمت ایمان می‌برند، عده ای نیز با شیطنت‌های خود جامعه را به سوی شرک و بت‌پرستی و کفر و فساد می‌برند و هر دو عده جلودار هستند؛ لذا اشکالی ندارد که هم به افرادی که مردم را به ایمان دعوت می‌کنند امام گفته شود و هم افرادی که مردم را به کفر می‌کشانند؛ لذا خداوند متعال می‌فرمایند: {{قرآن\|وَ إِنْ نَکَثُوا أَیْمانَهُمْ مِنْ بَعْدِ عَهْدِهِمْ وَ طَعَنُوا فی دینِکُمْ فَقاتِلُوا أَئِمَّه الْکُفْرِ إِنَّهُمْ لا أَیْمانَ لَهُمْ لَعَلَّهُمْ یَنْتَهُونَ}}<ref>توبه / ۱۲.</ref>؛ «و اگر سوگندهای خویش را پس از پیمان بستن بشکنند و در دین شما زبان به عیب گویی و نیش زدن بگشایند، پس با پیشوایان کفر کارزار کنید زیرا که آنها را [پایبندی به] سوگند [و پیمان] نیست باشد که [از کفر و شرک و پیمان‌شکنی] بازایستند».

	~~در سوره ای~~ دیگر می‌فرماید: {{قرآن\|وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّه یَدْعُونَ إِلَی النَّارِ وَ یَوْمَ الْقِیامَه لا یُنْصَرُونَ}}<ref>قصص / ۴۱.</ref>؛ «و آنان را پیشوایانی گردانیدیم که به آتش دوزخ می‌خوانند ~~ـ یعنی به کفری که به آتش دوزخ می‌انجامد دعوت می‌کنند ـ،~~ و روز رستاخیز یاری نشوند».
	{{پایان پاسخ}}		{{پایان پاسخ}}

A.rezapour در ‏۱۷ اکتبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۹:۱۴

2021-10-17T09:14:27Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ اکتبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۲:۴۴
خط ۱۶:		خط ۱۶:
	با این مقدمه روشن می‌شود که امام یعنی جلودار، راهبر و کسی که دیگران پشت سر او قرار می‌گیرند و از کارهای او دنباله روی می‌کنند و امام آنها را ترغیب و تشویق به این کار می‌کند.		با این مقدمه روشن می‌شود که امام یعنی جلودار، راهبر و کسی که دیگران پشت سر او قرار می‌گیرند و از کارهای او دنباله روی می‌کنند و امام آنها را ترغیب و تشویق به این کار می‌کند.

	بنابراین همانگونه که عده ای مردم را به سمت ایمان می‌برند، عده ای نیز با شیطنت‌های خود جامعه را به سوی شرک و بت‌پرستی و کفر و فساد می‌برند و هر دو عده جلودار هستند؛ لذا اشکالی ندارد که هم به افرادی که مردم را به ایمان دعوت می‌کنند امام گفته شود و هم افرادی که مردم را به کفر می‌کشانند؛ لذا خداوند متعال می‌فرمایند: {{قرآن\|وَ إِنْ نَکَثُوا أَیْمانَهُمْ مِنْ بَعْدِ عَهْدِهِمْ وَ طَعَنُوا فی دینِکُمْ فَقاتِلُوا أَئِمَّه الْکُفْرِ إِنَّهُمْ لا أَیْمانَ لَهُمْ لَعَلَّهُمْ یَنْتَهُونَ<ref>توبه / ۱۲.</ref>؛ «و اگر سوگندهای خویش را پس از پیمان بستن بشکنند و در دین شما زبان به عیب گویی و نیش زدن بگشایند، پس با پیشوایان کفر کارزار کنید زیرا که آنها را [پایبندی به] سوگند [و پیمان] نیست باشد که [از کفر و شرک و پیمان‌شکنی] بازایستند».		بنابراین همانگونه که عده ای مردم را به سمت ایمان می‌برند، عده ای نیز با شیطنت‌های خود جامعه را به سوی شرک و بت‌پرستی و کفر و فساد می‌برند و هر دو عده جلودار هستند؛ لذا اشکالی ندارد که هم به افرادی که مردم را به ایمان دعوت می‌کنند امام گفته شود و هم افرادی که مردم را به کفر می‌کشانند؛ لذا خداوند متعال می‌فرمایند: {{قرآن\|وَ إِنْ نَکَثُوا أَیْمانَهُمْ مِنْ بَعْدِ عَهْدِهِمْ وَ طَعَنُوا فی دینِکُمْ فَقاتِلُوا أَئِمَّه الْکُفْرِ إِنَّهُمْ لا أَیْمانَ لَهُمْ لَعَلَّهُمْ یَنْتَهُونَ}}<ref>توبه / ۱۲.</ref>؛ «و اگر سوگندهای خویش را پس از پیمان بستن بشکنند و در دین شما زبان به عیب گویی و نیش زدن بگشایند، پس با پیشوایان کفر کارزار کنید زیرا که آنها را [پایبندی به] سوگند [و پیمان] نیست باشد که [از کفر و شرک و پیمان‌شکنی] بازایستند».

	در سوره ای دیگر می‌فرماید: {{قرآن\|وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّه یَدْعُونَ إِلَی النَّارِ وَ یَوْمَ الْقِیامَه لا یُنْصَرُونَ}}<ref>قصص / ۴۱.</ref>؛ «و آنان را پیشوایانی گردانیدیم که به آتش دوزخ می‌خوانند ـ یعنی به کفری که به آتش دوزخ می‌انجامد دعوت می‌کنند ـ، و روز رستاخیز یاری نشوند».		در سوره ای دیگر می‌فرماید: {{قرآن\|وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّه یَدْعُونَ إِلَی النَّارِ وَ یَوْمَ الْقِیامَه لا یُنْصَرُونَ}}<ref>قصص / ۴۱.</ref>؛ «و آنان را پیشوایانی گردانیدیم که به آتش دوزخ می‌خوانند ـ یعنی به کفری که به آتش دوزخ می‌انجامد دعوت می‌کنند ـ، و روز رستاخیز یاری نشوند».

A.rezapour در ‏۱۷ اکتبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۹:۱۳

2021-10-17T09:13:22Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ اکتبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۲:۴۳
خط ۴:		خط ۴:
	چرا قرآن به پیشوایان کفر هم امام می‌گوید؟		چرا قرآن به پیشوایان کفر هم امام می‌گوید؟
	{{پایان سوال}}		{{پایان سوال}}
	{{پاسخ}}		{{پاسخ}}قبول زندگی جمعی در حیات انسان‌ها نمی‌تواند از مسئله رهبری جدا باشد، چرا که برای مشخص کردن خط اصلی یک جمعیت، همیشه نیاز به رهبر و پیشوایی است، اصولاً پیمودن راه تکامل بدون استفاده از وجود رهبر ممکن نیست، و سرّ ارسال پیامبران و انتخاب اوصیا برای آنان همین است.

	~~== مقدمه: نقش رهبری در زندگی انسان‌ها ==~~
	قبول زندگی جمعی در حیات انسان‌ها نمی‌تواند از مسئله رهبری جدا باشد، چرا که برای مشخص کردن خط اصلی یک جمعیت، همیشه نیاز به رهبر و پیشوایی است، اصولاً پیمودن راه تکامل بدون استفاده از وجود رهبر ممکن نیست، و سرّ ارسال پیامبران و انتخاب اوصیا برای آنان همین است.

	در علم عقائد و کلام نیز با استفاده از قاعده لطف و توجه به نقش رهبر در نظم جامعه و جلوگیری از انحرافات، بعثت انبیاء و لزوم وجود امام در هر زمان اثبات شده است.		در علم عقائد و کلام نیز با استفاده از قاعده لطف و توجه به نقش رهبر در نظم جامعه و جلوگیری از انحرافات، بعثت انبیاء و لزوم وجود امام در هر زمان اثبات شده است.
خط ۱۳:		خط ۱۰:
	اما به همان اندازه که یک رهبر الهی و عالم و صالح، راه وصول انسان را به هدف نهایی، آسان و سریع می‌کند، تن دادن به رهبری ائمه کفر و ضلال، او را به پرتگاه بدبختی و شقاوت می‌افکند.}}<ref>مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۱۲، ص۲۰۴.</ref>		اما به همان اندازه که یک رهبر الهی و عالم و صالح، راه وصول انسان را به هدف نهایی، آسان و سریع می‌کند، تن دادن به رهبری ائمه کفر و ضلال، او را به پرتگاه بدبختی و شقاوت می‌افکند.}}<ref>مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۱۲، ص۲۰۴.</ref>

	در تفسیر آیه ۷۱ از سوره اسراء<ref>یَوْمَ نَدْعُوا کُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ فَمَنْ أُوتِیَ کِتابَهُ بِیَمینِهِ فَأُولئِکَ یَقْرَؤُنَ کِتابَهُمْ وَ لا یُظْلَمُونَ فَتیل.</ref> در منابع اسلامی، احادیث متعددی وارد شده که روشنگر مفهوم آیه و هدف از امامت است: در حدیثی که شیعه و اهل سنت از امام علی بن موسی الرضا(ع) به سندهای صحیح نقل کرده‌اند چنین می‌خوانیم که آن امام(ع) از پدرانش از پیامبر(ص) در تفسیر این آیه نقل فرمود: «یدعی کل اناس بامام زمانهم و کتاب ربهم و سنه نبیهم؛ در آن روز هر قومی همراه امام زمان شان و کتاب پروردگار و سنت پیامبرشان خوانده می‌شوند».<ref>مجمع البیان ذیل آیه ۱۲سوره توبه.</ref>		در تفسیر آیه ۷۱ از [[سوره اسراء]]<ref>یَوْمَ نَدْعُوا کُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ فَمَنْ أُوتِیَ کِتابَهُ بِیَمینِهِ فَأُولئِکَ یَقْرَؤُنَ کِتابَهُمْ وَ لا یُظْلَمُونَ فَتیل.</ref> در منابع اسلامی، احادیث متعددی وارد شده که روشنگر مفهوم آیه و هدف از امامت است: در حدیثی که [[شیعه]] و [[اهل سنت]] از امام علی بن موسی الرضا(ع) به سندهای صحیح نقل کرده‌اند چنین می‌خوانیم که آن امام(ع) از پدرانش از پیامبر(ص) در تفسیر این آیه نقل فرمود: «یدعی کل اناس بامام زمانهم و کتاب ربهم و سنه نبیهم؛ در آن روز هر قومی همراه امام زمان شان و کتاب پروردگار و سنت پیامبرشان خوانده می‌شوند».<ref>مجمع البیان ذیل آیه ۱۲سوره توبه.</ref>

	و نیز از امام صادق(ع) چنین می‌خوانیم: «الا تحمدون اللَّه اذا کان یوم القیامه فدعا کل قوم الی من یتولونه و دعانا الی رسول اللَّه و فزعتم الینا فالی این ترون یذهب بکم الی الجنه و رب الکعبه ـ قالها ثلاثا؛ آیا شما حمد و سپاس خدا را بجا نمی‌آورید؟ هنگامی که روز قیامت می‌شود خداوند هر گروهی را با کسی که ولایت او را پذیرفته می‌خواند، ما را همراه پیامبر(ص) و شما را همراه ما، فکر می‌کنید در این حال شما را به کجا می‌بردند، به خداوند کعبه به سوی بهشت ـ سه بار امام این جمله را تکرار کرد ـ».<ref>همان.</ref>		و نیز از [[امام صادق(ع)]] چنین می‌خوانیم: «الا تحمدون اللَّه اذا کان یوم القیامه فدعا کل قوم الی من یتولونه و دعانا الی رسول اللَّه و فزعتم الینا فالی این ترون یذهب بکم الی الجنه و رب الکعبه ـ قالها ثلاثا؛ آیا شما حمد و سپاس خدا را بجا نمی‌آورید؟ هنگامی که روز قیامت می‌شود خداوند هر گروهی را با کسی که ولایت او را پذیرفته می‌خواند، ما را همراه پیامبر(ص) و شما را همراه ما، فکر می‌کنید در این حال شما را به کجا می‌بردند، به خداوند کعبه به سوی بهشت ـ سه بار امام این جمله را تکرار کرد ـ».<ref>همان.</ref>

	با این مقدمه روشن می‌شود که امام یعنی جلودار، راهبر و کسی که دیگران پشت سر او قرار می‌گیرند و از کارهای او دنباله روی می‌کنند و امام آنها را ترغیب و تشویق به این کار می‌کند.		با این مقدمه روشن می‌شود که امام یعنی جلودار، راهبر و کسی که دیگران پشت سر او قرار می‌گیرند و از کارهای او دنباله روی می‌کنند و امام آنها را ترغیب و تشویق به این کار می‌کند.

A.rezapour: ابرابزار

2021-10-17T08:26:01Z

ابرابزار

صفحهٔ تازه

{{در دست ویرایش|کاربر=A.rezapour }}
{{شروع متن}}
{{سوال}}
چرا قرآن به پیشوایان کفر هم امام می‌گوید؟
{{پایان سوال}}
{{پاسخ}}

== مقدمه: نقش رهبری در زندگی انسان‌ها ==
قبول زندگی جمعی در حیات انسان‌ها نمی‌تواند از مسئله رهبری جدا باشد، چرا که برای مشخص کردن خط اصلی یک جمعیت، همیشه نیاز به رهبر و پیشوایی است، اصولاً پیمودن راه تکامل بدون استفاده از وجود رهبر ممکن نیست، و سرّ ارسال پیامبران و انتخاب اوصیا برای آنان همین است.

در علم عقائد و کلام نیز با استفاده از قاعده لطف و توجه به نقش رهبر در نظم جامعه و جلوگیری از انحرافات، بعثت انبیاء و لزوم وجود امام در هر زمان اثبات شده است.

اما به همان اندازه که یک رهبر الهی و عالم و صالح، راه وصول انسان را به هدف نهایی، آسان و سریع می‌کند، تن دادن به رهبری ائمه کفر و ضلال، او را به پرتگاه بدبختی و شقاوت می‌افکند.}}<ref>مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ج۱۲، ص۲۰۴.</ref>

در تفسیر آیه ۷۱ از سوره اسراء<ref>یَوْمَ نَدْعُوا کُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ فَمَنْ أُوتِیَ کِتابَهُ بِیَمینِهِ فَأُولئِکَ یَقْرَؤُنَ کِتابَهُمْ وَ لا یُظْلَمُونَ فَتیل.</ref> در منابع اسلامی، احادیث متعددی وارد شده که روشنگر مفهوم آیه و هدف از امامت است: در حدیثی که شیعه و اهل سنت از امام علی بن موسی الرضا(ع) به سندهای صحیح نقل کرده‌اند چنین می‌خوانیم که آن امام(ع) از پدرانش از پیامبر(ص) در تفسیر این آیه نقل فرمود: «یدعی کل اناس بامام زمانهم و کتاب ربهم و سنه نبیهم؛ در آن روز هر قومی همراه امام زمان شان و کتاب پروردگار و سنت پیامبرشان خوانده می‌شوند».<ref>مجمع البیان ذیل آیه ۱۲سوره توبه.</ref>

و نیز از امام صادق(ع) چنین می‌خوانیم: «الا تحمدون اللَّه اذا کان یوم القیامه فدعا کل قوم الی من یتولونه و دعانا الی رسول اللَّه و فزعتم الینا فالی این ترون یذهب بکم الی الجنه و رب الکعبه ـ قالها ثلاثا؛ آیا شما حمد و سپاس خدا را بجا نمی‌آورید؟ هنگامی که روز قیامت می‌شود خداوند هر گروهی را با کسی که ولایت او را پذیرفته می‌خواند، ما را همراه پیامبر(ص) و شما را همراه ما، فکر می‌کنید در این حال شما را به کجا می‌بردند، به خداوند کعبه به سوی بهشت ـ سه بار امام این جمله را تکرار کرد ـ».<ref>همان.</ref>

با این مقدمه روشن می‌شود که امام یعنی جلودار، راهبر و کسی که دیگران پشت سر او قرار می‌گیرند و از کارهای او دنباله روی می‌کنند و امام آنها را ترغیب و تشویق به این کار می‌کند.

بنابراین همانگونه که عده ای مردم را به سمت ایمان می‌برند، عده ای نیز با شیطنت‌های خود جامعه را به سوی شرک و بت‌پرستی و کفر و فساد می‌برند و هر دو عده جلودار هستند؛ لذا اشکالی ندارد که هم به افرادی که مردم را به ایمان دعوت می‌کنند امام گفته شود و هم افرادی که مردم را به کفر می‌کشانند؛ لذا خداوند متعال می‌فرمایند: {{قرآن|وَ إِنْ نَکَثُوا أَیْمانَهُمْ مِنْ بَعْدِ عَهْدِهِمْ وَ طَعَنُوا فی دینِکُمْ فَقاتِلُوا أَئِمَّه الْکُفْرِ إِنَّهُمْ لا أَیْمانَ لَهُمْ لَعَلَّهُمْ یَنْتَهُونَ<ref>توبه / ۱۲.</ref>؛ «و اگر سوگندهای خویش را پس از پیمان بستن بشکنند و در دین شما زبان به عیب گویی و نیش زدن بگشایند، پس با پیشوایان کفر کارزار کنید زیرا که آنها را [پایبندی به] سوگند [و پیمان] نیست باشد که [از کفر و شرک و پیمان‌شکنی] بازایستند».

در سوره ای دیگر می‌فرماید: {{قرآن|وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّه یَدْعُونَ إِلَی النَّارِ وَ یَوْمَ الْقِیامَه لا یُنْصَرُونَ}}<ref>قصص / ۴۱.</ref>؛ «و آنان را پیشوایانی گردانیدیم که به آتش دوزخ می‌خوانند ـ یعنی به کفری که به آتش دوزخ می‌انجامد دعوت می‌کنند ـ، و روز رستاخیز یاری نشوند».
{{پایان پاسخ}}

== منابع ==
{{پانویس|۲}}
{{شاخه
| شاخه اصلی = علوم و معارف قرآن
|شاخه فرعی۱ = متفرقات معارف در قرآن
|شاخه فرعی۲ = اشخاص و اقوام
|شاخه فرعی۳ =
}}
{{تکمیل مقاله
| شناسه =
| تیترها =
| ویرایش =
| لینک‌دهی =
| ناوبری =
| نمایه =
| تغییر مسیر =
| ارجاعات =
| بازبینی =
| تکمیل =
| اولویت =
| کیفیت =
}}
{{پایان متن}}